Dead Man’s Wire van Gus Van Sant trailer slaat harder dan verwacht

Soms krijg je een trailer te zien die je meteen bij de lurven pakt en niet meer loslaat. De nieuwe trailer voor Dead Man’s Wire (2025) is zo’n beest; twee minuten en dertig seconden pure spanning die je rechtstreeks terugwerpt naar de jaren zeventig, toen televisie nog spannend was en gijzelingen uitgroeiden tot nationale spektakels. Gus Van Sant is terug na zeven jaar stilte, en als deze trailer iets mag beloven, dan is het dat de oude meester nog steeds weet hoe je een verhaal vertelt dat raakt. De film is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal.

© Pressman Film

Korte inhoud: We zien hoe Tony Kiritsis (Bill Skarsgård) op 8 februari 1977 het kantoor van Meridian Mortgage Company binnenstapt en hypotheekmakelaar Richard Hall gijzelt met een geweer dat via een “dead man’s wire” aan diens hoofd is vastgemaakt. Kiritsis eist vijf miljoen dollar, geen vervolging en een verontschuldiging voor het naar zijn zeggen verneuken van zijn financiële toekomst. Het hele circus speelt zich af voor de camera’s en duurt 63 uren.

Bill Skarsgård lijkt in deze trailer volledig opgezogen door zijn personage. Je ziet hem razen, tieren, en tegelijk iets wanhopigs uitstralen. De trailer laat hem zien als een man die tot het uiterste is gedreven – niet als een psychopaat, maar als iemand die geen andere optie meer zag. Dat is knap gedaan, want het zou zo makkelijk zijn geweest om van Tony Kiritsis een karikatuur te maken. Dacre Montgomery krijgt in de trailer minder tijd, maar de blik in zijn ogen als gijzelaar Richard Hall spreekt boekdelen – pure angst gecombineerd met een soort geforceerde kalmte. De spanning tussen die twee spat van het scherm.

Wat de trailer zo effectief maakt, is de manier waarop hij het mediacircus laat zien zonder er een oordeel over te vellen. We zien krantenkoppen, televisiecamera’s, mensen die verzamelen op straat, radiofragmenten waarin Colman Domingo als radio-dj Fred Temple de gebeurtenissen live verslaagt. Het is een perfecte weerspiegeling van hoe de media een crisis kunnen transformeren in entertainment. Myha’la flitst voorbij als journaliste Linda Page met een afro waar je je vingers in wilt begraven, en Cary Elwes duikt op als rechercheur Michael Grable, compleet met seventies-baard. En dan is er nog Al Pacino die als M.L. Hall, de vader van de gijzelaar, in een telefoongesprek zijn eigen zoon lijkt te verloochenen – typisch Pacino, zelfs in een glimp.

De production design spat van het scherm in deze trailer. Van Sant heeft duidelijk huiswerk gemaakt: de korrelige beeldkwaliteit, de warme kleurtinten, de kledij, de kapsels – het voelt allemaal authentiek seventies zonder dat het aanvoelt als een gemaakt museumstuk. De montage van de trailer is strak en houdt het tempo erin zonder al te veel weg te geven. Je krijgt net genoeg om geïntrigeerd te raken, maar niet zoveel dat je het gevoel hebt dat je de hele film al hebt gezien. Dat is tegenwoordig zeldzaam. Te veel trailers gooien al hun beste scènes eruit en laten niks meer over voor de echte film.

Waar de trailer echt slim mee omgaat, is de timing. In december 2024 werd UnitedHealthcare-CEO Brian Thompson neergeschoten door Luigi Mangione, die vervolgens online uitgroeide tot een soort anti-kapitalistische volksheld. De parallellen zijn niet te missen, en de trailer speelt daar subtiel op in zonder het te expliciet te maken. Tony Kiritsis wordt in de trailer neergezet als “an outlaw folk hero” – dezelfde dynamiek die we een jaar geleden in real-time hebben zien ontstaan op sociale media. Van Sant weet volgens interviews dat mensen die link zullen leggen, en de trailer lijkt daar bewust op in te spelen. Het maakt de film meteen relevanter en urgenter dan hij misschien anders zou zijn geweest.

Muzikaal houdt de trailer het simpel maar effectief. Er is geen bombastische orchestrale score die je vertelt wat je moet voelen. In plaats daarvan krijg je jazzy seventies-klanken, radiofragmenten en dialogen die de sfeer neerzetten. Het voelt organisch, alsof je naar een documentaire kijkt in plaats van naar een speelfilm. Dat past perfect bij Van Sants stijl, die altijd al een meester is geweest in het laten vervagen van de grenzen tussen fictie en realiteit. De trailer suggereert dat de film dezelfde aanpak hanteert – geen heldhaftig verhaal, geen duidelijke good guys en bad guys, gewoon een situatie die volledig uit de hand loopt met de camera’s erbij.

De trailer eindigt met een zin die blijft hangen: “Based on a true story, the 1977 kidnapping of a prominent banker grips the nation and turns the abductor into an outlaw folk hero. As the media frenzy peaks, the standoff becomes a spectacle of desperation, defiance and blurred justice, which resonates even today.” Dat laatste – “which resonates even today” – is het hele punt. Dit is geen stoffig historisch drama, dit is een spiegel die ons wordt voorgehouden. De woede tegen het systeem, de media die er een circus van maken, het publiek dat iemand tot held bombardeert omdat hij doet wat zij niet durven – het gebeurt nog steeds, alleen nu met Twitter en TikTok in plaats van radio en televisie. De film komt op 9 januari 2026 in beperkte release en gaat op 16 januari breed, en als deze trailer een indicatie is, dan staat ons een fikse klap in het gezicht te wachten. En die hebben we misschien wel nodig.