wes anderson

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2012

    Pin it!

    We zijn bijna aan het einde van 2012 en gezien wij op De FilmBlog goede tradities in ere houden is hier dan uiteindelijk het eindejaarslijstje van de Beste en Slechtste Films van 2012. Net zoals ieder jaar komen er in de maand december heel wat Oscar-waardige films uit die bij ons pas in januari of later in de bioscopen draaien. Ik denk bijvoorbeeld aan een Lincoln (2012), Les Misérables (2012), Cloud Atlas (2012) en ga zomaar verder. Ik moet ook nog Killing Them Softly (2012) en End of Watch (2012) zien, dus deze heb ik ook niet kunnen opnemen in de lijst. Maar gelukkig was er toch een ruim aanbod aan interessante films voor een top 10 samen te stellen.

    Net zoals elk jaar zijn er een aantal films die het vernoemen waard zijn, maar net uit de boot vielen. Neem nu Jagten (2012) van Thomas Vinterberg. Vinterberg heeft de gave om ons mee te slepen in een vertrouwde wereld waar we geconfronteerd worden met ongemakkelijke en beschamende situaties. Zijn film is een psychologisch drama waarin het hoofdpersonage (al dan niet valselijk) beschuldigd wordt van pedofilie. Het is niet zozeer het verhaal dan wel de vertolking van Mads Mikkelsen die pakkend is. Wanneer hij in beeld komt knettert er elektriciteit in de atmosfeer. Met een dergelijk controversieel thema kon je gemakkelijk verdwalen in een kluwen van ongenuanceerde clichés, maar Vinterberg schildert een emotioneel portret die van humor overslaat in steenkoude agressie en koelbloedige horror. Dit was ook zeker een film die een tijdlang blijft nazinderen.

    Twee andere films die ik nog zou willen vermelden zijn Prometheus (2012). Dit science-fiction epos van Ridley Scott is zowel fascinerend als frustrerend. Je kan de film niet zomaar afschrijven, maar scenarist Damon Lindelof heeft er toch zo’n zootje van gemaakt dat ik deze onmogelijk in mijn Top 10 kon zetten. Een andere film die mij is bijgebleven is Amerikaanse independent prent Compliance (2012), een schokkend waar gebeurd verhaal over een uit de hand gelopen telefoongrap. Het is een pakkend verhaal waar je enerzijds woedend van wordt en anderzijds wijst op het volgzame en weinig kritische gedrag van veel mensen. En met het drama in Engeland rond de zelfmoord van de verpleegster van Kate Middleton, is alles ook nog eens brandend actueel. Maar hieronder staan de films die de Top 10 lijst wel hebben gehaald.

    The Best Movies of 2012

    10. Looper (2012) Rian Johnson

    Sommigen vinden het een puinhoop van een film, voor andere is het een superoriginele en verkwikkende prent met een vleugje van Inception en Source Code, en ik behoor tot die tweede categorie. Looper (2012) is een een character driver sci-fi thriller met een schitterende vertolking van Joseph Gordon-Levitt en en pareltje van een script dat gonst van de geniale vondsten en intrigerende plotwendingen. Intelligent, inventief, visueel knap en bij momenten schrikwekkend, wat wil je meer? Ja, er zijn in de film een aantal zaken waar ik ook nog met vragen zit, maar al bij al heb ik hier enorm van genoten en zal ik die film zeker nog een aantal keertjes bekijken. Puik werk van regisseur/scenarist Rian Johnson, wiens carrière we bij deze op de voet zullen volgen.

    looper

    9. Skyfall (2012) Sam Mendes

    Ook al zijn de eerste 20 minuten niet meteen om over naar huis te schrijven, wat nadien komt is van het beste wat de James Bond sage te bieden heeft. Skyfall (2012) vond ik zelf net iets minder sterk dan Casino Royale (2006), maar na het belabberde Quantum of Boredom (2008) is dit weer een schot in de roos voor de Britse geheim agent. Je kunt het niet ontkennen dat regisseur Sam Mendes een volwassen film wou maken met een James Bond die met zichzelf in de knoop ligt. Zelfs de villain is niet meer de megalomane rijke slechterik die het einde van de wereld wil. De vertolking van Javier Bardem is al even tragisch als dat het complex is. Skyfall is bij deze echt een karakterfilm. En toch blijft het een Bond-film met alle nodige ingrediënten en een vette knipoog naar de Sean Connery periode. Ja, zelfs de oude Austin Martin werd van stal gehaald.

    Skyfall

    8. Holy Motors (2012) Leos Carax

    Een film die op je netvlies blijft plakken is Holy Motors (2012). Ik had geen voorkennis toen ik de film in de bioscoop zag en kwam aangenaam verrast uit de zaal. Het is een soort post-apocalyptische prent met een voorsmaakje voor sardonische zwarte humor en excessen in onze hedendaagse materialistische maatschappij. De film is zowel geschift in zijn inhoud als in zijn visuele bevlogenheid, maar tezelfdertijd een buitengewoon leuke kijkervaring. Holy Motors is geen experimentele cinema die enkel bestaat bij de gratie van het experiment, maar wel een verhaal die gedreven wordt door zijn menselijkheid. Het is in ieder geval een trip die in elke top 10 van 2012 thuis hoort wil deze lijst van enig belang zijn.

