De FilmBlog

De nieuwe reeks Philips kortfilmpjes, ter promotie van hun nieuwe 21:9 HD tv-toestel, staan on-line. Het knappe aan het toestel naast zijn contrastrijk beeld met zijn Led Pro technologie en glasheldere klank, is dat ze uitgerust is met Ambilight, een kleurgloed die achteraan het scherm wordt geprojecteerd en die aansluit met de kleurtinten in de film. Dit vergroot niet alleen het cinema, maar het toestel zou tevens ook minder energie opslorpen.

Een paar jaar gelden pakte Philips, in navolging op BMW, uit met There is Only the Sun, een kortfilmpje geregisseerd door Wong Kar-Wai. Dit jaar hernemen ze de formule met 5 kortfilmpjes door 5 regisseurs uit de RSA-stal van Ridley Scott. De regisseurs van dienst zijn Greg Fay, Johnny Hardstaff, Carl Erik Rinsch, Jake Scott en Hi-Sim. Stuk voor stuk mensen die uit de pub-sector komen maar ook wel weten hoe ze een fictie-verhaaltje moeten vertellen. De kortfilmpjes onder de naam Parallel Lines, hebben allemaal iets gemeen, de 5 filmpjes hebben identiek dezelfde dialogen (6 regels tekst) en duurtijd (2 minuten en 19 seconden). De tagline van de campagne: Er zijn miljoenen manieren om een verhaal te vertellen, er is maar één manier om er een te bekijken.

Twee van de 5 filmpjes zijn visueel wel indrukwekkend, maar de drie andere blijven niet meteen nazinderen. Ik kan me niet ontdoen van het gevoel dat ze iets teveel in functie van het beeld dan wel van de inhoud werken. Anderzijds merk je dat de 5 kortfilmpjes elkaar ondersteunen, en je ze eigenlijk samen moet bekijken. In ieder geval knap van de makers om de dialogen zo natuurlijk mogelijk te verwerken in een eigen persoonlijk verhaal. Als promotool voor de nieuwe reeks tv-schermen zullen deze wel indruk maken. Laten we hopen dat deze formule voor herhaling vatbaar is, en misschien in de toekomst met nieuwe regisseurs die geen contract hebben bij Ridley Scott.

***Related Post***
30/08/2007: There is Only the Sun van Wong Kar-Wai

Een paar regisseur kan je al herkennen door het bekijken van een still, en dat is zeker het geval bij de arthouse-regisseur Wong Kar-Wai, die iedereen wel zal kennen van zijn onvergetelijk gestileerd liefdesdrama over 'onmogelijke liefde' In the Mood for Love (2000), of voor de intimi het inventieve en originele Chungking Express (1994).

Het was dan ook wel uitkijken naar zijn eerste Engelstalige film, My Blueberry Nights (2007). Het is zeker niet zijn beste film, maar is toch een bijzondere prent die je niet ongeroerd zal laten. De perfectionist Wong Kar-Wai is altijd op zoek naar een esthetische manier om sensualiteit te benaderen. Dit gebeurt via mise-en-scènes, verzadigde warme kleurtinten, ontroerende score, juiste acteerprestaties, smaakvolle kostuums en uitgekiende camerahoeken van cameraman Christopher Doyle - hoewel My Blueberry Nights voor een keertje in beeld werd gezet door dat ander wonderkind van de fotografie, de Iraanse Darius Khondji (Delicatessen, Se7en).

Korte inhoud: Na een pijnlijke liefdesbreuk komt de jonge Elizabeth (Norah Jones) verward terecht bij een een café-uitbater in New York (Jude Law). Na de man herhaaldelijk bezoekjes te brengen, besluit ze om Amerika rond te trekken op zoek naar zichzelf. Onderweg ontmoet ze allerhande mensen die haar weten te raken en voor nieuwe situaties zorgen. Ondertussen blijkt de cafébaas hopeloos op zoek te zijn naar Elizabeth.

Vergeleken met Ang Lee, die na zijn Aziatische films met Sense and Sensibility (1995), The Ice Storm (1997) en Brokeback Mountain (2005) bewees net zo gemakkelijk in het Engels te kunnen opereren, blijft Wong Kar Wai met deze film toch wel een beetje dobberen halverwege de oceaan. De film zit vol van fortune cookie wijsheden, geforceerde dialogen en opdringerige en vrijwel nutteloze voice-overs die een onzekere cineast moeten gerust stellen dat de boodschap goed overkomt.

