Keeper (2025) **½ recensie

Horrorregisseur Osgood Perkins is aan een opmerkelijke marathon bezig: drie films in nauwelijks anderhalf jaar tijd. Na het virale succes van Longlegs (2024) en de bloederige Stephen King-adaptatie The Monkey (2025) waait hij nu opnieuw binnen met Keeper (2025), een film die zich aandient als de meest ongrijpbare van het trio. Maar laat je niet misleiden door de mysterieuze marketingcampagne: waar Perkins’ vorige werk nog kon bogen op een zekere thematische coherentie, blijkt Keeper helaas vooral een prachtig verpakte lege doos. Een film die zo hard probeert om griezelig te zijn dat hij vergeet waarom hij eigenlijk bestaat.

© Neon

Korte inhoud: Het verhaal volgt Liz (Tatiana Maslany) en haar vriend Malcolm (Rossif Sutherland) die hun eenjarig jubileum gaan vieren in een afgelegen hut in de bossen. Natuurlijk blijkt Malcolm een dokter te zijn die plots dringend terug naar de stad moet, waardoor Liz alleen achterblijft in de designerhut met haar groeiende paranoia. Want ja, er zijn vreemde geluiden, er verschijnen griezelige visioenen, en die chocoladetaart die opeens op tafel staat? Die ruikt verdacht naar rohypnol en slecht nieuws. Spoiler: Malcolm blijkt een 200 jaar oude onsterfelijke manipulator die vrouwen naar zijn hut lokt om ze te offeren aan een stelletje monsters die ooit uit een heks-achtige zwangere vrouw zijn geboren. In ruil daarvoor krijgt hij eeuwig leven. Liz ontsnapt echter aan dit noodlot omdat ze blijkbaar het evenbeeld is van die oorspronkelijke moeder-heks, waardoor de monsters haar beschermen in plaats van op te vreten.

Op papier klinkt dat allemaal behoorlijk wild en origineel, maar in de praktijk voelt Keeper aan als een student die braaf alle horrortropes uit het handboek heeft afgevinkt zonder te snappen waarom ze daar eigenlijk staan. Een spookachtig bos? Check. Een krakende deur? Check. Geen gsm-bereik? Uiteraard check, want hoe moet je anders die spanning opbouwen? Perkins en scenarist Nick Lepard strooien met symboliek alsof het confetti is op een verjaardagsfeestje, maar vergeten dat symboliek pas werkt als je er iets mee doet. De film duurt 99 minuten, maar voelt aan als een eeuwigheid omdat de eerste 45 minuten bestaan uit Maslany die door de hut wandelt terwijl we wachten tot er eindelijk iets gebeurt. En als dat eindelijk zo ver is, blijkt de grote twist zo voorspelbaar dat je hem al zag aankomen vanaf het moment dat Malcolm die verdachte chocoladetaart op tafel zette.

Cinematograaf Jeremy Cox levert weliswaar prachtige beelden af: die koude, strakke kadrering, die verstikkende close-ups, die natte bossen die eruitzien alsof ze uit een Scandinavische misdaadreeks zijn weggelopen. Het is allemaal visueel indrukwekkend, maar uiteindelijk niet meer dan een glossy sausje over een lege maaltijd. De film is zo verliefd op zijn eigen sfeer dat hij vergeet een verhaal te vertellen. En dan hebben we het nog niet eens over die monsters, “The Children” zoals ze in de film worden genoemd. Een mengeling van praktische make-up en CGI die soms indrukwekkend is, maar net zo vaak onbedoeld komisch overkomt. Vooral dat witte maskerachtige gezicht dat permanent open hangt en een vreemde substantie uitspuwt? Dat is meer cringe dan angstaanjagend. Het zijn wezens die in totaal ongeveer acht minuten screentime krijgen, en die acht minuten zijn het enige moment dat de film even wakker schudt.

Het echte drama is echter dat Maslany hier een tour de force aflevert die een veel betere film verdiende. Zij is de enige reden waarom Keeper überhaupt kijkbaar blijft. Haar Liz is geen typische horror-heldin die gillen en struikelen haar overlevingsstrategie maakt. Ze is cynisch, direct en weigert dom te zijn, wat in een horrorfilm al meteen een verademing is. Maslany speelt met lagen: die flikkering in haar ogen wanneer ze even niet haar beste gezicht opzet, die combinatie van vertrouwdheid en irritatie wanneer ze met haar vriendin belt. Het is een vertolking die zo goed is dat je je afvraagt waarom ze in godsnaam akkoord is gegaan met dit project. Sutherland doet ook wat hij kan als de ogenschijnlijk charmante maar uiteindelijk sinistere Malcolm, maar zijn personage blijft zo vaag dat je je afvraagt of de makers zelf wel wisten wat ze met hem wilden.

Waar Keeper het meest faalt, is in zijn weigering om een duidelijke visie te hebben. De film flirt met folk horror, psychologische thriller, relatiedrama en surrealisme, maar kiest nooit echt voor één richting. Het wil iets zeggen over toxische relaties en mannelijke manipulatie; en dat lukt ook enigszins in de finale scène waar Liz letterlijk de rollen omdraait, maar die boodschap verdrinkt in een zee van onbeantwoorde vragen en onduidelijke mythologie. Waarom lijkt Liz op die heks van 200 jaar geleden? Hoe werkt die deal tussen Malcolm en de monsters precies? Waarom worden die vrouwen überhaupt geofferd als de monsters eigenlijk gewoon hun moeder terug willen? De film suggereert dat het opzettelijk vaag wil blijven, maar dat voelt meer als luiheid dan als artistieke keuze. Het is het verschil tussen David Lynch en een student die vergeet zijn scriptwerk af te maken en dan roept dat het “opzettelijk abstract” is.

Het meest ironische is misschien wel dat Keeper zichzelf presenteert als een vernieuwende horrorfilm terwijl het eigenlijk gewoon een opgewarmde versie is van elk ‘cabin in the woods’-verhaal dat je al duizend keer hebt gezien. Alleen dan met mooiere cinematografie en een budget voor fancy CGI-monsters. Perkins probeert duidelijk de succesformule van Longlegs te herhalen; mysterieuze marketing, lugubere sfeer, een grote twist, maar vergeet dat Longlegs tenminste een verhaal had dat ergens heen ging, hoe gek dat ook was. Keeper daarentegen lijkt vooral te bestaan omdat Neon na het succes van Longlegs dacht: “Laten we snel nog een Perkins-film uitbrengen zolang het ijzer heet is.” En het resultaat is een film die aanvoelt als een tussentijds project, iets wat tussen twee échte films in werd gemaakt.

Is Keeper de slechtste horrorfilm van het jaar? Nee, daarvoor is hij te competent gefilmd en te goed geacteerd door Maslany. Maar het is wel een enorm gemiste kans. Een film die alle ingrediënten had voor iets memorabels – een geweldige hoofdrolspeelster, een intrigerende premisse, prachtige beelden; maar uiteindelijk weinig meer oplevert dan een visuele demonstratie van wat Perkins technisch allemaal kan. Voor iedereen die hoopte op een waardige opvolger van Longlegs: zoek verder. Keeper is hooguit een degelijke maar uiteindelijk wegwerp horrorfilm die je misschien op een late zaterdagavond kunt aanzetten als je toch niks beters te doen hebt. Maar verwacht geen meesterwerk. Verwacht een mooie verpakking met weinig inhoud, en een Tatiana Maslany die het dubbel en dik verdiende om in een betere film te zitten. op 10 december 2025 komt de film bij ons in de bioscoop.