De trailer van Plainclothes (2025) is geland, en als je nog niet van plan was om naar de cinema te gaan deze herfst, dan zal deze film je wel van gedachten doen veranderen. Regisseur Carmen Emmi toont met zijn debuutfilm een verhaal dat zowel hartverscheurend als bloedstollend is, met Tom Blyth en Russell Tovey die samen een chemie op het scherm brengen die gewoonweg niet te negeren valt. Dat Hollywood eindelijk begrijpt dat queer verhalen meer zijn dan alleen maar “issue films” is al mooi meegenomen. En neen, dit is geen remake op Cruising (1980) met Al Pacino.
© Cinemien
Korte inhoud: Lucas (Tom Blyth), een jonge undercoveragent in het New York van de jaren ’90 die wordt ingezet om homoseksuele mannen in de val te lokken op cruising-plekken. Zijn opdracht is simpel: versier ze, arresteer ze, en ga door naar de volgende. Maar wanneer hij Andrew (Russell Tovey) ontmoet, slaat het noodlot toe. Plots wordt wat een routine-operatie had moeten zijn een emotionele achtbaan waar liefde en loyauteit botsen met plicht en paranoia.
De trailer opent met Lucas in een openbaar toilet, bezig met wat hij moet doen: mannen verleiden om ze vervolgens te arresteren. Het is ongemakkelijk om naar te kijken, en dat is precies de bedoeling. Emmi laat er geen gras over groeien om te tonen hoe walgelijk deze praktijken waren. Maar dan verschijnt Andrew ten tonele, en alles verandert. De chemie tussen Blyth en Tovey spat letterlijk van het scherm af. Je voelt de spanning en aantrekkingskracht door je televisie heen. Het is het soort magnetisme dat je zelden ziet in films, laat staan in een debuutfilm.
Wat Plainclothes onderscheidt van andere queer thrillers is de persoonlijke inzet van Emmi. Deze film is niet zomaar een verhaal, het is zijn verhaal, zijn manier om af te rekenen met het Syracuse van zijn jeugd en met zijn eigen worsteling om open te leven als homoseksuele man. In 2016, toen zijn broer politieagent werd en hijzelf net begon te leven zoals hij echt was, las hij over een undercoveroperatie uit 2014 waarbij agenten mannen in de val lokten in Long Beach. Die twee werelden, zijn eigen queerness en de gewelddadige realiteit van politiewerk tegen LGBTQ+-gemeenschappen, botsten op een manier die hem niet losliet. En gelukkig maar, want anders hadden we deze film nooit gehad.
De jaren ’90 vormen niet zomaar een nostalgische achtergrond hier. Emmi herinnert zich nog hoe moeders in de supermarkt tijdschriftcovers omdraaiden als het woord “gay” erop stond. Het was een tijd waarin homoseksueel zijn voelde als “een doodvonnis”, zoals hij het zelf omschrijft. Die verstikkende sfeer van angst en schaamte straalt door elke scene van de trailer. Je ziet Lucas worstelen met zijn eigen verlangens terwijl hij tegelijkertijd mannen moet verraden die net zo bang zijn als hij. Het is een briljante metafoor voor hoe veel queers zichzelf jarenlang hebben moeten “bewaken” uit angst voor oordeel of erger.
Tom Blyth, die we kennen van The Hunger Games: The Ballad of Songbirds & Snakes (2023), laat hier een veel genuanceerdere kant zien dan zijn vorige werk. Zijn Lucas is tegelijk verleidelijk en kwetsbaar, sterk en gebroken. Russell Tovey, bekend van Looking en Being Human, brengt als Andrew een warmte en wijsheid mee die perfect contrasteert met Lucas’ onzekerheid. Samen creëren ze een dynamiek die zowel erotisch als tragisch is. Je weet dat dit niet goed kan aflopen, maar je blijft hopen dat het toch zal lukken. Wat deze film ook zo krachtig maakt, is hoe het huidige thema’s aanraakt zonder zich op te dringen. In een tijd waarin LGBTQ+-rechten opnieuw onder druk staan, voelt Plainclothes als een reminder van hoe recent deze onderdrukking nog was, en in veel opzichten nog steeds is. Emmi’s beslissing om de film in zijn geboorteplaats Syracuse te draaien, complete met locaties uit zijn kindertijd zoals zijn grootvaders kassen, geeft het geheel een extra laag authenticiteit die je niet vaak ziet in Hollywood-producties.
De cast wordt aangevuld door Amy Forsyth, Christian Cooke, Maria Dizzia en Gabe Fazio, die samen het ensemble vormen dat op Sundance 2025 de Special Jury Award voor Beste Ensemble Cast won. Dat is geen toeval; iedereen in deze film lijkt precies te begrijpen welk verhaal verteld wordt en waarom het belangrijk is. Het is het soort film waar je als kijker voelt dat iedereen betrokken echt gelooft in wat ze aan het maken zijn. <i>Plainclothes</i> komt op 19 september 2025 in de bioscopen, en op basis van deze trailer alleen al kunnen we stellen dat dit een van de films wordt waar we dit jaar nog over zullen praten. Precies het soort cinema waar we meer van kunnen gebruiken.
Friedkin is misschien wel mijn favoriete regisseur. Cruising met Al Pacino is geweldig, maar het is alweer een tijdje geleden dat ik hem heb gezien. Sorcerer is een meesterwerk, een goede kandidaat voor de Top Tien van de 20e eeuw en compleet oversneeuwd door de release van de eerste Star Wars.
Ziet er interessant uit, maar nu niet is waar ik naar de bioscoop^voor zou gaan
Cruising nooit gezien maar nu ben ik wel benieuwd.