Als je dacht had dat Jorma Tommila zijn portie Nazi’s wel gehad zou hebben na de eerste Sisu (2022), dan hebt ge het goed mis. Want regisseur Jalmari Helander komt terug met Sisu: Road to Revenge (2025), en deze keer heeft onze Finse held het gemunt op de Russen. Dat belooft wat, want iedereen weet dat de Finnen en de Russen een geschiedenis hebben die niet bepaald rozengeur en maneschijn is. Wanneer de oorlog voorbij is, denkt Aatami Korpi eindelijk rust te vinden, maar het lot heeft andere plannen.
© Stage 6 Films
Korte inhoud: In Road to Revenge keert onze “man die weigert te sterven” terug naar het huis waar zijn familie tijdens de oorlog werd afgeslacht door het Rode Leger. Hij ontmantelt het huis, laadt het op een vrachtwagen en is vastbesloten het ergens anders weer op te bouwen ter ere van zijn dierbaren. Maar wanneer commandant Yeagor (Stephen Lang), degene die zijn familie vermoordde, terugkomt om de klus af te maken, ontstaat er een meedogenloze achtervolging doorheen het land – een gevecht op leven en dood vol slimme en ongelooflijke actiescènes.
Het is nogal komisch om te bedenken dat Hollywood jarenlang probeerde om de perfecte actiefilm te maken, terwijl de Finnen het gewoon deden met een budget dat waarschijnlijk minder kostte dan wat Marvel uitgeeft aan catering. De originele Sisu kostte amper 6 miljoen euro, maar sloeg in zoals een bom. Nu krijgt Road to Revenge dubbel zoveel budget – 12,2 miljoen dollar – en dat ziet je ook aan het scherm. Helander heeft duidelijk geleerd van het succes van zijn eerste film en gooit er nog een schep bovenop. Waar de eerste film nog enigszins bescheiden was in zijn ambities, gaat deze vervolgfilm volledig los op alle fronten.
Stephen Lang als de Russische commandant is een briljante casting. De man die we kennen van Avatar en Don’t Breathe (2016) heeft die perfecte mix van charisme en kwaadaardigheid die nodig is om tegenover Tommila’s stoïcijnse killer te staan. En laat ons eerlijk zijn: het is verfrissend om eens twee oudere kerels tegen elkaar te zien vechten in plaats van weer eens een twintiger die denkt dat hij de wereld kan redden. Het wordt misschien tijd dat Hollywood beseft dat ervaring soms belangrijker is dan een sixpack. Wat Road to Revenge vooral goed doet, is dat het niet probeert te zijn wat het niet is. Dit is geen film die pretendeert diepzinnig te zijn of complexe morele vraagstukken te behandelen. Het is pure, onversneden actie-entertainment, en daar is niks mis mee. De film weet perfect wat het publiek wil: bloederige wraak, creatieve manieren om slechteriken om zeep te helpen, en een protagonist die blijkbaar onverwoestbaar is. En dat levert Helander in overvloed.
De trailer alleen al toont ons scènes die de grenzen van geloofwaardigheid oprekken tot het breekpunt, en dat is precies het punt. Wanneer je een man ziet die een tegenstander wegkatapulteert met zijn autowiel, dan weet je dat realisme niet de prioriteit is. En dat hoeft ook niet. Soms wilt je gewoon een film waarin de goede kerel wint op de meest spectaculaire manier mogelijk, zonder dat er filosofische vragen gesteld worden over de cyclus van geweld of de gevolgen van wraak. Wat ook opvalt, is hoe de film de Finse sisu-mentaliteit perfect weergeeft. Voor wie het niet weet: sisu is een Fins concept dat moeilijk te vertalen is, maar het houdt in dat ge gewoon doorgaat, wat er ook gebeurt. Geen self-pity, geen drama, gewoon doen wat gedaan moet worden. Tommila’s Aatami Korpi belichaamt dit perfect. Hij praat niet veel, hij klaagt niet, hij doet gewoon wat nodig is. In een wereld vol van superhelden die constant twijfelen aan zichzelf, is het verfrissend om een protagonist te zien die gewoon zijn job doet.
Het is ook interessant om te zien hoe de film gebruik maakt van het post-oorlogse setting. Waar de eerste Sisu nog speelde tijdens de Tweede Wereldoorlog, speelt Road to Revenge zich af in 1946, net na het einde van de oorlog. Dit geeft de film een andere dynamiek: dit is niet meer over overleven tijdens de oorlog, maar over de nasleep ervan. Over wat er gebeurt wanneer de oorlog officieel voorbij is, maar de pijn en het verlies blijven. Het is een slimme zet van Helander om deze periode te kiezen, want het maakt de verhaal persoonlijker en emotioneler.
Natuurlijk is Road to Revenge geen film die de geschiedenisboeken zal herschrijven of Oscars zal winnen. Maar dat hoeft ook niet. Soms hebt je gewoon een film nodig die doet wat het belooft: pure, onversneden actie met een vleugje Finse humor en een hoofdpersonage die weigert op te geven. In een tijd waarin veel actiefilms te complex proberen te zijn of te veel willen zeggen, is het verfrissend om een film te zien die gewoon wil entertainen. En als de eerste film iets bewezen heeft, dan is het wel dat Helander precies weet hoe hij dat moet doen. Road to Revenge belooft meer van hetzelfde, maar dan groter, bloederiger en met meer explosies. En eerlijk gezegd, daar hebben we helemaal geen problemen mee.
Dit wordt epic. Finnen maken gewoon betere actiefilms dan Hollywood met 1/10 van het budget
Stephen Lang is the GOAT
Na de Russen gaan we naar Vietnam voor deel 3
Bwa, de eerste was overschatte gore porn, dit lijkt op meer van hetzelfde.
Stephen Lang als schurk? Gast wordt getypecast als boze militair sinds Avatar
Wij moeten in Europa meer actiefilms maken in plaats van die melo-shit-drama’s die zelfs geen plaats hebben in de bioscoop.
Spijtig geen IMAX release
De effecten en casting zien er goed uit, dit heeft potentieel om een succesverhaal te worden.