De FilmBlog

Ik ben verzot op debuutfilms, omdat ik de indruk heb dat regisseurs iets meer moeite doen om hun verhaal op een originele manier te vertellen. En dat kan vast ook wel gezegd worden van de opkomende Submarine (2010), geschreven en geregisseerd door Richard Ayoade. Het is een soort coming-of-age film met een 15-jarige die er een duidelijke agenda op nahoudt. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Joe Dunthorne. De regisseur werd bijgestaan door executive producer Ben Stiller.

Korte inhoud: We ontmoeten de vijftienjarige Oliver Tate (Craig Roberts). In zijn hoofd is hij een genie, in realiteit is hij sociaal onberekenbaar en niet populair. Deze zomer heeft hij als doel om zijn maagdelijkheid kwijt te raken met zijn vriendin Jordana (Yasmin Paige) en het huwelijk van zijn ouders te redden. Zijn moeder (Sally Hawkins) staat namelijk op het punt er vandoor te gaan met haar danspartner.

Je zou het een beetje kunnen zien als het Britse antwoord op Juno (2007) met Ellen Page en Michael Cera. Het is een tijdloze prent die zich onderdompeld in het leven van jongeren. Hoe zien zij elkander en hoe staan ze tegenover hun ouders, daarover gaat Submarine. En veel zit hem dus in de kleine gelaatsuitdrukkingen, de verborgen glimlach de schuchtere blikken. De jongen probeert het meisje te versieren zonder de tijd te nemen om haar te begrijpen, terwijl het meisje aangetrokken is door de onhandigheid van de jongen, maar Jordana is absoluut niet geïnteresseerd in romantiek. Oliver denkt daarentegen dat het dé manier is om sneller met haar in bed te duiken. De fotografie van de film laat vermoeden dat we ergens in de 70'ties en 80'ties zitten, met korrelige, polaroid flashbacks en retro-kledij.

Submarine wordt een grappige en intelligente prent een beetje in de stijl van de Wes Anderson films, met een hart op de juiste plaats. In tegenstelling tot een Napoleon Dynamite (2004) speelt dit verhaal zich af in een meer realistisch kader. De moeilijkheden die Oliver ondervindt zijn problemen waar veel teenagers mee zitten. Dus in plaats dat we met hen zullen lachen, zullen me met hen meevoelen en vertederd raken door hen. Ik weet niet wanneer Submarine bij ons zal uitkomen, maar hopelijk ergens in de herfst-periode van 2011.

*** Submarine trailer ***

Het is ondertussen al een tijdje geleden dat we nog iets van Jim Carrey hebben vernomen. Na zijn slapstick komediefilms (Dumb and Dumber, Pet Detective, The Mask) en zijn veel iets betere komedies (Man on the Moon, The Truman Show) verraste Carrey iedereen met de fascinerende Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004). Maar daarna werd het zichtbaar moeilijk om nog origineel uit de hoek te komen. Ook de box-office liet het de laatste jaren afweten, want Carrey was niet langer een garantie op succes. Fun with Dick and Jane (2005) was geen kassucces en The Number 23 (2007) bracht slechts 34 miljoen op aan de Amerikaanse kassa.

Dat het rubberen gezicht van Carrey (47) al iets stijver begint te worden zal niemand ontgaan zijn. Maar de acteur heeft bewezen dat hij naast smoelentrekker van dienst ook wel kan acteren. Maar de films waar hij in uitblonk kan je op één hand tellen. Benieuwd of deze Yes Man (2008) iets zal worden. De premisse is in ieder geval op zijn lijf geschreven.

Korte inhoud: Als Carl Allen de zoveelste aanvaring met anderen en ook met zichzelf heeft gehad, besluit hij dat het zo niet langer kan. Hij schrijft zich in voor een soort cursus die van een principe uitgaat: zeg overal 'ja' op. Aanvankelijk bevalt dit Carl goed, maar als het langer gaat duren ziet hij in dat een instemmend antwoord op alle vragen ook minder leuke kanten heeft.

