De FilmBlog

Vreemd genoeg was ik deze Top 10 van de Slechtste films uit 2010 compleet vergeten, maar op aanvraag van een aantal bezoekers ga ik deze met wat vertraging dan toch publiceren. Zoals ik bij mijn Top 10 van de Beste Films al liet weten is 2010 mij niet zo goed bevallen. Voor mij zaten er meer teleurstellingen in dan leuke verrassingen. Het is dan ook niet simpel om een keuze te maken welke films nu al dan niet in deze ‘list of shame’ moeten komen. Er zijn namelijk veel potentiële kandidaten. Maar kiezen is verliezen en ik verwacht dan ook dat er hier en daar mensen zullen zijn die andere films liever hadden willen zien. Jullie kunnen deze in ieder geval kenbaar maken in de reacties. Maar veel van die films stonden al in mijn Films om te mijden in 2010.

Eén van de slechtste films van het voorbije jaar was Birdemic: Shock and Terror (2010). Maar ik heb de film echter niet opgenomen in deze lijst, om de simpele reden dat niemand iets had verwacht van de Vietnamese regisseur James Nguyen die misschien maar een paar honderd euro had om The Birds (1963) van Hitchcock te verkrachten. Ook een dwaze film als Furry Vengeance (2010) zit er niet in, omdat deze film uiteindelijk gemaakt is voor pubers en deze wel zijn publiek heeft bereikt. Zelfs Vampires Suck (2010) heb ik vermeden, omdat er nu films zijn die echt wel de bedoeling hebben om slecht te zijn. Wat mij meer interesseert voor deze Top 10, zijn films die de middelen hadden (acteurs, geld, talent, ...) om een sterke of ontspannende film te maken, maar uiteindelijk een beschamende prent hebben afgeleverd.

10. The Romantics (2010) Galt Niederhoffer

Met The Romantics probeert Katie Holmes hopeloos te bewijzen dat ze meer is dan gewoon de vrouw van Tom Cruise, maar met deze onaannemelijke vertolking heeft ze in ieder geval niemand kunnen overtuigen. Maar ook de rest van de cast staat er wat verloren bij. Anna Paquin, Candice Bergen, Malin Akerman, Josh Duhamel en Adam Brody zijn op zich geen slechte acteurs, maar je merkt dat ze hier geen bevlogen acteerprestatie opwekken. De personages waren compleet oninteressant en hun confrontaties zijn van een stuitende banaliteit. Met de bewegende schouder-camera en de snelle woordenwisseling wil de film de indruk wekken dat het in het indy circuit wil spelen, maar wijkt hiervoor te weinig af van de romcom formule.

9. Jonah Hex (2010) Jimmy Hayward

Regisseur Jimmy Hayward heeft van Jonah Hex één van de zwakste comic-adaptatie gemaakt van de laatste 10 jaar. Alles in deze film is verkeer op één uitzondering na, en dat is het acteerwerk van Josh Brolin die klaarblijkelijk geen aanwijzingen nodig had van een inspiratieloze pseudo-filmmaker die hier waarschijnlijk zijn natte droom heeft willen waar maken door Megan Fox te casten. De film duurt amper 82 minuten en dat is al een eeuwigheid.

8. Killers (2010) Robert Luketic

Killers is een Ashton Kutcher romcom. Need I say more? De film werd geregisseerd door Robert Luketic die het strakke 21 (2008) drama regisseerde, maar compleet de pedalen verloor met zijn The Ugly Truth (2009). De actrice uit die laatste film, Katherine Heigl moet wel een indruk hebben nagelaten, want hier dook ze opnieuw op in een gelijkaardige prent. En zoals ik eerder had verwacht heeft Tom Selleck de film niet kunnen redden van de ondergang. De film probeert grappig en cool te zijn, maar slaagt daar nooit in.

7. Saw 7 (2010) Kevin Greutert

Als je het mag geloven zou Saw 7 / Saw 3D de 'final chaper' zijn, maar zoiets hebben ze ons eerder verkocht met de The Final Destination die uiteindelijk verder werd gezet met Final Destination 5. Maar deze Saw franchise lijdt al een tijdje aan een ver gevorderd stadium van lethargie. Laten we hopen dat ze deze Jigsaw puzzle nooit meer in elkaar wordt gestoken.

6. My Soul to Take (2010) Wes Craven

My Soul to Take is meteen de zwakste Wes Craven film uit zijn gehele carrier, en het is me een stinker. Het is een verwarrende en verschrikkelijk saaie thriller, ook al was er materiaal genoeg om een deftige film te maken. Maar Craven weet niet wat hij met zijn karakters moet aanvangen en was waarschijnlijk gaandeweg de shooting bewust van de vele zwaktes van het script. Spijtig genoeg was het iets te laat om er nog veel aan te doen. Was dit gemaakt door een waardeloze debutant, dan had ik er niet zo heel veel ophef over gemaakt. Maar dit is Wes Craven begod!

5. Season of the Witch (2010) Dominic Sena

Jullie moeten niet zeggen dat jullie niet gewaarschuwd waren. Season of the Witch had alle ingrediënten van een potentieel treinongeluk. Om te beginnen was er de aanwezigheid van Nicolas Cage, die zowel verantwoordelijk is voor uitstekende films, maar nog meer van films die gewoon verwerpelijk zijn (vooral de laatste jaren). Hij wordt vergezeld door Ron Perlman die meteen de meest fijnzinnige acteur is. De regie van de film is in handen van de videoclip maker Dominic Sena, die voornamelijk bekend staat voor zijn visueel luchtige aanpak (Gone in Sixty Seconds, Swordfish) , maar op dramatisch vlak vaak het noorden verliest (Whiteout). En het fantastische genre met ridders en tovenaars heeft al meer miskleunen gebaard dan geslaagde films, en mocht je nog twijfelen aan de ver overschreden vervaldatumgeur van deze prent, was er nog de oerslechte trailer en het feit dat de film een slechte beurt maakte in de States .

