Paul Thomas Anderson’s One Battle After Another met Leonardo DiCaprio

Na twintig jaar broeden heeft Paul Thomas Anderson eindelijk zijn actie-epos One Battle After Another (2025) op ons losgelaten, en wie durft er nog klagen dat Hollywood geen originele verhalen meer maakt? Deze samenwerking tussen Anderson en Leonardo DiCaprio was al zo lang aangekondigd dat we stilaan dachten dat het een urbane legende was, zoals de legende dat DiCaprio zijn eigen bloed in het gezicht van Kerry Washington zou hebben gesmeerd nadat hij effectief een glas kapot sloeg tijdens een scene in Django Unchained (2012). Na hij heeft echt gebloed maar de volgende scenes waren met fake bloed om toch de continuïteit te behouden.

© Warner Bros

Korte inhoud: Het verhaal draait rond Bob Ferguson (DiCaprio), een verwelkte revolutionair die probeert een normaal leven te leiden met zijn tienerdochter Willa (Chase Infiniti), tot zijn verleden in de vorm van een psychopathische kolonel (Sean Penn) terugkeert om zijn dochter te kidnappen. Plots moet deze gewezen idealist weer in actie komen, vergezeld van zijn oude kompanen, voor een race tegen de klok die ergens tussen een vader-dochter drama en The Fast and the Furious balanceert.

Anderson, die normaal gesproken liever een drie uur durende psychologische studie maakt over de prijs van olie, heeft zich hier gewaagd aan iets wat hij zelf een “actiefilm voor grote jongens” noemt. En ja, het is inderdaad zijn duurste film ooit met een budget van maar liefst 140 miljoen dollar – wat ongeveer evenveel is als zijn 5 laatste films samen. Het ironische is dat Anderson’s meest succesvolle film, There Will Be Blood (2007), wereldwijd nog geen 80 miljoen opbracht. Dat zou betekenen dat ze ongeveer 200 miljoen tekort komen om break-even te draaien, maar wie houdt er nog rekening met wiskunde in Hollywood? De cast leest als een who’s who van acteurs die je eigenlijk liever ziet in kleinere, meer persoonlijke films. Benicio del Toro speelt de bondgenoot, Teyana Taylor de afwezige moeder, en Sean Penn de slechterik – een rol die hem waarschijnlijk als gegoten zit na jaren van opruiende interviews. Regina Hall, Wood Harris en Alana Haim completeren de cast, wat bewijst dat de regisseur tenminste trouw blijft aan zijn vrienden.

Het meest fascinerende aan dit project is dat Anderson hier twintig jaar aan heeft zitten ploeteren. In die tijd heeft hij ideeën geleend van Thomas Pynchon’s roman Vineland, heeft hij het verhaal van de Reagan-era naar het heden verplaatst, en heeft hij er een soort politieke thriller van gemaakt die commentaar levert op onze “interessante tijden”. Of zoals Anderson het zelf zegt: “Same shit, different year.” De man heeft duidelijk een weg gevonden om zijn existentiële crisis om te zetten in commercieel entertainment.

DiCaprio, die ondertussen de vijftig is gepasseerd maar emotioneel nog steeds ergens rond de tweeëndertig hangt (zijn eigen woorden), speelt een personage dat moeite heeft met het moderne leven. Bob Ferguson is geen typische actieheld – hij heeft geen superkrachten, geen fantastische vechtvaardigheden, alleen een obsessieve drang om zijn dochter te beschermen. Anderson en DiCaprio hebben bewust gekozen om de traditionele gewelddadige elementen weg te laten en in plaats daarvan te focussen op wat echte moed betekent: gewoon blijven opdagen voor de mensen van wie je houdt. De film speelt slim in op de kloof tussen generaties, waarbij de vader die opgroeide in de tijd van antwoordapparaten en piepers, worstelt om zijn smartphone-native dochter te begrijpen. Anderson gebruikt dit generatieconflict als metafoor voor de bredere politieke en sociale spanningen van onze tijd, zonder dat het preekerig wordt. Het is een trucje dat hij eerder toepaste in Magnolia (1999) en There Will Be Blood, waar hij persoonlijke drama’s gebruikt om universele thema’s te verkennen.

Wat opvalt in de gesprekken tussen Anderson en DiCaprio is hun gezamenlijke obsessie met films als Midnight Run (1988) en Terminator 2: Judgment Day (1991) – films die volgens hen bewijzen dat je zowel entertainment als echte emotie kunt hebben zonder een van beide op te offeren. Anderson ziet One Battle After Another als zijn poging om zo’n film te maken: iets dat zowel de arthouse-crowd als het grote publiek kan boeien, al is de vraag of dat budget terugverdiend kan worden wellicht een andere discussie. De marketing van Warner Bros. lijkt er bewust voor gekozen te hebben om de film richting het festival-seizoen te duwen, met een release op 26 september perfect getimed voor de awards-race. Het is een strategische zet die erkent dat dit misschien niet de zomerblockbuster wordt die het budget zou rechtvaardigen, maar wel de kritieken-lieveling die Anderson’s reputatie verder kan versterken. Na het kritische succes maar commerciële mislukking van Licorice Pizza (2021), weet iedereen dat Paul Thomas Anderson films maken betekent dat je moet kiezen tussen artistieke integriteit en kassucces.

One Battle After Another komt uit op 26 september 2025 in IMAX en 70mm, wat betekent dat je het op groot scherm zult moeten zien om er volledig van te kunnen genieten. Het is een film die belooft zowel een persoonlijk verhaal over vaderschap als een politiek statement over onze tijd te zijn, verpakt in het soort visuele spektakel waar Anderson normaal gesproken zijn neus voor ophaalt. Of het zal werken, zullen we snel genoeg weten, maar het belooft in elk geval een interessante en lange (2u50) rit te worden.