En wat zal de regisseur hebben bezield om de hoofdrol van zijn film te geven aan Norah Jones, die ondanks haar goede bedoelingen er toch echt naast zit. Gelukkig verandert Jones gaandeweg het verhaal van een protagonist in een bijrol, waardoor de nadruk op een natuurlijke manier komt te liggen op o.a. Natalie Portman als een gedreven gokster, Rachel Weisz als een overspelige slet en David Strathairn als haar alcoholistische echtgenoot. De film wint dus aan kracht naarmate hij langer duurt.

Was deze film een debuut van een regisseur, dan zou ik hebben gesproken van 'beloftevol', maar gezien de middelen, de ervaring en het talent die aan de film heeft meegewerkt, ben ik geneigd te zeggen dat de film een 'teleurstelling' is. Maar dat heb je vaak met regisseurs die een meesterwerk hebben gemaakt. Als kijker verwacht je minstens hetzelfde niveau of beter, en wanneer dat niet gebeurt is de teleurstelling des te groter (cf. Francis Ford Coppola, Ridley Scott, …). Wong Kar-Wai blijft interieurs filmen in plaats van landschappen, en dan ga je jezelf de vraag stellen waarom hij deze prent dan niet in Azië had opgenomen. Misschien moet hij maar eens zijn eigen film een Aziatische remake geven (om de rollen eens om te draaien), want dit kon véél beter. ***/*****

Het zijn niet enkel beroemde Hollywood acteurs die de weg hebben gevonden naar de publiciteitswereld, al dan niet om lucratieve overwegingen, maar ook befaamde regisseurs zijn niet vies van het gladde advertentie-medium. En soms levert dat bijzonder knappe filmpjes op. En gezien de marketingwereld moet blijven vernieuwen, en alles onderneemt om uit de klassieke 30sec spot op tv of in de cinema te komen, hebben ze ondertussen de weg gevonden naar de games-industrie, You Tube, MSN, weblogs, mobiele telefoons,… Tegenwoordig worden ook al kortfilms gemaakt gesponsord door een bedrijf. Deze kortfilms kunnen dan hun weg vinden op filmfestivals, bioscopen en internet. Geen slechte marketingstrategie.

Regisseur Wong Kar-Wai (In the Mood for Love, 2046) staat bekend voor zijn visuele aanpak. Het ligt dus voor de hand dat heel wat reclame-agentschappen staan te popelen om met hem te werken. Ondertussen heeft de cineast al heel wat spotjes achter de rug voor oa. Christan Dior met Eva Green in de hoofdrol en Lancôme met Clive Owen. Kar-Wai was trouwens ook één van de 8 regisseurs die betrokken was bij het maken van de wereldbekende BMW-kortfilms. Zijn kortfilm heette The Follow (2001) met Clive Owen en Adriana Lima in de hoofdrol. Wong Kar-Wai kiest niet noodzakelijk grote acteertalenten, dan wel vrouwen met een zeker sex-appeal. En in het geval van Adriana Lima was dat zeker het geval. Hieronder een reeks pics die ik heb ontvangen van een bevriende blogger. Enjoy.

*** HQ pics van Adriana Lima ***

Nu heeft hij een kortfilm gerealiseerd voor Philips Global. De fictiefilm werd volgens Philips Corporate Communication & Public Affairs Anneleen Van Troos gedraaid in Shanghai in opdracht van het agentschap Tribal DDB en gemaakt met het oog om de mogelijkheden van de nieuwe Philips Ambilight televisies, de "Aurea", aan te tonen. Philips heeft in deze campagne een slordige 50 miljoen Euro geïnvesteerd. Het budget voor de film alleen is niet bekend, maar ik schat dit in de buurt van 10% van het totale marketingbudget.

"Kleur en licht zijn belangrijke elementen voor het creëren van een alles opslorpende kijkbeleving", verklaarde Wong Kar Wai. "Het verheugt me met Philips samen te werken op dit boeiende project."

Korte inhoud: There is Only One Sun vertelt het verhaal van een spionne (Amélie Daure) die de opdracht toevertrouwd krijgt om een man te vermoorden, genaamd 'Light'. Maar bij toenadering van haar doelwit krijgt ze gevoelens voor hem. Het wordt een moeilijke opdracht om te kiezen voor haar missie of voor de man van wie ze houdt.

Wat heeft een filmfreak nodig om filmjaar door te komen zonder veel kleerscheuren? Wel, enerzijds een abonnement bij een bioscoop-complex en een lidkaart van een videotheek die wekelijks nieuwe alternatieve Aziatische films weet op te kopen. Dé videotheek bij uitstek in Brussel is Excellence, in de Anspachlaan nabij het Beursgebouw. Daar kan je nog eens ontdekkingen doen zoals de Hong Kong film Seung Sing (2006) (Confession of Pain), de nieuwe prent van het regisseurs-duo Wai Keung Lau en Siu Fai Mak. Hun vorige prent, de gemotoriseerde Tau man ji D (2005) (Initial D) viel wat tegen, maar deze film maakt alles weer goed. Het is een soort terugkeer naar de gestileerde politiefilm.