4. Twelve (2010) Joel Schumacher

En Joel Schumacher lijkt hetzelfde pad op te gaan als Wes Craven, en brengt met Twelve een nieuw dieptepunt in zijn carrière. Misschien niet zijn meest verderfelijke film, maar Schumacher is dan ook al veel lager gevallen dan Craven. Het verschil met My Soul to Take is dat deze prent niet alleen verwerpelijk is, maar ook nog eens ten onder gaat aan zijn eigen opgeblazen pretenties. En wat is de bedoeling met die voice-over stem? Ok, Kiefer Sutherland creëerde een dreigende onzichtbare tegenspeler in Phone Booth (2002), maar hier werkt de stem gewoon op de zenuwen. Deze prent is nog geen 12 op 100 waard.

3. Dylan Dog: Dead of Night (2010) Kevin Munroe

Onze Superman Brandon Routh is laag gevallen met deze Dylan Dog: Dead of Night, de tweede comic-adaptatie uit 2010 die het bekijken nauwelijks waard is. Het is het soort film dat goed zou passen op het Studio 100 kanaal, maar is zeker niet bestemd voor diffusie in de bioscoop. Ook al moesten er geen vampieren / weerwolf films en series zijn gemaakt de laatste jaren, dan nog blijft deze prent oeverloos vervelend. De Canadees Kevin Munroe zal met deze flop waarschijnlijk een punt zetten achter zijn regie-carrière.

2. Grown Ups (2010) Dennis Dugan

Grown Ups is troep die waarschijnlijk werd bedacht door een paar mannen in hun mid-life crisis die op een zondagnamiddag uit verveling in-joke grapjes bedachten, en eens wilden zien of ze hier ook geld mee konden maken. Spijtig genoeg is dit flauw excuus voor een film nauwelijks grappig en allesbehalve voor 'grown ups'. Dit is een nieuw dieptepunt in de neerwaartse Adam Sandler spiraal, die samen met Eddie Murphy wil weten hoe laag je kan vallen in het komedie-genre.

1. The Last Airbender (2010) M. Night Shyamalan

The Last Airbender is zo slecht dat deze wel eens Battlefield Earth (2000) de troon kan stoten als meest verderfelijke big budget Hollywood prent van de laatste 25 jaar. Vroeger had je niet te klagen over het acteerwerk in de Shyamalan films. Het mocht er nauwelijks aan mankeren met ervaren rotten als Bruce Willis, Mel Gibson, Joaquin Phoenix, Adrien Brody, William Hurt,… Maar in deze The Last Airbender probeert de regisseur te bewijzen aan iedereen dat hij het ook kan met onervaren acteurs. Een enorme gok met een productiebudget van maar liefst 150 miljoen dollar. Spijtig genoeg blinkt de film uit met houterig acteerwerk. Komt daar nog bij het vreemde montagewerk, walgelijke speciale effecten met amateuristische 3D en een ridicuul en vervelend verhaaltje, en dit zou wel eens The Last Shyamalan kunnen worden…

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

En hier is dan uiteindelijk onze Top 10 Box-Office Flops uit 2010. En in vergelijking met 2009 waren de verliezen van 2010 een stuk minder, ook al heeft dat niet meteen iets te maken met mogelijke besparen. Intendeel. Er werd in 2010 gemiddeld meer geïnvesteerd dan in 2009. Zo zie je maar dat een economie met veel besparingen niet altijd meer winsten oplevert. Eén film ontbreekt aan dit lijst, en dat is Dylan Dog: Dead of Night die met zijn productiebudget van 20 miljoen dollar nauwelijks 4 miljoen zou hebben opgebracht. Maar gezien dat ik productiebudget niet kon verifiëren heb ik deze uit de lijst gelaten.

10. The Last Station (2010) Michael Hoffman
Productioncost: $18 million - Worldwide Gross: $13,55 million (Sony)

Niet alle films die een Oscar-nominatie op zak hebben (in dit geval voor beste mannelijke bijrol en beste vrouwelijke hoofdrol) kunnen scoren aan de box-office. Nochtans waren ze goed voorbereid door de release van hun film op de vooravond van de oscar-selectie te plannen. Mocht The Last Station in de prijzen vallen dat zouden ze nog kunnen genieten van de extra publiciteit. Maar niet dus, ook al is deze prent uiteindelijk nog zo slecht niet, maar de gemiddelde bioscoopbezoeker is niet meteen geïnteresseerd in de laatste levensjaren van Leo Tolstoy. Op het acteerwerk van Christopher Plummer en Helen Mirren valt uiteraard niets op aan te merken, maar sexy is de film in geen geval.

9. My Soul to Take (2010) Wes Craven
Productioncost: $25 million - Worldwide Gross: $20,97 million (Universal Pictures)

Wes Craven (Scream, A Nightmare on Elm Street) is een 'hit-and-miss' regisseur geworden. Soms is er een ware stormloop van bezoekers voor zijn films, op andere keren horen we krekels in de bioscoopzaal. En My Soul to Take behoort tot die tweede categorie. De reden waarom de film zo slecht werd ontvangen hoef je ook niet ver te gaan zoeken; het was gewoon een slechte film en misschien ook wel de zwakste horrorprent uit zijn gehele oeuvre. Ja, zelfs nog slechter dan Cursed (2005). De film begint over-the-top en blijft erover.

8. Green zone (2010) Paul Greengrass
Productioncost: $100 million - Worldwide Gross: $94,88 million (Universal Pictures)

Het probleem met Green Zone is dat hij te weinig vuurwerk levert voor een mainstream actiefilm en te weinig diepgaand voor een politiek drama, en dit is wel spijtig want er valt anders heel wat te zeggen over de Amerikaanse zoektocht naar hun massa vernietigingswapens. Er zijn zowat anderhalf miljoen Irakezen gesneuveld met 17 zelfmoorden per dag, naast 30'000 Amerikaanse soldaten die in bodybags terug kwamen. Ook al had de film de bedoeling de aanwezigheid van de Amerikanen in Irak te bekritiseren, is het meer een pamflet voor links-liberalen, die er uiteindelijk zelf niet gediend mee zullen zijn gezien alles veel te ongenuanceerd overkomt. Het duo Matt Damon/Paul Greengrass werkt beter in een Jason Bourne context.

7. The Wolfman (2010) Joe Johnston
Productioncost: $150 million - Worldwide Gross: $139,79 million (Universal Pictures)

Visueel is The Wolfman dik in orde, maar voor de rest is deze remake nauwelijks angstaanjagend. Regisseur Joe Johnston slaagt er tevens is om een film over een weerwolf, met een script van Andrew Kevin Walker (Se7en, The Game) en acteurs als Benicio Del Toro en Anthony Hopkins, al zo saai te maken als gras zien groeien. Daar waar An American Werewolf in London ons naar de keel greep met het menselijk drama achter de transformatie, verliest Johnston zijn focus en verdwaalt hij in de goedkope gothic-horror referenties van uit de jaren stillekes en de platvloerse camp.

