De FilmBlog

John Carter (2012), een film met een rare naam, en als je niet even zelf zoekt wie of wat John Carter is, lijkt die filmposter nogal tegenstrijdig met de naam. In ieder geval de film is van de hand van Andrew Stanton, jawel de man achter Wall-E (2008) en Finding Nemo. Nooit gedacht dat het zo verkeerd zou kunnen lopen. Deze Walt Disney-productie slaat alle ballen mis, en dat werd reeds in de pers breed uitgesmeerd. Waarom? Is de film dan zo slecht? Nee, de film is absoluut geen draak, maar van een Walt Disney productie met torenhoge budgetten verwacht je veel. De lat ligt bijzonder hoog. En deze film kon evengoed gemaakt zijn door een kleine filmstudio, toch als je het zoals altijd magere verhaaltje bekijkt.

John Carter is een verfilming van een bijna honderdjarige novel van Edgar Rice Burroughs, die in de jaren 1911 en volgende zijn fantasie de vrije loop liet. Misschien speelde de industriële revolutie een belangrijke inspiratie bron en ook de vreselijke gebeurtenissen op wereldvlak in die jaren. Zonder het boek te kennen, lijkt het erop dat de makers zich goed aan de sfeer van het boek gehouden hebben. De vliegtuigen en steden van Barsoom, lijken regelrecht uit de steampunkperiode te komen. Vooral mechanisch, u moet maar eens kijken naar de grote machinerieën die Charlie Chaplin opvoerde in zijn Modern Times (1936). Het doet ook nogal Jules Verne-achtig aan, die ook eigen mechanische sci-fi-tuigen ontwierp.

Ook de decors zijn prachtig. Star-Wars-gewijs, wordt de planeet Barsoom opgedeeld in zwart-wit. Of eerder Blauw versus Rood en dan nog een horde groene primitievelingen, de Thark. Deze wezens kunnen evengoed in Stars Wars opdraven, met hun vier armen. Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat de comics van John Carter veel vroeger op de markt waren dan de boeken van Star Wars. Als er dus iemand inspiratie heeft gezocht, dan zal het wel George Lucas geweest zijn.

Korte Inhoud: John Carter (Taylor Kitsch) is een deserterende kapitein in het leger van de Noordelijke federatie, We schrijven 1866, hoogtepunt van de secessieoorlog. Carter is de oorlog beu en lijkt obsessief op zoek naar een grot met goud vol mysterieuze tekens. Als bij toeval ontdekt hij die vreemde grot en wanneer hij belaagd wordt door een vreemd figuur ontwaakt hij opeens op Barsoom. De planeet Mars. Niet toevallig, blijkbaar dacht men in 1911 ook al aan Marsmannetjes. Algauw komt John Carter tot de ontdekking dat de wetten van de zwaartekracht op hem als mens weinig effect hebben en hij daardoor buitengewone krachten bezit. In de dorre woestenij wordt hij al snel gevangen door de primitievelingen van de Thark, die als outsider de Grote Oorlog tussen de twee rivaliserende steden Zodanga en Helium aanschouwen en zo veel mogelijk ontwijken. Tot ene prinses Deja (Lynn Collins) ook in handen valt van de Thark, toen ze wilde ontsnappen aan een huwelijk met de heerser van Zodanga, ene Jimmy McNulty, ik bedoel, Dominic West.

Leuk te zien dat het oerklassieke gegeven van het bezegelen van een vredespact middels een huwelijk ook in het boek terug te vinden is. Maar de Prinses zou de prinses niet zijn en John Carter, rebel without a cause, zichzelf niet als dit geen nieuwe allianties creëert met grote gevolgen voor de gevestigde wereldorde.

Het verhaal is zo oud als de pot met mosterd van Abraham en stelt in se niet zoveel voor. Heeft Walt Disney er alles aan gedaan om dit clichématig verhaal tot een hoger niveau te brengen? Nee, er is veel actie, er zijn spectaculaire beelden, spectaculair vooral op grafisch vlak dan, maar verder stelt het helaas niet veel voor. Er is hier en daar wel wat spanning. Het is vooral goedkoop entertainment. De acteurs komen niet tot hun recht, maar verknoeien de film ook niet gelukkig.

Ik vond het vooral leuk ,als je iet wat dieper nadenkt, om te zien hoe de schrijver van toen dacht. Ik zei het al, leuk te zien dat zijn tuigen en steden gebaseerd zijn op grote mechanische tuigen gecombineerd met de Romeinse keizerlijke legioenen. Onze held vliegt gelijk superman, maar in 1911 bedacht de schrijver dat hij dit kon laten gebeuren door de zwaartekracht anders te laten werken. De man zou eens moeten weten dat ze helden anno 2012 gewoon laten vliegen zonder enige verklaring.

