Live-acion versie van Moana ziet er niet zo realistisch uit

Disney heeft de eerste trailer van de live-action Moana (2026) gelost, en wel, het is precies wat je verwachtte. Een vrij standaard adaptatie van hun animatiefilm. De trailer toont nieuwkomer Catherine Laga’aia als de titelpersonage en Dwayne Johnson die zijn rol als de halfgod Maui herneemt, en het ziet er allemaal spectaculair uit, maar ik weet zo niet wie hier op te wachten staat. Veel van de beelden zijn overladen met cgi, en je kan je afvragen wat hier echt live-action aan is.

© Disney

Korte inhoud: De film vertelt opnieuw het verhaal van de jonge Polynesische wayfinder Moana die voorbij het rif van haar eiland Motunui reist met de hulp van de beruchte halfgod Maui om welvaart terug te brengen naar haar volk, dit keer in een “live-action” formaat dat vooral bestaat uit digitale effecten en computer animatie.

Regisseur Thomas Kail, bekend van zijn werk aan Hamilton (2020) op Broadway, maakt met deze film zijn speelfilm-regiedebuut. Het scenario is geschreven door Jared Bush en Dana Ledoux Miller, waarbij Bush al de originele Moana / Vaiana (2016) schreef. De cast wordt verder vervolledigd door John Tui als Chief Tui, Frankie Adams als Sina, en Rena Owen als Gramma Tala.

Wat meteen opvalt aan deze trailer is hoe griezelig dicht het aanleunt bij het origineel. We krijgen dezelfde openingsbeelden van een jonge Moana die “How Far I’ll Go” zingt, dezelfde zweefbeelden van zee en lucht, zelfs dezelfde vogel-versie van Maui. Het is bijna een shot-voor-shot remake, wat je doet afvragen waarom Disney überhaupt de moeite heeft genomen. Maar goed, we weten het antwoord al: geld. Veel geld. Het origineel bracht wereldwijd 643 miljoen dollar op, en die live-action remakes blijven maar kassa rinkelen, dus waarom zou de studio stoppen? De keuze voor Laga’aia als nieuwe Moana is intrigerend. De 17-jarige Australische actrice, die eerder te zien was in de Prime Video-serie “The Lost Flowers of Alice Hart”, heeft Samoaanse roots – haar grootvader komt uit Fa’aala, Palauli, in Savai’i en haar grootmoeder uit Leulumoega Tuai op het hoofdeiland van Upolu in Samoa. In een statement zei ze enthousiast te zijn om Samoa en alle Pacifische eilandbevolkingen te vieren en jonge meisjes te vertegenwoordigen die op haar lijken. Dat is natuurlijk mooi, maar het voelt ook als een gemiste kans dat Auli’i Cravalho, die de rol inspraak in het origineel en het vervolg, niet terugkeert in live-action. Cravalho is wel aan boord als executive producer en heeft expliciet gezegd dat ze de fakkel wilde doorgeven aan een andere Pacific Islander. Het is een nobel gebaar, maar je vraagt je toch af of Disney hier niet gewoon een jongere, goedkopere optie heeft gekozen.

Dan hebben we natuurlijk The Rock. Johnson, die Maui inspraak in de animatiefilm, keert terug in een rol die letterlijk op zijn lijf geschreven is – de geanimeerde Maui leek immers al sprekend op hem. In de trailer zien we hem alleen van achteren, springend van een klif het water in, wat suggereert dat Disney de grote onthulling van zijn volledige verschijning bewaart voor latere marketing. Johnson is ook producer via zijn Seven Bucks Productions, samen met Dany Garcia, Hiram Garcia en Beau Flynn. De vraag is natuurlijk of Johnson, nu 52, dezelfde fysieke aanwezigheid kan brengen die hij twintig jaar geleden had. Maar met CGI kan tegenwoordig alles, nietwaar? Het meest fascinerende aan deze hele onderneming is de vraag wat precies “live-action” betekent in 2026. Net als bij eerdere Disney remakes zoals The Lion King (2019), The Little Mermaid (2023) en The Jungle Book (2016), is de hoeveelheid CGI en digitale effecten zo overweldigend dat je je afvraagt of er überhaupt nog iets “live” aan is. Personages vliegen door de lucht, water tart de zwaartekracht, Maui transformeert in insecten en vogels – allemaal bewerkstelligd met computergraphics. Op welk punt houdt iets op een live-action film te zijn en wordt het gewoon een hyperrealistische animatiefilm? Het is een vraag die Disney liever niet beantwoordt, want “live-action remake” klinkt nu eenmaal spannender dan “CGI-heavy reimagining”.