    Holy Motors

    7. Amour (2012) Michael Haneke

    Ik haat films die op voorhand bejubeld worden door de zogenaamde kritische pers, en dat je een beetje moreel verplicht bent om er naar toe te gaan. Ik heb Amour (2012) dus vrij laat gezien. Maar je kunt er niet omheen, Michael Haneke heeft opnieuw een ijzersterke film gemaakt. Amour is een aangrijpend portret van een koppel 80'tigers waarvan de vrouw getroffen worden door een aanval en plots het geheugen verliest. Ze wil niet opgenomen worden in het hospitaal en bijgevolg wordt hun huis een soort gevangenis of een soort mausoleum. Het acteursspel van beiden is van die aard dat je compleet opgezogen wordt door het drama en ingesloten door de claustrofobische regie van Haneke. We worden geconfronteerd met de kille dood, maar ook met menselijke warmte. Neen, je wordt er niet plezierig van, maar dit is wat mij betreft veruit de beste Haneke film tot nu toe en moest dan ook in deze lijst prijken.

    Amour

    6. The Hobbit: An Unexpected Journey (2012) Peter Jackson

    Ik ben fan van Lord of the Rings, en deze The Hobbit: An Unexpected Journey (2012) is alweer een glorieus epos. Het begin van de film, met zijn slapstick humor en zijn trage opbouw is misschien nog wat onwennig, maar nadien komt het verhaal op gang en zit je op het puntje van je stoel en de drie uur vliegen gewoon voorbij. Het eerste deel van The Hobbit is gewoon adembenemend, grappig en betoverend, en ik kan haast wachten op de twee vervolgfilms. Dit is geen Star Wars trilogie waar de actie dominant is. Dit is een J.R.R. Tolkien/Peter Jackson trilogie waar het verhaal en de personages op de voorgrond komen. Voor de rest is de 48 beelden projectie net iets als de 3D-technologie, het is een gimmick die niet kan opwegen tegen een sterk verhaal, maar ja, het is een andere kijkervaring. Neen, deze is voor mij niet de beste film van het jaar, maar wel zonder enige twijfel één van de 10.

     The Hobbit: An Unexpected Journey

    5. The Avengers (2012) Joss Whedon

    Het mag een klein mirakel heten dat scenarist/regisseur Joss Whedon - een erkend en bejubeld televisie icoon en de drijvende kracht achter cultreeksen als Firefly en Buffy: The Vampire Slayer - is geslaagd in zijn missie. Hij laat met The Avengers (2012) het ensemble van superhelden schitteren als nooit tevoren en brengt ons de allerbeste Marvel film ooit. Niet alleen dit, Whedon laat Ang Lee en Louis Leterrier ook nog eens zien hoe je Hulk op een overtuigende manier naar het witte doek kan brengen. Whedon verkiest zoals verwacht een makkelijk verteerbaar plot met voorspelbare keerpunten, maar kruid ditalles met subtiele inside jokes, grappige dialogen, en licht dramatische wendingen. Het is dan wel een clichématig geheel, toch is het Whedon's verdienste om toch enige originaliteit en frisheid voor de dag te leggen. Hij heeft gelukkig niet gekozen om de ernstige/donkere toer op te gaan à la Nolan met de Batman franchise, maar wel ten volle een correcte weerspiegeling te geven van de pulpy Marvel comics: ernst is ver zoek en overbodig. Het is comic entertainment om van te smullen.

    The Avengers

    4. Argo (2012) Ben Affleck

    Ik heb in mijn filmcollectie heel wat films uit de jaren ’70 en ook al is deze Argo (2012) een hedendaagse prent, vertoont deze toch heel wat gelijkenissen met die vorige periode waar ik zo van hield. Het bewijst nog maar eens het talent van Affleck, die er voor gekozen heeft om in zijn film mee te spelen en ook nog eens zijn energie te steken in de regie. En het heeft zijn vruchten afgeworpen. Deze briljante thriller gebaseerd op waar gebeurde feiten is veruit zijn meest volmaakte film. Het heeft niet die waauw-factor van de recente comic-adaptaties, maar het is zo knap omwille van zijn narratieve kwaliteit. Kan een film feilloos zijn, deze Argo is daar in ieder geval niet ver naast.

    Argo

    3. The Dark Knight Rises (2012) Christopher Nolan

    De visuele en inhoudelijke rijkdom die we hier in The Dark Knight Rises (2012) voorgeschoteld krijgen is om van te rillen. Als iemand me 7 jaar geleden zou vertellen dat een filmstudio bereid zou zijn om 585 miljoen dollar te investeren in een 7u35 minuten lange Imax blockbuster-trilogie die enkel bestemd is voor een volwassen en veeleisend filmpubliek - met plotgedreven actie en complexe, arglistige karakters, en waar de tedere romantiek is ingeruild voor een duistere en verontrustende thematiek – dan zou ik eens goed hebben gelachen. Het credo was 'hoge kwaliteit primeert boven beeldmanipulatie' en het was tevens een ode aan de filmpellicule in een digitaal tijdperk. En in dat licht hebben we hier een sterk verhaal van de geboorte, de val en de heropstanding van Batman. De derde film van een trilogie is meestal diegene dat het meest ontgoochelt, maar deze Dark Knight Rises is de perfecte afsluiter voor de perfecte trilogie. Ja, Bane is minder goed dan Heath Ledger, meer nog, The Dark Knight (2008) was een betere film, ja Marion Cotillard heeft een belachelijke sterfscène neergezet en ja, Nolan wou iets teveel zaken vertellen in veel te korte tijd. Maar desondanks al deze minpunten overstijgt deze prent de gemiddelde film, zowel op inhoudelijk als op visueel vlak.