Korte inhoud: Politie-inspecteur Hei (Tony Leung Chiu Wai) ondervindt dagelijks de ellende van de grote stad. Wanneer zijn schoonvader en miljardair Chau gruwelijk vermoord wordt, schakelt hij de hulp in van zijn voormalige partner, nu privé-detective, Bong (Takeshi Kaneshiro). Al snel blijkt dat de moord alle tekenen heeft van de perfecte misdaad: elk detail tot in perfectie opgezet, elk motief te rechtvaardigen en elke mogelijke getuige geëlimineerd. Maar Bong, die psychisch niet zo stabiel meer is na de zelfmoord van zijn vriendin, stort zich steeds dieper in de zaak. Hier heb je de HK trailer.

Vreemd genoeg verneem je op het bonus-gedeelte van de dvd dat de film initieel de protagonisten van Chung King Express (1994) wou herwerken in een andere context. De melancholische Tony Leung Chiu Wai (2046, Infernal Affairs) speelt voor een keertje de rol van de slechterik, terwijl de knappe Takeshi Kaneshiro (House of Flying Daggers) zich ongedwongen laat verdrinken in het alcoholisme. Confession of Pain beweegt zich voort als een typische suspense thriller met heel wat knipoogjes naar de cinematografie van Wong Kar Wai en de crime-scene-investigations uit de Amerikaanse "CSI" formule.

Maar de film blinkt vooral ook uit op het vlak van de psychologie en verdiept zich in het fetish-onderwerp van de twee regisseurs; namelijk de drijfveren van twee tegenovergestelde karakters die in de marge van de wet spelen. Dat was uiteindelijk ook het succes was van hun vorige suspense thriller, Infernal Affairs (2002). Het verschil met deze film was dat de atmosfeer perfect paste in de paranoïde sfeer van de prent, terwijl hier het stilisme vaak iets te veel de aandacht wegtrekt. Maar dit was slechts een kleine teleurstelling, zeker in het licht van de verdiensten van een knap scenario van Felix Chong. En zoals met The Departed (2006), komt hier binnenkort ook binnenkort een Amerikaanse remake, met Confession of Pain (2009).

Er zijn weinig Franse actrices die zo kunnen overtuigen op het scherm als de bloedmooie en talentvolle Eva Green. Ze was uiterst overtuigend als Isabelle in Bernardo Bertolucci’s The Dreamers (2003) waar ze niet alleen kracht uitstraalde maar uiteindelijk ook heel kwetsbaar was.

Diezelfde dynamiek vonden we terug in de Bond-film Casino Royale (2006) als de bloedmooie Vesper Lynd. Zelden zo’n feilloos Engels accent gehoord van een Franse actrice. Vergelijk dat met Audrey Tautou in The Da Vinci Code (2006)

Het lag dus een beetje voor de hand dat de talentenjager Wong Kar-Wai (My Blueberry Nights, 2046) een oogje had op deze mooie verschijning voor zijn volgende project, Midnight Poison. Spijtig genoeg gaat het hier niet over een film, dan wel over een reclamespot.

Eva Green zou het nieuwe gezicht zijn van Christian Dior, in de voetsporen van andere godinnen zoals Charlize Theron of Sharon Stone. Ze zal verschijnen in de campagne voor het nieuwe parfum Midnight Poison, vanaf september in de rekken.

Ik ken tevens weinig regisseurs die de esthetica van de schoonheid zo beheersen als Wong Kar-Wai. Benieuwd of de spot evenveel indruk zal maken als de spot van Chanel n° 5 met Nicole Kidman…

Mann, Mann, Mann, wat een teleurstelling. Al sinds het prille begin met films als Thief (1981) en Manhunter (1986) was ik een grote fan van Michael Mann's visuele hyperrealistische wereld. Heat (1995), The Insider (1999) en Collateral (2004) waren degustaties van het beste wat Hollywood de laatste jaren te bieden had. Maar deze Miami Vice (2006), lijkt gemaakt door de neef van Michael Mann. Een neef met weinig besef van karakter-opbouw en intrige, en weinig aanleg om de spanning erin te houden. Daar waar zijn vorige prenten heel verfijnd in elkaar staken, is deze verfilming niet meer dan een dure modeshow voor snelle speedboten, coole vliegtuigen en zware vuurwapens. Maar alles is ver verwijderd van datgene wat de Miami Vice-serie zo een succes maakte.