Wat de film wel heeft, is een indrukwekkende visuele pracht. De beelden zijn adembenemend, met schitterende weergaves van het Polynesische landschap, de oceaan die tot leven komt, en die kenmerkende Disney-magie die zelfs cynische critici even doet vergeten dat we dit verhaal al kennen. De muziek, opnieuw verzorgd door Mark Mancina, belooft ook opnieuw te scoren. “How Far I’ll Go” klinkt in Laga’aia’s stem fris en krachtig, en als Disney één ding kan, is het wel memorabele soundtracks maken. Toch blijft er een bittere nasmaak. Deze Moana-remake markeert de kortste tijdspanne tussen een Disney-animatiefilm en zijn live-action tegenhanger: het origineel zal nauwelijks tien jaar oud zijn wanneer deze versie op 10 juli 2026 in de bioscopen verschijnt. Ter vergelijking: tussen het geanimeerde The Lion King (1994) en de “live-action” remake zat 25 jaar, tussen Beauty and the Beast (1991) en de remake zat 26 jaar. Tien jaar is eigenlijk geen tijd, en het roept de vraag op: heeft niemand bij Disney zich afgevraagd of dit misschien, heel misschien, te snel is? Het origineel heeft nog geen tijd gehad om echt nostalgisch te worden. Mensen die het in de bioscoop zagen als kind zijn nu pas begin twintig. De DVD’s/Blu-rays liggen nog vers in de kast.

En dan is er nog het grotere plaatje. Disney’s obsessie met live-action remakes lijkt onverzadigbaar. Eerder dit jaar flopte Snow White (2025) hard, en Tangled werd uit ontwikkeling gehaald nadat het project eerder was gepauzeerd. Toch blijft de studio maar doorgaan. Lilo & Stitch (2025) had een succesvolle zomer, en Mufasa: The Lion King (2024) deed het ook goed toen het eind vorig jaar uitkwam. Het is een gegarandeerde geldmachine, ongeacht de artistieke waarde. De vraag is niet óf deze Moana succesvol zal zijn, maar of hij iets nieuws te vertellen heeft. Tot nu toe suggereert de trailer dat het antwoord “nee” is. Wat deze remake wel heeft, is een cast die diep geworteld is in de Pacifische cultuur. Het is een authentieke casting die respect toont voor de cultuur die het verhaal vertegenwoordigt, iets wat Disney met de geanimeerde film ook al goed deed.

De trailer eindigt met een gouden moment: Hei Hei, Moana’s favoriete kip, die schreeuwend in de camera kijkt. Het is een herinnering aan het absurde, komische hart van het origineel, en als deze film dat weet te behouden terwijl hij ook visueel imponeert, dan heeft hij misschien toch een bestaansrecht. Maar voorlopig lijkt dit gewoon weer een voorbeeld van Disney die zijn eigen successen uitmelkt tot de laatste druppel, terwijl ze hopen dat publiek en critici niet al te hard vragen stellen over wat nou precies het punt is van deze hele onderneming. We zullen het op 10 juli 2026 weten. Tot die tijd blijft de vraag: hoeveel is te veel? En wanneer gaat Disney eindelijk weer iets origineels maken? Maar goed, zolang het geld blijft binnenstromen, kennen we het antwoord al.