    The Dark Knight Rises

    2. Django Unchained (2012) Quentin Tarantino

    Sommige regisseurs vallen in herhaling, andere willen hun films volproppen van visuele effecten en vreemde camerabewegingen. Quentin Tarantino blijft zijn eenvoudige zelf en is tezelfdertijd meer vernieuwend dan om het even welke filmmaker. Drie jaar na de knettergekke oorlogsfilm Inglourious Basterds, pakt hij uit met de geniale spaghetti western Django Unchained (2012). Het is gewaagde, originele, gesofistikeerde en stijlvol western die bovenden buitengewoon ontspannend en schokkend is. Django Unchained is onversneden Tarantino, en behoort tot zijn beste films. Het is het werk van een regisseur die aan de top van zijn carrière staat en die zonder schroom een zware stoot verkoopt in de onderbuik van het puriteinse Amerika, zonder neerbuigend, belerend of pretentieus over te komen. Het is bloederige spaghetti western met een infuus van blaxploitation gemaakt door iemand die opstaat en gaat slapen met klassiekers uit de filmgeschiedenis.

    Django Unchained

    1. Moonrise Kingdom (2012) Wes Anderson

    En tussenin al dat comicbook geweld (I eat comics for breakfast) komt Wes Anderson op de proppen met zijn eigenzinnige, hartverwarmende en verfrissende Moonrise Kingdom (2012), wat voor mij zonder twijfel de beste prent was van 2012. Als je in staat bent om op dezelfde golflengte van Anderson te komen, dan opent dit een poort naar een verrassend en wonderbaarlijk universum vol avontuur, humor en popmuziek voor zowel jong als oud. Fans van Anderson-eske cinema en 60’ties nostalgie zullen hier dolle prent aan beleven. Ik was er in ieder geval van in de wolken. De hoofdrollen mogen dan wel vertolkt worden door kleine kinderen, hun belevenissen zijn bigger than life. Zalige vertolkingen, bijzonder knappe regie en een uitstekend en fabelachtige script van Anderson en Roman Coppola (The Darjeeling Limited), inderdaad, de zoon van Francis Ford Coppola.

    Moonrise Kingdom

    The Worst Movies of 2012

    10. Silent Hill: Revelation (2012) Michael J. Bassett

    Het regende crapy horror films in 2012. Het was niet meer om bij te houden. Neem nu de sequel Silent Hill: Revelation (2012). Wat was me dat! In het beste geval is het een showreel van één of ander visueel effectenhuis, in alle andere gevallen is dit iets om schaamrode wangen van te krijgen. Voor iemand die zelfs al het spel heeft gespeeld, heb je geen flauw idee wat de makers ons eigenlijk willen vertellen. Ik kreeg zelfs tinnitus verschijnselen van al die oorverdovende geluidseffecten. Wisten ze dan niet dat dit een 'SILENT' Hill film was?! Geluk eindigt deze draak van een film niet met een open einde die een mogelijke nieuwe sequel zou kunnen inhouden. Laten we dit begraven en doen alsof het nooit heeft bestaan.

    Silent Hill Revelation

    9. Ghost Rider: Spirit of Vengeance (2011) Mark Neveldine & Brian Taylor

    Een Top 10 worst movie lijstje zonder een Nicolas Cage film, zou een schande zijn. Dus hier is Ghost Rider: Spirit of Vengeance (2011) (tevens ook de enige Cage film die er te zien was in 2012). De sequel kwam bij ons in de bioscoop in februari van 2012. De eerste prent was zware teleurstelling, maar deze vervolgfilm had zowaar een plot en doet dus net iets beter. Maar maak je geen illusies, ook deze sequel is een stinker. Het regisseursduo die verantwoordelijk is voor de Crank-vehikels en het oerslechte Gamer (2009) maken hun reputatie van B-regisseurs alle eer aan. Na de zoveelste flop denk ik dat ze best solliciteren voor een andere dagjob. Voor een keertje kan ik Nic Cage moeilijk met de vinger wijzen. Zelfs met goed acteerwerk kan je niets aanvangen met het aangereikte materiaal en de bijkomende dwalende regisseurs-aanwijzingen.

    Ghost Rider Spirit of Vengeance

    8. Resident Evil: Retribution (2012) Paul W.S. Anderson

    De ene Anderson is de andere niet, en deze Paul W.S. zou nog geen goeie film kunnen maken mocht hij een scenario krijgen van Steven Zaillian en bijgestaan worden door Christopher Nolan in een productie van Jerry Bruckheimer. Resident Evil: Retribution (2012) kon evengoed op 1 staan in deze lijst, maar mijn verwachtingen waren al zo laag dat ik niet meteen geschokt was door de kwaliteit. Met deze film zijn er maar liefst 5 Resident Evil vehikels en alle vijf zijn ze het bekijken nauwelijks waard. In deze prent heb je zelfs de indruk dat niemand nog de moeite deed om hier iets deugdelijk van te maken. Hier is geen verhaal, enkel een montage van een hoop flitserige actie-shots overladen met tonnen digitale effecten. En wat me keer op keer verbijsterd, is dat dergelijke troep goed verkoopt, want de film brengt zo’n slordige 220 miljoen in het laatje. Begrijpen wie begrijpen kan.

    Resident Evil Retribution

    7. Dark Shadows (2012) Tim Burton

    Het resultaat is een vervelde en onsamenhangende adaptatie, die nog maar weinig met de oorspronkelijke serie van doen heeft. Tim maakt om de zoveel jaar een bangelijke prent, maar tussendoor stelt hij zich tevreden met commercieel afgelikte, en half-grappige troep, en deze Dark Shadows (2012) mag je gerust tot deze orde degraderen. En zo zijn er nog onbegrijpelijke plotwendingen en schreeuwende tekortkomingen. De creativiteit in deze prent staat in ieder geval op een laag pitje en de humor is nooit echt uitgesproken. De toon wisselt, net zoveel als de motivaties en drijfveren van de personages. Een uitstekend begin, maar halverwege stuikt de film in mekaar en als kijker krijg je er noch kop of staart van.