Deze verfilming heeft eigenlijk weinig te maken met de originele tv-serie en neemt een pak risico's. Miami Vice is alles behalve voorspelbaar en heeft een eigen dynamiek en alle verwijzingen naar de blauw-roze pastelgekleurde wereld van de serie zijn omhuld door een zwart fluwelen gordijn. De thema-muziek van Miami Vice is nergens te bespeuren en Miami komt slechts sporadisch aan bod. We bevinden ons overal en nergens. Maar de nieuwe aanpak heeft ook zijn minpunten. Er zijn weinig emotioneel geladen crescendo’s, en we hebben te doen met een versnipperd verhaal waarbij de acteurs, samen met de toeschouwers, niet wisten wat er gebeurde. (Dat heet dan intelligente cinema. lol) Maar wat de film ontbreekt en wat nog het meest pijn doet is, hoh hoe noem je dat ook al weer … ACTIE!! Alles wat zo serieus ingepakt dat je de indruk had naar een Shakespeare drama te kijken, met dit verschil dat Shakespeare wel degelijk een 'geladen' verhaal te vertellen had met sterke personages en hevige confrontaties. Het gebrek van dit alles zal door sommigen ervaren worden als een originele vertelling. Ik heb echter al genoeg zwakke films gezien met een zelfde gebrekkige verhaallijn, dat het me onberoerd laat.

Over het visuele aspect van de film valt weinig op aan te merken, en je kan best genieten van de mooie beelden. Haal dit weg en je hebt geen film meer. Het wapenarsenaal en de settings die gebruikt worden zijn zo indrukwekkend dat je je niet al te druk maakt over het onverstaanbaar gemompel van de personages. Straks worden we opnieuw verwend met een schitterende lege oceaan-horizon met een go-fast boot die als een scud-rakket over het wateroppervlak glijdt. Betoverend. Waauw. Het scheelde niet veel of Mann had er een stille film van gemaakt en misschien wel eens The Keep (1983) vervangen als zijn slechtste film ooit.

Korte inhoud: Undercover detectives Sonny Crockett (Colin Farrell) en Ricardo Tubbs (Jamie Foxx) werken bij de narcoticabrigade in Miami en gaan de cocaïne cowboys die grof geld verdienen te lijf. De gewiekste Tubbs werkt mee aan een drugssmokkel met het doel een bende te pakken die drie moorden gepleegd heeft. Dit zal leiden tot een eerste ontmoeting met José Yero (John Ortiz) die opzoek is naar ervaren drug-couriers. Ondertussen laat Crockett zijn oog vallen op Isabella, de Chinees-Cubaanse vrouw van de wapen- en drugshandelaar, Jesús Montoya (Luis Tosar). De ware en valse identiteit van de twee rechercheurs beginnen echter door elkaar te lopen. Dat geldt voor Crockett in zijn verhouding met Isabella (Gong Li) en voor Tubbs in het uitlokken van een aanslag op mensen die hem dierbaar zijn.

Er is geen opbouw, geen knipoog naar de datgene wat zo bijzonder is aan Miami, met name de architectuur (Arquitectonica). Er is geen visuele beginschets van één van onze personages, maar we vallen als kijker meteen binnen in een discotheek, waar we onze twee agenten zien rondkijken alsof dit de zoveelste episode is van de show en we ergens inpikken. Het is niet duidelijk wat er precies gaande is. We zien een vrouw die wordt toegetakeld, onze agenten delen een paar rake klappen uit, een undercover agent wordt op een andere locatie neergeschoten, onze agenten komen te weten dat er iets fout loopt en stellen zichzelf kandidaat als undercover-agenten om de zaak uit te pluizen. Dit alles in nog geen 10min tijd. Wow, dat belooft. Wel, helaas speculaas, wat na die eerste 10 minuten schakelt Mann zijn 5de versnelling naar zijn 1e en blijft voor de rest van de film moeite hebben om opnieuw in 2de te schakelen. Ook met de vele speedboten en snelle vliegtuigen, geraakt de film maar niet op kruissnelheid.