Ik had misschien liever gehad dat Carrey zich voortaan zou toeleggen op iets meer dramatische rollen, maar de man weet ook wel dat het publiek hem voornamelijk kent van de komische films en dat daarin ook het commercieel succes zal zitten. In Yes Man zien we een man die zo vaak met zichzelf en zijn omgeving overhoop ligt, dat hij besluit een drastische gedragsverandering te ondergaan. Hij legt zich op om een jaar lang overal 'ja' op te zeggen. Aanvankelijk geeft dat hem een geweldig bevrijdend gevoel, maar na verloop van tijd ontdekt hij dat er ook nadelen aan zijn nieuwe gedrag kleven. Een thema die ons in ieder geval vertrouwd in de oren klinkt. In Liar Liar (1997) speelde Carrey eerder al een man die een flagrante gedragsverandering onderging - al ging het in die film om een pathologische leugenaar die zichzelf dwingt om nu eindelijk eens de waarheid te spreken. In de basis vertonen beide films echter bijzonder veel gelijkenissen.

De regisseur van dienst is Peyton Reed (The Break-Up) en het script is van Nicholas Stoller (Fun With Dick and Jane) en Jarrad Paul. Stuk voor stuk mensen die eigenlijk vooral tv-makers zijn. De film is trouwens losjes gebaseerd op de biografie van humorist Danny Wallace (die een klein rolletje speelt in de film). Lezers van het boek beweren dat men de titel en het concept heeft overgenomen maar voor de rest alles heeft gewijzigd. Producent David Heyman ('Harry Potter'-reeks) moest met het oog op de financiële crisis bovendien beknibbelen op het budget. Zelfs Carrey, die doorgaans 33 procent van de opbrengsten opstrijkt, moest water bij de wijn doen en krijgt nu slechts een percentage van de winst nadat de kosten daar van afgetrokken zijn. De sukkelaar…

De vrouwelijke hoofdrol in de film wordt vertolkt door Zooey Deschanel, een charmante en aangename verschijning, wiens ster momenteel rijzende is. Andere bekende gezichten in de film is de oude bekende Terence Stamp, Danny Masterson en Bradley Cooper. De score is verzorgd door dezelfde heren die verantwoordelijk waren voor de muziek voor de films Superbad (2007) en The 40 Year Old Virgin (2005), Lyle Workman en Mark Everett. De cinematografie is in handen van Robert D. Yeoman, die frequent samenwerkt met regisseur Wes Anderson. De bijdragen van al deze mensen kunnen niet voorkomen dat je bij het zien van de trailer en het lezen van de synopsis van deze film denkt: dit heb ik al eens eerder gezien. Ongetwijfeld grappig genoeg voor Carreys fans, maar ik ben niet zeker of bij ons de lachspieren nog zullen werken bij het zien van Yes Man die op 31 december 2008 in de zalen draait.

Het scheelde niet veel of twee van de hoofdrolspelers van The Darjeeling Limited (2007) konden de première van hun eigen film niet meemaken. Owen Wilson en Adrien Brody kregen beide te maken met een bijna-doodervaring; Wilson omdat hij geprobeerd heeft zelfmoord te plegen en Brody was bijna dood doordat hij gekeeld werd door een elektriciteitskabel toen hij in India op een rijdende pick-uptruck stond.

Inmiddels zijn de twee weer aardig opgelapt. Hoewel, in de film loopt Owen Wilson er rond met een enorm verband rond zijn hoofd. Vele mensen dachten eerst dat dit te wijten was aan de zelfmoordpoging, maar neen, de zelfmoordpoging is er pas gekomen in augustus na de opnames en de film had verder niets van doen met de wanhoopsdaad. Geruchten doen de ronde dat het ging om liefdesverdriet voor Kate Hudson. Wilson date momenteel de nieuwe Bionic Woman Michelle Ryan, dus denk ik dat alles wel goed zal gaan met de psychologische toestand.

