Volgens Gunn wordt Supergirl een totale puinhoop

Ja, ik was ook geschrokken toen ik het las. Supergirl (2026) komt er aan, met Milly Alcock in de hoofdrol als Kara Zor-El, en James Gunn heeft ons al op voorhand gewaarschuwd: dit personage is “een totale puinhoop.” Gunn windt er geen doekjes om. Maar eigenlijk is dat precies het probleem met Supergirl als personage, ze is altijd al een conceptuele warboel geweest, een soort Superman-met-een-rokje die nooit heeft geweten wat ze nu eigenlijk moest voorstellen.

De film, gebaseerd op de comic Supergirl: Woman of Tomorrow, volgt Kara Zor-El op haar 21ste verjaardag terwijl ze samen met haar hond Krypto in een ruimteschip hangt, ver weg van de aarde. Wanneer een jong buitenaards meisje genaamd Ruthye haar hulp vraagt om de moord op haar vader te wreken, beginnen ze aan een gevaarlijke reis door vreemde werelden. Onder een rode zon verliest Supergirl haar krachten en moet ze vertrouwen op haar moed, compassie en intelligentie om gerechtigheid te brengen.

Milly Alcock gecast als Supergirl (AI)

Volgens regisseur Craig Gillespie heeft Supergirl een compleet andere achtergrond dan Superman gehad; veel moeilijker, veel donkerder. Waar Clark Kent opgroeide bij liefhebbende adoptieouders in Kansas, had Kara het veel zwaarder. En daar zit natuurlijk het probleem: Supergirl is altijd al gedefinieerd geweest door wat ze niet is, in plaats van wie ze wel is. Ze is geen Superman. Ze had geen Martha en Jonathan Kent. Ze is… wat dan eigenlijk? Een dronken tante die haar hondje komt ophalen bij de Fortress of Solitude? Want dat is hoe ze in Gunns Superman (2025) film wordt geïntroduceerd – stomdronken en verantwoordelijk voor Krypto.

Het is eigenlijk vrij ironisch dat DC Studios eindelijk toegeeft dat één van hun personages een complete ramp is. Jarenlang hebben we moeten doen alsof Supergirl een even interessant en ontwikkeld personage was als haar beroemdere neef. Maar de waarheid is dat ze vanaf haar eerste verschijning in 1959 altijd al een afterthought is geweest, een manier om een vrouwelijk publiek aan te trekken zonder al te veel moeite te doen om haar een eigen identiteit te geven. Ze had dezelfde krachten als Superman, maar dan met meer emotionele problemen en een kortere rok. Wauw, wat revolutionair!

Alcock, die we kennen van haar rol als jonge Rhaenyra Targaryen in House of the Dragon (2022), moet dus proberen om leven te blazen in een personage dat fundamenteel gebroken is. En dat terwijl ze concurreert met decennia aan verschillende interpretaties; van de naïeve, optimistische versie uit de comics tot de meer cynische versie uit de TV-series. Het is alsof je een puzzel probeert te maken waarvan de helft van de stukjes ontbreekt en de andere helft uit verschillende dozen komt. De keuze om de film te baseren op Tom King en Bilquis Evely’s “Woman of Tomorrow” comic is eigenlijk best slim. Deze versie van Supergirl is harder, meer getraumatiseerd, en heeft een duidelijkere persoonlijkheid dan veel van haar voorgangers. Maar het feit dat ze haar krachten verliest onder een rode zon voelt een beetje als vals spelen, alsof de schrijvers wisten dat ze een interessanter verhaal nodig hadden dan “meisje met superkrachten lost problemen op.” Nu moet ze het hebben van haar hersens en moed in plaats van haar supervuisten, wat eigenlijk veel interessanter is.

Het is ook veelzeggend dat Gunn benadrukt hoe verschillend Supergirl en Superman zijn. Eindelijk iemand die toegeeft dat het geen goed idee is om een personage te creëren die letterlijk hetzelfde is als je flagship held, maar dan met een andere geslacht. Superman werkt omdat hij een hopelijk, optimistisch personage is in een cynische wereld. Supergirl daarentegen is altijd al een donkerder, meer conflictueus personage geweest, wat eigenlijk veel interessanter zou kunnen zijn als het goed uitgevoerd wordt. De casting van Alcock is op zich veelbelovend. Ze heeft bewezen dat ze complexe, gelaagde personages kan spelen, en haar werk in “House of the Dragon” laat zien dat ze om kan gaan met zowel kwetsbaarheid als kracht. Maar ze erft wel een personage met meer bagage dan een intercontinentale vlucht. Supergirl heeft jarenlang geworsteld met identiteitsproblemen, inconsistente karakterisering, en het feit dat ze altijd in Superman’s schaduw staat.

Wat misschien het meest veelzeggend is aan Gunns opmerkingen, is dat hij zo open is over de problemen van het personage. In plaats van te doen alsof Supergirl altijd al een perfect ontwikkeld personage was, geeft hij toe dat ze “een puinhoop” is. Dat is eigenlijk verfrissend eerlijk voor Hollywood-standaarden. Misschien is dat precies wat Supergirl nodig heeft; iemand die erkent dat ze gebroken is en daar dan iets interessants mee doet, in plaats van te doen alsof er niets aan de hand is. Met een release datum van 26 juni 2026 en een cast die ook Jason Momoa als Lobo en onze Matthias Schoenaerts als Krem of the Yellow Hills omvat, heeft de film in elk geval de middelen om iets interessants te maken van deze “totale puinhoop” van een personage. De vraag is of ze er daadwerkelijk in slagen om Supergirl eindelijk een eigen identiteit te geven, of dat dit gewoon weer een dure herhaling wordt van dezelfde oude problemen in een nieuw jasje.