6. Scott Pilgrim vs. the World (2010) Edgar Wright
Productioncost: $60 million - Worldwide Gross: $47,66 million (Universal Pictures)

Deze film staat in mijn Top 10 Favoriete Films uit 2010 ook al werd Scott Pilgrim vs. the World een flop. De reden waarom deze film verlies heeft geleden is voornamelijk te wijten aan zijn onderwerp die besteed was voor een select publiek van comic-book geeks. Een dergelijke film die zich richt op een bepaalde niche in de filmmarkt scoort zelden hoog aan de box-office, en 60 miljoen als productie-budget is misschien wat overschat. Maar ik heb er van genoten. Je dompelt onder in de echte comic-book wereld zoals je nog nooit eerder ervaren hebt.

5. Repo Men (2010) Miguel Sapochnik
Productioncost: $32 million - Worldwide Gross: $18,41 million (Universal Pictures)

Daar waar science-fiction actiefilms (Transformers, The Island, Total Recall) goed in de markt liggen, zijn science-fiction thrillers (Sunshine, Splice, The Invasion) een moeilijk genre om aan een breed publiek te verkopen. En nochtans had deze film alles om te scoren: sterke cast, beperkt budget maar voldoende om het script te verfilmen, een talentvolle Director of Photography. Het enige wat de film niet had was een intelligent scenario. Van alle debiele eindes in de filmgeschiedenis haalt Repo Men zeker de Top 10 lijst. Het weet ook niet precies in welk genre het wil uitblinken: komedie, actie of thriller. Wat ik zou voorstellen in de oorspronkelijke cast terug te halen met een andere regisseur en de film opnieuw te maken vanaf het moment dat Jude Law een electro-shock krijgt (zo halfweg de film).

4. Extraordinary Measures (2010) Tom Vaughan
Productioncost: $31 million - Worldwide Gross: $15,13 million (CBS Films)

De mediocriteit in Extraordinary Measures is stuitend. Smaakloos vertier met Harrison Ford en een schaamteloos scenario dat ook nog eens gebaseerd was op waar gebeurde feiten. Samen met Desperate Measures (1998) zijn het twee measures die een maat voor niets waren. Maar de reden waarom het volk weg bleef is deels ook te danken aan de mislukte media-campagne die zelf niet wist hoe de film verkocht moest worden. Enerzijds werd de film gepromoot als een medische thriller, anderzijds als een emotioneel drama. De trailers waren ook onevenwichtig en hadden met hun afschuwelijke titels ook een troosteloos tv-film ondertoontje.

3. The Warrior's Way (2010) Sngmoo Lee
Productioncost: $42 million - Worldwide Gross: $11,09 million (Relativity)

Kate Bosworth en Geoffrey Rush in één en dezelfde film was voor mij iets van een verrassing. De opeenstapeling van het ene martial-art en western cliché na het andere, was voor mij een andere verrassing. Maar de verschrikkelijk slechte dialogen en het afschuwelijke camerawerk in The Warrior's Way hebben waarschijnlijk heel wat bioscoopbezoekers verrast. Maar dit is het zoveelste bewijs dat het martial art/western genre gewoon niet werkt.

2. Jonah Hex (2010) Jimmy Hayward
Productioncost: $47 million - Worldwide Gross: $10,90 million (Warner Bros)

Ook die andere western, Jonah Hex, deed het slecht en dat zal waarschijnlijk voor een groot stuk te danken zijn aan de onnatuurlijke mix tussen het comic book genre en de western. Ook Cowboy’s & Aliens zal met veel moeite zijn productiebudget kunnen terugwinnen tijdens zijn bioscoop-release. Daarnaast werd er iets teveel gehoopt op de Megan Fox factor in alle trailers. Niemand geeft een moer om Fox, dus hadden ze misschien beter de focus gezet op Josh Brolin. Maar goed, de film is het zwakste van wat er in de aanbieding was in 2010.

1. How Do You Know (2010) James L. Brooks
Productioncost: $120 million - Worldwide Gross: $48,67 million (Columbia Pictures)

Maar de grootste flop van 2010 stond op rekening van How Do You Know. De nieuwe romantische komedie van As Good as It Gets (2004) regisseur James L. Brooks, die na zijn andere fiasco Spanglish (2004) waarschijnlijk zijn carrière als regisseur wel kan vergeten. Wanneer een romcom niet grappig is en niet romantisch, dan heb je een probleem. En wanneer Columbia Pictures zo dwaas is om tegen dit script zomaar eventjes 120 miljoen dollar tegen te smijten, dan heb je ook nog eens af te rekenen met een financiële kater. En wie heeft die idiote titel bedacht?

***Related Posts***
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006

Guilty pleasure. Mocht de term nog niet bestaan, dan zou hij zeker zijn uitgevonden voor deze Scream 4 (2011), een film die weinig nieuws toevoegt aan het genre, maar oh zo entertainend is. Regisseur Wes Craven en scenarist Kevin Williamson tonen dat er nog hoop is voor franchises die eindigden met een sisser (Scream 3 in 2000) en dat het nooit te laat is om een genre opnieuw uit te vinden.

Korte inhoud: Vijftien jaar is het ondertussen geleden dat seriemoordenaar Ghostface en zijn mes hun opwachting maakten in het tot dan toe vredige stadje Woodsboro. Ter gelegenheid van deze lugubere verjaardag brengt overlever Sidney Prescott (Neve Campbell) een bezoekje aan haar voormalige woonplaats. Sidney heeft namelijk een boek geschreven over de moorden, en geen betere plaats om met je book tour halt te houden dan de plaats waar het allemaal begonnen is. Sidney’s aanwezigheid zorgt echter niet alleen voor starende blikken en gefluister, maar ook voor een hele resem nieuwe moorden. Ook Ghostface wil immers de vijftiende verjaardag van de moorden herdenken…

New decade. New rules luidt de tagline van deze Scream 4. En inderdaad, er is niet alleen veel gebeurd in Woodsboro, maar ook in het filmlandschap. De teen slasher — en eigenlijk de horrorfilm tout court — die met de eerste Scream (1996) een revival kende aan het einde van de jaren ’90 (zie ook o.a. I Know What You Did Last Summer, Urban Legend of Final Destination) heeft moeten plaatsruimen voor de torture porn, genre Saw en Hostel. Maar Craven en Williamson hebben het duidelijk niet zo begrepen op Jigsaw en consoorten en brengt met Scream 4 weer een ouderwets avondje griezelen, waarin achter elke hoek een gek met een mes kan staan, en zelfs een bloempot je hartslag doet versnellen.