    Dark Shadows

    6. Battleship (2012) Peter Berg

    Ik had deze vrij vertaalde adaptatie van het boardgame een kans gegeven, omwille van regisseur Peter Berg. In het verleden heeft hij wel eens een behoorlijke prent afgeleverd. Maar wat hij hier met Battleship (2012) heeft afgeleverd stinkt een uur in de wind. Zelden heb ik zo’n knappe visuele effecten verknoeid gezien door zo’n belabberd script, lachwekkende dialogen (op een gegeven moment zegt iemand zelfs in de film "Who talks like that?" - My thoughts exactly!), troosteloos acteerwerk en een ridicuul einde. Maar de onzin begint pas echt op kruissnelheid te komen wanneer de aliens eindelijk op aarde landen, nadat we hen met ons visitekaartje hebben gestuurd met een supersonisch radiosignaal die blijkbaar sneller is dan het licht. Het heeft hen slechts een paar dagen/maanden gekost om tot bij ons te komen, dus spreken we van zeer geavanceerde wezens. Maar het humanoïd wezen lijkt al zo dom als een achterdeur. De scenaristen van dienst hebben ook niet veel zin om scènes uit te leggen, laat staan om iets op papier te zetten waarmee ze zichzelf ’s avonds nog in de spiegel kunnen bekijken.

    Battleship

    5. Playing for Keeps (2012) Gabriele Muccino

    Er waren heel wat zwakke komedies en romcoms dit jaar, zoals One for the Money (2012), The Babymakers (2012), The Watch (2012) of de laatste Eddie Murphy film A Thousand Words (2012). Maar de prent waar je echt medelijden kreeg voor de cast was toch Playing for Keeps (2012). Gerard Butler heeft hier duidelijk gemaakt aan alle filmstudio’s dat niemand interesse heeft om hem op het witte doek te zien. Playing for Keeps had een productiebudget van 35 miljoen dollar en uitgebracht in maar liefst 2840 filmzalen, maar zo goed als niemand kwam opdagen. En wanneer je deze halve romcom uiteindelijk te zien krijgt weet je waarom.

    Playing for Keeps

    4. The Paperboy (2012) Lee Daniels

    Deze film werd genomineerd op het festival van Cannes, en kreeg een nominatie voor beste actrice van de Golden Globes, en ondanks het knappe acteerwerk van Nicole Kidman is The Paperboy (2012) niets meer dan smaakloze pulp. En het grootste struikelblok van deze prent was regisseur Lee Daniels, die iets teveel bezig was met een stijloefening in plaats van een verhaal te vertellen die ons als kijker kon boeien. Deze Oscar-genomineerde regisseur verdient voor deze prent dan ook de Razzie van Worst Director. Waarom staat deze zo hoog in de top 10? Voor de simpele reden dat dit echt wel een knappe film had kunnen worden, maar de man achter de camera verknalde het, big time!

    The Paperboy

    3. Mirror Mirror (2012) Tarsem Singh

    Er waren twee sneeuwwitje-films, een vrij geslaagde adaptatie genaamd Snow White and the Huntsman (2012) en het beschamende schouwspel Mirror Mirror (2012). Als kinderfilm denk ik wel dat hij de allerjongsten zal kunnen bekoren, maar voor het overgrote merendeel van het publiek is dit pure tijdverspilling. De regisseur had blijkbaar iets teveel naar Shrek gekeken, maar had blijkbaar de grappen niet begrepen. Er was een tijd wanneer ik gek was van de geflipte decors en kostuums van Tarsem Singh, maar dit is ondertussen al heel lang geleden.

    Mirror Mirror

    2. The Devil Inside (2012) William Brent Bell

    The Devil Inside (2012) is nog maar eens een found footage film, maar deze keer zonder iets wat men kan omschrijven als 'een verhaal'. Paranormal Activity 4 (2012) en The Apparition (2012) lijken wel meesterwerkjes tegenover dit flauw excuus voor een horrorfilm. Hier ga ik zelfs niet al teveel woorden aan vuil maken.

    The Devil Inside

    1. The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2 (2012) Bill Condon

    Maar het absolute dieptepunt moet ik toeschrijven aan The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2 (2012). En voor de miljoenen mensen die hebben afgezien in de bioscoop terwijl de vriendin kost wat kost Robert Pattinson wou zien blinken als de vampier Edward Cullen is er eindelijk het verlossende nieuws: het is GEDAAN! Dit laatste script is niet veel beter dan de vorige edities. De personages blijven zielloze wezens met onbegrijpelijke motivaties, die door de acteurs als kartonnen borden worden neergezet met als doel de emoties te bespelen van jonge teenage meisjes. De dialogen zijn ofwel om van te huilen of van te schaterlachen. Het verhaal komt heel traag op gang, en net wanneer je denkt dat alles beter zal worden, stuikt alles weer in mekaar in een onbegrijpelijk kluwen van zinloze conflict-situaties. En met dank aan de slechte visuele effecten is ook de grote finale één grote klucht. Maar vreemd genoeg ben je nadien toch tevreden, opgelucht dat het eindelijk gedaan is met die verwerpelijke films gebaseerd op die miserabele boeken. Good riddance!

    The Twilight Saga Breaking Dawn Part 2

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Submarine, het Britse antwoord op Juno

    Pin it!

    submarine,richard ayoade,craig roberts,yasmin paige,sally hawkins,juno,ellen page,michael cera,wes anderson,napoleon dynamite Ik ben verzot op debuutfilms, omdat ik de indruk heb dat regisseurs iets meer moeite doen om hun verhaal op een originele manier te vertellen. En dat kan vast ook wel gezegd worden van de opkomende Submarine (2010), geschreven en geregisseerd door Richard Ayoade. Het is een soort coming-of-age film met een 15-jarige die er een duidelijke agenda op nahoudt. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Joe Dunthorne. De regisseur werd bijgestaan door executive producer Ben Stiller.

