Top 10 gemiste Bondgirls

Bond heeft door de jaren heen al heel wat iconische Bondgirls naast zich gehad, maar evengoed ook een lijst indrukwekkende talenten volledig mislopen. Het soort actrices waarvan je denkt, wacht even, hoe zijn die nooit in een 007 film beland? Misschien was het timing, misschien koppigheid, misschien gewoon pech. Maar het blijft een beetje wringen. Want sommige van deze vrouwen hadden het universum van Bond moeiteloos een andere richting kunnen uitduwen. Een scherpere, elegantere, soms zelfs gevaarlijkere richting. En je voelt bijna dat een paar films beter, rijker of op z’n minst interessanter hadden kunnen zijn. Het is dat soort frustrerende maar fascinerende gedachte die deze lijst heeft doen ontstaan. En eerlijk, hoe meer je erover nadenkt, hoe vreemder het wordt dat ze nooit de kans kregen.

10. Adèle Exarchopoulos

En laten we deze lijst beginnen in eigen huis met Adèle Exarchopoulos. Adèle heeft die rustige, melancholische intensiteit waarmee ze elke scène vertraagt op een mooie manier. In La Vie d’Adèle (2013) zag je hoe ze alles laat leven via kleine, haast onzichtbare emotionele schakeringen. Ze heeft een natuurlijke sensualiteit, maar zonder dat typische Hollywood-opzet, waardoor ze veel geloofwaardiger voelt dan de doorsnee Bondgirl. En haar blik werkt bijna als een verhaal op zichzelf, alsof ze continu een geheim met zich meedraagt dat ze net niet vertelt. Dat soort subtiele mystiek had Bond perfect kunnen gebruiken. Ze had elke film waarin ze stond op een elegante manier kunnen verdiepen. Bekijk Le Fidèle (2017) als je nog overtuigd moet worden.

9. Natalie Dormer

Natalie Dormer heeft dat sluwe glimlachje waardoor je meteen denkt, oké, zij weet iets wat ik niet weet. In “Game of Thrones” zag je hoe goed ze macht speelt, maar wel op een subtiel, verleidelijk niveau. Tegelijk heeft ze een zekere kwetsbaarheid, waardoor je nooit helemaal weet welke kant ze opgaat. Ze is perfect voor een personage dat Bond zowel aantrekt als volledig wantrouwt. En dat is net de fijnste dynamiek binnen de reeks. Ze weet haar vrouwtje tevens te staan in actierollen, dat was ondermeer te zien in The Hunger Games: Mockingjay – Part 1 (2014). Het is vreemd dat niemand haar ooit voor zo’n rol heeft durven casten.

8. Jodie Cormer

Jodie Cormer heeft dat ongrijpbare talent om in elke scène het gevoel te geven dat ze nog iets achterhoudt. In Killing Eve toonde ze hoe gevaar en charme hand in hand kunnen gaan, en dat is letterlijk Bond-terrein. Bovendien schakelt ze moeiteloos tussen accenten en persoonlijkheden, iets wat perfect past bij een dubbelagent die half theater, half misleiding is. Wat ik sterk aan haar vind, is dat ze nooit bang lijkt om vreemd, duister of zelfs oncomfortabel te spelen; ze duwt scènes vooruit. Bond zou waarschijnlijk niet weten of hij haar wilde zoenen of ontwijken, en dat is exact wat een goede Bondgirl doet. Het voelt bijna alsof de franchise nog niet klaar was voor iemand met haar veelzijdigheid.

7. Lupita Nyong’o

Lupita Nyong’o straalt een natuurlijke autoriteit uit die je niet kunt acteren; ze lijkt gewoon te begrijpen hoe je een kamer binnenkomt zonder een woord te zeggen. Haar werk in drama, horror én actie bewijst dat ze verschillende genres aankan zonder stijlverlies. Bovendien heeft ze een bijna koninklijke elegantie die perfect aansluit bij de chique internationale sferen van Bond. Wat ik bij haar altijd intrigerend vind, is hoe ze breekbaarheid kan laten zien zonder kracht te verliezen, iets wat je veel te weinig ziet in de franchise. Ze had een rol kunnen neerzetten die een emotionele kern geeft aan de film in plaats van alleen maar decor te zijn. Echt een gemiste kans, want ze had een van de meest memorabele Bondpersonages ooit kunnen worden.