Scream 4 steekt regelmatig de draak met de nieuwe regels in het horrorgenre, zo is het onverwachte nu het nieuwe cliché, kunnen maagden sterven, terwijl je momenteel blijkbaar meer kans hebt een sadistische moordenaar te overleven als je gay bent. Het is maar dat u het weet. Een van de sterke punten van de franchise is altijd al zijn grote dosis humor en zelfrelativering geweest. Ook in Scream 4 is dit niet anders met een heerlijk verrassende openingsscène met Anna Paquin en Kristen Bell (bijna zo onverwacht als de dood van Drew Barrymore in 1996).

Op vijftien jaar tijd zijn natuurlijk niet alleen the movies veranderd, maar ook de maatschappij. Zo kende het internet uiteraard een serieuze boom en lopen tieners nu allemaal al twitterend rond met een iPhone waarmee ze meteen al hun media kunnen streamen. Dat biedt niet alleen nieuwe mogelijkheden voor de filmmakers maar ook voor Ghostface, die het wel geinig vindt om zijn moorden te filmen en op internet te zwieren. Voor de personages uit de eerste Scream-generatie is het echter even wennen aan al deze nieuwe technologie, zo schrikt sheriff Dewey Riley (David Arquette) zich een hoedje wanneer het nieuws over de moorden plots alomtegenwoordig op internet staat.

Er wordt voorts weinig geraakt aan de succesformule van de eerste film. De acteurs werden voor de eerste Scream al gerecruteerd uit het televisievijvertje (Neve Campbell uit ‘Party of Five’, Courteney Cox uit ‘Friends’, in de sequels Sarah Michelle Gellar uit ‘Buffy the Vampire Slayer’, of Scott Foley uit ‘Dawson’s Creek’). Ook in Scream 4 duiken weer heel wat bekende tv-gezichten op zoals Hayden Panettiere (‘Heroes’), Adam Brody (‘The OC’), Kristen Bell (‘Veronica Mars’) of Anna Paquin (‘True Blood’). Zij worden aangevuld met youngsters als Emma Roberts, Erik Knudsen en Rory Culkin zodat niet alleen de fans van het eerste uur blij zullen zijn met de terugkeer van Campbell, Cox en Arquette, maar ook het huidige tienerpubliek leeftijdsgenoten krijgt om zich mee te identificeren.

Het scenario van Williamson zit clever ineen, en verveelt geen seconde. Elk personage passeert wel eens de revue als mogelijke verdachte, maar de kans is klein dat u de uiteindelijke moordenaar kan ontmaskeren. En tegelijk komt deze ontknoping helemaal niet onwaarschijnlijk over. En dat is nu net de kracht van de Scream-films: de motieven van de dader blijven geloofwaardig, en het geheel wordt gebracht met een grote saus humor.

‘Don’t fuck with the original’, zegt Sidney Prescott ergens in de film. Sequels zijn dan ook zelden de beste film uit deze reeks, maar deze Scream 4 doet wel een zeer verdienstelijke poging. Scream 4 is meer dan guilty pleasure, het is gewoon een goede film. Welcome back, Sidney!

***Related Posts***
25/01/2011: Scream 4 trailer
31/08/2010: Anna Paquin en Kristen Bell in Scream 4
05/05/2010: Een nieuwe trilogie voor de Scream-franchise
27/07/2008: Scream 4 dan toch bespreekbaar voor Neve Campbell
02/09/2005: Geen Scream 4 voor Neve Campbell

We hebben er lang moeten op wachten, maar de trailer van Scream 4 (2011) van horrormeester Wes Craven. In 2005 was Neve Campbell niet van plan om mee te spelen, maar ondertussen heeft ze van gedacht veranderd. Zij zal ondermeer ook Anna Paquin en Kristen Bell vergezellen, die als eersten zullen sterven in de intro van de film.

Daarnaast zien we ook nog Emma Roberts (nicht van Julia), Hayden Panettiere en Rory Culkin (broer van Macaulay). Ook de knappe Marielle Jaffe en de blondine Marley Shelton. Met andere woorden, genoeg schoon volk om in deze nieuwe slasher af te slachten. Het enige spijtige is dat ze Jamie Kennedy hebben vermoord in deel twee, en die had ik echt wel gemist in het zwakke Scream 3 (2000) en we zullen hem missen in het 4de deel.

Korte inhoud: Tien jaar is er verstreken sinds Sidney Prescott (Neve Campbell) haar laatste confrontatie had met de gemaskerde moordenaar Ghostface. Ze leeft nu geïsoleerd en ze heeft ze een boek geschreven dat veel lovende kritieken heeft ontvangen. Ze wordt echter uit haar dagelijkse routine getrokken als Ghostface weer verschijnt in Michigan, met als gevolg dat Sidney weer herenigd wordt met Dewey (David Arquette) en Gale (Courteney Cox).

Wanneer je de trailer bekijkt, heb je niet meteen een 'wow-effect'. Het lijkt een standaard sequel film met dezelfde ingrediënten. Je vraagt je trouwens af of dit scenario van Kevin Williamson eigenlijk wel de moeite was om verfilmd te worden. Maar Wes Craven regisseert toch? - Yup, hij heeft alle Scream films geregisseerd, dus ook het zwakke derde deel. Ik heb gemerkt dat Scream het vooral moet hebben van de kwaliteit van het script. Als dat op de ballen trekt, zal Wes Craven hier geen succesverhaal kunnen van maken. De eerste film was vernieuwend, de tweede film was een mooie knipoog naar de ‘sequel als genre’ , maar de derde was uitgemolken en kon me nauwelijks behagen. Hoewel, de derde film was niet geschreven door Kevin Williamson, maar wel door Ehren Krueger (die ondermeer ook verantwoordelijk is voor Transformers; Revenge of the Fallen en The Brothers Grimm, en dat zou al genoeg moeten zeggen). Er dus nog hoop.