Korte inhoud: Drie Amerikaanse broers (Owen Wilson, Adrien Brody en Jason Schwartzman) die elkaar al een jaar niet gesproken hebben, maken een treinreis door India met als doel de band met elkaar als broers terug te vinden en spiritueel gezien te groeien in het leven. Door een aantal incidenten met pijnstillers, Indiase hoestsiroop en pepperspray belanden ze midden in de woestijn en dient zich een nieuw, ongepland avontuur aan.

Regisseur Wes Anderson (The Royal Tenenbaums) kiest nog wel eens vaker iemand van de Wilson-broers (Owen, Luke en Andrew). Maar in deze film heb je drie acteurs die eigenlijk heel weinig met elkaar gemeen hebben, behalve dan een indrukwekkende neus. Het scenario werd verzorgd door Wes Anderson, Roman Coppola (zoon van Francis Ford Coppola) en Jason Schwartzman (neef van Francis Ford Coppola).

Eigenlijk is de film een eerbetoon aan Anderson’s fascinatie met India en zijn bewondering voor Jean Renoir’s The River (1951) en de films van Satyajit Ray. De soundtrack bestaat ook voor een groot gedeelte uit muziek die gebruikt is in films van Ray. Een behoorlijk deel van de film is opgenomen in een ouderwetse, kleurrijke trein die door de woestijn van Rajasthan reist. Het was voor de acteurs een serieuse uitdaging omdat de trein ook echt continu rijdende was tijdens het filmen. Het is niet voor het eerst dat een film van Anderson zich vooral afspeelt op en rond een bepaald vervoersmiddel. In The Life Aquatic bevond de cast zich vooral in en om een duikboot. Bill Murray speelt in elke film van Anderson sinds The Royal Tenebaums en Anderson vond dat hij ook niet kon ontbreken in The Darjeeling Limited. Murray komt daarom een aantal keer langs in de film, waaronder in de openingsscène.

Zoals je mag verwachten van een Wes Anderson film, zal het er allemaal heel wacko aan toe gaan. De trailer ziet er erg leuk uit met de mooie felle kleuren van India, gecombineerd met de ouderwetse trein die dwars door de woestijn dendert. Het verhaal is ook niet meteen duidelijk. De verwachting is dat het verhaal inhoudelijk gezien niet al te veel voorstelt, maar dat het er allemaal wel goed uitziet en er veel symboliek en zogenaamde spiritualiteit inzit. De meningen van criticasters lopen sterk uiteen en het is geen film waar iedereen bij voorbaat lovend enthousiast over is. Je moet het voor je zelf zien. De film heeft bij ons vreemd genoeg nog geen releasedatum gekregen, maar verwacht wordt dat hij ergens in maart van 2008 in de zalen moet draaien.

Ik heb nogal wat vrienden die het behangpapier in hun kamer vervangen hebben met filmposters, en vaak kan je via de filmposters ook een idee krijgen van 'wie' de persoon is. Vergeet dus, 'kleren maken de man' of 'de theorie van het schudden van handjes', kijk gewoon naar wat de persoon aan zijn (of haar) muur heeft hangen. Jongeren in een identiteitscrisis en zij die gewoon op zoek zijn naar een identiteit met posters van Tokio Hotel en Britney Spears komen hier niet in aanmerking. Dit postje legt ook de nadruk op mannen in plaats van vrouwen, gezien vrouwen minder geneigd zijn hun behangpapier of muurverf op te offeren.

Als er een persoon gigantisch veel posters aan zijn muur heeft hangen, moet je op zoek gaan naar de exemplaren die een belangrijke positie bekleden in de kamer (boven de haard, dicht bij het bed,…). Er zijn uiteraard uitzonderingen aan de theorie, maar over het algemeen kan je de volgende conclusies trekken wanneer je de volgende affiches zou aantreffen. Voel jullie vrij om de theorie aan te vullen in de reacties.

