After the Hunt (2025) *** recensie

Luca Guadagnino doet weer eens een poging om ons allemaal wakker te schudden met zijn nieuwste prent After the Hunt (2025). De Italiaanse regisseur, die ons eerder al aan het hart greep met Challengers (2024) en Call Me by Your Name (2017), waagt zich nu aan een campus-thriller die zo diep in de culture wars duikt dat je er bijna in verdrinkt. Dr film voelt anders aan dan zijn vorige films, en had evengoed geregisseerd kunnen zijn door iemand anders. Ik had de indruk dat hij een film wou maken voor een ander publiek, en waarom ook niet. Het spijtige is dat ik toch niet geheel overtuigd was van het verhaal of de benadering ervan.

© Imagine Entertainment

Korte inhoud: Het verhaal draait rond filosofieprofessor Alma Imhoff (Julia Roberts) aan Yale University, die zich plots in een helse positie bevindt wanneer haar getalenteerde studente Maggie (Ayo Edebiri) haar collega en beste vriend Hank (Andrew Garfield) beschuldigt van seksueel geweld. Alma moet kiezen tussen loyaliteit naar haar vriend en steun voor haar studente, terwijl ze zelf kampt met een mysterieuze ziekte en donkere geheimen uit haar verleden.

Nu, laat ons eerlijk zijn: dit had een knappe film kunnen worden. Guadagnino heeft talent genoeg, en Roberts toont hier waarschijnlijk haar beste acteerwerk sinds Erin Brockovich (2000). Ze speelt Alma als een vrouw die zo scherp is dat je er je vingers aan snijdt, kettingrokend, zwaar drinkend, en zo geheimzinnig dat zelfs haar man niet weet wat er in haar omgaat. Roberts kruipt volledig in deze rol, geeft er zich helemaal aan over, en laat ons een academica zien die tegelijk slachtoffer en dader kan zijn. Het is fascinerend om te zien hoe ze elke scène domineert zonder ooit sympathiek te hoeven zijn.

En toch was het een gemiste kans. Screenwriter Nora Garrett, een debutante die blijkbaar dacht dat academisch geklets hetzelfde is als diepgaande dialoog, heeft een script geschreven dat zo vol staat met intellectueel gezwets dat je er hoofdpijn van krijgt. Deze mensen praten alsof ze rechtstreeks uit een filosofieboek zijn gestapt, en niet op de goede manier. Meer nog, het is alsof iemand de meest irritante aspecten van campus-cultuur heeft verzameld en er een verhaal rond heeft geweven zonder te begrijpen waarom dat interessant zou moeten zijn. Neen, ik zeg niet dat dit de eerste stuiptrekkingen zijn van de ChatGPT generatie, maar het script gaat overal en nergens.

Garfield speelt Hank als een praatjesmaker die meteen al verdacht is. Zo’n type dat altijd net iets te dicht bij zijn studentes staat en altijd net iets te vriendelijk is. Wanneer hij later ontploft in een aanval van zelfmedelijden en woede, is het niet eens meer belangrijk of hij schuldig is of niet. Hij speelt gewoon een eikel, punt. Edebiri doet haar best als Maggie, maar het personage is zo geschreven dat je nooit weet of ze nu een slachtoffer is of een manipulatieve rijkelui-studente die haar beschuldiging gebruikt als wraak voor slechte punten. En dan hebben we nog Michael Stuhlbarg als Alma’s echtgenoot Frederik, een psychoanalyticus die cassoulet kookt alsof het een religieus ritueel is maar ondertussen zelf zo neurotisch is dat je hem een kalmeringsmiddel wil toestoppen. De man speelt John Adams op volle sterkte terwijl zijn vrouw in een crisis zit, dat zegt genoeg over zijn karakter. Stuhlbarg is een geweldige acteur, maar zelfs hij kan niets maken van dit slecht geschreven personage.

Het echte probleem met After the Hunt is dat het denkt provocatief te zijn terwijl het eigenlijk gewoon achterloopt. Deze film had relevant kunnen zijn in 2018, toen de #MeToo-beweging nog vers was en iedereen nog aan het uitzoeken was hoe ermee om te gaan. Nu, in 2025, voelt het allemaal een beetje… achterhaald. Alsof iemand vijf jaar te laat wakker is geworden en besloot om alsnog zijn zegje te doen over cancel culture. De film stelt vragen die al lang beantwoord zijn, en doet alsof het diepgaand is terwijl het eigenlijk gewoon verwarrend is. De beste film in het genre is en blijft een film met een gelijkaardige titel, met name The Hunt (2012) die ver voor zijn tijd was.

Guadagnino probeert het allemaal stijlvol te houden, en toegegeven, visueel is de film prachtig. Cinematograaf Malik Hassan Sayeed laat de camera ronddraaien als een roofdier dat zijn prooi besluipt, en de donkere, beklemmende sfeer past perfect bij het verhaal. Maar zelfs de gewoonlijk betrouwbare muziek van Trent Reznor en Atticus Ross wordt hier zo hardhandig ingezet dat het soms gewoon oorverdovend is. En die irritante tikkende klok die constant op de achtergrond te horen is? Pure manipulatie zonder enige payoff.

Het ergste is nog wel dat de film weigert om echte antwoorden te geven. *spoiler* Na 139 minuten gepraat en geschreeuwd, eindigt alles in een epiloog die eigenlijk niks zegt. Dat had moedig kunnen zijn in een slimmere film, maar hier voelt het gewoon alsof de schrijvers er zelf geen kaas van hebben gegeten. Ze stellen interessante vragen over macht, privilege, en wie er geloofwaardig is in onze huidige maatschappij, maar weigeren om standpunt in te nemen. Dat is geen intellectuele complexiteit, dat is gewoon lafheid.

Uiteindelijk is After the Hunt een film die beter had kunnen zijn als het had geweten wat het wilde zeggen. In plaats daarvan krijgen we een verhaal dat doet alsof het diepgaand is terwijl het eigenlijk gewoon verwarrend is, vol met personages die praten alsof hun dialogen door AI werden geschreven maar handelen als figuren uit een slechte soap. Het is een gemiste kans voor Guadagnino, die ons heeft laten zien dat hij veel beter kan. Misschien moet hij gewoon bij het maken van films over mooie jongemannen blijven; daar lijkt hij meer thuis in te zijn. Maar wie weet, krijgt Julie misschien nog eens een nominatie voor Beste Actrice…

Ook deze film was te zien op het festival van Venetië en zou op 15 oktober 2025 bij ons in de bioscoop moeten draaien.