En de vraag aan ieders lippen (enfin, toch bij het mannelijk geslacht van hetero aard): "gaat Neve Campbell eindelijk naakt? ". Ze was innertijd nogal preuts, en liet de naakt-scènes meestal over aan de andere actrices - cf. Wild Things (1998). En wanneer je dat al te expliciet probeert te verbergen, wordt iedereen dan wel echt curieus.

***Related Posts***
31/08/2010: Anna Paquin en Kristen Bell in Scream 4
05/05/2010: Een nieuwe trilogie voor de Scream-franchise
27/07/2008: Scream 4 dan toch bespreekbaar voor Neve Campbell
02/09/2005: Geen Scream 4 voor Neve Campbell

Ik had een paar dagen gelden een review geschreven over de originele A Nightmare on Elm Street (1984) van Wes Craven, dus kon ik er eigenlijk moeilijk om heen om ook de remake te bespreken. Met deze film hebben in ieder geval al de grote 80’ties horroriconen een remake gekregen (Halloween, Friday the 13th), maar het waren niet meteen hoogvliegers, en ook deze A Nightmare on Elm Street (2010) van Samuel Bayer komt nog niet aan de hielen van het origineel.

Korte inhoud: Nadat de conciërge van een school, Freddy Krueger (Jackie Earle Haley), door een groep boze ouders levend verbrand wordt, omdat hij kinderen seksueel misbruikt zou hebben, keert hij terug als een moordenaar met een verbrand gezicht. Freddy wil wraak nemen op de kinderen, die nu rond de 18 zijn; met name Nancy (Rooney Mara), Quentin (Kyle Gallner), Jess (Thomas Dekker), Kris (Katie Cassidy), and Dean (Kellan Lutz). Hij hangt rond in het onderbewustzijn van de tieners, waarna hij hen met zijn vlijmscherpe messen vermoordt. Maar was Freddy wel echt schuldig, of werd hij vals beschuldigd?

Toch hebben Wesley Strick en Eric Heisserer moeite gedaan om toch niet exacte hetzelfde te vertellen als in het origineel. De slasher begin ook in een American Diner met een kerel genaamd Dean (Kellan Lutz) die het slachtoffer wordt van Krueger voor de ogen van zijn vriendin Kris (Katie Cassidy). Maar spijtig genoeg gaan de scenaristen niet ver genoeg in hun verhaal en vallen om de zoveel minuten terug op een iconische scène uit het origineel (Freddy die uit de muur komt, de handschoen in het bad, de bodybag in de klasgang, het exorcist moment in de slaapkamer, …). Waar staat echter geschreven dat een ‘remake’ dezelfde scènes moet bevatten als in het origineel. Anderzijds zullen heel wat bioscoopbezoekers verlangen om die specifieke scènes terug te zien. Het is geen eenvoudige evenwichtsoefening, maar in het geval van deze remake, had ik het gevoel dat de makers een betere film hadden kunnen maken door geheel af te stappen van het origineel, en slechts heel sporadisch een knipoogje te maken. Nu springen ze van het verleden naar het heden, en heb je zowiezo te weinig screentime voor de backstory én te weinig screentime voor de hoofdacteurs in het heden.

Ook op vlak van techniek kan er niets op aangemerkt worden. De effecten zijn uiteraard beter en over de fotografie van Jeff Cutter (Orphan) valt niets op aan te merken. Enkel al die intro is een pareltje van kleurenfotografie en compositie. Laat ik dan meteen ook de verbluffende art direction in de verf zetten van Craig Jackson (Public Enemies, Eagle Eye, Derailed). Zeker op blu-ray in high Definition komt deze film visueel volledig tot zijn recht.

Maar het probleem zit hem in de foute keuzes van de videoclip-maker en de halfbakken vertolkingen van de nog jonge acteurs. Samuel Bayer, die hier zijn debuutfilm tekent, weet niet waarmee hij bezig is. Nochtans heeft hij zowat alle denkbare middelen ter zijne beschikking, alsook een crew waar menig Europeaanse filmmaker jaloers zou van worden. Maar hij bakt er niets van. De vertolkingen van de acteurs gaan van steriele blikken tot over-acting, maar geen enkele weet een overtuigend personage neer te zetten of nog maar sympathie op te wekken. Vergeleken met de toen nog onervaren en bij momenten radeloze acteerprestatie van Johnny Depp in de originele film, moet je toegeven dat dit zelfs nog meer aanstekelijk was dan de levenloze prestaties van de cover-girls & boys cast.

De vertolking van Jackie Earle Haley is verre van zo ‘bangelijk’ als deze van Robert Englund. Enerzijds heb je constant het idee dat hij een reptiel-achtig latex masker draagt, en dat hij veel weg had van een oude man met een huidziekte. Nochtans was dit een essentieel punt van de special FX mannen, die Freddy Krueger een natuurlijk verbrand gezicht wilden geven: MAAR HET WERKT NIET! De expressie van Krueger is vrijwel onbestaan, en om het geheel nog wat erger te maken heb je de indruk dat zijn lippen niet bewegen en dat we een voice-over stem horen als hij spreekt. Los van de vergelijking met het origineel is dit gewoon belachelijk. Ook de nadruk op de pedofiele background van het personage maakt alles misschien een tikkeltje te zwaar voor dit genre van film.

Daar waar de originele film een bron was van inspiratie, heeft deze remake geen enkele bestaansreden of toegevoegde waarde. De remake verzet ook geen grenzen, zoals het origineel wel deed, en berust enkel maar op de naambekendheid en het iconisch karakter van de originele film. Ondertussen werden reeds in tal van films het werk van Wes Craven gekopieerd, en bijgevolg overstijgen deze scènes nauwelijks het niveau van het cliché. Uiteindelijk is het een samenraapsel van emotieloze geweld-scènes zonder enige vorm van structuur of rationaliteit, hoe ziekelijk deze ook mag zijn. Het resultaat is dat deze A Nightmare on Elm Street sequel snel op de zenuwen begint te werken.

