Josh Safdie maakt van pingpong een bloedstollende helse rit in Marty Supreme

Er zijn films die je moet zien, en er zijn films waar je gewoon niet omheen kunt. Marty Supreme (2025) van Josh Safdie hoort bij dat tweede kamp. Na het artistieke echtscheiding van de Safdie-broers; waarbij Benny zijn weg ging met The Smashing Machine (2025), komt Josh nu solo afzakken met een ping-pongfilm die meer kapot maakt dan alleen tafeltjes. Met een budget van maar liefst 70 miljoen dollar, het duurste project ooit van A24, had hij alle ruimte om zijn wildste fantasieën waar te maken. En dat doet hij!

© A24

Korte inhoud: De film volgt Timothée Chalamet als Marty Mauser, een jonge pingpongspeler uit het New York van de jaren vijftig wiens ambitie even groot is als zijn ego. Geïnspireerd door de legendarische tafeltenniskampioen Marty Reisman, een Joodse showman die voor gokken speelde, voor de Harlem Globetrotters optrad en sigaretten kon doormidden slaan met een pingpongbal, gaat Mauser letterlijk door de hel om het respect te krijgen dat niemand hem wil geven. Met Gwyneth Paltrow als actrice Kay Stone en Fran Drescher als zijn moeder, duurt deze odyssee een stevige 149 minuten.

Laat ons meteen met de deur in huis vallen: dit is geen sportfilm. Althans, niet zoals je dat gewoon bent. Safdie heeft hier iets gebakken dat het midden houdt tussen Catch Me If You Can (2002), Uncut Gems (2019) en, jawel, Jerry Maguire (1996). Een film die je letterlijk in je stoelrand laat bijten terwijl Chalamet met zijn typische zwierigheid elke scène domineert alsof het een catwalk is. Die jongen heeft maandenlang pingpongtraining gevolgd sinds 2018, zelfs tijdens het draaien van Dune: Part Two (2024) en A Complete Unknown (2024), en dat zie je. Safdie liet hem zelfs met contactlenzen onder een bril spelen om zijn ogen kleiner te maken, wat tijdelijk zijn zicht beperkte. Methode-acteren op zijn Safdies, zeg maar. Waar Uncut Gems je verstikt in de klamme straten van New York, opent deze film de wereld letterlijk, met scènes in Japan, zonder zijn kenmerkende chaos te verliezen. Cameraman Darius Khondji filmde alles op 35mm, en dat zie je: elk frame ademt die jaren vijftig-glamour, maar dan met een zweem van vieze realiteit eronder. En dan is er nog de soundtrack van Daniel Lopatin, een synth-ingespoten compositie die ik gewoon wil proeven in een zaal met Dolby sound.

De eerste reacties na de verrassingsscreening op het New York Film Festival waren unaniem: dit is Chalamet op zijn best. Critici vergelijken hem met Leonardo DiCaprio in The Wolf of Wall Street, met Adam Sandler in Uncut Gems. Hij speelt Marty als een onaangename kleine klootzak die tegelijkertijd onweerstaanbaar is, een gokker die zo overtuigd is van zijn eigen gelijk dat je hem wilt zien falen en slagen tegelijk. Paltrow, die al jaren geen grote rollen meer aanneemt sinds Avengers: Endgame, steelt haar scènes met een koele elegantie die Marty’s chaos perfect contrasteert. En dan Tyler die fungeert als het geweten dat Marty niet heeft. De chemie tussen het hele ensemble; inclusief Odessa A’zion, Penn Jillette, Kevin O’Leary en regisseur Abel Ferrara, spettert van het scherm.

Toch was er ook wat kritiek. Op bijna twee en een half uur zou de film soms vast lopen in zijn eigen ambitie. Safdie en co-schrijver Ronald Bronstein willen zoveel vertellen, over streven, over New York, over Joods zijn in naoorlogs Amerika, over obsessie, dat sommige subplots als losse eindjes blijven bungelen. De film zou tegelijkertijd een portret willen zijn van een periode, een karakterstudie, een liefdesverhaal en een spannende sportfilm, en zou daar niet altijd in slagen. Maar zelfs op zijn zwakste momenten zou Marty Supreme je grijpen bij de strot met een intensiteit die weinig hedendaagse films durven op te brengen. Geen cinema die je meesleurt, uitput, opwindt en op het einde achter laat met een mengeling van bewondering en uitputting. En dat is misschien wel het mooiste compliment dat je deze wilde rit kunt geven: je voelt elke smash, elke verloren weddenschap, elke overwinning alsof je zelf met die paddle staat te zwaaien. Op 25 december 2025 zullen we het allemaal zelf kunnen ontdekken.