Zoals ik al zei, visueel heeft de film met zijn hypergestileerde vormgeving veel te bieden, hoewel ik zelf nog steeds een aanhanger ben van filmpellicule boven High Definition Digital Video (Viper Camera). Michael Mann en zijn DOP Dion Beebe zijn er anders compleet weg van, sinds Collateral. En de drager heeft het voordeel om 's nachts veel meer details op te pikken dan pellicule. Wat je tezien krijgt in Miami Vice was eigenlijk quasi niet mogelijk op filmpellicule, of je had boulevards moeten vol zetten met 10K lichtbronnen. Het nadeel van de drager is de "grauwe korrel" en de bewegings-onscherpte. Dit op zich kan helpen om de juiste stemming te vinden, zoals dat het geval was in Collateral, maar in Miami Vice ga je er iets teveel op letten (misschien gedeeltelijk te maken met de magere opbouw van de scènes). Toch denk ik dat er een paar pellicule beelden in de film staken, zoals het vliegtuig die in heldere hemel langs de stapelwolken vliegt. Je kan ze er vaak uithalen, wanneer je een beeld te zien krijgt die veel scherper is, meer kleurschakeringen en minder korrel heeft. De meningen over HD lopen uiteen, maar ik schrijf morgen een brief naar de agent van Mann met een smeekbede om zijn volgende prent opnieuw op 35mm te draaien. Dit hebben gezegd, op DVD zie je bitter weinig van die grauwe korrel en bezorgt de lichtgevoelige capaciteit van de HD drager een uniek filmgevoel. De Viper Camera heeft eerder zijn nut bewezen bij het grimmige Collateral, maar voor deze gestileerde thriller was pellicule misschien een betere drager. In ieder geval zullen deze digitale dragers de toekomst zijn van elk filmproject, maar vandaag de dag blijf ik nog zweren bij pellicule.

Miami Vice probeert duidelijk een volwassen publiek aan te spreken met mooie gestileerde beelden en veel seks. De film verdwijnt op momenten in een douche met een naakte Jamie Foxx en later met een naakte Colin Farrell. Voor de Amerikanen zal dit ver gaan, voor Europeanen zal dit als heel gewoon overkomen. Maar wat heb je er uiteindelijk aan als je de personages eigenlijk niet kent. Het meest interessante personage is misschien wel Yero, die er geen moeite mee heeft als zijn vrouw bekent dat ze heeft geslapen met Crockett, maar dan wel de stoppen verliest wanneer hij haar ziet dansen met hem. We zien (:horen) veel geklets, weinig verrassende scènes en pas in de laatste act (na 90 min) komt er schot in de zaak en moeten onze agenten in actie schieten. Maar tegen dan is mijn interesse in de personages al zo onder-"cooled" dat het me eigenlijk nog maar weinig uitmaakt wie een kogel krijgt en wie blijft leven. Dit is de eerste keer dat een Michael Mann film mij zo onverschillig maakt, en de hoge verwachtingen hebben daar in principe weinig mee te maken. Het is een terugkerend zeer: dit scenario was niet klaar om verfilmd te worden. Meer nog, het verhaal had zelfs nooit voldoende geweest voor een Miami Vice aflevering. Michael Mann mag voor mij in zijn volgende film iets meer bezig zijn met zijn scenario, dialogen en personages en iets minder met de wonderwereld van de HD-camera.

Michael Mann’s stokpaardje is de analyse tussen de boef en de slechterik, de codes die beide hanteren en die hun leven compleet zal beheersen. De sterkte van deze regisseur is zijn grondige kennis van die onderwereld en zijn oog voor realisme. Je vindt er dus ook nergens humor of grappige one-liners. Alles lijkt heel authentiek en je twijfelt nooit aan de echtheid van het gebeuren en de regels van loyauteit en wantrouwen die er heersen. Maar het nihilisme en zen-existentialisme die in zijn andere films steekt, komt hier eigenlijk minder aan bod. Er zijn geen momenten waar de agent met zichzelf in de knoop ligt omwille van de keuzes die hij als undercover-agent heeft gemaakt of de liefde die hij voelt voor iemand. De onmogelijke relatie die Crockett heeft lijkt veel te oppervlakkig, en de relatie tussen Tubbs en Trudy (Naomi Harris) komt veel te weinig aan bod om ooit geladen te zijn. Naar het einde toe gebeurt iets vreselijk met Trudy, maar je bent te weinig vertrouwd met haar dat het je te weinig raakt – dit in tegenstelling tot de complicaties in de relaties van Neil (Robert De Niro) en Vincent Hannah (Al Pacino) in Heat, waar je op het puntje van je stoel zit of de menselijke band die er ontstaat tussen Tom Cruise en Jamie Foxx in Collateral. Had Michael Mann een Wong Kar-Wai film in gedachten, dan had hij deze film niet moeten plannen & promoten als een zomer-blockbuster, en had hij met zijn 130 miljoen dollar en zijn 137 minuten lange film toch iets dieper mogen graven in zijn karakters.

