In een tijdperk waar je denkt dat je alles al gezien hebt, duikt er plots een bericht op dat je zelfs met je wildste fantasie niet had kunnen verzinnen: president Donald Trump heeft persoonlijk gelobbyd bij Paramount om Rush Hour (1998) terug te brengen met een Rush Hour 4. Niet omdat er enorme publieke vraag naar was. Niet omdat de filmwereld daar massaal om schreeuwde. Nee, gewoon omdat Trump het zelf graag wil. En wat Trump wil, gebeurt blijkbaar, zelfs als het om een vierde deel gaat van een franchise waarvan het derde deel in 2007 met gemengde gevoelens werd ontvangen, en dat was bijna 20 jaar geleden.
© Warner Bros
Voor wie het even vergeten is: Rush Hour draaide om de onwaarschijnlijke samenwerking tussen Hong Kong politie-inspecteur Lee (Jackie Chan), en de luidruchtige LAPD-detective James Carter (Chris Tucker). In de eerste film moesten ze de ontvoerde dochter van een Chinese diplomaat redden, en de film was een kassucces met wereldwijd 244 miljoen dollar opbrengst. Twee sequels volgden in 2001 en 2007, die commercieel succesvol waren maar artistiek gezien weinig aan het origineel toevoegden.
Het verhaal achter deze bizarre ontwikkeling is even fascinerend als zorgwekkend. Trump zou persoonlijk aangedrongen hebben bij Larry Ellison, de vader van Paramount-CEO David Ellison en toevallig ook één van Trump’s grootste financiële supporters, om de franchise nieuw leven in te blazen. En daarmee begint het probleem. Want het gaat hier niet om artistieke overtuiging of zakelijk inzicht, maar om politieke invloed die zich rechtstreeks vermengt met Hollywood-beslissingen. Paramount heeft ondertussen een distributiedeal gesloten waarbij ze fungeren als tussenpersoon voor Warner Bros., die de rechten op de oorspronkelijke films bezit maar zelf bedankt had voor een vierde deel. En dit allemaal terwijl Warner mogelijks opgekocht zal worden door Paramount.
Nog pikanter wordt het als je weet wie er achter de camera staat: Brett Ratner. De regisseur, die alle drie de vorige films maakte, werd in 2017 tijdens de #MeToo-beweging door zes vrouwen beschuldigd van seksueel wangedrag, waaronder actrices Olivia Munn en Natasha Henstridge. Warner Bros. verbrak toen alle banden met hem, en jarenlang wilde geen enkele studio nog met hem werken. Maar nu, dankzij Trump’s interventie, zou Ratner zijn eerste grote speelfilm krijgen sinds Hercules (2014). Het is geen toeval dat Ratner recent een documentaire over de first lady Melania (2026) heeft geregisseerd voor Amazon, waarvoor het bedrijf naar verluidt 40 miljoen dollar betaalde. Dat soort connecties openen blijkbaar deuren die voor anderen potdicht blijven. Maar net zoals Kevin Spacey is de man nooit veroordeeld geweest en de reden hiervoor is omdat er nooit echt voldoende bewijsmateriaal is geleverd. Het verschil met Spacey is dat de beschuldigingen niet draaien om handtastelijkheden maar wel regelrechte verkrachting, althans volgens Henstridge die gedwongen zou zijn om orale seks te geven in 1990 toen ze nog maar 19 was. En dat zijn toch wel zware beschuldigingen, ook al waren er toen vermoedelijk heel veel actrices die er veel voor over hadden om bepaalde rollen te krijgen. Toch ben ik geneigd Henstridge in deze te geloven. Maar goed, we moeten respect hebben voor het concept van ‘onschuldig tot schuld bewezen is’, anders vervallen we in platte cancel culture.
Maar laten we even naar de inhoudelijke kant kijken. Is er überhaupt vraag naar een vierde Rush Hour? Jackie Chan is inmiddels 71 jaar oud. De martial arts-kunsten die centraal stonden in zijn vroegere werk zijn niet bepaald iets dat je op die leeftijd nog makkelijk uitvoert. Chris Tucker heeft sinds 2007 nauwelijks nog in films gespeeld. De wereld is veranderd. Wat in 1998 grappig was – grappen over culturele stereotypes, raciale verschillen en politiek incorrecte humor – wordt in 2025 met argusogen bekeken. Diverse media melden al dat de oorspronkelijke Rush Hour op sommige zenders met waarschuwingen wordt uitgezonden over verouderde en mogelijk beledigende inhoud. Komedies presteren bovendien dramatisch slecht in de hedendaagse bioscoopwereld. Waar de Rush Hour-films tussen 1998 en 2007 honderden miljoenen opbrachten, is het huidige publiek massaal overgestapt naar actie-spektakels, superheldenverhalen en franchises. Rush Hour 3 kostte destijds al 150 miljoen dollar en bracht 258 miljoen op – niet bepaald een financiële triomf voor zo’n budget. Wat zijn de kansen dat een vierde deel, bijna twee decennia later, plots wél winstgevend wordt? En ik verwacht niet dat Chan en Tucker een paycut zullen aanvaarden, dus zit je al met een slordige 30-40 miljoen dollar aan kosten voor deze twee acteurs. Dus deze productie zal minstens 150 miljoen kosten.
Persoonlijk denk ik dat Rush Hour 4 er nooit zal komen, maar wat misschien wel een mogelijkheid is, is een terugkeer van Brett Ratner in een halve Rush Hour reboot met de zonen/dochters van de twee hoofdpersonages. Ratner is een pub-regisseur en ik vind heb geen goede verhalen-verteller. Maar Trump wil zijn vriend Ratner terug achter de camera, en we zullen zien hoe dit verhaal zich verder ontrolt.
Op dit ogenblik is maga-acteur Zachary Levi aan het bellen met Trump voor een Shazam 3 film