Vermeldenswaardig is de Romeins tragische karakterkop van Ciarán Hinds als heerser van Helium en Willem Dafoe als Thark-leider. Taylor Kitsch als superhero, heeft iets meer diepgang dan de dagdagelijkse superhelden die ons tot vervelends toe van het scherm rond onze oren vliegen. Ik zou zeggen: voor de fans van het genre is dit wel eens leuk om je werkdag te eindigen.

Het was even schrikken toen ik zag dat Lars Von Trier bezig was met een (min-of-meer) mainstream film. In Melancholia (2011) zien we niet alleen Kirsten Dunst opduiken, maar tevens Kiefer Sutherland en John Hurt, en dit voor een verhaal waar een Hollywood-geurtje aan zit. Ik ben benieuwd wat dit experiment zal opleveren.

Korte inhoud: Melancholia vertelt het verhaal van een groep mensen die moeten zien om te gaan met het sterven van de Aarde. Onder hen zijn de twee zussen Justine (Kirsten Dunst) en Claire (Charlotte Gainsbourg). Justine staat op het punt om te trouwen met Michael (Alexander Skarsgård), als er plotseling een enorme planeet genaamd Melancholia kennelijk dreigend dicht bij de aarde opdoemt...

Het wordt verkocht als een mooie film over het einde van de wereld, maar wees gerust, dit is geen Michael Bay over-the-top Armageddon (1998) film. Von Trier zijn vorige film, Antichrist (2009), was niet meteen toegankelijk voor een breed publiek, en ook in deze prent zagen we Willem Dafoe opduiken. Het zal zoals de titel al laat vermoeden een melancholische prent worden. En laat ik meteen iedereen gerust stellen, deze keer worden er geen geslachtsdelen afgesneden.

Ik ben zelf geen grote fan van Kirsten Dunst, maar na het zien van de trailer zou dit misschien de eerste film zijn met haar die ik gemakkelijk zou kunnen verteren. Het lijkt geen pretentieuze arty farty film te zijn, en dit juist omwille van de grotere toegankelijkheid die wordt gecreëerd door de cast. maar hierover kan je uiteindelijk pas oordelen nadat je de film hebt gezien. En ja, Kirsten Dunst goes naked. Maar het ziet er niet naar uit dat het gratuit is. Tevens het shot met Dunst waar de electro-statische energie uit haar handen komt, vind ik al geniaal. Kiefer had misschien wel beter een baard laten groeien, want wanneer ik hem zie en zijn stem hoor denk ik weer meteen aan Jack Bauer.

Het verhaal is echter niet nieuw. Zo was er When Worlds Collide (1951), waar binnenkort een remake van zal komen in regie van Stephen Sommers. Maar dit verhaal zal wel op een geheel originele en eigenzinnige manier benaderd worden. Het zal vreselijk en wondermooi zijn tezelfdertijd, iets typisch Lars Von Trier dus. Deze 130 min durende film zou ergens dit jaar moeten uitkomen, maar er is nog geen officiële releasedatum bekend.

Daybreakers (2009) van Michael en Peter Spierig is misschien geen meesterwerk, maar het is een uitstekende vampieren horror. De makers zijn er in geslaagd om het versleten vampieren genre nieuw leven in te blazen. Iets wat geen eenvoudige taak was gezien bezoekers stilaan immuun werden voor die ouwbollige vampier-rituelen. Maar deze film brengt nieuwe elementen aan, en je blijft geboeid kijken.

Korte inhoud: We bevinden ons in 2019. Een virus heeft bijna ieder menselijk wezen veranderd in een vampier. Een wetenschapper (Ethan Hawke) zet alles op alles en gaat aan het werk met een groep bekeerde vampiers om het menselijke ras te redden. Met wat geluk raakt Edward in contact met een bende gevluchte mensen onder leiding van Audrey Bennett (Claudia Karvan). Nadat hij help ontsnappen aan een paar hongerige vampiers brengt Audrey de wetenschapper naar Elvis (Willem Dafoe), een ex-vampier die op miraculeuze terugkeerde naar het mens-zijn. Ondertussen zitten de vampier-flikken onder leiding van Charles Bromley (Sam Neill) hen op de hielen.