De cast was veelbelovend, maar schiet op vele vlakken tekort. Gong Li heeft moeite met haar Engels, Jamie Foxx heeft te weinig screentime om krachtig uit de hoek te komen en Colin Farrell ziet er voor een keertje "mannelijk" uit, maar is gewoon niet goed genoeg in deze film. Ik heb moeite om zijn motivaties te achterhalen en hij blijft voor mij een heel onduidelijk personage vertolken. En met onduidelijk bedoel ik niet complex, maar wel vaag en verwarrend. De relatie die beide agenten hebben is ook heel afstandelijk. Het lijkt wel dat Stubbs en Crockett elkaar nog maar pas kennen en eigenlijk niet veel van elkaar moeten weten. De twee zijn ook niet zoveel in hetzelfde frame te zien, laat staan dat ze ooit wel eens naar elkaar kijken. Het einde van de film eindigt al even abrupt als het begin, alsof dit een slice of life was van twee agenten in Miami. Miami Vice is geen slechte film. Integendeel, op momenten kan je echt genieten van de grimmige en intense atmosfeer en die brutale onderwereld. Maar ik wacht op een andere slice, want deze smaakt nogal flets.

Ik zou nog kunnen spreken over de slechte pop-muziek nummers, maar ik heb er geen zin in. De film is voor mij een zware teleurstelling en had zoveel meer kunnen zijn, vooral wanneer je de scène bekijkt waarin Jamie Foxx zijn vrouw uit een trailer moet halen. Het beste wat de film te bieden heeft. Ik moet alles nog even doorslikken, hoopvol wachtend op 2007, want deze zomer heeft voor mij nog niet veel bijzonders afgeleverd.

***Related Posts***
25/04/2007: Miami Vice collector's edition
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
18/09/2006: Miami Vice sequel ?
19/07/2006: Miami Vice pics
14/05/2006: Miami Vice trailer
13/12/2005: Teaser Miami Vice
24/11/2005: Problemen in Miami
26/01/2005: Miami Vice casting

Een van mijn favoriete regisseurs in de Chinese cineast Wong Kar-Wai. Hij draait vanaf volgende maand een romantische komedie met jazz-zangeres Norah Jones en Hollywoodvedetten Jude Law, Rachel Weisz en Natalie Portman in de hoofdrollen. Als alles verloopt volgens plan, komt My Blueberry Nights (2007), letterlijk Mijn Bosbesnachten, volgend jaar in de zalen. Althans Wong, die dit bekend maakte tijdens het festival van Cannes, waar hij de voorzitter was.

De film wordt een soort road movie, waarin Jones een jonge vrouw speelt die op zoek naar de Ware Liefde de Verenigde Staten doorkruist. Wongs is vooral bekend voor zijn romantische films, zoals de 60ties In the Mood for Love (2000), en het visueel verbluffende 2046 (2004).

Ik blijf heel sceptisch ten opzichte van pop-sterren die de plaats van ervaren acteurs willen innemen. Vaak komt het neer op een soort promotiestunt om bezoekers te halen, maar is de inbreng van de popster niet meteen een meerwaarde aan de film, maar is vaak zelfs een minpunt. De voorbeelden van afschuwelijk slechte films met popsterren zijn niet meer te tellen. Maar ja, er zijn altijd uitzonderingen en Wong Kar-Wai is wel een van de betere acteurs-regisseurs die ik ken. Ik ben dus benieuwd, maar in eerste instantie naar zijn nieuwe film en dan pas wat Norah Jones er van bakt.

Niet dat leedvermaak het betere vermaak is, maar als dit leed verfilmd wordt door een geniale regisseur dan heb ik er alle vertrouwen in. Volgens FilmGuardian zet de Chinese cineast Wong Kar-Wai (Happy Together, In the Mood for Love) alles in het werk om een film te maken over de orkaan Katrina, die in New Orleans een chaos veroorzaakte.

De film zal voornamelijk het leed in beeld brengen, dat door de orkaan is veroorzaakt en zal dus geen rampenfilm worden à la Emmerich.

Anders dan verwacht, wordt de film voor het grootste deel gedraaid in New York, omdat de schade in New Orleans nog te groot. Regisseur Wong (47) krijgt voor de film een budget van 42 miljoen euro en de hoofdrol wordt gespeeld door Adrien Brody (The Pianist, King Kong), en daar heb je meteen ook een geniale acteur. Hij heeft zijn samenwerking met Wong nog bevestigd maar zal dit doen nadat hij het script van de film heeft gelezen. Het magazine CHUD schrijft het volgende:

Wong wanted to shoot the film in New Orleans, and went so far as to scout locations, but decided that the damage is still too severe, so he’ll be filming in New York City. He wants Adrian Brody to star, but the emaciated thespian won’t sign on until he sees a completed script – something he had no qualms about before King Kong, which didn’t have a finished script until well into shooting.

