Afterburn (2025) ** recensie

Niet elke stuntman kan een talentvol regisseur worden en het is meteen duidelijk dat J.J. Perry geen tweede Chad Stahelski is. Afterburn (2025), de zoveelste post-apocalyptische actiefilm waarin de wereld naar de knoppen is en er ergens in de puinhopen van Europa een schat moet worden opgegraven, is precies wat je denkt dat het is. Het is een generieke B-film die doet alsof ze iets nieuws te vertellen heeft, maar eigenlijk gewoon Mad Max en een beetje Escape from New York die in een blender zijn gegooid zonder visie of concept.

© Dutch FilmWorks

Korte inhoud: Zes jaar na een zonnestorm die alle elektronica heeft kapotgemaakt, leeft schattenzoeker Jake (Dave Bautista) van het opsporen van voorwerpen voor rijke opdrachtgevers. Wanneer de zelfverklaarde koning August (Samuel L. Jackson) hem vraagt om de Mona Lisa op te halen uit het door bendes gecontroleerde Frankrijk, begint een missie vol voorspelbare gevechten, achtervolging en explosies, bijgestaan door vrijheidsstrijdster Drea (Olga Kurylenko).

Je zou denken dat een film met zulke grote namen en een regisseur die zijn sporen verdiend heeft in de stuntwereld tenminste spectaculair zou zijn, maar nee hoor. Perry, die eerder Day Shift (2022) en The Killer’s Game (2024) maakte, lijkt hier op de automatische piloot te zitten. De actiesequenties zijn weliswaar competent gefilmd en maken gebruik van echte stunts in plaats van overdreven CGI, wat op zich al een zegen is in deze tijd van digitale rommel, maar ze missen elke vorm van originaliteit of verrassingseffect. Het is alsof je naar een stunt compilatie zit te kijken.

Het grootste probleem van Afterburn is dat het zichzelf bloedserious neemt terwijl het scenario ronduit belachelijk is. Het verhaal, gebaseerd op de Red 5 Comics van dezelfde naam, voelt aan als een verzameling van alle post-apocalyptische troeven die je ooit hebt gezien. Een zonnestorm die alle technologie uitschakelt? Check. Oorlogsbaronnen die Europa controleren? Check. Een eenzame held die eigenlijk gewoon met rust gelaten wil worden? Check. Een schilderij als McGuffin? Maar natuurlijk. Het enige wat ontbreekt is een hond die Buddy heet en heroïsch sterft – oh wacht, er is wel degelijk een hond, die heet Smoke en wordt achtergelaten in Londen.

Bautista doet wat hij altijd doet: stoer kijken, spieren tonen en dialoog uitspreken alsof hij net wakker is geworden. Hij is geen verschrikkelijke acteur, maar leidende man materiaal is hij ook niet bepaald. Het is bizar want we hadden allemaal gedacht dat hij het verder zou schoppen op acteervlak dan Dwayne Johnson, die nu in een Oscarfilm zit met The Smashing Machine (2025). Jackson daarentegen verschijnt voor wat in wezen een verlengde cameo is (geen veertien minuten schermtijd) en je kan zien dat hij alleen voor het geld kwam opdagen. Kurylenko doet haar best om emotie in haar personage te stoppen, maar het script geeft haar weinig om mee te werken. De chemie tussen haar en Bautista is zo geloofwaardig als een vegetarische fricandel. De schurken zijn stereotiepe snauwende karikaturen, met Kristofer Hivju als Generaal Volkov die er uitziet alsof hij rechtstreeks uit een Nazi-uniform fitting komt. De kostuums zijn een allegaartje van post-apocalyptische clichés: Mad Max-afgedankte outfits voor onze helden, Coming to America-achtige praal voor Jackson’s karakter, en 1940s vliegeniersuniformen voor een piloot die eruitziet alsof hij verdwaald is uit een geheel andere film.

Wat het meest frustreert aan Afterburn is hoe het voortdurend hints geeft naar diepere thema’s die het nooit verkent. De zoektocht naar een verloren schilderij in een gebroken wereld had een slimme reflectie kunnen zijn over cultuur, geheugen, of wat er overblijft wanneer de beschaving instort. In plaats daarvan worden die ideeën opzij geschoven voor meer explosies en vuurgevechten. Perry kiest bewust voor tempo boven geduld en spektakel boven betekenis, wat het aangenaam maakt in korte stoten maar oppervlakkig overall. Het script, geschreven door Matt Johnson en Nimród Antal, rent vooruit zonder ooit te pauzeren om personages of ideeën uit te werken. Jake’s getraumatiseerde verleden wordt aangeroerd maar nauwelijks uitgepakt, terwijl Drea’s motieven meer als bijgedachten worden behandeld dan echte drijfveren. De dialogen voelen nooit authentiek aan en de plot twist is zo dom dat je je afvraagt of de scenarioschrijvers hun eigen verhaal wel begrepen.

Er zit wel een zekere guilty pleasure in hoe schaamteloos pulpy het allemaal is. De R-rating voor geweld en ongefilterd taalgebruik zal actiefanaten aanspreken, ook al voelt een deel van het bloedvergieten overdreven aan. Als je niks beters te doen hebt en je verwachtingen laag houdt, kan Afterburn een paar uur vullen met lawaai, explosies en spektakel. Het is het soort film waar knallen en gevechten belangrijker zijn dan diepgang of subtiliteit, en op dat front slaagt Perry enigszins. Het breekt geen nieuwe grond en biedt een middelmatige, rumoerige, snelle rit met slechts een paar opvallende actiescènes. Uiteindelijk is Afterburn precies wat de titel belooft: je voelt de brand van spijt nadat je deze tijdverspilling hebt bekeken. De film loopt sinds 20 augustus 2025 bij ons in de bioscoop, en ik vermoed binnen een paar maand op streaming.