De keuze om een videoclipmaker te nemen om deze film te regisseren is uiteraard een beslissing van Michael Bay en zijn bedrijfje Platinum Dunes, die tegenwoordig synoniem staat voor ‘afgelikte en inhoudsloze pulp’. Uiteraard zou de man meer oog hebben voor het visuele aspect dat het inhoudelijke, maar zelf op visueel vlak schiet de man tekort. Vele mise-en-scènes komen houterig over en je hebt bij momenten de indruk naar een Vlaamse film te kijken. Er zijn ook geen cameo’s in de film, ook al waren er veel mogelijkheden. Misschien wil dat ook wel iets zeggen over wat zij van de remake dachten.

Uiteindelijk zal de grootste nachtmerrie zijn dat Platinum Dunes aan het overwegen is om een sequel te maken, gezien de film zijn omzet toch wel wist te verdubbelen aan de box-office. Op de blu-ray vinden jullie nog heel wat deleted scenes en making-off filmpjes voor de liefhebbers.

***Related Posts***
18/10/2010 : A Nightmare on Elm Street (1984) review
29/09/2009 : A Nightmare on Elm Street remake trailer
31/01/2008 : A Nightmare on Elm Street zonder Robert Englund
12/02/2006 : Freddy Krueger vs Jason Voorhees vs Michael Myers

De Nightmare on Elm Street remake was op geen enkel gebied een verbetering op het origineel, A Nightmare on Elm Street (1984) van regisseur Wes Craven. En deze film brengt Warner Bros nu uit op blu-ray met een karrevracht aan extras, gaande van essentiële audio-commentaren, alternatieve eindsequenties en behind the scenes. Alles voor de echte fans van het horror-genre.

Korte inhoud: Tina (Amanda Wyss) rent door een tunnel een ketelhuis in en wordt achtervolgd door een verminkte man (Robert Englund) met een bruine hoed op en messen aan de vingers van zijn rechterhand. Net voordat ze aan flarden gesneden wordt, doet ze haar ogen open en is ze weer wakker. Dat haar nachthemd scheuren vertoont, maakt haar nog niet echt bang. Maar als ze dan hoort dat haar beste vriendin Nancy (Heather Langenkamp) over exact dezelfde man heeft gedroomd, beginnen de zenuwen toch op te spelen. Is ze nog wel veilig in haar dromen? Samen met haar vriend Glen (Johnny Depp) probeert Nancy de zaak uit te zoeken. Wanneer Tina uiteindelijk het slachtoffer wordt aan een brutale moord zet Lt. Donald Thompson (John Saxon) alles in het werk om de bizarre moord op te lossen.

Het blijft één van de meest doordachte scenario’s uit het slasher-genre (in een periode waar het slasher-genre al oud en versleten was) en het kan geen verrassing zijn dat er ook 6 sequels zijn gemaakt, naast een 'Freddy vs Jason'-film. Wes Craven maakte de film met een productie budget van 1,8 miljoen dollar. Bedenker Craven baseerde het personage Krueger op een angstaanjagende herinnering uit zijn eigen kindertijd. Als kind zag Craven naar eigen zeggen vanuit zijn slaapkamerraam een mismaakte man die boosaardig naar hem grijnsde en zei: ja, ik kijk naar jou. Even later was de man verdwenen. Oorspronkelijk zou Krueger een rood met geel gestreepte trui dragen. Later werd gekozen voor rood met groen omdat deze kleuren lastiger te combineren zijn voor het menselijk oog. Het verhaal van de film zelf is gebaseerd op een aantal gevallen van kinderen in de VS die last hadden van hevige nachtmerries en waarvan een aantal om onopgehelderde redenen in hun slaap overleden. Toen horrorfilms als The Shining (1980) en Friday the 13th (1980) aan populariteit begonnen te winnen, gebruikte Craven deze herinnering als inspiratie voor een film. Het idee van Kruegers handschoen was van actrice Langenkamp.

Het grote verschil met de remake zijn de sterke vertolkingen van de acteurs. In die tijd keken vele Amerikanen op naar een acteur als John Saxon, maar het waren vooral Heather Langenkamp en Johnny Depp (zijn debuutrol), maar vooral ook Robert Englund, die deze prent tot leven bliezen. En gezien het verhaal zich voltrok in zowel de reële als de droomwereld, kon de regisseur zich uitleven met creepy surrealistische scènes. Scènes die het horrorgenre pas echt op dreef brachten in de 80’ties. In een droom zijn er geen grenzen, en de kracht van de film lag hem daar waar de realiteit en de droomwereld bij mekaar kwamen. A Nightmare On Elm Street was op zovele vlakken superieur aan Halloween en Friday the 13th. Zelfs tot op de dag van vandaag werkt het origineel nog, zelfs beter dan de remake.

Het verschil ook met de vele zwakkere sequels is dat de film draait rondom de hoofdactrice Nancy, en niet rond Fred Krueger. Hoe minder je te weten komt van die moordenaar, hoe creepier de nachtmerrie is. Je hoort slechts flarden van een verhaal van een man die levend in brand werd gestoken, en dat volstaat om ons de stuipen op het lijf te jagen. Nancy is ook geen doodgewone screamqueen zoals Jamie Lee Curtis in Halloween, maar eerder een slim en heldhaftig meisje die naar het einde toe de strijd zal aanbidden met haar belager. Ze weet zelfs een aantal booby-traps te plaatsen, een beetje zoals de horrorversie van Home Alone. Vreemd genoeg heeft actrice Heather Langenkamp nooit geen echte acteer-carrière kunnen uitbouwen, in tegenstelling tot Depp, die eigenlijk in de film nog op zoek is naar zijn emoties en niet altijd zuiver staat te acteren.

De muziek maakt vaak de film, en hier is het niet anders. Charles Bernstein heeft hier de uitstekende muziekscore gemaakt diebij momenten lijkt op een slaap-melodietje en anderzijds heel dreigend aanvoelt. Het ingenieuze camerawerk in de film komt van Jacques Haitkin en op blu-ray komt zijn werk pas goed tot zijn recht. Wetende dat ze dit met low budget middelen hebben gemaakt blijft het indrukwekkend. Dit is een film die in elke collectie moet steken van iedere filmgeek.

