War of the Worlds (2025) * recensie

Het is opmerkelijk dat dergelijke rotzooi nog steeds wordt gemaakt maar hier hebben we Ice Cube die de aarde probeert te redden vanachter een computerscherm in War of the Worlds (2025). Regisseur Rich Lee heeft het verhaal van H.G. Wells aangepakt met een screenlife-aanpak (~ een film waarin het hele verhaal zich afspeelt op een computer-, telefoon- of tabletscherm, waarbij digitale interfaces zoals videogesprekken, tekstberichten en sociale media de belangrijkste vertelmethode zijn) die net zo doordacht is als de verkeerssituatie rond Antwerpen. En dat is niet per ongeluk, want deze film voelt aan als één grote commercial voor Amazon Prime. Het is nog steeds een Universal Pictures franchise maar na deze film lijkt het dood en begraven.

© Amazon Prime / Universal Pictures

Korte inhoud: Het verhaal volgt William Radford (Ice Cube), een terrorisme-analist van Homeland Security die zijn werkdag doorbrengt met het bespioneren van de hele Amerikaanse bevolking vanuit zijn eentje-kantoor. Wanneer buitenaardse invasiemachines de aarde bedreigen, moet hij de planeet redden terwijl hij tegelijkertijd zijn volwassen kinderen probeert te beschermen via zijn alziende surveillancenetwerk. Wat begint als een jacht op een anonieme hacker genaamd “Disruptor” wordt al snel een race tegen de tijd om de mensheid te redden – allemaal vanachter zijn bureaustoel natuurlijk.

Laat het duidelijk zijn: dit is geen film, dit is een experiment in hoe je publiek zo ver kunt krijgen dat ze naar een man kijken die 90 minuten lang op zijn laptop klikt. De hele invasie gebeurt via kleine videovensters, nieuwsfragmentjes en Zoom-gesprekken, alsof de makers dachten: “Waarom zouden we spectaculaire special effects maken als we gewoon kunnen laten zien hoe iemand door Google Maps navigeert?” Het meest spannende moment is wanneer Ice Cube een adres intypt. Je hart klopt echt sneller van al die straten die voorbijflitsen. Huis-clos films (films die zich afspelen in 1 of twee ruimtes) kunnen werken maar dan moet je een verdomd goed script hebben (cf; Burried, Saw, Phone Booth, …) en dit was hier niet het geval.

De cast doet wat ze kan met dit bizarre concept. Eva Longoria speelt NASA-wetenschapper Sandra Salas, die het onheil ziet aankomen via weerpatronen, maar vooral dienst doet als iemand om mee te videobellen. Clark Gregg verschijnt als de onvermijdelijk corrupte baas – want ja, Clark Gregg is altijd iets aan het verbergen in dit soort films. Iman Benson en Henry Hunter Hall spelen Williams kinderen, Faith en Dave, die vooral bestaan om hem reden te geven om zijn superkrachten te misbruiken door hun privacy te schenden in naam van “vaderliefde”.

Het schrijversduo Kenneth A. Golde en Marc Hyman heeft blijkbaar gedacht dat ze een moderne versie van Orson Welles‘ beroemde radioversie uit 1938 konden maken. Alleen vergaten ze dat die versie werkte omdat radio je verbeelding aansprak. Hier krijg je pixelige videobeelden van vermeende alien-en-machines die eruitzien alsof ze geknipt en geplakt zijn uit een Windows 95-cursus voor MS Paint. De enige verdienste is misschien dat ze klaarblijkelijk geen AI hebben gebruikt of erger, ze hebben de gratis versies gebruikt. De tripods bewegen zo schokkend dat je zou denken dat ze op stopmotion-animatie uit de jaren ’60 zijn gebaseerd. Het is lachwekkend en triest tezelfdertijd.

Het cynische hoogtepunt komt wanneer Devon Bostick als Amazon-bezorger de redder in nood moet zijn door letterlijk via Amazon een drone te bestellen. “Ik heb een officiële bestelling op Amazon nodig om de drone te activeren,” zegt hij tegen William. Op dat moment realiseer je je dat deze hele film één grote productplaatsing is voor het streamingplatform waarop je hem kijkt. Het is alsof Netflix een film zou maken waarin gevangen kunnen ontsnappen door de wachters af te leiden met een streaming van Netflix op hun tv-schermen; behalve dan nog doorzichtiger.

Ice Cube doet wat hij kan, maar zijn bereik ligt vooral tussen twee modi: grimmig staren en nucleaire uitbarstingen van “Oh, hell no!” Hij leest als een straatversie van een supergeheime agent, compleet met zwartomrande bril omdat brillen iedereen slimmer laten lijken volgens Hollywood-kostuumontwerpers. Het is niet helemaal duidelijk waarom de regering iemand zou vertrouwen die zijn overheidstechnologie gebruikt om zijn kinderen te bespioneren en hun koelkast te monitoren, maar logica is duidelijk niet de sterkste kant van dit verhaal.

Producent Timur Bekmambetov, bekend van de succesvolle screenlife-thriller Searching (2018), heeft hier duidelijk het recept verkeerd toegepast. Waar Searching werkte omdat het een intiem verhaal vertelde via technologie, probeert War of the Worlds een globale ramp te vangen in een desktop-venster. Het resultaat is dan ook navenant: in plaats van spectaculaire vernietiging krijg je korte, wazige clips van chaos die meer lijken op nieuwsfragmenten uit een parallel universum waar de cameramannen allemaal Parkinson hebben. Het meest treurige is dat H.G. Wells’ originele verhaal nog steeds relevant is. De thema’s van invasie, overleving en menselijke veerkracht spreken nog altijd tot de verbeelding. Maar in deze versie wordt alles overschaduwd door een plot over overheids-afluisterpraktijken die zo onhandig is verweven dat je je afvraagt of de scenaristen hebben besloten om gewoon twee verschillende films te combineren en te hopen dat niemand het zou merken. William wordt zelfs ontslagen omdat hij durft te vragen of zijn eigen surveillancesysteem wel ethisch is, maar houdt mysterieus genoeg toch toegang tot alle technologie die hij nodig heeft om de wereld te redden.

Amazon heeft hier duidelijk ingezet op de goedkoopste mogelijke manier om content te produceren voor hun platform. Het is niet bekend hoeveel de film heeft gekost maar als het 1 miljoen dollar is zal ik nog opkijken van hoe hoog dat is. Het is overduidelijk een Covid-project waar films thuis zaten en met de meest dwaze filmconcepten voor de dag kwamen. De film heeft geen bioscooprelease gekregen … duh! maar is sinds 30 juli 2025 te zien op Amazon Prime.