Rocky, Million Dollar Baby

Een poster die je regelmatig aantreft is deze van Rocky (1976). Bij meisjes zal dit dan Million Dollar Baby (2004) zijn. Meestal heb je dan ook te maken met ambitieuze én sportieve mensen. De film is voor hen een bron van inspiratie en in vele gevallen hebben ze ook wel ergens de CD liggen met "The Eye of the Tiger".

Het zijn vaak heel joviale mensen die regelmatig eens een blockbuster op dvd zien, maar niet echt wakker liggen van de nieuwe David Cronenberg. Ze lopen ook niet te koop met hun filmkennis en zijn zich goed bewust dat het om entertainment gaat.

Een paar jaar gelden trof ik nog Bloodsport (1988) posters aan, maar deze zijn ondertussen helemaal verdwenen nadat JC iets teveel met een scheef oog wordt bekeken.

Star Wars, Star Trek

Welkom in het huis van een gepassioneerde filmgeek! In dit geval is hij ook meestal mannelijk én vrijgezel. Je weet maar best "iets" af van Star Wars (1977) of Star Trek als je met zo iemand een relatie wil beginnen.

Bij mijn weten zijn de Star Trek fans iets ouder en iets meer geeky, dan de Star Wars posterboys. Maar wees gerust, er zitten ook geeks bij de SW-fans. Ze bekijken ook hopen films en hebben een enorme filmbagage, waaronder ook film noir films of Amerikaanse exploitation films. Een discussie over Star Trek en Star Wars schepen, en welke beter zijn, is stof voor een uitdeinende discussie waar zelfs Einstein en andere geleerden bijgesleurd kan worden. Maar ook op filosofisch of psycho-analitisch vlak weten de SW-fans heel wat. The Lord of the Rings begint stilaan een gelijkaardige fanbase.

The Matrix

Wees op je hoede van mensen die The Matrix (1999) poster aan hun muur hebben hangen. In veel gevallen zijn ze ook verzot op wapens en steekt er ene in het nachtkastje of in een kartonnen doos in de kleerkast.

Ze zijn iets intelligenter dan het doosnee NRA-lid, maar diepgaande filmdiscussies ga je niet met hen hebben. Buiten de Matrix-filosofie hebben ze een vrij beperkte filmkennis.

Ze zijn ook verzot op computer-spelletjes, grunge en hardrock muziek. Ze zijn vaak opvliegend wanneer je hun favoriete films durft te bekritiseren. Hun levensstijl kan vaak ook heel excentrieke vormen aannemen. Maar bon, het zijn niet allemaal 'problem childs' ... sommigen zijn gewoon verzot op latex, trenchcoats en Keanu Reeves.

X-Men, Spiderman, Batman

In tegenstelling tot Matrix fans, bezitten de superhero-posterboys geen wapens, wel poppetjes van hun helden (tot 500 euro per figuurtje) en heel wat comic t-shirts in hun kast. Ze lezen nu en dan eens een comic en zijn verzot op vintage issues die geïmporteerd zijn uit de States of uit Azië. Ze bezitten quasi allemaal een universitair-diploma (filosofie/geschiedenis) of hebben een Master-Degree uit een kunst-academie (film of animatie), en denken daarmee de top bereikt te hebben. Ze staan echter even ver in hun leven als de dag wanneer ze hun studies hebben aangevat. Ze zijn niet getrouwd en hebben moeite om 'de ware' te vinden. Ze zijn ook verzot op het Fantastische genre en beluisteren heel wat filmmuziek. Het zijn ook meestal vegetariërs en onverbeterlijke betweters.

Zij hebben net zoals de Star Wars posterboys een enorme filmbagage. They love Bryan Singer, they hate Brett Ratner. Van mensen als Lindsay Lohan of Sarah Michelle Gellar krijgen ze spontaan braakneigingen, maar je kunt met hen op café urenlang discussiëren over het Batman-pak in de Schumacher-films of de Spiderman-villains. Ze weten niets van musicals of romantische komedies, of beter, ze willen er niets van weten.