***Related Posts***
30/10/2010: A Nightmare on Elm Street (2010) review
29/09/2009 : A Nightmare on Elm Street remake trailer
31/01/2008 : A Nightmare on Elm Street zonder Robert Englund
12/02/2006 : Freddy Krueger vs Jason Voorhees vs Michael Myers

Als we de mensen van USA Today mogen geloven zullen True Blood-actrice Anna Paquin en Kristen Bell elk een rolletje in de opkomende Scream 4 (2011) spelen. De film wordt op dit moment opgenomen in de Amerikaanse staat Michigan.

Regisseur Wes Craven was van plan om het script van Kevin Williamson (dat ondertussen 140 pagina's telt) zo geheim mogelijk te houden maar ondanks dat de informatie onder embargo werd verstrekt, is toch uitgelekt dat de rolletjes waarschijnlijk lijken op die van Drew Barrymore in de eerste Scream. Daarin werd zij onverwachts op hardhandige wijze geslacht. En het ziet er naar uit dat die twee mooie dames hetzelfde lot zullen ondergaan.

Als grote fan van de True Blood serie ben ik in ieder geval wel opgezet met de keuze van de X-Men actrice Anna Paquin. De actrice heeft voldoende talent om ook te schitteren als een echte scream-queen. Hoewel blijf ik de hoop koesteren dat ze iets langer zal meegaan, maar heel lang zal het nooit worden want de ster van de franchise blijft Neve Campbell, die in 2005 nog aarzelde om in deze sequel te stappen uit vrees dat het een carrière killer zou worden. Maar Neve heeft geen filmcarrière om van te spreken dus is ze maar al te graag van de partij. En datzelfde geldt voor Courteney Cox, bij wie het Friends filmproject steeds verder lijkt af te drijven, alsook mogelijke filmrollen in andere films.

Ook actrice Shenae Grimes (pic), het nieuwe gezicht uit de nieuwe "90210" serie, alsook die andere nieuwkomer Lucy Hale (pic). Twee meiden die snel op de slachtbank van de Ghostface Killer zullen eindigen. Horrorfilms zijn nu eenmaal de uitstekende plek voor jonge acteurs om zichzelf te bewijzen. Nu maar hopen voor hen dat ze langer zullen overleven dan Anna Paquin en Kristen Bell. Ook Emma Roberts, het nichtje van Julia Roberts zit in deze nieuwe sequel.

Update: Zoals reeds opgemerkt in de commentaren doet er een gerucht de ronde op de Perez Hilton site dat scenarist Kevin Williamson het zou zijn afgebold nadat er creatieve meningsverschillen waren met de studio. De interim scenarist Ehren Kruger, verantwoordelijk het miserabele treinongeluk Scream 3 (2000), zou opgeroepen zijn om de teugels in handen te nemen en het script te herschrijven. Meer nog! Wes Craven himself ‘zou’ hier niets aan kunnen doen en zelf machteloos zijn tegen de veranderingen van Weinsteins Dimension Films en een aantal acteurs zouden al het project verlaten hebben. Of dit allemaal klopt moet nog bezien worden, want de officiële nieuwsbronnen melden hier niets van, en ook Imdb heeft hier niets over geschreven. Laten we dus allemaal hopen dat het maar om een roddel gaat, anders staat de film er niet goed voor.

***Related Posts***
05/05/2010: Een nieuwe trilogie voor de Scream-franchise
27/07/2008: Scream 4 dan toch bespreekbaar voor Neve Campbell
02/09/2005: Geen Scream 4 voor Neve Campbell

De mensen van Entertainment Weekly hebben de nieuwe poster uitgebracht van de opkomende Wes Craven film Scream 4 (2011) uitgebracht.

De film gaat volgende maand in productie met een releasedatum voor april 2011. Wat is er zo speciaal aan de poster? Niets, ik had zelfs een leuker idee verwacht. Maar over deze nieuwe sequel is al langer dan vandaag sprake. Bob Weinstein wou kost wat kost nog een 4de deel, en wie weet een nieuwe trilogie met een 5de en 6de deel…

Hoofdactrice Neve Campbell had lange tijd volgehouden dat ze niets meer wou te maken hebben met een nieuwe Scream film. Maar gezien haar acteer-carrière maar niet van de grond ging, heeft ze dan toch besloten om deel te nemen aan de prent, tezamen met Courteney Cox en David Arquette. Wes Craven was in eerste instantie niet van plan de film te regisseren, maar zou zich wel laten overhalen indien het script sterk genoeg was. En blijkbaar heeft het scenario van Kevin Williamson dan toch een zekere indruk op de horror-regisseur gemaakt.

Craven zei dat hij met zijn 4de film een analyse wou maken van het genre van de afgelopen 10 jaar. De eerste films namen de oorspronkelijke slashers (Halloween, Friday the 13th,…) als inspiratiebron, maar met deze prent wil de regisseur het publiek aanspreken die is opgegroeid met films als Saw en de talrijke visueel uitgekiende horror-remakes. Craven weet hoe hij een publiek moet boeien met beelden, en is één van de betere verhalen-vertellers in het genre. Ik ben dus wel benieuwd wat hij voor ons in petto heeft. Eén ding is zeker, hij zal het genre nog maar eens opblinken.

Daarnaast mogen we binnenkort ook zijn horrorprent My Soul to Take (2010) verwachten in de bioscoop. Een film over de legende van een seriemoordenaar die terug zou keren naar een stadje om 7 kinderen te vermoorden die geboren zijn op de nacht dat hij zou gestorven zijn. De film heeft nog geen releasedatum bij ons, maar hij zou toch ergens dit jaar moeten landen in ons land.

Update 27/05/2010: Er was heel veel rond de hoofdacteurs te doen. Zo kwamen de namen van Ashley Greene, Lake Bell, Hayden Panettiere en Rory Culkin geregeld naar voor. Nu blijkt dat twee hiervan, Panettiere en Culkin, officieel bevestigd zijn. Ook komt het nieuws binnen dat Emma Roberts, het nichtje van Julia, is gecast voor een hoofdrol. Het gaat hier om het personage dat Ashley Greene in eerste instantie zou gaan spelen. Roberts zou de rol van Jill spelen, één van de voornaamste heldinnen in de film. Ze is het nichtje van Sidney (Neve Campbell). Panettiere speelt Jills sullige beste vriendin. Culkin zal dienen als Jills love interest. Mocht Lake Bell alsnog een rol krijgen, dan zal zij een politieagente spelen die Sidney nog kent van de middelbare school.