6. Rebecca Ferguson

Rebecca Ferguson heeft zich al half bewezen als Bondgirl zonder Bond, gewoon door Mission: Impossible. Haar fysieke vaardigheid, gecombineerd met haar beheerste elegantie, maakt haar bijna de blauwdruk van wat de franchise zou moeten willen. Ze speelt altijd personages met een zekere moeheid, alsof ze de wereld net iets te goed begrijpt, en dat zou prachtig overeengekomen zijn met Bonds eigen vermoeid cynisme. Tegelijk heeft ze een blik die veel zachter is dan haar stoerheid doet vermoeden, wat een onverwacht kwetsbare dynamiek had kunnen opleveren. Ze is zo’n actrice die je gelooft wanneer ze een kamer binnenkomt en meteen weet wie je bent. Dat dit nooit is vertaald naar een 007 rol, voelt bijna absurd.

5. Lily James

Lily James heeft dat bijna klassieke filmsterrenlicht dat je meteen associeert met oude Bond-openingsscènes. Ze kan charmant zijn, maar ook verrassend stoer; je ziet dat vooral wanneer ze rollen kiest die tegen haar lieve imago ingaan. In haar performances zit altijd iets dat een beetje schuurt, een klein rafelrandje dat haar interessanter maakt. Dat had de franchise écht goed gedaan. Ze had moeiteloos kunnen spelen met zowel de romantische als de gevaarlijke dynamiek die Bond nodig heeft. Ik had haar eigenlijk wel eens willen zien als een evil Bondgirl.

4. Naomie Scott

Naomie Scott heeft een heel toegankelijke uitstraling, maar als je goed kijkt, zit daaronder iets veel sterkers. In actie en drama bewijst ze dat ze emotionele en fysieke scènes even vlot kan dragen. Bovendien heeft ze die warme, bijna muzikale stem die perfect past in een chique Bond-setting. Wat haar interessant maakt, is dat ze geloofwaardige innerlijke conflicten kan spelen zonder dat het zwaar wordt. Daardoor had ze perfect gewerkt als iemand die tussen goed en slecht zweeft.

3. Anya Taylor-Joy

Anya Taylor-Joy heeft dat ethereal, bijna sprookjesachtige aura dat meteen opvalt, zelfs in grote casts. Haar ogen vertellen op zichzelf al halve complotten, wat perfect werkt voor een Bondfilm. Ze beweegt met een bijna choreografische precisie, wat haar ideaal maakt voor zowel actie als spanning. Tegelijk heeft ze dat jonge, licht ongrijpbare karakter waardoor je nooit helemaal doorhebt wat haar personage denkt. Daardoor was ze een droom geweest voor een moderne, onvoorspelbare Bondgirl. En echt, het feit dat dit nooit is gebeurd voelt bijna surrealistisch.

2. Hayley Atwell

Hayley Atwell heeft dat toegankelijke charisma waardoor je haar meteen vertrouwt, ook al weet je dat ze je elk moment zou kunnen verrassen. In actiescènes voelt ze nooit alsof ze acteert; ze beweegt alsof het iets instinctiefs is. Tegelijk is ze ongelooflijk goed in het geven van warmte, wat haar ideaal maakt voor een personage dat meer moet zijn dan een plotpunt. Wat ik intrigerend vind, is dat ze altijd die kleine glimlach heeft die suggereert dat ze iets weet. Ze had probleemloos kunnen meesleuren met de plot in plaats van er enkel bij te staan. De reeks miste iemand met haar balans tussen menselijkheid en spier.

1. Kate Beckinsale

Kate Beckinsale bewees in Underworld en Van Helsing dat ze gracieus en gevaarlijk kan bewegen, bijna alsof ze voor actiecinema is ontworpen. Die combinatie van elegantie en fysieke dominantie zie je niet zo vaak, zeker niet bij actrices die het ook nog moeiteloos charmant houden. Daarnaast heeft ze dat typisch Britse aura dat meteen thuishoort in Bonds wereld; je ziet haar zo in een sjiek Londens hotel met een martini die eigenlijk veel te sterk is. Wat ik altijd merk bij haar, is dat ze in interviews onverwacht grappig en licht sarcastisch uit de hoek komt, wat haar alleen maar interessanter maakt. Het had Bond een tegenspeelster gegeven die hem intellectueel, emotioneel én fysiek kon uitdagen. En eerlijk, de reeks heeft al vaker sterke vrouwen gehad, maar zelden iemand die zo duidelijk zowel klassiek als modern tegelijk kon zijn. En ja, Kate is super-intelligent en spreekt ook nog eens Russisch.