Clerks, Dogma, Smoke

Zij bezitten geen poppetjes of vuurwapens, maar misschien wel een plastiekzakje met marihuana. In tegenstelling tot de Rocky posterboys hebben zij geen grotere ambitie dan genieten van het moment. Ik weet niet hoe het komt, maar ze hebben bijna allemaal CD’s van Prins, The Police of Public Enemy in hun kast liggen, en situeert zich hun muziekvoorkeur tussen de late jaren ’80 en beginjaren ’90. Ze liggen niet wakker van hedendaagse muziek, en zijn niet echt verzot op videogames, maar wel op een spelletje poker.

Clerks-posterboys zijn plezierige mensen met een groot gevoel voor humor en een zachtaardig karakter. Zij hebben meestal geen diploma’s, maar zijn veruit de meest intelligente mensen die je zal tegenkomen, met niet alleen een enorme filmbagage maar tevens ook heel wat levenswijsheid – al lopen er ze niet mee te koop.

Zij hebben geen problemen om de ideale vrouw te vinden, ze vinden quasi elke vrouw geschikt. Het probleem is dat vrouwen niet zo verzot zijn op mensen wiens enige ambitie is om 'status quo' te blijven.

Planet Terror, Dukes of Hazzard, Barbarella, Death Proof

Als je verzeilt in een kamer vol met sexy posters van Barbarella (1968), Planet Terror (2007) of zelfs The Dukes of Hazzard (2005), let dan vooral goed op waarop je gaat zitten.
Tip: breng een fluorescerend licht mee, rubber handschoenen en wat anti-bacteriën crème. Handen schudden doe je beter niet. Groet de persoon in kwestie van op een veilige afstand en vergeet uw handen niet te wassen na vertrek.

Top Gun, Brokeback Mountain, Requiem for a Dream

De jongen in deze kamer is homoseksueel, en is er zich (nog niet) van bewust. Indien hij er voor uit komt zal je er ook wel een poster aantreffen van Brokeback Mountain (2005), maar zij die het weten dat ze gay zijn, maar nog geen "coming-out" ondernomen, hebben meestal ook nog een filmposter hangen van Y Tu Mama También (2001) en/of Requiem for a Dream (2000).

Het zijn geen grote filmkenners en gaan ook niet bijster veel naar de bioscoop … om naar een film te kijken (if you know what I mean), maar ze weten wel welke films in de prijzen is gevallen op filmfestivals en lopen maar lopen er niet mee te koop.

American Gigolo, Risky Business, Swingers

Op zoek naar een playboy, in deze kamer heb je hem gevonden – of toch iemand die denk van zichzelf een playboy te zijn. Maar in realiteit zijn ze niet bijster knap of intelligent, en hebben ze ook niet veel geluk met vrouwen. Het is te zeggen, ze zijn voor vrouwen véél te doorzichtig.

Hij weet niet dat de regisseur van American Gigolo (1980) het scenario schreef van Taxi Driver (1976), maar heeft wel overwogen een cursus Zweeds te volgen of een paar lessen gitaar of drum, om zo indruk te maken.

Ze zijn niet vies om hun haar vol met gel in te wrijven, ook al worden ze hierdoor vrijwel kaal op hun 35e. Ladies, you have been warned!

Rebel Without A Cause, Taxi Driver, Reservoir Dogs

Dit zijn rustige zielen die klassiekers kunnen waarderen en ze zelfs verkiezen boven blockbusters. Voor hen zijn er een duidelijke verschillen tussen een gewone film en een artfilm en ja, met hen kan er grondig gediscussieerd worden over smaak.

Maar hij is geen conformist, zoals de superhero’s posterboys wel kunnen zijn. Hij maakt geen regeltjes en laat zich graag verrassen. Toch zal hij liever naar het filmmuseum trekken dan naar een groot filmcomplex.

Ze zijn meestal ook gek op regisseurs als Spike Jonze en Wes Anderson.