I imagine that the film will focus on at least one bittersweet love story, in typical Wong fashion. It will probably be competing with a Spike Lee project about the hurricane – if Spike can get the investors together. Of course I imagine that Wong had an easier time rustling up his 50 million dollar budget than Spike will, since I doubt Wong is going to be spending any time showing how the US government blew up the levees.

Katrina ontstond op 24 augustus 2005 en kwam aan land bij Miami (Florida) als een orkaan van categorie, verzwakte, maar zwol boven het warme water in de Golf van Mexico veel sneller dan verwacht weer aan tot een orkaan van categorie 5.De orkaan verwoestte in augustus en september 2005 vooral grote delen van de staat Louisiana. Meer dan 1300 mensen kwamen om het leven als gevolg van de overstromingen die door Katrina werden veroorzaakt.

***Related Disaster Movie Posts***
13/02/2006: World Trade Center poster
14/01/2006: Poseidon remake
07/01/2006: Flight 93, nog een 9/11 film
21/09/2005: Oliver Stone krijgt geen carte blanche voor 9/11
10/08/2005: Tsunami film
08/07/2005: Oliver Stone maakt 9/11 film

Er zijn twee categorieën beeldenmakers in de cinema. Je hebt de vakmensen die consciëntieus hun film maken zonder teveel stil te staan bij de filmtaal die ze hanteren, als deze maar efficiënt en trendy is. En je hebt de beeldvirtuozen die diep graven in hun getormenteerde ziel, hun frustraties blootleggen en hun fetishismen onthullen. Wong Kar-Wai behoort tot die laatste soort, hoewel beide aanpakken schitterende cinema kunnen opleveren.

Wong schildert met 2046 de metafysica van het geheugen, en begluurt de gekwelde ziel van een verleider die achtervolgd wordt door de gedachte van een verloren liefde. Dit is na In the Mood for Love opnieuw een ode aan de passie en de sensuele erotiek van een femme fatale.

Quotering: ****
Titel: 2046
Regisseur: Wong Kar-Wai
Acteurs: Tony Leung Chiu Wai, Gong Li, Takuya Kimura, Faye Wong, Zhang Ziyi
Genre: Drama, Romance
Duur: 129 min
Land: China/Hong Kong
Site: www.ocean-films.com/2046
Extra: trailer
Release in België: 15 december 2004

In 1997 is Hong Kong overgedragen aan China. De Chinese leiders beloven dat er vijftig jaar niets zou veranderen, maar een halve eeuw jaar later, in 2046, is de realiteit wel drastisch veranderd. Mensen hebben hun namen ingeruild voor nummers en scheppen een realtionele band met androïds. (gespeeld door Tony Leung) speelt opnieuw de rol van Chow Mo Wan, een schrijver die naar Hong Kong is teruggekeerd na zijn jarenlange verblijf in Singapore. Hij logeert in een klein hotel in de kamer 2047 en begint te schrijven aan een science-fiction verhaal, 2046. Hij wou over de toekomst schrijven, maar schrijft in werkelijkheid over het verleden. In zijn roman vertrekt af en toe een mysterieuze trein naar het jaar 2046. Iedereen die op deze trein stapt, doet dit met dezelfde reden: het achterhalen van hun verloren herinneringen. Ondertussen goochelt hij met verschillende vrouwen. De relatie die hij heeft gehad met Su Li Zhen blijft hem kwellen. Hij heeft geen interesse meer in relaties die meer zijn dan one-night-stands, maar de verleiding van Bai Ling (gespeeld door de bloedmooie Ziyi Zhang), die in kamer 2046 zit, blijkt geen gewone call-girl te zijn.

De vraag die je dan krijgt van veel mensen die de film hebben gezien: Wat betekent 2046 ? Het is niet enkel een jaartal, maar eveneens een nummer van een hotelkamer. In die zin moet je het begrip ruimer opvatten en zien als een soort abstractie van de liefde van vrijgezel. Een experimentele exploitatie van het geheugen en de tijd. Een nieuwe dimensie van zijn eerste film met hetzelfde uitgangspunt. Toch is In the Mood for Love, waar het nummer 2046 ook al aan bod kwam, niet overtroffen. Het lijkt af en toe alsof de regisseur zijn film herhaalt er iets wil aan toevoegen. Iets fantastisch, iets universeels, iets cyclisch.

