De FilmBlog

En er is ook een heks gecast voor de opkomende Hansel and Gretel: Witch Hunters (2013) (de Hans en Grietje film), in regie van Tommy Wirkola.

En net zoals in Mirror Mirror (2012) hebben ze hier gekozen voor een knappe actrice voor de rol van de stoute heks. Niemand minder dan Famke Janssen. De mensen van XtraVision schreven het volgende:

Gemma Arterton will play Gretel opposite Jeremy Renner's Hansel, and Famke will star as the head of a group of witches in the Paramount Pictures project. The movie takes place 15 years after the classic fairytale, and sees Hansel and Gretel become bounty hunters charged with searching for the witches who tried to kill them.

Mooie casting en met de plot kan je wel iets geestig mee aanvangen. Over Famke heb ik geen twijfel dat zij een sterke rol kan neerzetten als stoute heks. Ze heeft trouwens ook al ervaring om een rol van villain te spelen (cf. GoldenEye). Ze is trouwens ook niet de enige heks in de film. Zo zullen ook Zoe Bell en Monique Ganderton een rol als heks spelen, en alweer twee knappe dames.

Famke is dringend aan een box-office hit toe, want de laatste jaren gaat het een beetje bergaf voor de Hollandse schone. Dit zou in ieder geval wel eens een rol kunnen zijn waar ze mee kan scoren, zeker met Oscar-nominees aan haar zij die het acteerniveau wel zullen opkrikken…mocht dit al nodig zijn voor deze film. Indien alles volgens schema verloopt zou de film op 13 februari 2013 in de bioscoop moeten draaien.

***Related Posts***
11/02/2011: Julia Roberts wordt de boze heks
14/06/2010: Snow White in de maak

De makers van Crank 2: High Voltage (2009), Mark Neveldine en Brian Taylor, hebben dit jaar een tweede prent afgewerkt, de science-fiction thriller Gamer (2009) met Gerard Butler in de hoofdrol.

Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in een toekomst waar mensen met hun spelconsole andere mensen kunnen controleren in een gewelddadig game. Eén van die ‘avatars’ Kable (Gerard Butler) heeft er zowat genoeg van om gestuurd te worden door de teenager Simon (Logan Lerman) om te doden en probeert het op te nemen tegen het mastermind achter het spel, Ken Castle (Michael C. Hall).

Het plot op zich heeft wel iets weg van The Matrix (1999) meets Sleep Dealer (2008) maar gezien de reputatie van de twee regisseurs denk ik dat we ons kunnen verwachten aan een ultra-gewelddadige prent in de stijl van The Running Man (1978). In de casting duiken ook heel wat bekende namen op zoals: John Leguizamo, Six Feet Under/Dexter acteur Michael C. Hall, Heroes acteur Milo Ventimiglia, Terry Crews en rapper Ludacris. De vrouwen zijn vertegenwoordigd door Alison Lohman, Zoe Bell en Amber Valletta.

Verwacht je maar aan een soort hypernerveuze in your face explosie die eigenlijk nergens op slaat maar heel plezierig is om naar te kijken. De ex-reclame-makers leggen er zo genadeloos de zweep op dat je geen tijd hebt om over futiliteiten na te denken als een coherent verhaal of uitgewerkte karakters.

Dit is quilty pleasure op z’n best. Weinig moraliteit en een overdosis van opgespoten testosteron. En ja, het lijkt eigenlijk niet veel verschillend van Crank of Crank 2. Het is hun filmstijl, maar dan wel een stijl die je niet voor 5 films zal kunnen aanhouden. Hun volgende project is de comic-adaptatie Jonah Hex (2010) met Megan Fox en hopelijk dimmen ze iets op de explosies en zetten ze iets meer in op de karakters.

Gamer zou op 9 september 2009 bij ons in de zalen moeten draaien.

***Related Posts***
15/01/2009: Crank 2: High Voltage, kinderen niet toegelaten
23/04/2008: Bai Ling in Crank 2 High Voltage

Zou Death Proof van Quentin Tarantino beter tot zijn recht komen in een Grindhouse (2007)-concept, samen met de sexy en verrassende Planet Terror van Robert Rodriguez? Dat was voor mij de belangrijkste vraag na het zien van de prent. Grindhouse, die in totaal drie uur duurt, presteerde in Amerika vreselijk slecht aan de box-office: de film haalde nog geen 25 miljoen dollar op. Producent Harvey "Scissorhands" Weinstein besloot dus om de twee delen in Europa afzonderlijk te lanceren. Speciaal voor Europa maakte Tarantino een langere versie van zijn Death Proof, die nu twee uur duurt in plaats van 90min.

QT zelf beklemtoonde tijdens de persconferentie dat wij in Europa gezegend zijn omdat wij worden getrakteerd op een lapdance van Vanessa Ferlito. Wat kan er nu leuker zijn dat dat? Misschien een echte lapdance van de dame in kwestie...? Hoofdrolspeler Kurt Russell was de enige die dwars lag in het PR-offensief: hij verklaarde openlijk dat hij het zonde vond dat de twee films uit elkaar waren getrokken. En ik moet heb bijtreden wat afzonderlijk heeft de film me niet echt kunnen bekoren.

Russell speelt Mike, een psychopatische stuntman die als hobby onschuldige meisjes vermoordt. De prent bestaat uit twee verhaallijnen hoe hij de zaken aanpakt: in de eerste helft verleidt hij drie vrouwen (waaronder Rosario Dawson), en in de tweede helft doet hij het nogmaals over met een groep onder leiding van de stuntvrouw Zoe Bell. Beide segmenten hebben dezelfde opbouw: eerst wordt er een half uur oeverloos gezeverd, en daarna wil Tarantino het zooitje redden met spectaculaire autoachtervolgingen en inventieve bloedbaden waar hij zo'n voorliefde voor heeft. Uiteraard wordt alles ook een stuk verfraaid met wat aantrekkelijke dames die nauwelijks kunnen acteren zoals de blondine Rose McGowan, de brunette Mary Elizabeth Winstead, en de exotische Sydney Tamiia Poitier (dochter van Sidney Poitier)

Death Proof is bedoeld als een soort eerbetoon aan oude pulpfilms zoals die van Russ Meyer, die in de jaren zestig en zeventig met veel succes in de zogenaamde Grindhouse-theaters draaiden: bioscopen die avond na avond alleen maar onbedoeld slechte films vertoonden. Maar de nieuwe Tarantino mist zichtbaar het vernuft en de branie die al zijn vorige hommages wél hadden. De zinloze dialogen halen nooit het niveau van Reservoir Dogs of Pulp Fiction en het boeit de kijker geen moment of Stuntman Mike al dan niet zijn prooi om zeep zal brengen of niet. Het was ongetwijfeld in de oude grindhouse-films uit de jaren 60 ook het geval. Maar het excuus 'hommage' helpt Tarantino dit maal niet zijn kunstje boven de middelmatigheid uit te tillen. Het voelt allemaal een beetje banaal aan. Jammer maar helaas. Misschien heb ik het teveel bekeken als film, en te weinig als 'event', maar ik heb dan ook nog niet Planet Terror gezien.

***Related Posts***
14/04/2007: Grindhouse-concept gestolen?
25/12/2006: Grindhouse trailers
11/08/2006: Grindhouse posters