Geen enkel creatuur is zoveel verfilmd geweest als de vampier en in vele gevallen blijven de producties op hun manier wel vernieuwend, kijk maar de Twilight films of de nieuwe kick-ass serie "True Blood". Deze wil werd echter niet meteen gesteund door een grote filmstudio maar de Duitse broers konden hun vampieren-project verkopen in Australië en dus werd de film daar ook gemaakt, en met een zeker resultaat gezien de film bijzonder indrukwekkend is voor een niet-Hollywood product. En met acteertalent als Ethan Hawke, Willem Dafoe en Sam Neill moest de film in geen geval onder doen voor de andere blockbusters. Maar gezien het Australisch geld zien we ook een aantal frisse gezichten opduiken, zoals de Australische Isabel Lucas en Emma Randall.

Een nieuw element in deze prent is het feit dat een vampier niet sterft bij een tekort aan zuiver bloed, maar wel muteert in vleermuis-achtige gedrocht met puntoren, genaamd Subsiders, die zich verschalken in metro’s en ondergrondse getto's en agressief tekeer gaan tegen iedereen. Dat ze begonnen te immigreren naar de stad was dus iets wat voor de hand lag in een dergelijke apocalyptische prent. Een tweede element wat enigszins verschilt van andere vampierenfilms, is zijn indrukwekkende production design. De makers hebben een compleet nieuwe wereld ontworpen met een eigen cultuur, een politiek stelsel en een eigen geschiedenis. De arena waar de horror zich afspeelt voelt dan ook wel echt aan, en je hebt niet de indruk dat alles zich afspeelt op een te kleine en artificiële filmset.

Een beetje in navolging op de zombie-films van Dario Argento heeft deze vampieren-film ook een maatschappij-kritische grondlaag. Daybreakers is een vampieren-film die kritiek heeft op onze maatschappij, in tegenstelling tot een gewone horror waar een vampier ons enkel maar de stuipen op het lijf jaagt en zichzelf moet zien te bevredigen met het opslurpen van zoveel mogelijk slagaders. De manier hoe de vampieren de menselijke bevolking hebben misbruikt is uiteraard een reflectie naar de manier hoe wij omgaan met het milieu. De Subsiders verwijzen dan weer naar de armer wordende middenklasse die getroffen werd door de krediet-crisis en niets meer te verliezen hebben. Ook de arrogantie van de vampieren is een duidelijke verwijzing naar het rijke Westen. Een bevolking die leeft van dag tot dag in plaats van een toekomst visie te hebben. De film ontwijkt dus geen polemische discussie, maar het is op de eerste plaats een splatter vampieren-horror met lange tanden en mooie fotografie van Ben Nott.

De karakters zelfs zijn misschien wat simplistisch en de vertolkingen zijn misschien wel wat getelefoneerd. Ethan Hawke speelt zoals we dat van hem gewend zijn een rol die de sympathie van de kijker moet winnen door zijn looks en zijn goede inborst. Willem Dafoe is dan weer perfect gecast als de rebel. Er zit enkel wat haar op het Zuiderse accent van Dafoe. Wat betreft de speciale effecten hebben de broers er goed aan gedaan om de cgi tot een minimum te beperken, en eerder te vertrouwen op het gebruik van make-up en protheses. In tegenstelling tot een films als Ninja Assassin (2009) is het bloed hier geen slechte cgi, maar gewoon gekleurde vloeistof gemaakt door de mensen van de Weta Workshop. En het bloed stroomt rijkelijk en echte horrorfans zullen hierover zeker niet klagen.

Kortom, Daybreakers is een slimme en ambitieuze vampierenfilm met een aantrekkelijke visuele stijl en een satirische kijk, die voldoende elementen heeft aangereikt om een sequel te maken. Ik zou Daybreakers 2 zeker gaan zien, vooral ook omdat ik het einde van de eerste film wat lullig vond. Het is een huizenhoog cliché dat een dergelijke film eindigt met een handjevol helden die nu aan de toekomst moeten werken. Maar de broers Spierig bewijzen in ieder geval dat ze filmmakers zijn met visie en voldoende durf om ons nog te kunnen verrassen met bekend materiaal. Ik kijk al uit naar hun volgende project, de fantasy-film The Power of the Dark Crystal (2011).

Daybreakers werd onlangs uitgebracht op Blu-ray met heel wat interessante making offs. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de makers. Maar gezien de indrukwekkende beeldvoering zeker een film om te zien in high def.

***Related Post***
28/11/2009: Daybreakers met Ethan Hawke

Neen, niet opnieuw een nieuwe vampierenfilm!? Toch wel, en de trailer ziet er uit als een B-film exploitation film, maar dan met talentvolle acteurs. En gezien de Blade-franchise zo goed als begraven is met Wesley Snipes, die aankijkt op 3 jaar celstraf voor belastingontduiking, lijkt de opvolging gegarandeerd met Daybreakers (2009) van Michael en Peter Spierig. Daybreakers zijn geen Daywalkers (cf. Blade) maar het ruikt er wel een beetje naar.

