Call of Duty: Black Ops 7 saboteert single-player campaign-mode

Laat ons maar meteen met de deur in huis vallen: Call of Duty: Black Ops 7 (2025) is misschien wel de meest gefragmenteerde Call of Duty ooit gemaakt. En dat zeg ik niet zomaar. Na meer dan twee decennia van jaarlijkse releases heeft Activision eindelijk iets gepresteerd waar we stiekem allemaal bang voor waren: ze hebben datgene wat goed was aan de CoD ervaring om zeep geholpen. Waar vorig jaar Black Ops 6 nog werd bejubeld als één van de beste solo-campagnes in jaren, gooit ontwikkelaar Treyarch nu alles overboord voor een co-op experiment dat niemand heeft gevraagd. Het resultaat? Een lege, geforceerde ervaring die aanvoelt alsof je in je eentje aan een tafel zit tijdens een verjaardagsfeestje waar iedereen te laat komt.

© Activision

Korte inhoud: Het verhaal volgt David Mason (Milo Ventimiglia), tien jaar na de gebeurtenissen van Black Ops II uit 2012. Mason leidt zijn eliteteam Specter One door het jaar 2035, waar de wereld aan de rand van de afgrond staat door psychologische oorlogsvoering. De Guild, een techcorporatie onder leiding van CEO Emma Kagan (gespeeld door Kiernan Shipka), heeft een hallucinogene substantie genaamd Cradle ontwikkeld die angst als wapen gebruikt. Michael Rooker keert terug als Mike Harper, een rol die hij al in Black Ops II speelde. Het klinkt allemaal spectaculair op papier, maar de uitvoering laat meer dan te wensen over.

Het grootste probleem met Black Ops 7 is simpelweg dit: de campagne is ontworpen voor co-op, en als je solo speelt, voel je dat in letterlijk elke seconde van het spel. Je squadgenoten verschijnen nog wel in cutscenes, maar zodra de actie begint? Poef, verdwenen. Je staat er volledig alleen voor. Geen AI-teamleden die je rug dekken, geen deurbreuken, geen tactische squadmomenten. Voor een franchise die altijd heeft gedraaid om intense militaire teamwork is dit ronduit vervreemdend. Technisch gezien krijg je wat je kwam zoeken, maar de ziel ontbreekt compleet. En alsof dat nog niet erg genoeg is, heeft Activision besloten dat de campagne altijd-online moet zijn. Lees dat nog eens rustig. Een single-player campagne, waar je altijd online moet voor zijn. Geen internet of Playstation Plus? Geen Black Ops 7 voor jou dus. Servers down? Pech gehad. En wacht, het wordt nog gekker: je kunt het spel niet pauzeren. Zelfs niet als je solo speelt. Moet je even naar het groot toilet tijdens de finale missien verwacht dan maar dat je gekickt wordt wegens inactiviteit. Je mag meteen de hele missie opnieuw doen, want checkpoints? Die hebben ze ook maar geschrapt. Het is gamedesign van een bijzonder sadistisch niveau.

Maar goed, de game heeft nog een multiplayer luik en voor de die hard fans die met hun vrienden kunnen spelen is dit een uitstekend spel. Ik ga nog meer zeggen, de kleine verbeteringen die ze hebben doorgevoerd komen de gameplay echt ten goede. Treyarch heeft de omni-movement van vorig jaar verfijnd en wall jumps toegevoegd, wat de verticale gameplay aanzienlijk verbetert. De maps zijn groter dan in Black Ops 6, wat meer ademruimte geeft. De nieuwe 20v20 Skirmish-modus combineert wingsuit-actie met grootschalige gevechten, al voelt het soms wat leeg aan. De nieuwe Overload-modus – een soort capture-the-flag met een EMP-device – is razend snel en vraagt om goede teamcommunicatie. Het belangrijkste nieuws? Activision heeft de strenge skill-based matchmaking (SBMM) losgelaten en keert terug naar classic matchmaking. Voor sommige spelers is dit fantastisch nieuws, voor anderen – vooral beginnende spelers die werden beschermd door het systeem – kan dit een harde landing worden.

Zombies blijft Zombies, en dat is niet per se een slechte zaak. De nieuwe round-based map Ashes of the Damned is de grootste ooit, ontworpen rond Ol’ Tessie, een Wonder Vehicle die als je vijfde squadlid fungeert. De map heeft een achtbaan-achtige structuur die zes locaties verbindt via gevaarlijke wegen vol Ravagers. De sfeer is pikzwart en verontrustend – denk aan donkere bossen, griezelige boerderijen en die eeuwige Dark Aether-vibe. Nieuwe vijanden zoals de zombie-beer Zursa met bijennesten erop houden het interessant. Het is een solide ervaring voor Zombies-fans, al blijft het HUD nog steeds te druk met multiplayer-elementen die de klassieke survival-vibe verstoren.

Het bizarre is dat Black Ops 7 technisch gezien prachtig werk levert. De prestaties van Ventimiglia, Rooker en Shipka zijn overtuigend, het geluid is fenomenaal, de gunplay voelt zoals het hoort. De boss fights zijn de meest ambitieuze die de franchise ooit heeft gehad. Missies variëren van hallucinerende tripfesten met reusachtige messen die als airstrikes uit de lucht vallen, tot een adembenemende parkour-sequence door Tokyo’s neonverlichte daken. Het probleem is dat deze momenten van grootsheid volledig worden ondermijnd door fundamentele designkeuzes die gewoonweg geen steek houden. Wanneer Ventimiglia emotionele scenes speelt over het verleden van zijn personage, wordt de impact volledig tenietgedaan doordat je weet dat drie van de vier hoofdpersonages simpelweg niet in het spel aanwezig zijn als je solo speelt.

De nieuwe Endgame-modus – een extractie-achtige PvE-ervaring in het open-world Avalon – voelt als een gemiste kans. Het heeft potentie, maar door het gebrek aan PvP-elementen mist het de spanning die een modus als DMZ zo succesvol maakte. Je kunt solo, duo’s, trio’s of quads spelen terwijl je verschillende zones met oplopende moeilijkheidsgraden verkent, maar het ontbreken van menselijke vijanden maakt het allemaal te voorspelbaar. Vooral na het spelen van iets als ARC Raiders – dat recent werd uitgebracht en laat zien hoe een moderne extractie-shooter eruit kan zien – voelt Black Ops 7’s benadering gedateerd aan.

Kortom, het is technisch gezien de meest ambitieuze Call of Duty ooit, met gedeelde progressie tussen alle modi, waardoor je wapens kunt levelen in campagne, multiplayer en Zombies. Dat is fantastisch. Maar door de single-player campagne op te offeren – een element dat Call of Duty altijd heeft onderscheiden van andere shooters – heeft Activision de verscheidenheid die het merk zo sterk maakte, om zeep geholpen. Waar je vroeger drie verschillende ervaringen kreeg in één pakket, krijg je nu een homogene brij die vooral aantrekkelijk is voor wie al van plan was om gewoon multiplayer te spelen. Voor de rest van ons? Het voelt als een stap achteruit na de triomf van Black Ops 6. Black Ops 7 is niet slecht – het is gewoon verkeerd gebalanceerd. Het is een spel dat probeert alles voor iedereen te zijn maar uiteindelijk de verkeerde prioriteiten kiest. De game is vanaf 14 november 2025 wereldwijd beschikbaar op Xbox Series X|S, Xbox One, PlayStation 5, PlayStation 4 en pc via Battle.net, Xbox op pc en Steam. Het spel is ook vanaf dag één beschikbaar op geselecteerde Xbox Game Pass-abonnementen.