Terwijl de horrorfilmindustrie vandaag de dag overspoeld wordt door gerecyclede jumpscares en voorspelbare formules, komt er af en toe nog een film voorbij die belooft je écht de stuipen op het lijf te jagen. Traumatika (2024) van regisseur Pierre Tsigaridis claimt zo’n intensieve horrorervaring te zijn dat ze er niet eens een volledige trailer van durven te tonen. Nu ja, we hebben dit soort marketingpraatjes al vaker gehoord, maar deze keer lijkt het serieuzer dan gewoonlijk; de eerdere kritieken zijn lovend, de festivalcircuit praat er vol over, en Saban Films waarschuwt kijkers letterlijk om zichzelf voor te bereiden op wat komen gaat.
© Saban Films
Korte inhoud: Het verhaal draait rond de kleine Mikey (Ranen Navat), wiens nachtmerries werkelijkheid worden wanneer zijn moeder tekenen van demonische bezetenheid begint te vertonen. Wat hij gaat meemaken zal hem de rest van zijn leven achtervolgen en talloze levens opeisen doorheen de generaties – kortom, gezellige familiekost dus.
Tsigaridis, die eerder al bewees dat hij niet vies is van duistere thema’s met zijn vorige film Two Witches (2021), heeft samen met zijn vaste medewerker en producent Maxime Rancon een scenario geschreven dat verschillende horrorsubgenres door elkaar gooit alsof het een duivelse cocktail is. De mix van demonische bezetenheid en klassieke slasherfilms vormt de ruggengraat van een verhaal dat zich afspeelt vanuit het perspectief van het kind – een keuze die meteen duidelijk maakt dat comfort zones hier niet bestaan.
De cast wordt geleid door Rebekah Kennedy, die eerder al samenwerkte met Tsigaridis in Two Witches en duidelijk een vaste waarde is geworden in zijn horrorunivers. Naast Kennedy treffen we ook Emily Goss (The House on Pine Street), veteraan AJ Bowen (You’re Next), Sean O’Bryan (The Middle), Susan Gayle Watts, en Sean Whalen (The People Under the Stairs). Een mix van ervaren karakteracteurs en nieuwe gezichten die samen een ensemble vormen dat de intensiteit van het verhaal moet kunnen dragen.
Wat Traumatika onderscheidt van de massa is de bewuste keuze om het verhaal te vertellen vanuit een experimenteel first-person perspectief, waarbij de kijker letterlijk door de ogen van het getraumatiseerde kind kijkt. Deze film is een psychologische duik in trauma, bezetenheid, en het soort familiehorror dat littekens achterlaat door generaties heen. Het is een ambitieuze aanpak die kan leiden tot een werkelijk immersieve horrorervaring, maar ook het risico inhoudt om te overweldigend te worden. Tsigaridis lijkt echter geen compromissen te willen sluiten als het gaat om zijn artistieke visie.
De festivalrun van de film spreekt boekdelen over de kwaliteit. Na zijn wereldpremière op FrightFest 2024 volgden vertoningen op gerenommeerde festivals zoals Sitges, San Sebastian Horror and Fantasy Film Festival, Morbido Fest, Fantaspoa, en GrimmFest. Met een score van 82% op Rotten Tomatoes staat Traumatika in hetzelfde rijtje als klassiekers zoals The Exorcist (78%) en The Texas Chain Saw Massacre (84%); geen slechte referenties voor een debuutfilm in dit genre. De marketingcampagne van Saban Films speelt slim in op de mystique rond de film. Door geen volledige trailer vrij te geven en in plaats daarvan te werken met korte teasers vol lovende kritieken, creëren ze een aura van verboden vrucht die horrorliefhebbers alleen maar nieuwsgieriger maakt. Uitspraken zoals “violent, angry, and unafraid” en “claws at your throat” zijn typische festivalblurbs, maar de consistentie ervan over meerdere recensies suggereert dat er werkelijk iets bijzonders aan de hand is.
Tsigaridis, een Parijse filmmaker die zich in Los Angeles heeft gevestigd, heeft met Two Witches al bewezen dat hij een eigen stem heeft ontwikkeld binnen het horrorgenre. Die film combineerde occultisme met een verzadigde kleurpalette en een beklemmende atmosfeer die deed denken aan Europese horrorklassiekers zoals Suspiria (1977). Met zijn super-verzadigde kleurpalette, duistere kunstrichting en elektrische soundtrack slaagde hij erin een unieke esthetiek te creëren die zowel nostalgisch als modern aanvoelt. Met Traumatika lijkt Tsigaridis een stap verder te gaan in zijn verkenning van familietrauma en generationeel geweld. Het concept van nachtmerries die werkelijkheid worden is niet nieuw in het horrorgenre – van A Nightmare on Elm Street (1984) tot recente films zoals Hereditary (2018), maar de combinatie met demonische bezetenheid en de first-person benadering belooft een frisse kijk op vertrouwde thema’s.
Of Traumatika werkelijk zal slagen in zijn ambitie om een nieuwe standaard te zetten voor intensieve horror, zullen we pas weten wanneer de film op 12 september 2025 in de Amerikaanse bioscopen verschijnt. Uiteraard is het niet de eerste film die flirt met de limieten van horror, zonder te vervallen in ordinaire obsceniteiten (cf. Serbian Movie). We hadden eerder al de Terrifier franchise die het heel goed doet bij het publiek. Tot dan blijft het een intrigerende belofte van een filmmaker die duidelijk niet bang is om grenzen te verleggen. In een landschap vol remake-horror en gerecyclede concepten, is dat op zich al iets om naar uit te kijken, zelfs als je er misschien spijt van krijgt dat je bent gaan kijken.
Terrifier is nog leuk om te zien omdat het over the top is, deze ziet er legit scary uit.