Korte inhoud: 2017. Een virus heeft bijna ieder menselijk wezen veranderd in een vampier. Een wetenschapper (Ethan Hawke) zet alles op alles en gaat aan het werk met een groep bekeerde vampiers om het menselijke ras te redden. Met wat geluk raakt Edward in contact met een bende gevluchte mensen onder leiding van Audrey Bennett (Claudia Karvan). Nadat hij help ontsnappen aan een paar hongerige vampiers brengt Audrey de wetenschapper naar Elvis (Willem Dafoe), een ex-vampier die op miraculeuze terugkeerde naar het mens-zijn. Ondertussen zitten de vampier-flikken onder leiding van Charles Bromley (Sam Neill) hen op de hielen.

Geen enkel creatuur is zoveel verfilmd geweest als de vampier en in vele gevallen blijven de producties op hun manier wel vernieuwend, kijk maar de Twilight films of de nieuwe kick-ass serie "True Blood". Deze wil werd echter niet meteen gesteund door een grote filmstudio maar de Duitse broers konden hun vampieren-project verkopen in Australië en dus werd de film daar ook gemaakt, en met een zeker resultaat gezien de trailer wel indrukwekkend is voor een niet-Hollywood product. En met acteertalent als Ethan Hawke, Willem Dafoe en Sam Neill kan deze film niet meer stuk. Maar gezien het Australisch geld zien we ook een aantal frisse gezichten opduiken, zoals de Australische Isabel Lucas en Emma Randall.

De houten spies werd in deze fim vervangen door de kruisbook (cf. Blade Trinity) en dat zal wel zorgen voor het nodige wow-effect. De film lijkt licht-verteerbaar met voldoende bloedvergieten en spetterende vechtpartijen. Het heeft er in ieder geval alle schijn van dat de tweelingbroers de vampieren-franchise opnieuw een nieuw gezicht hebben gegeven. Ze hebben niet alleen hun inspiratie gehaald uit de Blade franchise en de True Blood serie, maar tevens van films als The Matrix en 28 Days Later. En uiteraard zou het geen vampierenfilm zijn zonder vampiers die onthoofd worden of die verbranden in het zonlicht. Er is nog geen releasedatum bekend voor België maar met een beetje geluk zal hij te zien zijn op het 28ste Filmfestival van de Fantastische film in Brussel.

Laat u niet misleiden of afschrikken door de geruchtenmolen die Antichrist (2009) van Lars Von Trier bestempelt als een 'schokkende gruwelprent'. De meeste van die geruchten komen van mensen die de film niet gezien hebben. Het is voornamelijk een drama tussen een man en een vrouw, en de expliciete beelden (genitale verminking, de truuk met de slijpsteen) duren nauwelijks 2 minuten op een totale speelduur van 104 minuten. De eerste beste Saw-film presenteert meer gruwel in zijn epiloog, dan in deze gehele Antichrist. Naast Inglourious Basterds (2009), The Hurt Locker (2009), Un Prophète (2009) en District 9 (2009) is Antichrist de enige film die momenteel de prijs van zijn filmticket waard is.

En toch weet Antichrist niet altijd te overtuigen, maar het is zeker wel een prent met aangrijpende vertolkingen, en dit op zich verdient een bezoekje in de bioscoop. De Franse actrice Charlotte Gainsbourg zet hier een dramatische en ontroerende vertolking neer als een moeder die de dood van haar kind nauwelijks kan verwerken en leeft met schuldgevoelens en pijn op de rand van de waanzin. Zij wordt geholpen door haar man, gespeeld door Willem Dafoe, die zelf therapeut is.

Korte inhoud: Terwijl een echtpaar de liefde bedrijft, valt hun kind uit het raam en sterft. De vrouw raakt in een diepe depressie. Haar man, zelf therapeut, wijst de medische behandeling die ze krijgt af en wil haar genezen met rationele praatsessies. De vrouw heeft een diepe maar onbestemde angst die verband lijkt te houden met het woud waar ze eerder aan een historisch onderzoek naar religieus gefundeerd geweld tegen vrouwen werkte. Om haar met die angst te confronteren reist het paar af naar het woud dat de Bijbelse naam Eden draagt.

