Justin Long vs. CGI monsters in Coyotes

Soms heeft Hollywood blijkbaar het idee dat we niet genoeg dieren hebben die mensen willen opvreten. Na haaien, beren en krokodillen, zijn het nu de coyotes die aan de beurt zijn. En laat dat nu net het beestje zijn dat regisseur Colin Minihan ooit z’n hond zag stalken in de Hollywood Hills. Logisch dus dat hij daar een film over wilde maken, want waarom zou je dat niet doen? Het resultaat is Coyotes (2025), een survivalhorror waarin echt echtpaar Justin Long en Kate Bosworth moeten ontsnappen aan een roedel hongerige prairiewolven terwijl hun villa in brand staat. Klinkt veelbelovend.

© Signature Entertainment

Korte inhoud: Het verhaal draait om de familie Stewart. Scott is een workaholic striptekenaar die flauwvalt bij de aanblik van bloed, zijn vrouw Liv wil gewoon wat meer aandacht, en dochter Chloe (Mila Harris) kijkt naar haar vader met de teleurstelling die alleen tieners kunnen opbrengen. Als een storm hun SUV onder een boom begraaft en de elektriciteit uitvalt, moet het gezin noodgedwongen quality time doorbrengen in hun Hollywood Hills woonst. Maar net wanneer je denkt dat dit een intiem familiedrama wordt over communicatieproblemen en vaderschapsissues, komen de coyotes opdagen. En ze zijn hongrig. Samen met een oprukkend vuur moeten Scott en Liv bewijzen dat ze meer kunnen dan ruziemaken over Scotts werkverslaving.

Het concept is niet eens slecht. Bosbranden die coyotes uit hun natuurlijke habitat verdrijven en richting de villawijken van Los Angeles jagen? Dat heeft potentieel. Minihan heeft tenslotte bewezen dat hij spanning kan creëren met What Keeps You Alive (2018), een film die liet zien dat hij met weinig middelen veel kan bereiken. Het probleem lijkt dat Coyotes niet weet of het een horror wil zijn, een komedie, of een gezinsdrama over emotionele verwaarlozing. De coyotes lijken rechtstreeks uit een AI-generatorprogramma te komen, compleet met die glanzende, nep-plastic-look die je alleen krijgt als je besluit om geen geld uit te geven aan bekwame 3D-artiesten.

Long en Bosworth zijn talentvolle acteurs en lijken wel duidelijk chemie te hebben, wat niet moeilijk is als je getrouwd bent. Je gelooft ze wel als koppel dat door de hel gaat. Bosworth was het trouwens die het script las en Long overtuigde om mee te doen, omdat ze zot is van films die op het randje balanceren tussen horror en komedie. En dat randje is misschien precies waar deze film vanaf tuimelt. De bijrollen zijn een allegaartje van stereotypen: een cokesnuivende buurman gespeeld door Norbert Leo Butz, een Ierse beste vriend met drinking problem vertolkt door Kevin Glynn, een sekswerker gespeeld door Brittany Allen die per ongeluk bij het verkeerde huis aanbelt, en een gekke ongediertebestrijder van Keir O’Donnell.

Scenaristen Tad Daggerhart en Nick Simon lijken hun script te hebben geschreven door gewoon hun favoriete films op een hoop te gooien en te hopen dat er iets bruikbaars uit zou komen. Er wordt letterlijk een gesprek gevoerd over The Birds (1963), en je kunt niet anders dan aan de velociraptors uit Jurassic Park (1993) denken wanneer iemand roept: “Ze kunnen deuren openen?!” Er zijn zelfs knipogen naar Aliens (1986), met Scotts oplossing aan het einde die rechtstreeks uit die film lijkt te komen. En dan is er nog de thematiek van de man die zijn gezin moet beschermen, wat doet denken aan Straw Dogs (1971) – een film waarin Bosworth toevallig ook speelde in de remake uit 2011.

Coyotes had een leuke, bloederige B-film kunnen zijn voor een avondje Netflix met een biertje en wat popcorn. In plaats daarvan lijkt het een gemiste kans geworden, een film die niet weet wat hij wil zijn en daardoor in geen enkele categorie uitblinkt. Niet grappig genoeg om een komedie te zijn, niet eng genoeg om een horrorfilm te zijn, en niet emotioneel genoeg om een gezinsdrama te zijn. Het heeft er alle schijn van een slap aftreksel te zijn van betere films. Op 3 oktober 2025 komt de film in de States uit.