De sequel zal verwijzen naar manga's, Aziatische spookfilms, PG-13 horrorfilms, torture porn en het werk van M. Night Shyamalan. Regisseur Craven start in juni met de opnames van de film, en mikt op een bioscooprelease op 15 april 2011.

***Related Posts***
27/07/2008: Scream 4 dan toch bespreekbaar voor Neve Campbell
02/09/2005: Geen Scream 4 voor Neve Campbell

Films gebaseerd op strips hebben bewezen dat er een markt voor is, maar films die gebaseerd zijn op games blijven een moeilijke bevalling. En toch hoeft dat niet het geval te zijn als je een creatieve en intelligente scenarist weet te strikken. Denk maar aan die adaptatie van het populaire spelbord Cluedo van Anthony E. Pratt, in Clue (1985) van regisseur en scenarist Jonathan Lynn die de hulp inriep van co-scenarist John Landis. Deze prent is bij mijn weten zelfs de eerste adaptatie van een spelbord ooit. Het had geen verhaal, enkel een eerste act (een moord!) en de rest waren knappe typetjes.

Korte inhoud: Een groep mensen is uitgenodigd in een groot afgelegen huis, waar ze allemaal een alias krijgen. Ze komen erachter dat ze allemaal gechanteerd worden. Het is niet duidelijk wie de gastheer is maar dan wordt er iemand vermoord … maar door wie?

En als we de recente nieuwsberichten mogen geloven zou Gore Verbinski interesse hebben in een remake. De mensen van Film Junk schrijven het volgende:

Combining the best of two current Hollywood trends, the remake and the board game movie, Universal Pictures have reportedly hired Gore Verbinski (The Ring, Pirates of the Caribbean) to direct a movie based on the murder mystery game Clue.

Het zal niemand verbazen dat na het relatieve succes van de eerste film er ook nog een sequel, een tv-serie en een aantal spin-offs van werden gemaakt, maar het werd nooit beter dan de oorspronkelijke film. En de cast (pic) van die eerste film zal daar ook wel voor iets tussen zitten: Professor Plum werd vertolkt door Christopher Lloyd, Mrs. White - door de fetish actrice van Mel Brooks - Madeline Kahn, de butler Wadsworth door Tim Curry, Mrs. Peacock door Eileen Brennan, Mr. Green door Michael McKean, Miss Scarlet door Lesley Ann Warren, Colonel Mustard door Martin Mull en de meid Yvette door Colleen Camp. Dat deze film met theatrale karakter zal vallen of staan met zijn vertolkingen is nu al duidelijk.

Het was op de eerste plaats een komedie met een who-dun-it scenario, maar het was echt niet de bedoeling dat je op didactische wijze kon weten wie de dader was. De film stak uiteraard vol van 'clues' (het schilderij waar je de ‘echte’ butler op zag, de verwijzingen in de namen van de neven-karakters, de vele set-ups), maar het speelde uiteindelijk geen rol want de film had drie (!) verschillende eindes met drie verschillende daders. En toch wou de film geen spoof worden met al te belachelijke scènes. Een klein voorbeeld hiervan waren de wapens die een 80'ties update kregen. Niet alleen de six-shooter werd een gewone .38 pistool, en de loden pijp die was gebogen aan het uiteinde (als aanwijzing dat het wel eens van dienst was geweest als moordwapen) was gewoon recht.

Of de remake voor een hedendaags publiek zal werken is nog maar de vraag. Als ik kijk naar Wes Craven en zijn aanpak van de Scream-films, denk ik dat ook deze film een slimme aanpak nodig heeft en al dan niet met verschillende eindes. Maar dan moet er wel een zekere logica in zitten. Of misschien zetten ze gewoon de verschillende eindes op DVD en krijgen we één einde in de bioscoop-versie. Hieronder is trouwens een clipje uit de originele film. Enjoy!

De film waarmee Wes Craven zijn stempel had gezet op het horrorgenre was zonder enige twijfel The Last House on the Left (1972), waarin een 17 jarig meisje ten prooi valt aan een bende demente sadisten. Dit is ondertussen al meer dan 36 jaar geleden. Het was dus geen wereldschokkend nieuws dat een remake binnenkort in de zalen zal draaien, en dan nog wel een remake die geproduceerd is door Wes Craven zelf, die op zijn beurt een remake maakte van The Virgin Spring (1960) van het filmgenie Ingmar Bergman. Dit wordt dus een remake van een remake.

Na de niet onaardige remake van The Hills Have Eyes (2006), eveneens geproduceerd door Craven, ben ik echt wel benieuwd naar The Last House on the Left (2009), die volledig werd gedraaid in Cape Town (out of all places).

Korte inhoud: Nadat ze twee tieners, Mari (Sara Paxton) en Paige Martha MacIsaac, hebben ontvoerd en gemarteld, zoeken de twee schurken, Krug (Garret Dillahunt) en Francis (Aaron Paul), alsook de valse Sadie (Riki Lindhome), onderdak bij de ouders van Mari, één van hun slachtoffers. Wanneer die ouders, Emma Collingwood (Monica Potter) en John Collingwood (Tony Goldwyn), erachter komen wat ze hebben gedaan, barst de hel los.

Dat de nieuwe versie een aantal scriptwijzigingen heeft doorgevoerd zal meteen duidelijk worden bij het bekijken van de geslaagde trailer. Het lijkt minder gortig te zijn dan het origineel en iets meer story-driven, maar daarom niet minder beangstigend of gewelddadig. Ik heb in ieder geval de indruk dat de remake ook iets realistischer lijkt dan het origineel. Het is trouwens ook een verademing om nog eens Tony Goldwyn in actie te zien in een belangrijke hoofdrol.

Het project werd eerst aangeboden aan het Franse cineasten-duo David Moreau en Xavier Palud. Maar nadat de producenten het resultaat van hun verschrikkelijk slechte remake The Eye (2008) aanschouwden, hebben ze wijselijk van gedacht veranderd en voor de regie van deze remake de Griek Dennis Iliadis aangeduid. De scenaristen van dienst waren het groentje Adam Alleca en de ervaren Carl Ellsworth (Red Eye, Disturbia). Wanneer de film bij ons uitkomt is nog niet duidelijk maar deze wordt toch verwacht ergens in de zomer van 2009.