De film steekt heel academisch in elkaar in die zin dat de ideeën vaak de bovenhand nemen op het echte drama, en dat is mijn voornaamste kritiek op de film. Dat de ideeën in de film een wel heel vrouw-onvriendelijk portret schetsen moet je er maar bij nemen. Lars maakt geen anti-vrouwenfilm, hij zet wel de vrouw op een troon gedurende de ganse film, maar het is wel een wankele troon die naar het einde toe helemaal door elkaar zakt. De vraag die je op het einde kan stellen is wie de 'antichrist' incarneert. De heidense vrouw die liever van een orgasme geniet dan haar kind te redden, de therapeut die de angsten weet bloot te leggen en vaak genadeloos in de ziel van de mens snijdt of de natuur die zijn protagonisten meesleurt in Satan’s Church (de kerk van Satan). Uiteindelijk is de vrouw het slachtoffer die met schuldgevoelens leeft in een wereld die heel vrouwonvriendelijk is, maar in plaats van er zich van af te zetten, herdefinieert ze haar positie. En dit gaat vaak gepaard met gevoelens van woede en schuld.

Muzikale begeleiding ontbreekt vrijwel geheel, maar is op de weinige momenten waar dit wel aanwezig is sterk ondersteunend. Alles is geconcentreerd op de beeldtaal, realistisch en soms zeer surrealistisch op zijn Hieronymus Bosch. Op een gegeven moment zien we tussen de struiken een vos die zijn eigen vlees aan het benutten is. Hij kijkt op en zegt: "chaos reigns". Later zien we een kraai die reïncarneert uit de dodenwereld en vecht voor zijn leven. In bepaalde shots krijgen we ook extreem vertraagde beelden te zien met waterdruppels of vallende eikels, die ons meeslepen in de waanzin van het moment. De dialogen zijn vlijmscherp en vaak heel hard. Op cinematografisch vlak is het technisch uitstekend verzorgd, sublieme veelal monochrome kleuren en fraai camerawerk van de Brit Anthony Dod Mantle (Slumdog Millionaire) versterken de beklemmende sfeer in hoge mate.

De film is onderverdeeld in verschillende hoofdstukken: Rouw, Pijn, Wanhoop en De Drie Bedelaars (de vos, de kraai en het hert) die waarschijnlijk verwijst naar het gedicht van William Butler Yeats en die misschien wel een mooie handleiding is voor deze Antichrist. Op het einde van de rit zal je ofwel afkerig of enthousiast zijn over de prent, maar geheel onberoerd zal het je toch niet laten. Lard Von Trier is geen doorsnee filmregisseur, maar wel iemand met een geniale en tezelfdertijd knotsgekke geest die met deze film zijn mentale breakdown van zich af wist te schudden. We zijn tevens ook ver weg van de Dogma vormexperimentjes à la Dogville en The Boss of it All. De film, opgedragen aan Andrei Tarkovsky, draait al sinds 16 september 2009 bij ons in de bioscoop.

***Related Posts***
25/05/2009: Charlotte Gainsbourg krijgt prijs voor Beste Actrice in Cannes
28/09/2006: Lars Von Trier maakt Antichrist

Michael Haneke, de Oostenrijkse regisseur van ondermeer Funny Games (1997/2007) heeft op het 62ste Filmfestival van Cannes de Gouden Palm voor de beste film in de wacht gesleept voor zijn zwart/wit drama A White Ribbon (2009) (Das Weisse Band), een beklemmend drama over een Duits boerendorp in de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog. De film duurt wél 150 minuten en bij afloop wordt je bediend met een open einde, hopelijk wordt dat voor veel toeschouwers geen afknapper.

Het is de derde keer dat de 67-jarige Oostenrijker in de prijzen valt op het prestigieuze festival. Eerder gebeurde dat voor de briljante thriller Caché (2005) met Daniel Auteuil en Juliette Binoche en voor de veelgeprezen La Pianiste (2001) met Isabelle Huppert. De Grote Prijs van de Jury ging naar de Fransman Jacques Audiard voor het gevangenisdrama Un Prophète (2009). Het is zijn vijfde film in vijftien jaar tijd. Nadat hij enkele scenario's had geschreven, maakte hij in 1994 zijn regiedebuut met "Regarde les hommes tomber". Met Un Héros Très Discret kaapte hij twee jaar later in Cannes de prijs voor het beste scenario weg.

De onderscheiding voor de beste acteur ging naar de 52-jarige Oostenrijker Christoph Waltz voor zijn vertolking van een SS-officier in de film Inglorious Basterds (2009) van Quentin Tarantino. Charlotte Gainsbourg (pic) kreeg de prijs voor beste actrice voor haar rol in Antichrist (2009) van de Deense regisseur Lars Von Trier met Willem Dafoe. Tijdens haar dankwoord stond Gainsbourg even stil bij haar vader Serge. "Ik hoop dat hij trots is op mij, trots en erg geschokt, hoop ik", voegde ze er nog aan toe in een verwijzing naar de controverse die op het festival rond de film was ontstaan en de ietwat slechte kritieken.