Tony Leung speelt Chow als een terughoudende en eigenzinnige verleider die als het ware in een erotische dans treedt met Bai Ling, die letterlijk “the girl next door” is. Er is nooit twijfel dat zij zal vallen voor zijn charmes en hij liever zijn afstand wil houden, maar de manier waarop dit gebeurd is gewoon fascinerend om te zien. Een parcours waarin Ling begint met het weigeren van het geschenk van Chow tot een seksuele relatie die in dit geval slechts kan leiden tot verdriet en afwijzing. Zhang straalt in haar rol en is ver weg van de kunfu-films zoals Hero of House of Flying Daggers. In deze film zien we een fragiele, sensuele en intelligente actrice die geen moment op automatische piloot speelt.

Hun relatie ligt aan de basis van de film. Maar uiteraard is er nog meer. De andere vrouw in Chow’s leven is Wang (gespeeld door de sensuele Faye Wong, die eerder al een romantisch samenspel had met Leung in één van mijn ‘All Time Favorites’ Chungking Express). Zij speelt de dochter is van de hotelbaas. In een schitterende scène van enkele minuten lang zien we, in een cadrage laag bij de grond, haar danspasjes in hoge hakken terwijl ze de Japanse taal onder de knie probeert te krijgen om zo dichter bij haar Japanse minnaar te komen. In die paar minuten leren we een speelse, beredeneerde en gevoelige vrouw kennen. Later komt men te weten dat zij ook een schrijfster is. Een samenwerking tussen Leung en Wang zal in het vooruitzicht liggen. Hij heeft gevoelens voor haar, maar Wang heeft ook haar onverschillige kant en laat zich niet overvallen door zijn charmes. Gezien relaties, die meer inhouden dan een vriendschapsrelatie, gewoon zinloos zijn, probeert hij zijn toevlucht te zoeken in een nieuwe wereld.

De fascinerende fotografie komt van de Beste Cinematograaf die er momenteel rondloopt en tevens een bondgenoot van Wong Kar-Wai, namelijk Christopher Doyle. De film ziet er voor het merendeel heel duister en verborgen uit, met uiteraard veel reflecties naar de tijdsgeest van de film noir. De muren in het hotel daarentegen hebben een vibrerend groen licht en worden afgewisseld met CGI beelden uit een verre toekomst. En hoezeer de film balanceert tussen een bijna clair-obscur naar een futuristische explosie van rode en groene tinten, zit alles dicht op elkaar. De film heeft een soort ingesloten karakter alsof de wereld één groot labyrint is waar de mensen als voyeurs naar elkaar kijken via spleten in de muur. De fotografie van de personages in de film is uniek. Treffende beelden zijn de silhouetten van de personages op het dakterras van het hotel. De film is bijna niet te vergelijken met andere films, maar het heeft toch ook iets mee van de films van Wim Wenders.

Kortom, 2046 kan je zien als een buitengewone film zonder verhaal en bijzonder traag. Maar eenmaal je in die wereld van passie, genot, verlangen en herinneringen bent terechtgekomen is er geen terugkeer meer. Waarom ik In the Mood For Love toch nog altijd beter vind dan deze film, zal waarschijnlijk veel te maken hebben met de voice-over die in deze film toch wel af en toe zijn doel voorbij schiet. In een film waar emoties boven het plot komen te staan heb ik niet meteen zin in veel beschrijvingen van wat we zien. Maar wie kan nu niet verleid worden door deze uitgekiende en gestileerde wereld van Kar Wai? Liefde kan pijn doen en je achterna zitten tot in de verre toekomst. Misschien komt er nog een derde deel aan dit verhaal, waar onze held uiteindelijk zijn ware, ongecompliceerde liefde kan vinden… hoewel me dit zou verbazen…

***Related Post***
17/09/2005: Memoirs of a Geisha
06/04/2005: Ziyi Zhang, Michelle Yeoh en Gong Li
22/01/2005: 2046 filmbespreking

De trailer van 2046 (2004) is eindelijk on-line! Het lijkt een beetje last-minute, maar de eerste beelden zijn op zijn minst spectaculair te noemen. Deze film is Wong Kar-Wai's futuristische versie van zijn sublieme In The Mood For Love (2004), en hoewel deze artistieke prent niet meteen met een triomf werd onthaald in Cannes heb ik veel verwachtingen voor de nieuwe versie. De regisseur is geniaal, met fijngevoelige gave voor mise-en-scene, acteursregie en ritme. Ook de cinematografie maakt alles een ware streling voor het oog.

Bekijk hier de trailer van 2046.