Scarface, Goodfellas, Lost Highway

Er zijn 3 soorten mensen die deze posters hebben hangen. Enerzijds heb je de echte fans van Martin Scorsese, Brian De Palma of David Lynch. Ze zijn ook in het bezit van de boeken en in het geval van de Lynch ook de filmmuziek. Ze hebben ook een duidelijke voorkeur voor bepaalde films en vinden niet noodzakelijk alles goed.

Het tweede soort mensen, die posters van Scarface (1983) en Goodfellas (1990) ophangen, zijn de materialisten. Alles wat ruikt naar geld, vrouwen en macht is hun ding.

De derde soort – en zij behoren tot de overgrote meerderheid – zijn de "posers" of nog, de echte conformisten. Zij hebben regeltjes nodig omdat ze zich heel onzeker voelen. Dus, "blockbusters zijn bij voorbaat verderfelijk en alternatieve films moet je gezien hebben". Ze pakken graag uit met klassieke voorbeelden van regisseurs met ronkende namen, maar weten vaak niet veel meer dan de quotes uit de film. Ze beschouwen zichzelf als filmkenners omdat ze af en toe een alternatieve film zien, maar zouden in geen geval weten wat ze ervan moeten denken als het niet op voorhand door prominente filmcritici is beoordeeld. Zelden heb ik er al ontmoet met een 'eigen mening'. Meestal heb ik hun mening al ergens gelezen in een filmmagazine.

Audition, Chungking Express, Sympathy for Mr. Vengeance

Dat zijn geeks die verzot zijn op goeie entertainment, zoals Odishon (1999), Sympathy for Mr. Vengeance (2002), Chungking Express (1994). Zij die deze posters hebben hangen kunnen gerust urenlang zitten palaveren over aziatische remakes, of Wong Kar-Wai al dan niet overroepen is of de analyse van Blue Velvet (1986).

Na deze post zou het kunnen gebeuren, maar in de meeste gevallen zijn dit geen 'posers', maar echte filmliefhebbers die zowel thuis zijn op de markt van blockbusters als independent producties. Ze houden niet van Vlaamse films en zijn niet vies om naar Transformers te gaan zien.

Scenaristen, special-fx artists of DoP's die in de regisseurstoel plaats nemen, maken in veel gevallen vreselijk slechte films (cf. Eragon, Ask the Dust, Speed 2, Doom, …). Acteurs daarentegen hebben een iets betere track reccord, vooral met namen als Mel Gibson, Clint Eastwood, Peter Berg, George Clooney, Kevin Costner, Sean Penn, … en ga zo maar door. Er zijn af en toe wel flops (cf. The Brown Bunny, On Deadly Ground, The Quest, Albino Alligator,…), maar in de meeste gevallen leggen deze films ook de focus op de karakters en minder op de visuele effecten. Binnenkort zullen we Natalie Portman als regisseur aan het werk zien.

Acteurs gaan niet op pré-pensioen, en dan zeker geen acteurs die het min of meer gemaakt hebben in Hollywood. Zij willen in de filmsector blijven functioneren, en als het niet meer voor de camera kan, dan wagen ze hun kans achter de camera.

Maar heel zelden zien we jonge succesvolle actrices die kiezen om te regisseren. Natalie Portman is pas 26 jaar oud, maar dat weerhoudt haar niet van om elke kans aan te grijpen om te doen wat ze wil doen. Nadat een indrukwekkende carrière als jonge actrice, maakt ze binnenkort haar debuut als regisseur van A Tale of Love and Darkness (2009).

En daarmee stort Natalie Portman zich toch behoorlijk in het diepe, want A Tale of Love and Darkness is blijkbaar geen lichte kost. De film vertelt het verhaal van Amos Oz, die opgroeide in het door oorlog verscheurde Jeruzalem van de jaren ’40-’50 en in zijn jonge jaren de geboorte van de staat Israël meemaakte. Portman heeft haar eigen productiemaatschappij Handmadecharlie Films opgericht en tekende onlangs een tweejarig contract met Participant Productions, het bedrijf dat films met sociale thema’s produceert, zoals onlangs nog Syriana (2005) en An Inconvenient Truth (2007). De biopic A Tale of Love and Darkness is het eerste project dat Portman voor Participant zal realiseren.