De Caméra d'Or voor het beste debuut was weggelegd voor Samson and Delilah (2009) van de Australiër Warwick Thornton, die daarmee Hunger (2008) van regisseur Steve McQueen opvolgt. Hij kreeg de prijs overhandigd door de Franse actrice Isabelle Adjani en voorzitter van de jury voor de Caméra d'Or Roschdy Zem. Samson and Delilah is een liefdesgeschiedenis tussen twee adolescenten in een gemeenschap van aboriginals middenin de Australische woestijn. Thornton is overigens zelf een aboriginal.

De Prijs van de Jury ging ex aequo naar de Britse Andrea Arnold voor de prent Fish Tank (2009) en naar zijn Koreaanse collega Chan-Wook Park met de film Thirst (2009). De Chinees Lou Ye de prijs voor het beste scenario kreeg voor Spring Fever (2009). De Helaasheid der Dingen (2009) van Felix van Groeningen heeft op het Internationaal Filmfestival van Cannes de Prix Art et Essai gewonnen in de Quinzaine des Réalisateurs. Het is de derde film van Felix van Groeningen en gaat over de 13-jarige Gunther Strobbe die samenwoont met zijn vader en zijn drie nonkels bij zijn grootmoeder in het smerigste kot van Reetveerdegem. Hij wordt er dagelijks geconfronteerd met ontzaglijke volumes alcohol, vrouwen versieren en schaamteloos nietsdoen. Alles wijst er op dat Gunther hetzelfde lot beschoren is. Of kan Gunther toch ontsnappen aan de helaasheid der dingen? De film is een verfilming naar het gelijknamige boek van Dimitri Verhulst.

Er was ook grote teleurstelling bij een aantal filmmakers. De grote favoriet van Cannes, Pedro Almodovar, mocht met lege handen naar huis. Ook actrice Penélope Cruz was de prijs van Beste Actrice niet gegund. Ook Brad Pitt of Quentin Tarantino grepen naast de erkenning, voor hun gewelddadige oorlogsprent.

Toen ik Inside Man (2006) zag voor het eerst was ik toch wel wat teleurgesteld. Alle ingrediënten waren aanwezig voor een perfecte heistfilm. Maar de film laat toch wel hier en daar een steek vallen. De intriges blijven té lang aanslepen en het verhaal bevat gaten die zelfs door een ervaren stukadoor niet dicht te metselen vallen. Maar hoe dan ook blijft de film nazinderen en is deze Spike Lee film zeker het herbekijken waard op Blu-ray. En al zeker wanneer deze regisseur de film voorziet van commentaar (de enige en beste extra die een dvd hoort te hebben).

Inside Man heeft een indrukwekkende cast die met heel veel overtuiging hun rol spelen. De regisseur Spike Lee zet zijn handtekening op deze film en levert schitterend werk. En de sporadische humor is uiterst efficiënt en wordt slim gemixt met spanning en drama. Alles wordt groots opgebouwd en je verwacht een soort The Shawshank Redemption / The Usual Suspects / The Spanish Prisoner plottwist. Spijtig genoeg is het niet van hetzelfde niveau als voorgaande films, maar kijken we vaak met gefronste wenkbrauwen en zitten met een pak vragen van 'hoe' en vooral 'waarom'...

De film heeft een standaard heist-plot, waarbij bankovervallers mensen gijzelen in een bank en omcirkeld zijn door politiemannen, terwijl een derde partij nog andere belangen verdedigd. Dalton Russell (Clive Owen) is de leider van een 4-mans crew die een bank in New York willen overvallen. Het eerste opzet van de misdadigers is om al de gijzelaars exact te kleden zoals henzelf; met zonnebril en masker. Daarna blijkt dat hij meer geïnteresseerd is in een welbepaalde kluis, dan in het geld. En moeten hiervoor tijd winnen, maar trekken op een onbegrijpelijke manier meteen de aandacht van een flik met een paar rookbommen.

Detective Keith Frazier (Denzel Washington) en zijn partner hebben de leiding in de onderhandelingen en moeten Captain Darius (Dafoe), die niets liever wil dan de bank te bestormen, even rustig houden. De bankeigenaar, Arthur Case (Christopher Plummer), verschijnt ook op het toneel en wil kost wat kost de inhoud van de kluis beveiligen. Daarvoor huurt hij de diensten in van Madeline White (Jodie Foster) die een vrouw is met heel veel invloed.

