Wicked: For Good (2025) *** recensie

Een jaar geleden vloog Cynthia Erivo als de smaragdgroene Elphaba de bioscoopzalen uit met een climax die zelfs de grootste cynici kippenvel bezorgde. Wicked (2024) was een regelrechte triomf: tien Oscarnominaties, twee beeldjes mee naar huis, en een kassa die rinkelde tot 756 miljoen dollar. Nu is het tweede deel er, Wicked: For Good (2025), en de hamvraag is simpel: kan deze sequel evenveel magie opleveren als het eerste deel met een iets meer duistere toon.

© Universal Pictures

Korte inhoud: Het verhaal pikt op waar we gebleven waren. Elphaba zit in ballingschap, wordt door het regime van de Wizard afgeschilderd als staatsgevaarlijke terreurheks, en probeert ondertussen de onderdrukte dierenbevolking van Oz te redden. Haar voormalige kamergenote Glinda (Ariana Grande) is intussen de officiële propagandapop van datzelfde regime geworden, compleet met roze bubbel als vervoermiddel en een aanstaand huwelijk met Prins Fiyero (Jonathan Bailey). Ergens onderweg duikt er ook een meisje uit Kansas op met een hond en een dodelijke allergie voor groene heksen.

Laten we eerlijk zijn: het tweede deel van deze Broadwaymusical van Stephen Schwartz en Winnie Holzman is al sinds 2003 het zwakkere broertje. De grote nummers zijn dan al gezongen, het verhaal wordt donkerder, en je moet plots allerlei personages uit The Wizard of Oz (1939) aan hun oorsprongsverhaal helpen. Regisseur Jon M. Chu had dus al een steile berg te beklimmen, en helaas struikelt hij halverwege over zijn eigen ambitie. Het grootste probleem: de humor is verdwenen. Waar deel één nog een snoepwinkel was met zingende bonbons en knalroze frivoliteit, is For Good een uitputtingsslag van oprechtheid. Glinda is wijzer geworden, wat betekent dat Grandes heerlijk ijdele princess-act van weleer plaats heeft gemaakt voor iets dat verdacht veel lijkt op een midlifecrisis. De film baadt nog steeds in dat kleurenpalet van suikerspin-roze en erwtensoep-groen, maar zonder de luchtigheid om het te dragen, begint het na een uur op je maag te liggen.

Michelle Yeoh als de kwaadaardige Madame Morrible is een gemiste kans van jewelste. De Oscarwinnares ziet er fantastisch uit in haar kostuum, maar krijgt van het script precies één noot om te spelen. Jeff Goldblum daarentegen begrijpt precies welke film hij maakt: zijn Wizard is een charmante charlatan in smaragdgroen fluweel die geniet van elk moment op het scherm. Zijn nummer “Wonderful” is een van de weinige momenten waarop de film echt tot leven komt. En dan zijn er de nieuwe liedjes. Schwartz heeft speciaal voor de film “No Place Like Home” en “The Girl in the Bubble” geschreven, vermoedelijk met één oog op een Oscarnominatie. Het resultaat is twee nummers die je onmiddellijk vergeet zodra ze voorbij zijn, wat des te pijnlijker is wanneer je bedenkt dat Erivo en Grande hun longen uit hun lijf zingen. Alle vocale vuurkracht ter wereld kan geen melodie redden die er gewoon niet is. De oorspronkelijke nummers uit de musical komen er beter vanaf, maar ook daar merk je dat het tweede bedrijf nu eenmaal niet de “Popular” of “Defying Gravity” bevat.

Wat wél werkt, zijn de twee hoofdrolspeelsters wanneer ze eindelijk samen op het scherm staan. Het titelnummer “For Good” is een emotionele knock-out, en Chu heeft genoeg verstand om de camera gewoon te laten draaien terwijl Erivo en Grande hun hart uitstorten. In mijn zaal klonk collectief gesnotter, en niet vanwege een verkoudheid. Het probleem is alleen dat je bijna twee uur moet wachten vooraleer je daar aankomt, en die weg erheen voelt soms als de Yellow Brick Road maar dan geplaveid met goede bedoelingen en slechte pacing.

De film zit ook opgescheept met de ondankbare taak om alle puzzelstukjes van de originele Gregory Maguire–roman en de klassieker uit 1939 in elkaar te laten passen. Waarom zou de Laffe Leeuw ooit naar de Wizard gaan die hem in een kooi wil stoppen? Waarom vraagt de Wizard om de bezem als hij eigenlijk het toverboek wil? De film haalt zijn schouders op en hoopt dat je te hard zit te huilen om het op te merken. Ethan Slater als Boq en Marissa Bode als Nessarose krijgen meer te doen dan in deel één, maar hun verhaallijnen voelen als verplichte nummers eerder dan organische ontwikkelingen.

Visueel blijft de film indrukwekkend. Production designer Nathan Crowley heeft een maximalistisch Oz gecreëerd dat eruitziet als een art nouveau-nachtmerrie gekruist met Orwelliaanse propaganda. De kostuums zijn opnieuw een triomf, al had iemand het memo moeten sturen dat gouden franje niet automatisch luxe betekent. Maar al dat visuele spektakel kan niet verhullen dat For Good precies hetzelfde doet als deel één, maar dan zonder het plezier. Het is alsof iemand je een tweede portie taart aanbiedt, maar dan koud en zonder de glazuur.

Uiteindelijk bewijst Wicked: For Good vooral dat de beslissing om de musical in twee films te splitsen een zakelijke keuze was, geen artistieke. Samen zouden de twee delen misschien een meesterwerk zijn geweest. Apart voelt dit tweede deel als een verlengstuk dat iets te lang in de oven heeft gestaan. Voor de die-hard fans zal het genoeg zijn. Voor de rest van ons blijft de vraag hangen: was dit nu echt nodig, of had Universal gewoon zin in twee keer kassa? Wicked: For Good draait sinds 19 november 2025 in de bioscoop met een speelduur van 137 minuten.