Poolman (2023) ** te zien op Netflix

Er zijn regisseurs die hun debuut maken met een gepolijste kleinood, een subtiele verkenning van de menselijke conditie die critici op hun knieën krijgt. En dan heb je Chris Pine, die blijkbaar heeft besloten dat zijn eerste regiewerk een chaotische liefdesbrief aan Los Angeles moest worden die zo verwarrend is dat zelfs de meest toegewijde cinefiel zich afvraagt of er niet stiekem iets in zijn drankje is gedaan. Poolman (2023) had alles in huis om een heerlijke neo-noir te worden – een steracteur met charisma, een cast waar je een moord voor zou plegen, en genoeg budget om op 35mm te schieten. Maar ergens tussen de Chinatown-referenties en de Big Lebowski-cosplay is Pine blijkbaar vergeten dat een film ook een coherent verhaal nodig heeft.

© Universal Pictures Distributing

Korte inhoud: Darren Barrenman (Chris Pine), een geboren en getogen inwoner van Los Angeles die zijn dagen besteedt aan het onderhouden van het zwembad van het Tahitiaanse Tiki-flatgebouw. Hij strijdt om van zijn geboortestad een betere plek te maken om er te wonen. Wanneer hij door een femme fatale June Del Rey (DeWanda Wise) de opdracht krijgt om de waarheid achter een louche zakendeal te achterhalen, schakelt Darren de hulp van vrienden in om het op te nemen tegen een corrupte politicus en een hebzuchtige projectontwikkelaar. Zijn onderzoek onthult een verborgen waarheid over zijn geliefde stad en hemzelf.

Het probleem is niet dat Pine geen talent heeft. De man heeft bewezen dat hij kan acteren (<i>Star Trek, Hell or High Water</i>). Maar als regisseur en scenarist lijkt hij te zijn vergeten dat je publiek ook moet kunnen volgen wat er gebeurt. Ian Gotler, Pine’s mede-scenarist en producent, krijgt hier net zoveel schuld, want het script dat ze samen hebben geschreven is een labyrint zonder uitgang. De plot kronkelt en draait als een slang op speed, maar leidt uiteindelijk nergens heen. Zelfs de meest standvastige kijker zal na twintig minuten opgeven om te begrijpen wat Darren nu eigenlijk aan het onderzoeken is.

En dan die cast – mijn god, wat een verspilling van talent. Annette Bening, die vorig jaar nog een Oscar-nominatie scoorde voor Nyad (2023), speelt hier een Jungiaanse therapeute die vooral koffielepeltjes roert terwijl Pine zijn chaotische theorieën debitteert. Danny DeVito doet zijn best als filmregisseur-buurman, maar zelfs zijn natuurlijke komische timing kan deze platte dialogen niet redden. Jennifer Jason Leigh, die we kennen van haar rauwe performances in The Hateful Eight (2015), wordt hier gereduceerd tot een pilates-instructrice met zo weinig screentime dat je je afvraagt waarom ze überhaupt ja heeft gezegd. En Stephen Tobolowsky, het wonderlijke karakter-acteur-gezicht dat je kent van Groundhog Day (1993), krijgt wel een memorabele scène, maar dat is zo’n korte opflakkering van plezier dat het pijnlijk voelt als je beseft dat de rest van de film nooit dat niveau haalt.

Pine lijkt te denken dat quirky details een personage maken. Dus krijgen we een protagonist met lang haar, een grijzende baard, originami-hobby’s, meditatie-sessies onder water, en een obsessie met vintage technologie. Maar onder al die lagen zit… niets. Darren is niet mysterieus, hij is gewoon irritant. Je wilt niet weten wat er in zijn hoofd omgaat, je wilt dat hij ophoudt met praten. Pine’s poging om Jeff Bridges’ The Dude te kanaliseren strandt ergens tussen pretentieus en pathetisch. Hij heeft noch de relaxte coolness van Bridges, noch de maniakale energie van Joaquin Phoenix in Inherent Vice (2014), noch zelfs de charmante arrogantie van Andrew Garfield in Under the Silver Lake (2018). In plaats daarvan krijgen we een halfgebakken hippie die eruitziet alsof hij net is ontsnapt van Burning Man en vergeten is waar hij zijn verstand heeft gelaten.

De visuele kant van Poolman is eigenlijk best aardig. Cinematograaf Matthew Jensen (<i>Wonder Woman</i>), geeft de film een warme, nostalgische gloed die perfect past bij het LA-noir-genre. De locaties – van het Santa Anita Racetrack tot Chinatown zelf – zijn prachtig gefilmd. Maar mooie beelden kunnen een rommelig verhaal niet redden. Het is alsof je een prachtige auto koopt en dan ontdekt dat de motor is vervangen door een hamsterwiel. Andrew Bird’s muziek probeert wat emotionele diepte toe te voegen, maar zelfs zijn composities kunnen niet verhullen dat deze film geen idee heeft waar hij naartoe wil.

Het meest frustrerende aan Poolman is dat je glimpen ziet van wat het had kunnen zijn. Er zit potentieel in het idee van een outsider die het opneemt tegen het establishment, in de satire van LA’s excessen, in de watercrisis als metafoor voor corruptie. Maar Pine en Gotler kunnen deze elementen niet samenbrengen tot een coherent geheel. De film wil te veel tegelijk zijn: noir-thriller, screwball comedy, politieke satire, karakterstudie. Het eindigt als een visuele kakofonie die noch spannend noch grappig is, een inside joke waar het publiek nooit bij wordt betrokken. De climax lost niets op, de antwoorden roepen alleen meer vragen op, en tegen de tijd dat de credits rollen vraag je je af of je niet beter twee uur The Big Lebowski (1998) had kunnen herkijken. De film bracht slechts vier miljoen dollar in de VS en verdween snel uit de bioscopen. Pine zou moeten doen wat hij het beste kan: acteren in films van mensen die wél kunnen regisseren. Laat het regisseren maar over aan de professionals, want deze pool is zo troebel dat niemand er nog in wil zwemmen. De film is vanaf 26 november 2025 te zien op Netflix.