Maar net bij het scenario rommelt het. Het verhaal speelt zich af na 2001, want er zitten een aantal 9/11 referenties in de film verscholen. Zijn wij verondersteld te geloven dat een teenager zoveel macht zou kunnen uitoefenen om een monsterdeal te sluiten met de Nazi’s, waarbij geld van de Joden tijdens de Holocaust werd "witgewassen". Neem nu nog dat Arthur Case 35 was in 1940, dan zou hij 97 moeten zijn in 2002. Christopher Plummer (76) is een geweldig acteur, maar zijn wandelstokje en zijn rimpeltjes zijn verre van geloofwaardig. En dan blijft ook zijn dramatic need heel dunnetjes. Op het einde van de film heeft hij niks, en toch betaalt hij met een gemoedelijke glimlach Madeline White voor iets waarin ze niet is in geslaagd (het discrediterende materiaal te bemachtigen of te vernietigen). Daarnaast is ook niet duidelijk waarom hij dat materiaal niet zelf had vernietigd. De enige reden zou zijn dat hij ooit zelf in het reine wou komen met zijn verleden (wat een schitterende dramatic need zou zijn voor zijn karakter). Maar neen, niks van dat, hij volhardt in de boosheid en doet er alles aan om de affaire stil te houden. Sterker nog, in de week na de overval gaat hij zelfs geen kijkje nemen in zijn kluis, al dan niet met White, om te zien of de boeven soms iets hebben achtergelaten. Want ja, politierapport beweert dat er NIETS is gestolen. Pas een week later gaat detective Frazier de ontdekking doen. Yeah right, how convenient.

Maar los van die schoonheidsfoutjes in het script is het toch een bijzondere film, en dat heeft voornamelijk te maken met de die Spike Lee touch en de geweldige fotografie. De film wordt uitgegeven door Universal en op de Blu-ray vinden jullie niet alleen de audio-commentaar van Spike Lee maar ook meer dan 20 minueten deleted scenes (voor de liefhebbers) alsook een docu over de vele samenwerkingen tussen Spike Lee en Denzel Washington.

***Related Posts***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
08/12/2006: Spike Lee verfilmt L.A. Rodney King Riot
03/11/2006: Inside Man sequel
17/04/2006: Inside Man filmbespreking
28/03/2006: Inside Man korte inhoud + trailer

Als er nu een actie sequel is waar ik toch wel een beetje naar uitkeek is nooit verwezenlijkt zag, was het toch wel Boondock Saints II: All Saints Day (2009). Het is onversneden quilty pleasure, I know.

De eerste The Boondock Saints (1999) met oa. Willem Dafoe was misschien wel vrij brainless, maar het was gewoon FUN en verveelde op geen enkel moment! Het spreekt gewoon ieders verlangen aan om eens 'vigilante' te zijn (cf. het succes van de Grand Theft Auto games). Het zijn de mensen van Cinematical die met het nieuws komen:

According to The Hollywood Reporter, which reports on things from Hollywood, “principal photography has started in Toronto on Troy Duffy’s sequel to the 2000 indie.” Yes, Norman Reedus and Sean Patrick Flanery are coming back to reprise their roles. Also back on board are Billy Connolly and David Della Rocco. Other cast members will include Clifton Collins, Julie Benz, and Bob Marley.

Wel spijtig dat er geen andere regisseur werd aangesproken, maar wie weet, heft hij ondertussen geleerd uit zijn fouten en brengt hij iets meer ‘inhoud’ en iets minder ‘vorm’. Het mag geen parodie worden en Troy Duffy moet beseffen dat hij geen Tarantino is en deze ook niet moet imiteren. Er bestaat trouwens een docucumentaire over de film, Overnight (2003), die eigenlijk nog beter is dan de film.

Laten we hopen dat de makers ook voldoende budget krijgen. Dit is het soort films die gemakkelijk staight-to-dvd gaat, maar nu de acteurs hebben ingestemd om terug te keren voor de sequel ziet alles er al veel beter uit. Nu nog een grote naam kunnen strikken en deze sequel kan inslaan als een bom. Momenteel zijn ze aan het draaien dus wordt de film eind 2009 verwacht in de bioscopen.

Wat zijn jullie verwachtingen voor Boondock Saints II?

Ik vrees er een beetje voor dat het Belgische publiek de bioscooprelease van The Walker (2007) op zijn buik mag schrijven, en dat is toch wel bizar gezien deze prent een beetje van een spin-off is van American Gigolo (1980).

OK, het ziet er niet uit als een meesterwerk, maar ik veronderstel dat het toch wel om een degelijk gemaakte thriller gaat met een verrassende Woody Harrelson in regie van één van de beste scenarioschrijvers in Hollywood, Paul Schrader. Paul schreef niet aleen het scenario voor Taxi Driver, Raging Bull, The Last Temptation of Christ, Light Sleeper; maar tevens dat van American Gigolo.

