Rambo: Last Blood (2019) ** recensie

Ik herinner me nog die eerste Rambo: First Blood (1982) film van Ted Kotcheff, gebaseerd op een roman van David Morrell. Het was in essentie geen typische 80’s Amerikaanse heldenfilm, maar wel een tragisch na-oorlogsdrama van een veteraan met een psychologisch trauma die zijn vrienden had verloren en geconfronteerd werd met een maatschappij die hem liever uit het zicht wilde. Een verhaal die tevens niet zo uit de lucht gegrepen was, gezien dit het lot was van veel Vietnam-veteranen. Sylvester Stallone was zelf geen fan van de film, en wou First Blood zelf opkopen om hem te vernietigen. Vandaag zijn we heel ver weg van die eerste film, die wat mij betreft nog steeds met kop en schouders boven de rest staat, en al zeker van de laatste Rambo: Last Blood (2019).

Korte inhoud: Om verder te leven in anonimiteit heeft John Rambo (Sylvester Stallone) zich na zijn laatste missie teruggetrokken op een ranch in Texas. Hij leidt een rustig leven, tot de dag dat de kleindochter van een goede vriendin, die haar biologische vader wil gaan zoeken in Mexico, ontvoerd wordt door mensenhandelaars. Vastbesloten om de 17-jarige Gabrielle (Yvette Monreal) te redden vertrekt John naar Mexico, waar hij belandt in de heftige wereld van de sekshandel en zich genoodzaakt voelt om opnieuw naar zijn wapens te grijpen. Dat zet vanzelfsprekend kwaad bloed bij het Mexicaanse kartel, dat vanaf dat moment op niets anders zint dan wraak. John zal al zijn skills uit het verleden moeten gebruiken om dit gewelddadige kat-en-muisspel te overleven.

37 jaar later is het karakter een groteske versie geworden van wat er leeft in de onderbuik van het Trumpiaanse Amerika. Een vlaggenzwaaiend wraakzuchtig wezen die de oorlog wil verklaren aan de vreemdelingen van over de grens. Het verhaal zelf heeft eigenlijk niet veel om het lijf los van een intolerante xenofobe politieke agenda. Mocht ik niet beter weten zou ik denken dat Trump de film heeft helpen meefinancieren voor zijn 2020 campagne. Mexico staat in deze film gelijk met Mordor uit Lord of the Rings en wanneer het nichtje aan Rambo vertelt dat ze naar ginder wil gaan spreekt zijn gezicht boekdelen. “Waarom zou je daar naar toe willen?” De tijden zijn veranderd en datgene waarmee in de jaren ’60 -’70 -’80 mee weg kon ligt toch iets anders in 2019. Je kan gerust een personage hebben die bijvoorbeeld vrouwen en kinderen los in het gezicht slaat en dat beschouwen als iets wat moet kunnen (zoals dat in tientallen films van vroeger het geval was), maar het publiek zal dit niet meer ‘ok’ vinden.

De eerste Rambo film was zelfs een anti-establishment film met een figuur die eigenlijk zo goed als geen kills had gemaakt. De agent die met zijn sniper uit de helicopter viel was zelfs een onrechtstreekse kill en bij mijn weten ook het enige dodelijke slachtoffer in de gehele prent. Sinds Rambo: First Blood Part II (1985) was er een koerswijziging en de franchise is dieper en dieper afgezakt in het Charles ‘Death Wish’ Bronson universum. In deze film staat het dodental op 40, want nog ça va is vergeleken met de 250 kills in Rambo (2008).



© 2019 Kinepolis Film Distribution Belgium

Maar los van de politieke NRA/ALT RIGHT boodschap faalt Last Blood zelfs als een gewone actiefilm, en dat is misschien wel het meest pijnlijke. Adrian Grunberg is geen kloten waard als actie-regisseur. De man heeft geen gevoel voor ritme en de eerste 50 minuten van de film is zelfs slaapverwekkend. Zijn bedoeling was een mix te brengen van Logan (2017) en Taken (2008), maar het werd uiteindelijk geen van beide. Dit moet tevens de meest monotone en stijve vertolking zijn van Stallone die ik al heb gezien. Ondanks het feit dat het verhaal komt van hemzelf, samen met Dan Gordon, en hij ook het script heeft geschreven met Matthew Cirulnick, zou je denken dat hij zich stront verveelt met dit verhaal. En hij is overigens niet alleen. En ‘thank God’ voor de ondertiteling want het is vaak moeilijk zijn gemompel – deels te wijten aan zijn verlamde kaak – te begrijpen. Gelukkig wordt je het laatste kwartier wakker geschud door het lawaai van een over-the-top Home Alone shootout festijn, maar memorabel wordt deze 89 minuten lange film nooit. Op het einde blijf je over met teleurstelling in een zoveelste gemiste kans om deze franchise alsnog waardig af te sluiten. Toch vreem dat Creed (2015) erin slaagt de Rocky fracnhise relevant te maken terwijl deze Rambo film nauwelijks het bekijken waard is.

Mensen die dit een goede film vinden en beweren dat dit net is waar Rambo voor staat, hebben de originele film niet gezien of zijn die al vergeten. Laat ik toch afsluiten met een positieve noot. Dit is ‘Last Blood’, met andere woorden het einde. Het is over en uit met het uitmelken van wat ooit een sterk drama was van een op hol geslagen oorlogsveteraan. Ook al weet ik dat wanneer deze film 250 miljoen dollar bijeen zou brengen we alsnog een Rambo: Last Blood part 2 zullen hebben. Toch denk ik dat deze film wel eens zou kunnen blijven steken op 140 miljoen wereldwijd.

rating

Beoordeling: 2 / 5

Recensie door op 4 februari 2019

*** Rambo: Last Blood trailer ***

2 Comments

  1. Ben

    Ik denk dat het meer de framing is van de schurken dat deze film zal schaden, zoals nog maar eens Mexicanen afschilderen als ‘scum’. En dan nog de label van sex-handelaars geven wanneer we nog maar net een beeld kregen van een superrijke witte Amerikaanse pedosex-pimp die zelfs zijn eigen eiland had voor zijn pedo-seksuele activiteiten.

    Reply
  2. yves valkiers

    weer een snowflake review allee vroeger was dit een goeie site voor meningen nu moet het blijkbaar allemaal politiek correct zijn

    Reply

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *