Na zijn vuistgevecht met corrupte machthebbers in Monkey Man (2024), heeft Dev Patel blijkbaar besloten dat het tijd was om eens flink in zijn broek te doen van schrik. Zijn nieuwste project, Rabbit Trap (2025), is een folk horror die belooft om je zenuwstelsel even goed door elkaar te schudden als een Welsh fanatieke herder met zijn schapen. Regisseur/scenarist Bryn Chainey, die hiermee zijn eerste langspeelfilm aflevert, heeft duidelijk niet de ambitie om mensen rustig in slaap te wiegen.
© SpectreVision
Korte inhoud: Het verhaal volgt het echtpaar Daphne (Rosy McEwen) en Darcy Davenport (Dev Patel), twee muzikanten die vanuit Londen naar een afgelegen cottage in Wales verhuizen om hun nieuwe album te voltooien. Wanneer ze per ongeluk een mysterieus geluid opnemen dat nog nooit eerder is gehoord, verschijnt er plots een naamloos kind aan hun deur. Dit bezoekje blijkt echter allesbehalve onschuldig te zijn, en het koppel raakt geleidelijk aan losgeweekt van de realiteit terwijl de kleine gast zich steeds dieper in hun leven nestelt.
Patel, die we kennen van pareltjes zoals Slumdog Millionaire (2008) en The Green Knight (2021), speelt een man wiens mysterieuze nachtmerries hem parten spelen. Rosy McEwen, die we eerder zagen in Blue Jean (2022), terwijl Jade Croot het verontrustende kind neerzet. Het is een driehoeksdrama dat zich afspeelt tegen de backdrop van het Welsh platteland, waar blijkbaar niet alleen schapen en rugby belangrijkste zijn, maar ook oude feeënkringen die je beter met rust kunt laten. Chainey heeft voor zijn debuut bewust gekozen voor een verhaal dat draait rond klank en atmosfeer in plaats van goedkope jump scares. De film is geschoten op 35mm, wat het Welsh landschap zowel mooi als dreigend doet overkomen, alsof de natuur zelf medeplichtig is aan de paranormale gebeurtenissen. Componist Lucrecia Dalt en geluidsontwerper Graham Reznick hebben een sonische omgeving gecreëerd die zo integraal is aan de ervaring dat je bijna vergeet dat je naar beelden zit te kijken. Het is ASMR voor horrorliefhebbers, als je het zo wilt noemen.
De film vierde zijn wereldpremière tijdens het Sundance Film Festival van 2025 in de Midnight sectie, waar hij gezelschap kreeg van andere duistere pareltjes. Helaas was de eerste reactie niet om over naar huis te schrijven, met een magere 43% op Rotten Tomatoes moet Chainey het vooral hebben van critici die wel een verhaal kunnen waarderen dat je een beetje aan het werk zet. Want ja, Rabbit Trap is vaag, mysterieus en geeft je niet alles op een presenteerblaadje. In een tijd waarin blockbusters je liever met een knuppel op je kop slaan dan je laten nadenken, is dat eigenlijk best verfrissend. Wat opvalt is hoe Chainey de verwachtingen omtrent eng kindergedrag in horrorfilms op zijn kop zet. Waar je normaal zou verwachten dat het mysterieuze kind het koppel tegen elkaar probeert op te zetten, blijkt de waarheid veel minder sinister, hoewel niet minder huiveringwekkend. Croot slaagt erin om haar personage zowel verontrustend als hartverscheurend neer te zetten, een balanceeract die even moeilijk is als wandelen over een strakgespannen touw boven een afgrond vol Welsh draken.
De film speelt zich af in 1976, een tijd waarin experimentele muziek nog echt experimenteel was en niet gewoon een excuus om rare geluiden te maken met dure apparatuur. Daphne werkt met spoelbandmachines en oscillators, terwijl Darcy veldopnames maakt in de nabijgelegen bossen. Hun muzikale experimenten wekken iets ouds wakker; iets wat beter slapend had kunnen blijven. Het is alsof ze per ongeluk de snooze-knop hebben uitgeschakeld op een alarm dat al eeuwen stil stond. Wat Rabbit Trap onderscheidt van andere folk horror films is de focus op geluid als primaire schrikmedium. Waar de meeste horrorfilms je bang maken door wat je ziet, doet Chainey het omgekeerde. Het is een visceraal en huiveringwekkende auditieve ervaring die je rillingen zal bezorgen op plekken waarvan je niet wist dat je er haar had. De stilte spreekt hier net zo luid als het geluid, en het intieme karakter van drie personages die interacteren met elkaar en de natuur rond hen maakt elke scene tot een intensieve ervaring.
De regisseur heeft toegegeven dat het verhaal deels gebaseerd is op zijn eigen ervaringen met trauma uit zijn jeugd, wat de film een extra laag van authentieke emotie geeft. Het gaat niet alleen om het eng zijn, maar ook om het verwerken van pijn die te diep zit voor woorden. Chainey gebruikt de folklore als een mechanisme om gevoelens uit te drukken die anders ontoegankelijk zouden blijven, een beetje zoals poëzie, maar dan met meer kippenvel en minder rijmschema’s. McEwen en Patel brengen een rustige, ingespeelde intimiteit naar het centrale koppel, waardoor de bovennatuurlijke elementen gegrond worden in de complexiteit van een huwelijk dat wordt onderhouden door creatieve samenwerking maar ook wordt ondersteund door onuitgesproken spanningen. Hun chemie is niet van het soort dat je doet verlangen naar romantische komedies, maar eerder het type dat je doet beseffen hoe kwetsbaar menselijke relaties eigenlijk zijn wanneer ze worden blootgesteld aan krachten die groter zijn dan onszelf. Met een theatrale release gepland voor 12 september 2025, wordt Rabbit Trap door distributeur Magnet Releasing neergezet als een van de meest onderscheidende genrefilms van het jaar.