Hamnet (2025) **** recensie

Laten we meteen met de deur in huis vallen: Hamnet (2025) is een film die je compleet aan flarden huilt. En nee, dat is geen waarschuwing, dat is een belofte. Regisseur Chloé Zhao, die na haar Oscarwinst voor Nomadland (2020) een uitstapje maakte naar Marvel met de ietwat tegenvallende Eternals (2021), keert hier terug naar haar roots. En wat voor een terugkeer. Dit is Zhao op haar best: empathisch, meditatief, en met een camera die de ziel van haar personages weet te vangen alsof ze onder een microscoop ligt.

© Focus Features

Korte inhoud: William Shakespeare (Paul Mescal) en zijn vrouw Agnes (Jessie Buckley) verliezen hun elfjarige zoon Hamnet aan de pest. De film volgt hun huwelijk, de geboorte van hun kinderen, en vooral wat er gebeurt wanneer het ondenkbare zich voordoet. Shakespeare, die vaak in Londen vertoeft voor zijn werk in het Globe Theatre, worstelt met zijn verdriet op zijn eigen, afstandelijke manier. Agnes, die beschreven wordt als een soort bosheks met een bijzondere band met de natuur, vecht als een leeuw voor haar gezin en stort volledig in wanneer ze haar zoon verliest.

Wat Zhao hier doet is niets minder dan briljant. Ze maakt geen film over Shakespeare de genie-schrijver, geen hagiografische ode aan de Bard. Nee, ze maakt een film over ouders die kapotgaan aan verdriet, over een huwelijk dat onder druk staat, over een moeder die worstelt met het feit dat haar man zijn rouw lijkt te kanaliseren in zijn kunst terwijl zij blijft zitten met een gapend gat waar haar kind zou moeten zijn. In een van de meest hartverscheurende scènes – en er zijn er veel – gooit Agnes Shakespeare letterlijk tegen de grond wanneer hij na de dood van hun zoon naar Londen wil vertrekken. Hoe durf je? Waarvoor? Om toneelstukjes te schrijven terwijl ik hier zit te creperen van verdriet?

Wat een cast! Jessie Buckley is een absolute kracht van de natuur in deze rol. Ze speelt Agnes met zo’n rauwheid, zo’n primale intensiteit, dat je soms letterlijk moet wegkijken. Maar je kunt niet wegkijken. Wanneer ze bevalt in het bos, omringd door groen en ademend met het ritme van de aarde, voel je haar kracht. Wanneer ze later in huis moet bevallen onder het strenge toezicht van haar schoonmoeder (Emily Watson), voel je hoe ze verstikt. En wanneer ze over het zieke lichaam van haar zoon gebogen zit, haar remedies mompelend, wetend dat niets helpt maar het toch blijvend proberen. Ja, die scenes kwamen bij mij echt binnen. Buckley verdient elke prijs die ze hiervoor krijgt, en dan nog wat. Paul Mescal, die we kennen van Normal People en Aftersun alsoook van de Gladiator II (2024) film, speelt Shakespeare als een man die zijn emoties achter een masker verstopt. Hij is vaak afwezig, zowel letterlijk als figuurlijk, en zijn performance is juist zo krachtig omdat hij zo ingetogen is. Tot het slot, wanneer alles eruit komt. Maar dat is het punt: de film gaat niet over hém. Het gaat over haar. En dat is verfrissend in een wereld waar we Shakespeare-verhalen gewend zijn die draaien om het genie van de man zelf. De jonge Jacobi Jupe (broertje van Noah Jupe, voor wie het bijhoudt) is een openbaring als Hamnet. Met zijn twaalf jaar brengt hij een performance neer waar menig volwassen acteur jaloers op zou zijn. Hij speelt Hamnet als een kind dat te goed is voor deze wereld, te teder, te empathisch. Wanneer zijn tweelingzus Judith ziek wordt van de pest, ruilt hij letterlijk van plaats met haar in bed, in een poging haar te redden. Het werkt. Hij sterft in haar plaats. Als dat geen Shakespeareaanse tragedie is, weet ik het ook niet meer.

Cinematograaf Łukasz Żal, die eerder werkte aan The Zone of Interest en I’m Thinking of Ending Things, creëert beelden die eruitzien alsof ze zo uit een schilderij van de Vlaamse meesters komen. Elk shot is zorgvuldig gecomponeerd, met veel gebruik van natuurlijk licht. Zhao neemt de tijd, laat de camera hangen op stille momenten, op negatieve ruimte. Sommige mensen zullen vermoedelijk roepen dat de film traag is, dat het eerste uur te veel expositie bevat. Ik vond van niet. Dit is geen Marvel-film waar elke vijf minuten iets moet ontploffen. Dit is een film die je onderdompelt in een wereld, in een tijd, in een familie. En wanneer de tragedie toeslaat, voelt het des te harder aan omdat je zo diep met deze mensen verbonden bent.

Jessie Buckley de film ‘Hamnet’ (foto Agata Grzybowska / © Focus Features)

Het slot is meesterlijk. Agnes wordt meegenomen naar het Globe Theatre door haar broer (Joe Alwyn, in een fijne bijrol) om Hamlet te zien. Ze begrijpt aanvankelijk geen bal van wat er op het toneel gebeurt, maar dan dringt het tot haar door. Het stuk gaat over háár zoon. Over háár verdriet. Haar echtgenoot heeft haar rouw gestolen en op het toneel gezet voor het gepeupel. Of niet? Is het een eerbetoon? Een manier om te rouwen? Een poging om hun zoon onsterfelijk te maken? De film laat het in het midden, en dat is precies goed. Max Richter’s “On the Nature of Daylight” (ja, weer dat nummer, het is inmiddels een cliché, maar hier werkt het perfect) zwelt aan terwijl Agnes’ gezicht doorloopt van woede naar begrip naar iets wat op vrede lijkt.

Is Hamnet een perfecte film? Nee. Het pacing is inderdaad soms ongelijk, met een eerste helft die misschien iets te uitgebreid is en een tweede helft die soms wat gehaast voelt. En ja, als je allergisch bent voor slow cinema, voor lange stiltes, voor films die meer suggereren dan vertellen, dan is dit niets voor jou. Maar als je openstaat voor een film die je raakt op een diep, menselijk niveau, die je laat huilen niet om manipulatieve redenen maar omdat het zo verdomd authentiek en herkenbaar is, ook al leefde Shakespeare 400 jaar geleden, dan is dit een van de beste films van 2025. Zhao bewijst hier dat ze een van de meest empathische filmmakers van haar generatie is. Ze maakt films over outsiders, over mensen die niet in het plaatje passen, over verdriet en verlies en de menselijke wil om door te gaan. In een tijdperk van superhelden en franchises voelt Hamnet als een frisse wind, als een herinnering dat cinema op zijn best is wanneer het ons onszelf laat zien, in al onze gebrokenheid en schoonheid. Dus ja, neem tissues mee. Of een handdoek. En bereid je voor op een emotionele uppercut waar je de komende dagen nog van zult navoelen. Want dat is wat grote kunst doet: het blijft hangen, als een blauwe plek op je ziel. De film draaide gisteren op Valladolid International Film Festival en komt volgende week uit in de States. De release voor België staat gepland voor 21 januari 2026.