    Korte inhoud: We ontmoeten de vijftienjarige Oliver Tate (Craig Roberts). In zijn hoofd is hij een genie, in realiteit is hij sociaal onberekenbaar en niet populair. Deze zomer heeft hij als doel om zijn maagdelijkheid kwijt te raken met zijn vriendin Jordana (Yasmin Paige) en het huwelijk van zijn ouders te redden. Zijn moeder (Sally Hawkins) staat namelijk op het punt er vandoor te gaan met haar danspartner.

    Je zou het een beetje kunnen zien als het Britse antwoord op Juno (2007) met Ellen Page en Michael Cera. Het is een tijdloze prent die zich onderdompeld in het leven van jongeren. Hoe zien zij elkander en hoe staan ze tegenover hun ouders, daarover gaat Submarine. En veel zit hem dus in de kleine gelaatsuitdrukkingen, de verborgen glimlach de schuchtere blikken. De jongen probeert het meisje te versieren zonder de tijd te nemen om haar te begrijpen, terwijl het meisje aangetrokken is door de onhandigheid van de jongen, maar Jordana is absoluut niet geïnteresseerd in romantiek. Oliver denkt daarentegen dat het dé manier is om sneller met haar in bed te duiken. De fotografie van de film laat vermoeden dat we ergens in de 70'ties en 80'ties zitten, met korrelige, polaroid flashbacks en retro-kledij.

    Submarine wordt een grappige en intelligente prent een beetje in de stijl van de Wes Anderson films, met een hart op de juiste plaats. In tegenstelling tot een Napoleon Dynamite (2004) speelt dit verhaal zich af in een meer realistisch kader. De moeilijkheden die Oliver ondervindt zijn problemen waar veel teenagers mee zitten. Dus in plaats dat we met hen zullen lachen, zullen me met hen meevoelen en vertederd raken door hen. Ik weet niet wanneer Submarine bij ons zal uitkomen, maar hopelijk ergens in de herfst-periode van 2011.

    submarine,richard ayoade,ben stiller,craig roberts,yasmin paige,sally hawkins,juno,ellen page,michael cera,wes anderson,joe dunthorne,napoleon dynamitesubmarine,richard ayoade,ben stiller,craig roberts,yasmin paige,sally hawkins,juno,ellen page,michael cera,wes anderson,joe dunthorne,napoleon dynamitesubmarine,richard ayoade,ben stiller,craig roberts,yasmin paige,sally hawkins,juno,ellen page,michael cera,wes anderson,joe dunthorne,napoleon dynamite

    *** Submarine trailer ***

  • Yes Man met Jim Carrey

    Pin it!

    Het is ondertussen al een tijdje geleden dat we nog iets van Jim Carrey hebben vernomen. Na zijn slapstick komediefilms (Dumb and Dumber, Pet Detective, The Mask) en zijn veel iets betere komedies (Man on the Moon, The Truman Show) verraste Carrey iedereen met de fascinerende Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004). Maar daarna werd het zichtbaar moeilijk om nog origineel uit de hoek te komen. Ook de box-office liet het de laatste jaren afweten, want Carrey was niet langer een garantie op succes. Fun with Dick and Jane (2005) was geen kassucces en The Number 23 (2007) bracht slechts 34 miljoen op aan de Amerikaanse kassa.

    Yes Man

    Dat het rubberen gezicht van Carrey (47) al iets stijver begint te worden zal niemand ontgaan zijn. Maar de acteur heeft bewezen dat hij naast smoelentrekker van dienst ook wel kan acteren. Maar de films waar hij in uitblonk kan je op één hand tellen. Benieuwd of deze Yes Man (2008) iets zal worden. De premisse is in ieder geval op zijn lijf geschreven.

    Korte inhoud: Als Carl Allen de zoveelste aanvaring met anderen en ook met zichzelf heeft gehad, besluit hij dat het zo niet langer kan. Hij schrijft zich in voor een soort cursus die van een principe uitgaat: zeg overal 'ja' op. Aanvankelijk bevalt dit Carl goed, maar als het langer gaat duren ziet hij in dat een instemmend antwoord op alle vragen ook minder leuke kanten heeft.

    Ik had misschien liever gehad dat Carrey zich voortaan zou toeleggen op iets meer dramatische rollen, maar de man weet ook wel dat het publiek hem voornamelijk kent van de komische films en dat daarin ook het commercieel succes zal zitten. In Yes Man zien we een man die zo vaak met zichzelf en zijn omgeving overhoop ligt, dat hij besluit een drastische gedragsverandering te ondergaan. Hij legt zich op om een jaar lang overal 'ja' op te zeggen. Aanvankelijk geeft dat hem een geweldig bevrijdend gevoel, maar na verloop van tijd ontdekt hij dat er ook nadelen aan zijn nieuwe gedrag kleven. Een thema die ons in ieder geval vertrouwd in de oren klinkt. In Liar Liar (1997) speelde Carrey eerder al een man die een flagrante gedragsverandering onderging - al ging het in die film om een pathologische leugenaar die zichzelf dwingt om nu eindelijk eens de waarheid te spreken. In de basis vertonen beide films echter bijzonder veel gelijkenissen.