Korte inhoud: Een mannelijke escort (Woody Harrelson) maakt het leven van oudere society dames wat draaglijker. Terwijl hij zich steeds dieper in het wereldje van zijn klanten werkt, begint hij zijn leven en carrière te overdenken. Hijzelf is inmiddels ook niet meer de jongste, en hij begint zich af te vragen of dit wel het werk is dat hij wil blijven doen.

Talentvolle scenarioschrijvers zijn zelden bekwame regisseurs, en daar ligt misschien het probleem. De meeste films die Schrader regisseerde zijn zo goed als straight-to-video films. Maar laten we Schrader het voordeel van de twijfel geven en de film opzoeken tussen de DVD-rekken (mocht er echt geen bioscoop release volgen).

Het accentje van Woody zal wel iets zijn waar ik aan zal moeten wennen, maar de fotografie is best interessant en de actrices - Kristin Scott Thomas, Lauren Bacall en Lily Tomlin - zijn niet van de minste. Maar ook Ned Beatty, Willem Dafoe en de Duitse acteur Moritz Bleibtreu zijn van de partij. Ik denk niet dat we hier te maken hebben met de gitzwarte, grauwe en harde Schrader die we gewend zijn van de Scorsese-films, maar qua thematiek is dit toch wel onversneden Schrader.

***Related Post***
25/03/2006: American Gigolo krijgt een staartje

Af en toe duikt er eens een DVD op de markt die echt wel de moeite is om aan te schaffen. Twintig jaar geleden kwam Platoon (1986) uit en bracht Oliver Stone meteen op de kaart van de belangrijke Hollywood regisseurs. En ik vind het nog steeds een indrukwekkende film, en dat komt voor een groot stuk door de authenticiteit die Oliver Stone in zijn film stak en die gebaseerd was op eigen ervaringen als Vietnam-veteraan.

Korte inhoud: Chris Taylor (Charlie Sheen), een idealistische jongen stopt met zijn studies en meldt zich aan als vrijwilliger bij het leger om te gaan strijden in Vietnam. Er heerst echter verdeeldheid in de compagnie. Sergeant Barnes (Tom Berenger) is een man voor wie vechten en doden alles is. Elias (Willem Dafoe), de andere sergeant, is een idealistische maar door de oorlog geteisterde soldaat. Hij is een overlever met 2 dobbelstenen rond zijn nek. Elias en Barnes zijn vaak in conflict, vooral omdat Elias marihuana gebruikt om te ontsnappen aan de harde werkelijkheid. Barnes gelooft niet in drugs. Op een dag, net nadat een militair gedood is, trekken ze een dorp binnen dat verdacht wordt van hulp aan de Vietcong. De mannen zijn bloeddorstig en als de dorpelingen voedsel en wapens blijken te verbergen, verdringt de roep om wraak de redelijkheid.

Stone is gekend voor zijn weinig genuanceerde en harde aanpak, maar dit sluit perfect aan met de harde realiteit van de oorlog. Zijn gewelddadige en hallucinatoire beelden hebben een directe impact, en geven je het gevoel alsof je zelf door het woud aan het lopen bent. Terwijl The Deer Hunter (1978) zich toespitste op het trauma van de soldaten en Apocalypse Now (1979) op de ideologie van de oorlog, gaat Platoon inzoomen op het oorlogsveld. De film gooit alle symboliek overboord en gaat opzoek naar het realisme en laat ons smaken van de duisternis, de angst, de waanzin. Het is misschien ook Stone’s minst politiek georiënteerde film. De soldaten hebben eigenlijk geen boodschap aan politiek. Hun enige zorg was om te overleven. En Stone maakte ons meteen duidelijk hoe moeilijk dat wel was.

De film won een Oscar voor Best Picture en Best Director. Op de dubbele DVD-box staan ondermeer commentaren van Oliver Stone, alsook van de militaire adviseur op de set, Dale Dye. Naast een fotoboek is er tevens ook een 50 minuten lange making-of documentaire: A Tour of the Inferno: Revisiting Platoon. De beeldkwaliteit is voortreffelijk en de transfer zou gesuperviseerd zijn door cinematograaf Robert Richardson. De DVD-collector’s set kan je al verkrijgen op bestelling in een DVD-speciaalzaak en zal waarschijnlijk vanaf september beschikbaar zijn in Fnac of Free Record Shop. Waarom dat het zo lang duurt heeft te maken met het feit dat New Line werd opgekocht door MGM, en dat ze waarschijnlijk nog eens de package van deze DVD zullen wijzigen.

***Related Post***
29/08/2007: Oliver Stone keert met Pinkville terug naar Vietnam