Freakier Friday (2025) *** recensie

Tweeëntwintig jaar na de oorspronkelijke Freaky Friday (2003) duiken Jamie Lee Curtis en Lindsay Lohan weer in de wonderlijke wereld van lichaamswisseling. Alleen is het deze keer nog complexer: in Freakier Friday (2025) ruilen niet enkel moeder Tess en dochter Anna van plaats, maar krijgen we een dubbele swap met Anna’s tienerfdochter Harper (Julia Butters) en haar aanstaande stiefzus Lily (Sophia Hammons). Disney probeert opnieuw die magische formule te vangen in een flesje, en voor een keertje valt het resultaat best mee. Ik heb er van genoten.

© Disney

Korte inhoud: De plot draait rond Anna, die ondertussen moeder is van surfer Harper en op het punt staat te trouwen met chef Eric (Manny Jacinto). Het probleem? Harper en Eric’s dochter Lily kunnen elkaar niet uitstaan. Wanneer de mystieke krachten weer toeslaan, belanden de volwassenen in teenagerlijfjes en vice versa. Chaos en introspectie zijn het gevolg, of wat had je gedacht.

Het meest “freaky” aan deze hele onderneming is de manier waarop Disney Lohan’s turbulente verleden compleet heeft weggepoetst. Alsof die jaren van gerechtelijke problemen, revalidatiecentra en media-hetzen nooit hebben plaatsgevonden. Het is een soort magische hersenspoeling die zelfs meer onwerkelijk aanvoelt dan de eigenlijke lichaamswisseling. Lohan krijgt hier haar Disney-approved comeback, keurig verpakt in familievriendelijk cellofaan. En ik moet toegeven Lohan ziet er geweldig uit. Nu ben ik wel benieuwd of Disney dezelfde liefde zal vertonen met een Johnny Depp. Ze kunnen een Pirates film wel gebruiken en producer Jerry Bruckheimer wordt elk jaar een stukje ouder en alleen hij kan deze magie gestalte geven.

Gelukkig blijft Curtis’ comedic timing nog altijd scherp genoeg om papier mee te snijden. Haar vertolking van de 15-jarige Lily in een bejaarde lichaam is misschien wel het hoogtepunt van de film. Die vrouw heeft niet voor niets een Oscar gewonnen voor Everything Everywhere All at Once (2022), al doet ze dit soort fysieke komedie met haar ogen dicht. Wanneer ze wakker wordt en klaagt over de rimpels in haar gezicht en het feit dat ze “geen lippen meer heeft”, is dat een heerlijk zelfironie die de film meer zou kunnen gebruiken. De nieuwe generatie acteurs houdt zich kranig. Butters, die we kennen van Once Upon a Time in Hollywood (2019) en The Fabelmans (2022), toont dat ze meer kan dan alleen maar schattige bijrolletjes. Hammons maakt haar filmdebuut en brengt de juiste mix van arrogantie en kwetsbaarheid voor het personage Lily. Alleen jammer dat de film hen niet genoeg ruimte geeft om echt te schitteren.

Want daar zit meteen het probleem: waar de originele film een elegante tweepersoonsdans was tussen Curtis en Lohan, wordt dit een gecompliceerde groepschoreografie waarin het moeilijker wordt voor elk om te excelleren. De emotionele kern tussen de oorspronkelijke moeder-dochter duo raakt verdund door alle extra verwikkelingen. Regisseur Nisha Ganatra en scenariste Jordan Weiss proberen te veel tegelijk, alsof ze bang zijn dat het publiek zich verveelt zonder constant nieuwe wendingen. Er zijn wel momenten waarop de magie van weleer even opflikkert. De scène in de platenzaak, waarin Lohan-als-Harper probeert Anna’s ex-liefje Jake (Chad Michael Murray, die keurig wordt binnengereden als nostalgische man-prop) te versieren, terwijl Curtis-als-Lily zich verschuilt achter LP-hoezen van Sade en Sinead O’Connor, is prachtig getimed fysieke komedie. Het is jammer dat de rest van de film niet dat niveau van speelse nostalgie weet vast te houden.

Met Mark Harmon die terugkeert als Ryan, Maitreyi Ramakrishnan als pop-artiest Ella en Vanessa Bayer als de mysterieuze waarzegger die de chaos veroorzaakt, heeft de film in elk geval een sterk ensemble. Het probleem is dat ze allemaal door dezelfde beleefde Disney-zeef zijn gehaald tot er alleen nog maar veilige, voorspelbare entertainment overblijft. Soms mis je gewoon een beetje ruwheid, wat onvoorspelbaarheid. Maar ja, het is Disney in 2025,  ruw en onvoorspelbaar zijn ze allang niet meer.

Freakier Friday is uiteindelijk een sympathieke maar onnodig gecompliceerde legacy sequel die probeert alle kanten op te gaan zonder echt ergens aan te komen. Het is alsof iemand de originele formule heeft genomen en er zoveel extra ingrediënten aan toegevoegd heeft dat de oorspronkelijke smaak verdwijnt. Disney speelt veilig, misschien wel té veilig. De film doet wat van hem verwacht wordt: families een uurtje entertainen zonder iemand voor het hoofd te stoten. Maar de spontane charme van het origineel? Die is helaas niet mee getransporteerd naar 2025. Het is niet slecht, begrijp me niet verkeerd. Curtis en Lohan hebben nog altijd chemie, de nieuwe generatie acteurs doet hun best, en er zitten genoeg grapjes in om de tijd te doden. Maar het voelt meer als een verplicht nummertje dan als een verhaal dat écht verteld móest worden. Disney wist dat er publiek was voor een sequel, dus hebben ze er een gemaakt. Punt. Of dat nou “freaky” is of gewoon zakelijk pragmatisme, laat ik aan u over. De film loopt vanaf vandaag 6 augustus 2025 in de bioscoop.