    De regisseur van dienst is Peyton Reed (The Break-Up) en het script is van Nicholas Stoller (Fun With Dick and Jane) en Jarrad Paul. Stuk voor stuk mensen die eigenlijk vooral tv-makers zijn. De film is trouwens losjes gebaseerd op de biografie van humorist Danny Wallace (die een klein rolletje speelt in de film). Lezers van het boek beweren dat men de titel en het concept heeft overgenomen maar voor de rest alles heeft gewijzigd. Producent David Heyman ('Harry Potter'-reeks) moest met het oog op de financiële crisis bovendien beknibbelen op het budget. Zelfs Carrey, die doorgaans 33 procent van de opbrengsten opstrijkt, moest water bij de wijn doen en krijgt nu slechts een percentage van de winst nadat de kosten daar van afgetrokken zijn. De sukkelaar…

    De vrouwelijke hoofdrol in de film wordt vertolkt door Zooey Deschanel, een charmante en aangename verschijning, wiens ster momenteel rijzende is. Andere bekende gezichten in de film is de oude bekende Terence Stamp, Danny Masterson en Bradley Cooper. De score is verzorgd door dezelfde heren die verantwoordelijk waren voor de muziek voor de films Superbad (2007) en The 40 Year Old Virgin (2005), Lyle Workman en Mark Everett. De cinematografie is in handen van Robert D. Yeoman, die frequent samenwerkt met regisseur Wes Anderson. De bijdragen van al deze mensen kunnen niet voorkomen dat je bij het zien van de trailer en het lezen van de synopsis van deze film denkt: dit heb ik al eens eerder gezien. Ongetwijfeld grappig genoeg voor Carreys fans, maar ik ben niet zeker of bij ons de lachspieren nog zullen werken bij het zien van Yes Man die op 31 december 2008 in de zalen draait.

    *** Yes Man trailer ***

  • The Darjeeling Limited van Wes Anderson

    Pin it!

    Het scheelde niet veel of twee van de hoofdrolspelers van The Darjeeling Limited (2007) konden de première van hun eigen film niet meemaken. Owen Wilson en Adrien Brody kregen beide te maken met een bijna-doodervaring; Wilson omdat hij geprobeerd heeft zelfmoord te plegen en Brody was bijna dood doordat hij gekeeld werd door een elektriciteitskabel toen hij in India op een rijdende pick-uptruck stond.

    03

    Inmiddels zijn de twee weer aardig opgelapt. Hoewel, in de film loopt Owen Wilson er rond met een enorm verband rond zijn hoofd. Vele mensen dachten eerst dat dit te wijten was aan de zelfmoordpoging, maar neen, de zelfmoordpoging is er pas gekomen in augustus na de opnames en de film had verder niets van doen met de wanhoopsdaad. Geruchten doen de ronde dat het ging om liefdesverdriet voor Kate Hudson. Wilson date momenteel de nieuwe Bionic Woman Michelle Ryan, dus denk ik dat alles wel goed zal gaan met de psychologische toestand.

    Korte inhoud: Drie Amerikaanse broers (Owen Wilson, Adrien Brody en Jason Schwartzman) die elkaar al een jaar niet gesproken hebben, maken een treinreis door India met als doel de band met elkaar als broers terug te vinden en spiritueel gezien te groeien in het leven. Door een aantal incidenten met pijnstillers, Indiase hoestsiroop en pepperspray belanden ze midden in de woestijn en dient zich een nieuw, ongepland avontuur aan.

    Regisseur Wes Anderson (The Royal Tenenbaums) kiest nog wel eens vaker iemand van de Wilson-broers (Owen, Luke en Andrew). Maar in deze film heb je drie acteurs die eigenlijk heel weinig met elkaar gemeen hebben, behalve dan een indrukwekkende neus. Het scenario werd verzorgd door Wes Anderson, Roman Coppola (zoon van Francis Ford Coppola) en Jason Schwartzman (neef van Francis Ford Coppola).

    Eigenlijk is de film een eerbetoon aan Anderson’s fascinatie met India en zijn bewondering voor Jean Renoir’s The River (1951) en de films van Satyajit Ray. De soundtrack bestaat ook voor een groot gedeelte uit muziek die gebruikt is in films van Ray. Een behoorlijk deel van de film is opgenomen in een ouderwetse, kleurrijke trein die door de woestijn van Rajasthan reist. Het was voor de acteurs een serieuse uitdaging omdat de trein ook echt continu rijdende was tijdens het filmen. Het is niet voor het eerst dat een film van Anderson zich vooral afspeelt op en rond een bepaald vervoersmiddel. In The Life Aquatic bevond de cast zich vooral in en om een duikboot. Bill Murray speelt in elke film van Anderson sinds The Royal Tenebaums en Anderson vond dat hij ook niet kon ontbreken in The Darjeeling Limited. Murray komt daarom een aantal keer langs in de film, waaronder in de openingsscène.

    Zoals je mag verwachten van een Wes Anderson film, zal het er allemaal heel wacko aan toe gaan. De trailer ziet er erg leuk uit met de mooie felle kleuren van India, gecombineerd met de ouderwetse trein die dwars door de woestijn dendert. Het verhaal is ook niet meteen duidelijk. De verwachting is dat het verhaal inhoudelijk gezien niet al te veel voorstelt, maar dat het er allemaal wel goed uitziet en er veel symboliek en zogenaamde spiritualiteit inzit. De meningen van criticasters lopen sterk uiteen en het is geen film waar iedereen bij voorbaat lovend enthousiast over is. Je moet het voor je zelf zien. De film heeft bij ons vreemd genoeg nog geen releasedatum gekregen, maar verwacht wordt dat hij ergens in maart van 2008 in de zalen moet draaien.

  • Welke filmposter hangt in jouw kamer?

    Pin it!

    Ik heb nogal wat vrienden die het behangpapier in hun kamer vervangen hebben met filmposters, en vaak kan je via de filmposters ook een idee krijgen van 'wie' de persoon is. Vergeet dus, 'kleren maken de man' of 'de theorie van het schudden van handjes', kijk gewoon naar wat de persoon aan zijn (of haar) muur heeft hangen. Jongeren in een identiteitscrisis en zij die gewoon op zoek zijn naar een identiteit met posters van Tokio Hotel en Britney Spears komen hier niet in aanmerking. Dit postje legt ook de nadruk op mannen in plaats van vrouwen, gezien vrouwen minder geneigd zijn hun behangpapier of muurverf op te offeren.

