Red Sonja (2025) ** recensie

Veertig jaar na Brigitte Nielsens memorabele verschijning in het originele Red Sonja (1985) aan de zij van Arnold Schwarzenegger, kruipt de roodharige krijgsvrouw opnieuw in haar … minimalistische bepantsering. TV-Regisseuse M.J. Bassett, die eerder het afschuwelijke Rogue had gemaakt, neemt de fakkel over in deze reboot van Red Sonja (2025), waarin Matilda Lutz de iconische heldin nieuw leven inblaast. Eerder was Jaimie Alexander eerder getipt maar ik vermoed dat ze twijfels had in het project en/of het budget. Alleen blijkt dat het nieuwe leven meer weg heeft van reanimatie dan van een frisse herstart.

© Millennium Films

Korte inhoud: Sonja, een laatste overlevende van een uitgemoord volk, leeft nu vredig in het bos met haar paard (die blijkbaar beter acteert dan de helft van de cast). Wanneer de kwaadaardige keizer Dragan (Robert Sheehan), haar vredige bosparadijs komt verstoren, wordt ze gevangengenomen en moet ze vechten als gladiator.

Wat meteen opvalt, is hoe ontzettend braaf deze Red Sonja geworden is. Waar Nielsen nog een woeste Valkyrie was die je niet graag tegen zou komen in een donker steegje, heeft Lutz meer weg van een hippie-elfje die yoga doet met bosdieren. Ze kan zelfs praten met bijen, iets wat zelfs Sneeuwwitje niet kon! Het is alsof iemand besloten heeft dat de moderne kijker geen sterke vrouwelijke personages meer aankan die daadwerkelijk intimiderend zijn. In plaats daarvan krijgen we een Disney-prinses met een zwaard.

Robert Sheehan doet wat hij kan met keizer Dragan, maar zelfs zijn charme uit “The Umbrella Academy” kan deze rol niet redden. De man heeft blijkbaar tanks en elektriciteit uitgevonden in een middeleeuws fantasierijk, maar hoe hij daartoe kwam blijft een mysterie dat de film liever niet oplost. Zijn meest memorabele moment is waarschijnlijk wanneer hij verward rondkijkt en zegt “Wat?” … een gevoel dat de kijker maar al te goed zal begrijpen. Wallis Day speelt Dark Annisia, een bleekblonde antagonist die gekweld wordt door de stemmen van haar slachtoffers. Visueel ziet ze er indrukwekkend uit, maar haar personage krijgt zo weinig schermtijd dat je je afvraagt waarom ze überhaupt in de film zit. Het is alsof iemand besloot dat elke fantasy-film een mysterieuze vrouwelijke schurk nodig heeft, ongeacht of dat verhaal daar ruimte voor heeft.

De film lijdt aan een chronisch gebrek aan budget, wat vooral pijnlijk duidelijk wordt tijdens de actiesequenties. De CGI-effecten hebben de kwaliteit van een 90’s PlayStation-game, en de sets zien eruit alsof ze overgebleven zijn van een “Xena”-aflevering. Dat zou nog charmant kunnen zijn als de film zich bewust zou zijn van zijn B-movie-status, maar Red Sonja neemt zichzelf veel te serieus voor dat soort zelfspot. Het ergste is misschien wel dat de film probeert te ontsnappen aan het “mannelijk voyeurisme” van het origineel door Sonja in het begin even demonstratief in een kettingmaliënbikini te steken en dan te laten zien hoe belachelijk dat is. Een nobel streven, maar in de volgende scène loopt ze rond in een outfit met blote buik tijdens een belangrijke veldslag. De film wil progressief zijn maar durft het publiek niet af te schrikken, met als resultaat een halfslachtige compromis die niemand tevreden stelt.

Toch zijn er momenten waarop Red Sonja bijna werkt. Lutz heeft onmiskenbaar charisma en haar fysieke aanwezigheid is overtuigend, ook al wordt ze gehinderd door een script dat haar personage meer laat praten tegen paarden dan tegen mensen. De paar actiesequenties die niet volledig afhankelijk zijn van computergraphics hebben een rauwe energie die doet denken aan de betere momenten uit de originele film. Het grootste probleem is dat Red Sonja niet weet wat voor film het wil zijn. Het is te braaf voor fans van het origineel, te generiek voor hedendaagse fantasy-liefhebbers, en te goedkoop om te concurreren met moderne productjes als “House of the Dragon”. Het eindresultaat voelt aan als een CW pilotaflevering voor een serie die nooit gemaakt zal worden – interessante personages en concepten die nooit de kans krijgen om zich te ontwikkelen.

Als je absoluut nood hebt aan sword-and-sorcery entertainment en je hebt alles van Conan al drie keer gezien, dan biedt Red Sonja misschien een uurtje vermaak. Voor alle anderen is dit een gemiste kans om een iconisch personage nieuw leven in te blazen. De film eindigt met hints naar mogelijke vervolgfilms, maar gezien de lauwe ontvangst (nauwelijks 220k aan de box-office) lijkt het erop dat Sonja’s zwaard voorlopig weer op stal gezet zal worden. Jammer, want met het juiste budget en script had dit best een leuke rit kunnen worden. De film kwam in de bioscoop op 13 augustus 2025.