Skull and Bones: Oaths of War probeert verdere schipbreuk te vermijden

Als er één ding is dat Ubisoft goed kan, dan is het wel een dode paard blijven slaan tot het stof opwaait. Skull and Bones (2024), geregisseerd door Bill Money en Elisabeth Pellen, is daar het perfecte voorbeeld van. Zeven jaar lang heeft deze Franse uitgever geworsteld om iets te maken van wat eigenlijk gewoon “Assassin’s Creed: Black Flag maar dan online” had moeten worden. Het resultaat? Een game die bij launch zo enthousiast werd ontvangen als een Jared Leto als The Joker in Suicide Squad. Maar ze hebben blijven sleutelen aan hun franchise en nu brengen ze Skull and Bones Year 2 Season 2 uit.

© Ubisoft

Het verhaal is zo dun als scheepsbeschuit: je bent een piratenkapitein die de koning z’n pardon heeft geweigerd en nu richting de Indische Oceaan vaart op zoek naar rijkdom. Je moet overleven in wateren waar koloniale rijken, handelsmaatschappijen en piratenbendes elkaar naar de keel vliegen. Tot zover klinkt het nog redelijk spannend, maar de uitvoering laat meer te wensen over dan een lek schip.

Skull and Bones die vorig jaar uitkwam voelde al aan als een game die in 2018 had moeten uitkomen, maar ergens onderweg is vastgelopen in de visnetten van een te grote uitgever. Je bent hier geen piraat, je bent een schip met een persoonlijkheid zo interessant als een plank. Terwijl andere games je laten zwaaien met sabels en over dekken laten klimmen, mag je hier alleen maar naar je boot kijken die dingen doet. Zelfs bomen kappen doe je vanuit je schip, met een ritmespelletje dat zo saai is dat je er slaap van krijgt. Het ironische is dat het varen zelf wel degelijk goed voelt. De zeeslagen zijn echter wel spectaculair, de golven klotsen realistisch tegen je romp, en als je een vijandelijk schip tot zinken brengt, krijg je nog altijd dat euforische “arr arr” gevoel dat Black Flag zo geweldig maakte. Maar zodra je aan land stapt – en dat doe je hier helaas amper – valt de hele illusie als een kaartenhuis in elkaar. De havenstadjes zijn bevolkt door NPC’s die zo vaak herhaald worden dat je begint te denken dat piraten vroeger alleen kloontjes van elkaar maakten.

En dan hebben we de multiplayer nog. Of beter gezegd: waar is die gebleven? In de dertig uur dat ik deze game heb gespeeld, had ik echt moeite om succesvol gematcht te worden met andere spelers. Dat komt niet omdat het systeem slecht is (hoewel dat ook wel een gevolg kan zijn) maar omdat er vermoedelijk weinig mensen de game speelt. Voor een game die 850 miljoen dollar zou hebben gekost, is dat wel problematisch. Maar de makers zijn niet bij de pakken blijven zitten en hebben hun belofte nagekomen om de game verder uit te werken. Vier seizoenen vol nieuwe features, waaronder eindelijk gevechten op het droge, PvP-modi, de mythische Kraken, en schepen zo groot dat ze waarschijnlijk hun eigen postcode krijgen. Het is alsof je kijkt naar iemand die water blijft gieten op een cactus in de hoop dat er ooit rozen uit groeien. Credit where credit is due: sommige van deze toevoegingen klinken niet verkeerd. Landgevechten, bijvoorbeeld, hadden vanaf dag één in de game moeten zitten – niet als “spannende update” worden gepresenteerd twee jaar later. Het is alsof je een auto koopt en de dealer je een jaar later enthousiast belt om te vertellen dat ze eindelijk wielen hebben gevonden die erop passen.

© Ubisoft

Het tragische is dat er onder al die mismanagement en corporate incompetentie eigenlijk een degelijke piratenspel schuilgaat. De basis is er: prachtige graphics, solide zeevaart, en genoeg content om je bezig te houden als je de gegrind niet erg vindt. Maar het voelt alsof een groep getalenteerde ontwikkelaars is gedwongen om hun visie door een corporate zeef te persen tot er alleen nog maar een vage smaak naar piraat over is. Oaths of War brengt meerdere nieuwe functies en verbeteringen naar de Indische Oceaan:

• Het nieuwe fregat is het allereerste speelbare grote schip en geeft spelers ongeëvenaarde vuurkracht. Het is uitgerust met 34 kanonpoorten, 2 hulpposten en een gloednieuwe perk, “Grit”, waardoor het een geduchte kracht op volle zee is.
• Kapiteins uit de hele Indische Oceaan moeten hun krachten bundelen om Megafort Wolvenhol te verslaan, een bijna onneembare vesting die kostbare Ascension-materialen bewaakt. ​ Dit versterkte bastion zit vol met gelaagde verdediging, unieke ontmoetingsfases en krachtige minibosses.
• De Smuggler Pass van dit seizoen brengt het nieuwe fregat, nieuwe explosieve wapens, bepantsering, cosmetische beloningen en nog veel meer.
• Wind- en zeilverbeteringen – het zeilen wordt responsiever en meer gebaseerd op vaardigheden, waardoor spelers meer controle en precisie hebben op zee.
• Custom Loadouts presets – een nieuwe functie waarmee spelers hun eigen loadouts kunnen opslaan en direct kunnen toepassen op elk schip voordat ze uitvaren.

Dus ja, Skull and Bones dobbert nog altijd rond in de digitale zeeën, en wie weet wordt het ooit nog de game die het had moeten zijn. Maar voorlopig blijft het een dure les in hoe je een geweldig concept kunt verdrinken in een oceaan van corporate beslissingen. Arr, wat een zonde. Skull and Bones Y2S2 is nu verkrijgbaar op PlayStation 5, Xbox Series X | S, en Windows pc onder andere via de Ubisoft Store.