    Als er een persoon gigantisch veel posters aan zijn muur heeft hangen, moet je op zoek gaan naar de exemplaren die een belangrijke positie bekleden in de kamer (boven de haard, dicht bij het bed,…). Er zijn uiteraard uitzonderingen aan de theorie, maar over het algemeen kan je de volgende conclusies trekken wanneer je de volgende affiches zou aantreffen. Voel jullie vrij om de theorie aan te vullen in de reacties.

    RockyRocky, Million Dollar Baby

    Een poster die je regelmatig aantreft is deze van Rocky (1976). Bij meisjes zal dit dan Million Dollar Baby (2004) zijn. Meestal heb je dan ook te maken met ambitieuze én sportieve mensen. De film is voor hen een bron van inspiratie en in vele gevallen hebben ze ook wel ergens de CD liggen met "The Eye of the Tiger".

    Het zijn vaak heel joviale mensen die regelmatig eens een blockbuster op dvd zien, maar niet echt wakker liggen van de nieuwe David Cronenberg. Ze lopen ook niet te koop met hun filmkennis en zijn zich goed bewust dat het om entertainment gaat.

    Een paar jaar gelden trof ik nog Bloodsport (1988) posters aan, maar deze zijn ondertussen helemaal verdwenen nadat JC iets teveel met een scheef oog wordt bekeken.

    Star WarsStar Wars, Star Trek

    Welkom in het huis van een gepassioneerde filmgeek! In dit geval is hij ook meestal mannelijk én vrijgezel. Je weet maar best "iets" af van Star Wars (1977) of Star Trek als je met zo iemand een relatie wil beginnen.

    Bij mijn weten zijn de Star Trek fans iets ouder en iets meer geeky, dan de Star Wars posterboys. Maar wees gerust, er zitten ook geeks bij de SW-fans. Ze bekijken ook hopen films en hebben een enorme filmbagage, waaronder ook film noir films of Amerikaanse exploitation films. Een discussie over Star Trek en Star Wars schepen, en welke beter zijn, is stof voor een uitdeinende discussie waar zelfs Einstein en andere geleerden bijgesleurd kan worden. Maar ook op filosofisch of psycho-analitisch vlak weten de SW-fans heel wat. The Lord of the Rings begint stilaan een gelijkaardige fanbase.

    the matrixThe Matrix

    Wees op je hoede van mensen die The Matrix (1999) poster aan hun muur hebben hangen. In veel gevallen zijn ze ook verzot op wapens en steekt er ene in het nachtkastje of in een kartonnen doos in de kleerkast.

    Ze zijn iets intelligenter dan het doosnee NRA-lid, maar diepgaande filmdiscussies ga je niet met hen hebben. Buiten de Matrix-filosofie hebben ze een vrij beperkte filmkennis.

    Ze zijn ook verzot op computer-spelletjes, grunge en hardrock muziek. Ze zijn vaak opvliegend wanneer je hun favoriete films durft te bekritiseren. Hun levensstijl kan vaak ook heel excentrieke vormen aannemen. Maar bon, het zijn niet allemaal 'problem childs' ... sommigen zijn gewoon verzot op latex, trenchcoats en Keanu Reeves.

    SpidyX-Men, Spiderman, Batman

    In tegenstelling tot Matrix fans, bezitten de superhero-posterboys geen wapens, wel poppetjes van hun helden (tot 500 euro per figuurtje) en heel wat comic t-shirts in hun kast. Ze lezen nu en dan eens een comic en zijn verzot op vintage issues die geïmporteerd zijn uit de States of uit Azië. Ze bezitten quasi allemaal een universitair-diploma (filosofie/geschiedenis) of hebben een Master-Degree uit een kunst-academie (film of animatie), en denken daarmee de top bereikt te hebben. Ze staan echter even ver in hun leven als de dag wanneer ze hun studies hebben aangevat. Ze zijn niet getrouwd en hebben moeite om 'de ware' te vinden. Ze zijn ook verzot op het Fantastische genre en beluisteren heel wat filmmuziek. Het zijn ook meestal vegetariërs en onverbeterlijke betweters.

    Zij hebben net zoals de Star Wars posterboys een enorme filmbagage. They love Bryan Singer, they hate Brett Ratner. Van mensen als Lindsay Lohan of Sarah Michelle Gellar krijgen ze spontaan braakneigingen, maar je kunt met hen op café urenlang discussiëren over het Batman-pak in de Schumacher-films of de Spiderman-villains. Ze weten niets van musicals of romantische komedies, of beter, ze willen er niets van weten.

    SmokeClerks, Dogma, Smoke

    Zij bezitten geen poppetjes of vuurwapens, maar misschien wel een plastiekzakje met marihuana. In tegenstelling tot de Rocky posterboys hebben zij geen grotere ambitie dan genieten van het moment. Ik weet niet hoe het komt, maar ze hebben bijna allemaal CD’s van Prins, The Police of Public Enemy in hun kast liggen, en situeert zich hun muziekvoorkeur tussen de late jaren ’80 en beginjaren ’90. Ze liggen niet wakker van hedendaagse muziek, en zijn niet echt verzot op videogames, maar wel op een spelletje poker.

    Clerks-posterboys zijn plezierige mensen met een groot gevoel voor humor en een zachtaardig karakter. Zij hebben meestal geen diploma’s, maar zijn veruit de meest intelligente mensen die je zal tegenkomen, met niet alleen een enorme filmbagage maar tevens ook heel wat levenswijsheid – al lopen er ze niet mee te koop.

