Waar Hollywood vroeger gewoon slechte films maakte, maken ze nu slechte films die zich verstoppen achter het etiket “spin-off”. Hoe dan ook, deze Ballerina (2025) heeft zijn verdiensten. Ja het is een film die probeert te surfen op de golven van Keanu Reeves‘ huurmoordenaar-franchise, maar ook al is het script geen voltreffer, levert de film voldoende adrenaline en knappe vecht-choreos om ervan te genieten. Regisseur Len Wiseman doet wat hij altijd doet: mooie plaatjes maken met weinig inhoud, terwijl Ana de Armas zich in allerlei kronkels wringt om een personage leven in te blazen dat eigenlijk geen persoonlijkheid heeft – en ja, dit is misschien deels te wijten aan het mager script, maar een actrice van haar kaliber moet met twee dialooglijnen een karakter kunnen neerzetten. Ana is knap, maar het is Charlize Theron niet en heeft in de film 3 tot 4 expressies.
© Lionsgate
Korte inhoud: Eve Macarro (Ana de Armas) verliest haar vader door toedoen van een mysterieuze sekte, wordt opgenomen in de Ruska Roma-organisatie (dezelfde die John Wick heeft gevormd), en gaat op wraakzoektocht. Ze leert dansen én doden onder het toeziende oog van Anjelica Huston, die haar rol als The Director speelt van het etablissement. De film speelt zich af tussen de gebeurtenissen van John Wick: Chapter 3 – Parabellum (2019) en John Wick: Chapter 4 (2023), wat praktisch betekent dat Reeves nog leeft en dus een paar scènes kan komen doen.
De film begint stroef. Shay Hatten’s script lijkt geschreven te zijn tijdens een middagdutje, vol holle oneliners en motivaties die zo dun zijn als de plot van een goedkope B-film. De eerste helft van de film worstelt zich door training montages die we al honderd keer hebben gezien, terwijl Eve obsessief vasthoudt aan haar ballerinafiguurtje alsof het een soort emotionele reddingsboei is. We snappen het al, ze danst én ze doodt, wat een metafoor. Gelukkig krijgt de film halverwege een shot adrenaline, wanneer Eve naar Praag trekt en uiteindelijk in het Oostenrijkse dorpje Hallstatt belandt, een plek die er zo idyllisch uitziet dat het bijna een schande is om het vol te spuiten met bloed.
Maar laten we Wiseman dit nageven: de man weet hoe je spectaculaire actie in beeld brengt. Zodra Eve haar eerste echte veldwerk begint, transformeert Ballerina van een saaie opeenstapeling van clichés naar een bevredigende geweld-choreografie. En dit is waar de film echt in uitblinkt. Meer nog, het moet niet onderdoen voor John Wick, ook al heeft Wiseman bijstand nodig gehad van de John Wick regisseur Chad Stahelski. De ijsscène in de nachtclub is een meesterclass in choreografie, terwijl latere gevechten, met name die met vlammenwerpers, het scherm letterlijk in brand zetten. De film speelt slim met de beperkingen van De Armas’ fysiek: waar Reeves’ John Wick een stoïcijnse tank is, moet Eve slimmer vechten, gebruikmakend van haar omgeving en improvisatie. Het resultaat is actie die verfrissend anders aanvoelt dan de standaard John Wick-formule. Het is bizar om te zeggen, maar ook al hebben we een flutverhaal, is er voldoende om van te kauwen.
De cast doet wat ze kan met het materiaal dat ze krijgen. Gabriel Byrne speelt The Chancellor met de vermoeidheid van een acteur die al te vaak de slechterik heeft gespeeld, terwijl Ian McShane als Winston zijn gebruikelijke charme tovert. Norman Reedus verschijnt even als Daniel Pine, maar zijn rol is zo minimaal dat je je afvraagt waarom ze hem überhaupt hebben gecast. Het is vooral een eerbetoon aan Lance Reddick, die postuum nog een keer Charon speelt, dat de film zijn emotionele momenten geeft.
