The Fantastic Four: First Steps (2025) *** recensie

Voor de vierde keer op rij probeert de studio het Marvel’s First Family voor het grote scherm te doen werken, en voor de vierde keer lukt het maar half. Maar ik ga toegeven The Fantastic Four: First Steps (2025) is de beste film tot nu toe. En wat mij betreft is het vooral zijn retro-futuristische sixties-look en sterrenkast die indruk hebben gemaakt. Maar misschien ben ik gewoon geen fan van deze 4 karakters. Ik vind ze vervelend en oeverloos saai. En voor mij is dat de tweede keer dat ze grote namen op deze franchise plakken, maar het werkt voor mij niet echt.

© Marvel Studios

Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af op een alternatieve aarde waar wetenschapper Reed Richards (Pedro Pascal), zijn vrouw Sue (Vanessa Kirby), haar broer Johnny (Joseph Quinn) en vriend Ben (Ebon Moss-Bachrach) tijdens een ruimtemissie superkrachten hebben opgedaan. Vier jaar later leven ze als geliefde helden in een prachtig vormgegeven retro-New York. Maar net wanneer Reed en Sue hun eerste kind verwachten, duikt de Silver Surfer (Julia Garner) op met slecht nieuws: haar meester Galactus (Ralph Ineson) komt de aarde opvreten. Tenzij hij hun baby mag hebben, omdat hij zijn vervanger zou kunnen worden.

Het eerste wat opvalt aan Matt Shakman’s regiewerk is hoe mooi de film eruitziet. Na jaren van grijze, kleurloze Marvel-films is dit eindelijk weer een superheldenverhaal dat je graag ziet. Het productiedesign ademt de optimistische moderniteit van de jaren zestig, met vliegende auto’s, strakke meubels en een New York dat eruitziet alsof Don Draper het zelf heeft ontworpen. Eindelijk weer een Marvel-film die je echt wilt bekijken, niet alleen maar verdragen.

Ook de casting verdient lof. Pascal speelt Reed als een bezorgde egghead die meer op zijn gemak is met formules dan met gevoelens, een verfrissende keuze die de warmte die we van Pascal kennen inruilt voor angstige afstandelijkheid. Kirby maakt van Sue meer dan alleen “de vrouw van”, terwijl Moss-Bachrach’s Ben Grimm eindelijk een Thing is die je daadwerkelijk iets meer interessant is dan de vorige edities. Quinn daarentegen krijgt als Johnny Storm weinig meer te doen dan stoere opmerkingen maken en af en toe vlam vatten.

Waar de film echt schittert, is in zijn eerste helft. De angst van Reed om vader te worden voelt oprecht en universeel. Welke ouder heeft zich niet afgevraagd of deze wereld wel veilig genoeg is voor een kind? Wanneer Galactus dreigt om “Reed’s planeet langzaam op te eten terwijl zijn zoon toekijkt”, raakt dat dieper dan de gebruikelijke Marvel-dreigementen. Voor even lijkt het alsof we eindelijk een superheldenverhaal krijgen dat over echte mensen gaat in plaats van over wandelende merchandise-kansen.

Maar dan gaat de film de ruimte in, en daar gaat het mis. Zodra onze helden de aarde verlaten, vervalt alles in dezelfde voorspelbare patronen die we al tientallen keren hebben gezien. Galactus is groot en boos, de Silver Surfer is glimmend en saai, en het lot van de aarde hangt af van een paar explosies en een emotionele speech over familie. Het is alsof iemand halverwege de productie heeft gezegd: “Oké, genoeg originaliteit, nu gewoon de standaardformule volgen.”

Bijzonder jammer is hoe de film omgaat met zijn eigen premisse. Het morele dilemma – zou je één baby opofferen om de hele wereld te redden? – wordt weggewuifd met een vrij goedkope toespraak. De wereldwijde woede tegen de Fantastic Four voor hun keuze om hun baby niet op te offeren voor de overleving van de mensheid verdwijnt net zo snel als die is opgekomen. En Galactus, die in de comics een fascinerende kosmische kracht is, wordt hier gereduceerd tot een hongerige reus zonder nuance.

© Marvel Studios

Het meest frustrerende is dat je voelt hoe bang iedereen is geweest tijdens de productie. Bang om risico’s te nemen, bang om te veel af te wijken van de formule, bang om het publiek kwijt te raken, en dit in tegenstelling tot wat James Gunn deed met zijn Superman (2025). Het resultaat is een film die er prachtig uitziet en geweldige momenten heeft, maar uiteindelijk toch weer dezelfde verhalen vertelt die we al zo vaak hebben gezien. Zelfs Paul Walter Hauser als Mole Man kan de film niet redden van zijn eigen lafheid. Kon ook moeilijk gezien zijn screentijd niet meer is dan 2 minuten.

First Steps had de kans om de Marvel Cinematic Universe een nieuwe richting in te sturen, om te laten zien dat er leven na Avengers: Endgame (2019) mogelijk was. In plaats daarvan krijgen we weer een film die belooft om Marvel’s comfort zone te verlaten, maar uiteindelijk toch weer dezelfde oude trucjes gebruikt. Het is een gemiste kans van jewelste, waarbij een prachtige vormgeving en sterke castingkeuzes worden verspild aan een zwak script geschreven door 4 scenaristen (Josh Friedman, Eric Pearson, Jeff Kaplan, Ian Springer) dat te bang is om echt iets nieuws te proberen. The Fantastic Four: First Steps loopt in de bioscoop sinds 23 juli 2025.