Frankenstein Gets een Sexy Makeover in The Bride

Als je dacht dat de horrorwereld wel genoeg had aan de zoveelste remake van een klassiek verhaal, dan heeft Maggie Gyllenhaal nieuws voor je. Haar opkomende film The Bride! (2026) belooft alles wat je verwacht van een Frankenstein-verhaal, en dan nog een pak meer. Want waar Mary Shelley’s originele verhaal stopte bij de existentiële crisis van een monster, pakt Gyllenhaal het op en gooit er een flinke scheut film noir, een vleugje musical en een gezonde dosis Bonnie-en-Clyde-romantiek bij. Het resultaat? Een gothic romance die je waarschijnlijk niet snel zult vergeten, zelfs al zou je dat willen.

© Warner Bros.

Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in het Chicago van de jaren 1930, waar Frankenstein (gespeeld door Christian Bale) op zoek gaat naar Dr. Euphronius (Annette Bening) om hem te helpen een partner te creëren. Samen blazen ze nieuw leven in een vermoorde jonge vrouw, en zo wordt The Bride (Jessie Buckley) geboren. Wat volgt is een moorddadige obsessie, wilde romantiek, een radicale sociale beweging, en naar alle waarschijnlijkheid een hoop mensen die denken dat ze per ongeluk in de verkeerde bioscoop zijn beland.

Nu moet je weten dat Gyllenhaal geen regisseur is die het makkelijke pad bewandelt. Na haar indrukwekkende debuut met The Lost Daughter (2021), dat haar een Oscar-nominatie opleverde, had ze kunnen kiezen voor nog een intiem drama. Maar nee, ze gooit zich volledig in het diepe met een visueel spektakel dat evenveel lijkt te kosten als een Marvel film. En eerlijk gezegd, als je Bale in volledige Frankenstein-make-up ziet, begrijp je waarom Warner Bros. er zoveel geld in heeft gepompt. Wat <i>The Bride!</i> onderscheidt van andere Frankenstein-adaptaties is de manier waarop Gyllenhaal het klassieke verhaal gebruikt als springplank voor iets veel eigentijdser. Door het verhaal te verplaatsen naar het Chicago van de Grote Depressie, krijgt ze de kans om sociale commentaar te leveren op armoede, klasse en de marginalisering van wie “anders” is. Het is geen toeval dat ze ervoor heeft gekozen om haar monsters niet te verstoppen in een afgelegen kasteel, maar ze laat rondzwalken in een echte stad, tussen echte mensen. En als die mensen problemen hebben met monsters in hun midden? Nu ja, dan wordt het tijd voor wat probleemoplossing van het gewelddadige soort.

De cast die Gyllenhaal heeft samengebracht is eerlijk gezegd belachelijk goed. Naast Bale en Buckley, die volgens alle bronnen chemie hebben die zo explosief is dat het misschien eigenlijk illegaal zou moeten zijn, zitten er namen als Penélope Cruz, Peter Sarsgaard (die toevallig ook Gyllenhaals echtgenoot is), en haar broer Jake Gyllenhaal in de mix. Het feit dat ze haar hele familie en vriendenkring bij het project heeft betrokken zou verdacht kunnen zijn, maar gezien haar track record vertrouwen we erop dat ze weet wat ze doet. Bovendien, als je familie hebt die kan acteren, waarom zou je dan niet van hen profiteren?

We krijgen een punk rock musical horror romance. Als dat geen reden is om kaartjes te kopen, weet ik het ook niet meer. Het lijkt erop dat Gyllenhaal alle genres door de blender heeft gehaald en heeft gekeken wat er zou gebeuren als je ze allemaal tegelijk in één film probeert te stoppen. De timing van deze film is ook interessant. The Bride! komt uit in maart 2026, maar voor die tijd krijgen we nog een andere Frankenstein-adaptatie van Guillermo del Toro, met Oscar Isaac en Jacob Elordi. Het is bijna alsof Hollywood heeft besloten dat 2025-2026 het jaar van Frankenstein wordt. Maar waar del Toro waarschijnlijk zijn gebruikelijke visuele poëzie zal leveren, lijkt Gyllenhaal meer geïnteresseerd in het creëren van iets dat voelt als een klap in je gezicht – maar dan op een goede manier.

De production design lijkt ook indrukwekkend. Met cinematograaf Lawrence Sher (die ook de eerste Joker deed), kostuumontwerper Sandy Powell (bekend van films als Cinderella) en productieontwerper Karen Murphy (Elvis), heeft Gyllenhaal een team samengesteld dat weet hoe je visuele spektakels maakt. De eerste beelden die we hebben gezien suggereren inderdaad dat ze geen kosten hebben gespaard om dit ding er zo goed mogelijk uit te laten zien. En eerlijk gezegd, als je een film gaat maken over monsters die door Chicago wandelen, kun je maar beter zorgen dat het er fantastisch uitziet. Gyllenhaal lijkt te begrijpen dat het publiek van 2026 niet zit te wachten op nog een rechttoe-rechtaan adaptatie van Shelley’s verhaal. In plaats daarvan gebruikt ze de bekende elementen als basis voor iets dat zich even comfortabel voelt in de wereld van noir als in die van horror, met een soundtrack die waarschijnlijk meer doet denken aan ‘The White Stripes’ dan aan klassieke horrorfilms. Het is precies het soort gewaagde swing die je wilt zien van regisseurs die niet bang zijn om te falen, en die vaak juist daardoor slagen.