Him (2025) **½ recensie

Het Amerikaanse football is altijd al een beetje een rare sport geweest. Mannen die elkaar de hersens inslaan voor een miljoenencontract en hun foto in een magazine. Maar zelfs de meest cynische toeschouwer had niet verwacht dat Him (2025) de sport zo letterlijk zou nemen dat het er een horrorfilm van zou maken. Regisseur Justin Tipping heeft duidelijk naar Jordan Peele gekeken en gedacht: “Ah ja, dat kan ik ook wel.” Helaas blijkt dat niet het geval.

© Universal Pictures

Korte inhoud: De film volgt Cameron Cade (Tyriq Withers), een jonge quarterback die na een hersenblessure zijn kans op de NFL ziet wegvliegen tot zijn idool, de legendarische Isaiah White (Marlon Wayans), hem uitnodigt voor een trainingskamp op zijn afgelegen compound in de woestijn. Wat begint als een droom om getraind te worden door de GOAT (Greatest Of All Time), verandert al snel in een psychologische nachtmerrie waarin de grens tussen motivatie en marteling compleet wegvalt.

Nu, laat me meteen duidelijk zijn: Marlon Wayans zet hier oprecht een waardige vertolking neer. Na jaren van komische fratsenmakerij in films zoals White Chicks (2004) en Little Man (2006), laat hij zien dat er wel degelijk een serieuze acteur in hem schuilt. Zijn Isaiah White is een fascinerende mix van charisma en krankzinnigheid, iemand die met een glimlach de meest gestoorde dingen kan zeggen en je toch nog een seconde laat twijfelen of hij misschien gelijk heeft. Het probleem is alleen dat de rest van de film niet op dat niveau meespeelt. Want eerlijk gezegd, als je als kijker al na tien minuten doorhebt dat Isaiah White niet helemaal koosjer is (en dat is nog vriendelijk uitgedrukt), dan is het nogal pijnlijk om te moeten toekijken hoe Cameron daar als een lammetje blijft rondhuppelen. Tyriq Withers ziet er absoluut uit als een quarterback. De man heeft de juiste bouw en kan overtuigend een bal gooien; maar Withers’ acteerprestaties zijn zo houterig dat je je afvraagt of hij misschien een echte hersenblessure heeft opgelopen tijdens de opnames. Het is eigenlijk beschamend dat Tim Heidecker en Jim Jefferies in hun bijrollen meer charisma tonen dan de hoofdrolspeler.

Regisseur Justin Tipping, wiens vorige film Kicks (2016) wel wat belofte toonde, lijkt hier compleet de weg kwijt te zijn. Het voelt alsof hij alle tricks uit het Jordan Peele handboek heeft geprobeerd te kopiëren (de extreme close-ups, de onheilspellende muziek, de symboliek die zo zwaar wordt aangezet dat het pijn doet) maar heeft vergeten dat er ook een coherent verhaal onder moet zitten. Het scenario, geschreven door Skip Bronkie, Zack Akers en Tipping zelf, probeert van alles te zijn: een kritiek op het Amerikaanse sportsysteem, een verhaal over toxische mannelijkheid, een bovennatuurlijke horror. Het eindresultaat is een film die nergens echt iets zinnigs over zegt.

De marketing heeft de film gepresenteerd als de nieuwe Jordan Peele film, wat technisch gezien niet eens gelogen is, het is wel degelijk een Monkeypaw Production. Maar wie verwacht dat dit het niveau van Get Out (2017) of Us (2019) benadert, komt zwaar bedrogen uit. Waar Peele’s films hun horrormetaforen zorgvuldig opbouwen en tot een logische climax brengen, voelt Him aan als een muziekvideo die per ongeluk is uitgegroeid tot een speelfilm. Cinematograaf Kira Kelly doet wel haar best om alles er fraai uit te laten zien, en er zijn momenten waarop de film visueel indrukwekkend is. De slow-motion beelden van footballtackles in röntgenversie zijn genadeloos effectief, en de woestijnlocaties hebben een dreigende, isolerende sfeer. Maar al die mooie beelden kunnen niet verhullen dat er onder die gepolijste oppervlakte weinig substantie schuilt. En dan hebben we nog het probleem van de montage, die zo hectisch en chaotisch is dat je er hoofdpijn van krijgt.

Het is ook opvallend hoe weinig football er eigenlijk in deze footballfilm zit. De weinige speelscènes worden weggemoffeld in flashbacks en montages, alsof de filmmakers beseffen dat ze eigenlijk geen flauw idee hebben hoe je een overtuigende footballscène filmt. In plaats daarvan krijgen we eindeloze trainingssequenties waarbij Cameron wordt blootgesteld aan steeds meer bizarre vormen van psychologische marteling, zonder dat het ooit echt eng of spannend wordt. Het meest frustrerende aan Him is dat er wel degelijk interessante ideeën in zitten. Het concept van sport als moderne gladiatorenspel, de manier waarop jonge atleten worden uitgebuit door een systeem dat hen letterlijk opvreet, de druk om je lichaam en geest op te offeren voor roem; het zijn allemaal onderwerpen die een goede film zouden kunnen opleveren. Maar Tipping lijkt meer geïnteresseerd in shockeffecten dan in het daadwerkelijk onderzoeken van deze thema’s. Het eindresultaat voelt aan als een verschrikkelijk gemiste kans.

Ook Julia Fox duikt op als Isaiah’s influencer-vrouw, en hoewel ze maar een paar minuten schermtijd heeft, weet zij meer persoonlijkheid neer te zetten dan de meeste andere personages in de hele film. Het is eigenlijk een beetje triest dat iemand die bekend werd door haar rol in Uncut Gems (2019) hier meer overtuiging toont dan de hoofdrolspelers. De teleurstellende box office cijfers spreken boekdelen: Demon Slayer: Infinity Castle (2025) domineert in zijn tweede week met 17,3 miljoen dollar, terwijl Him moet genoegen nemen met de tweede plaats in zijn eerste week met 13,5 miljoen. Voor een film die werd gepromoot als de grote herfsthorror, is dat niet bepaald indrukwekkend. En met kritische reviews van slechts 29% op RT en een CinemaScore van C-, lijkt het publiek het eens te zijn met de critici: dit is gewoon niet goed genoeg. Him voelt aan als een film die denkt dat het veel slimmer en dieper is dan het werkelijk is. Het mist echter de intelligentie en het vakmanschap die daarvoor nodig zijn. Op 12 november 2025 draait de film bij ons in de bioscoop.