Anno 117: Pax Romana is minder Pax, en meer Drama

Eindelijk. Na zes jaar stilte gooit Ubisoft Mainz ons een nieuw Anno 117: Pax Romana (2025) voor de voeten, en deze keer mogen we ons uitleven als gouverneur in het Romeinse Rijk. Wat volgt is een stadsopbouwer die je uren achter je scherm gekluisterd houdt terwijl je worstelt met productieketens, ontevreden burgers en die ene verdoemde vuurtje dat steeds je halve stad platlegt. Pax Romana? Zeg dat maar tegen mijn strijdende Kelten en verraderlijke Romeinen.

© Ubisoft

In dit achtste deel van de Anno-reeks, ontwikkeld door Ubisoft Mainz en gesteund met maar liefst 5,7 miljoen euro subsidie van de Duitse overheid, neem je de rol aan van gouverneur tijdens de bloeitijd van het Romeinse Rijk in het jaar 117 na Christus. Je kan kiezen tussen Marcus of Marcia (ja, eindelijk ook een vrouwelijke optie), en de game gooit je tussen twee regio’s: het zonnige Latium met z’n klassieke Romeinse pracht en praal, en het mistige, moerassige en regenachtige Albion waar de Kelten nog steeds hun eigen dingetje doen. Het verhaal zelf is geen Shakespeareaanse tour de force, maar Game Director Manuel Reinher en Creative Director Stéphane Jankowski hebben wel degelijk een intrigerend stukje paleispolitiek gebakken dat je langer dan verwacht aan het scherm houdt.

Wat Anno altijd al goed kon, is je de illusie geven dat stadsopbouw geen doctoraat in logistiek vereist. En dat blijft zo. De interface is verrassend overzichtelijk. Geen Romeinse versieringen, geen Keltische flair, gewoon een klinische sidebar die eruitziet alsof iemand bij Ubisoft vergeten is dat we in 117 na Christus zitten en niet in een steriele startup-kantoor. Maar goed, zodra je door die vlakke interface heen prikt, ontdek je een city-builder die z’n shit wél op orde heeft. De echte magie zit ‘m in drie levensveranderende features die game-reviewers over de hele wereld op hun knieën krijgen: de “relocate”-tool, de “copy”-tool, en gedeelde magazijnvoorraad. Dat eerste laat je toe om gebouwen te verplaatsen zonder dat je hele economie instort. Het tweede laat je toe om een perfect district te kopiëren naar een leeg stuk grond. En dat laatste betekent dat je productieketens niet meer vastzit aan geografische restricties, een zegen voor iedereen die ooit probeerde een Romeinse stad te plannen zonder een burnout te krijgen.

Voor het eerst in de reeks kan je ook diagonale wegen aanleggen. Klinkt als niks, maar het verandert alles. Je steden zien er plots uit als echte nederzettingen in plaats van deprimerende voorstadwijken uit een rampzalige stedenbouwkundige droom. Al moet gezegd: de Keltische huizen krijgen maar vier verschillende designs terwijl de Romeinse er zeven krijgen, wat Albion er toch wat saaier laat uitzien dan Latium. Maar goed, dat is eigenlijk ook wel historisch correct; die Romeinen waren nu eenmaal betere architecten. Anno 117 introduceert ook landgevechten voor het eerst sinds de oude dagen van Anno 1404. Het is geen Total War, maar het werkt. Je stuurt legioenen, cavalerie en scorpio-kruisboogschutters het veld in, en de tactiek is net complex genoeg om interessant te blijven zonder overweldigend te worden. Zeeslagen zijn nog steeds het hoogtepunt. Er is iets heerlijk bevredigends aan het klemzetten van een piratenschip in een baai waar geen ontsnappen aan is. En ja, als je inzoomt zie je effectief kleine soldaatjes op je militaire schepen staan. De aandacht voor detail is hier echt fenomenaal.

Waar de game wat struikelt is bij diplomatie en religie. Beide systemen zijn zo basisch dat je ze na een paar uur vergeet. Je kiest een Romeinse god voor wat buffs, je burgers bekeren zichzelf automatisch, en dat is het zo’n beetje. Diplomatie is net zo voorspelbaar: verdragen afsluiten, allianties smeden, oorlog verklaren, niets nieuws onder de Romeinse zon. Voor een game die zo’n nadruk legt op culturele diversiteit tussen Romeinen en Kelten, had er hier wel wat meer vlees op de botten gemogen. De voice acting blijkt trouwens een tragikomische grap bij lancering. Blijkbaar is Ubisoft vergeten de stembestanden mee te uploaden, wat resulteerde in een hilarische situatie waarbij personages hun lippen bewogen zonder geluid. Daarnaast waren uiteraard nog wat bugs op PS5, een irritant getik wanneer je menu’s opent of het feit dat de optie voorhanden is om de eilanden een eigen naam te geven, maar deze ,naam wordt dus niet bewaard.

Ondanks deze fratsen blijft Anno 117: Pax Romana een solide stadsopbouwer die z’n formule niet heruitvindt maar wel verfijnt. Het is geen revolutie, maar wel een betrouwbare evolutie van wat Anno 1800 zo goed maakte. Als je je kan verzoenen met de saaie UI en de simplistische diplomatie, dan heb je hier gemakkelijk honderden uren plezier aan. En als die eerste DLC naar Egypte komt later dit jaar, ben je sowieso terug. Want laten we eerlijk zijn: wie wil er nu geen piramides bouwen terwijl z’n Keltische arbeiders staken omdat ze niet genoeg worst krijgen? Vanaf gisteren 13 november 2025 is Anno 117: Pax Romana, een van de meest ambitieuze strategiegames over het Romeinse Rijk ooit gemaakt, verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series X | S, Amazon Luna, Geforce Now en Windows pc.