Ana de Armas worstelt met een ondankbare rol. Het is in ieder geval geen film die haar acteervermogen op de proef zet. Haar vijf minuten in No Time to Die (2021) waren memorabeler dan deze hele film, maar Eve Macarro is geschreven als een lege vaas die moet worden gevuld met actie. De Armas doet wat ze kan met de fysieke eisen van de rol, maar haar personage mist de diepte die Reeves’ John Wick wel had. Waar Wick gedreven werd door verdriet en verlies, lijkt Eve vooral boos omdat het script dat van haar verwacht.
Dat de film uiteindelijk toch werkt, hebben we te danken aan de interventie van Chad Stahelski, die volgens geruchten uitgebreide reshoots heeft gedaan. Het verklaart waarom de film zo schokkerig begint en dan plotseling tot leven komt, alsof iemand halverwege heeft beseft dat ze eigenlijk een John Wick-film aan het maken waren. De actiesequenties in het derde bedrijf zijn van het kaliber dat we van deze franchise verwachten, met Eve die granaten gebruikt alsof het speelgoed is en schaatsen omtovert tot dodelijke wapens.
Visueel is Ballerina een lust voor het oog. Romain Lacourbas‘ cinematografie vangt zowel de elegantie van ballet als de brutaliteit van geweld, terwijl Tyler Bates en Joel J. Richard’s score de actie ondersteunt zonder opdringerig te worden. De productiedesign van Philip Ivey past perfect in het John Wick-universum, met die karakteristieke mix van elegantie en geweld die de franchise zo herkenbaar maakt.
© Lionsgate / The Searchers
Uiteindelijk is Ballerina een film die zijn potentieel niet volledig waarmaakt, maar wel genoeg goed doet om niet volledig af te schrijven. Het is een degelijke uitbreiding van het John Wick-universum die bewijst dat de franchise kan overleven zonder Reeves, zij het met wat aanpassingen. De film slaagt erin om vertrouwde clichés op inventieve manieren te gebruiken en biedt genoeg spectaculaire actie om de zwakke karakterontwikkeling te compenseren. Het is geen meesterwerk, maar voor wie houdt van stijlvolle geweld en geen diepzinnige verhalen verwacht, biedt Ballerina precies wat op het etiket staat: een moordenaar die danst terwijl ze doodt.
De film eindigt met genoeg ruimte voor een vervolg, en eerlijk gezegd zouden we dat niet erg vinden. Als ze de volgende keer wat meer tijd besteden aan Eve wat meer personaliteit te geven en wat minder aan het uitleggen waarom hun hoofdpersonage een ballerinafiguurtje vasthoudt, zou er wel eens een echt goede film in kunnen zitten. Tot dan moeten we het doen met deze: een aardige poging die net niet zijn volle potentieel bereikt, maar wel genoeg spektakel biedt om de tijd te verdrijven. En ja het is zovele malen beter dan pakweg een Jason Statham film als A Working Man (2025) wat een mislukte poging is om John Wick na te doen. De DVD en Blu-ray van Ballerina komt uit op 25 juli 2025.
Review Ballerina (2025)
Recensie door Dave op 9 juli 2025
Ik vermoed dat de reshoots deze film hebben gered. Eerlijk gezegd zijn de actiescènes het enige wat deze film echt goed maakt, maar die zijn ZO goed dat het moeilijk is om je druk te maken over het gebrek aan al het andere. No Time To Die maakte dat ik Ana De Armas in een actiefilm wilde zien en deze film heeft dat waargemaakt. Ik ben aanzienlijk enthousiaster over een vervolg waarin (1) we niet vastlopen in achtergrondverhalen en flashbacks en (2) Chad hopelijk vanaf het begin de touwtjes in handen krijgt.
De handgranaten in die winkel waren anders dan alles wat ik ooit had gezien, het gevecht in de bar was echt leuk (vooral dat stukje met de borden), en die vlammenwerperscène was gewoon een te zot.
Een moeizaam begin, maar voor mij voelde het alsof het alleen maar beter werd naarmate het vorderde. Niet op het niveau van John Wick 4, maar tegen het einde heb ik me er rot mee vermaakt.
Ik vond het geweldig dat ze de scène lieten zien waarin Eve de messen van de doden oppakt. Geen verspilling. Een milieubewuste killer.
Die vlammenwerperscene was me wat. Wat dat ballerina aspect van de film was is er met de haren bijgesleurd, maar deze film moet het voornamelijk hebben van zijn vecht choreografieën.