Natalie Portman is de laatste tijd niet opgezet met haar beslissing om uit de kleren te gaan in heel wat films. Het begon allemaal met Closer (2004) waar ze de rol van een stripper speelde. Tijdens de montage had ze er wel voor gezorgd dat een aantal naaktscènes werden bijgeknipt, wat niet gebeurde in haar twee volgende prenten; Milos Forman's Goya's Ghosts (2006) (hoewel veel naaktscènes gebeurden door een body double) en Wes Anderson's zelf gefinancierde kortfilm Hotel Chevalier (2007), die zonder de ontblote borsten van de actrice nauwelijks zou worden gedownload van i-Tunes. Portman zei eerder over de folterscènes in Goya’s Ghosts: "I'm really sorry I didn't listen to my intuition. From now on, I'm going to trust my gut more. Sometimes the most powerful thing you can do is say no." Also sprach Darth Vader in Revenge of the Sith (2005) en met hem duizenden mannelijke fans.

***Related Posts***
21/08/2007: Natalie Portman en Hayden Christensen het minst overtuigende filmkoppel
21/03/2007: Natalie Portman uit de kleren voor Goya’s Ghosts
30/06/2005: Natalie Portman in V for Vendetta
02/02/2005: Natalie Portman als stripper in Closer
28/09/2004: Natalie Portman pics uit Closer

Het is al een tijdje geleden dat we nog iets van regisseur Paul Thomas Anderson (Magnolia, Boogie Nights) hebben gehoord. Zijn laatste bioscoopfilm was de komedie/drama Punch-Drunk Love (2002) met Adam Sandler en Emily Watson.

Maar binnenkort komt There Will Be Blood (2007) uit, met Daniel Day-Lewis in de hoofdrol. De titel 'There Will Be Blood' komt jullie waarschijnlijk bekend voor. Deze werd eerder gebruikt als ondertitel voor Saw II (2005). Laten we hopen dat deze film véél beter wordt.

Korte inhoud: Plainview (Daniel Day-Lewis) is een goudzoeker die de olierechten van een ranch opkoopt, waarna hij op een oliebron stuit. Maar dan herinnert hij zich de Amerikaanse droom en wordt hij erdoor verscheurd. Hij grijpt terug naar zijn geloof en familie, maar zij weten niet hoe ze hem van zijn hebzucht kunnen afhelpen. Stilaan wordt hij de man die hij altijd heeft gehaat.

Anderson is hij één van die cineasten die boordevol talent zit en véél te weinig films maakt. In diezelfde categorie zitten Wes Anderson, David Fincher, Terrence Malick, David O. Russell en ook wel Spike Jonze. Maar misschien is dit net het geheim van hun kunnen. Ze maken tijd vrij om te werken aan een ijzersterke film. En deze film heeft er alle schijn van om een contender te zijn bij de oscars. En dan zeker met een acteur als Daniel Day-Lewis, komaan! De man ontbloot zowel het beest als de pure menselijkheid in elk van zijn vertolkingen, uiterst complex en tezelfdertijd van een eerlijke eenvoud. Buitengewoon fascinerend. O ja, hier zal waarschijnlijk nog een Oscar-contender zijn voor Beste Mannelijke Hoofdrol. Dat voel je al bij het bekijken van de eerste beelden.

De film is gebaseerd op Oil, het boek van Upton Sinclair, en draait rond thema’s als familie, hebzucht en geloof tijdens de eeuwwisseling in Texas, waar de eerste oliebaronnen het zwarte goud ontdekken. De fotografie van Robert Elswit ziet er in ieder geval bijzonder knap uit. In deze prent treffen we geen Hollywood-sterren aan, maar daarom geen minderwaardige acteurs, zoals Paul Dano (Little Miss Sunshine en Ciarán Hinds (Miami Vice, de serie "Rome"). De film wordt bij ons verwacht in het voorjaar van 2008.