    Zij hebben geen problemen om de ideale vrouw te vinden, ze vinden quasi elke vrouw geschikt. Het probleem is dat vrouwen niet zo verzot zijn op mensen wiens enige ambitie is om 'status quo' te blijven.

    03Planet Terror, Dukes of Hazzard, Barbarella, Death Proof

    Als je verzeilt in een kamer vol met sexy posters van Barbarella (1968), Planet Terror (2007) of zelfs The Dukes of Hazzard (2005), let dan vooral goed op waarop je gaat zitten.
    Tip: breng een fluorescerend licht mee, rubber handschoenen en wat anti-bacteriën crème. Handen schudden doe je beter niet. Groet de persoon in kwestie van op een veilige afstand en vergeet uw handen niet te wassen na vertrek.

    requiemTop Gun, Brokeback Mountain, Requiem for a Dream

    De jongen in deze kamer is homoseksueel, en is er zich (nog niet) van bewust. Indien hij er voor uit komt zal je er ook wel een poster aantreffen van Brokeback Mountain (2005), maar zij die het weten dat ze gay zijn, maar nog geen "coming-out" ondernomen, hebben meestal ook nog een filmposter hangen van Y Tu Mama También (2001) en/of Requiem for a Dream (2000).

    Het zijn geen grote filmkenners en gaan ook niet bijster veel naar de bioscoop … om naar een film te kijken (if you know what I mean), maar ze weten wel welke films in de prijzen is gevallen op filmfestivals en lopen maar lopen er niet mee te koop.

    4American Gigolo, Risky Business, Swingers

    Op zoek naar een playboy, in deze kamer heb je hem gevonden – of toch iemand die denk van zichzelf een playboy te zijn. Maar in realiteit zijn ze niet bijster knap of intelligent, en hebben ze ook niet veel geluk met vrouwen. Het is te zeggen, ze zijn voor vrouwen véél te doorzichtig.

    Hij weet niet dat de regisseur van American Gigolo (1980) het scenario schreef van Taxi Driver (1976), maar heeft wel overwogen een cursus Zweeds te volgen of een paar lessen gitaar of drum, om zo indruk te maken.

    Ze zijn niet vies om hun haar vol met gel in te wrijven, ook al worden ze hierdoor vrijwel kaal op hun 35e. Ladies, you have been warned!

    4Rebel Without A Cause, Taxi Driver, Reservoir Dogs

    Dit zijn rustige zielen die klassiekers kunnen waarderen en ze zelfs verkiezen boven blockbusters. Voor hen zijn er een duidelijke verschillen tussen een gewone film en een artfilm en ja, met hen kan er grondig gediscussieerd worden over smaak.

    Maar hij is geen conformist, zoals de superhero’s posterboys wel kunnen zijn. Hij maakt geen regeltjes en laat zich graag verrassen. Toch zal hij liever naar het filmmuseum trekken dan naar een groot filmcomplex.

    Ze zijn meestal ook gek op regisseurs als Spike Jonze en Wes Anderson.

    4Scarface, Goodfellas, Lost Highway

    Er zijn 3 soorten mensen die deze posters hebben hangen. Enerzijds heb je de echte fans van Martin Scorsese, Brian De Palma of David Lynch. Ze zijn ook in het bezit van de boeken en in het geval van de Lynch ook de filmmuziek. Ze hebben ook een duidelijke voorkeur voor bepaalde films en vinden niet noodzakelijk alles goed.

    Het tweede soort mensen, die posters van Scarface (1983) en Goodfellas (1990) ophangen, zijn de materialisten. Alles wat ruikt naar geld, vrouwen en macht is hun ding.

    De derde soort – en zij behoren tot de overgrote meerderheid – zijn de "posers" of nog, de echte conformisten. Zij hebben regeltjes nodig omdat ze zich heel onzeker voelen. Dus, "blockbusters zijn bij voorbaat verderfelijk en alternatieve films moet je gezien hebben". Ze pakken graag uit met klassieke voorbeelden van regisseurs met ronkende namen, maar weten vaak niet veel meer dan de quotes uit de film. Ze beschouwen zichzelf als filmkenners omdat ze af en toe een alternatieve film zien, maar zouden in geen geval weten wat ze ervan moeten denken als het niet op voorhand door prominente filmcritici is beoordeeld. Zelden heb ik er al ontmoet met een 'eigen mening'. Meestal heb ik hun mening al ergens gelezen in een filmmagazine.

    4Audition, Chungking Express, Sympathy for Mr. Vengeance

    Dat zijn geeks die verzot zijn op goeie entertainment, zoals Odishon (1999), Sympathy for Mr. Vengeance (2002), Chungking Express (1994). Zij die deze posters hebben hangen kunnen gerust urenlang zitten palaveren over aziatische remakes, of Wong Kar-Wai al dan niet overroepen is of de analyse van Blue Velvet (1986).

    Na deze post zou het kunnen gebeuren, maar in de meeste gevallen zijn dit geen 'posers', maar echte filmliefhebbers die zowel thuis zijn op de markt van blockbusters als independent producties. Ze houden niet van Vlaamse films en zijn niet vies om naar Transformers te gaan zien.

  • Natalie Portman regisseert A Tale of Love and Darkness

    Pin it!

    Scenaristen, special-fx artists of DoP's die in de regisseurstoel plaats nemen, maken in veel gevallen vreselijk slechte films (cf. Eragon, Ask the Dust, Speed 2, Doom, …). Acteurs daarentegen hebben een iets betere track reccord, vooral met namen als Mel Gibson, Clint Eastwood, Peter Berg, George Clooney, Kevin Costner, Sean Penn, … en ga zo maar door. Er zijn af en toe wel flops (cf. The Brown Bunny, On Deadly Ground, The Quest, Albino Alligator,…), maar in de meeste gevallen leggen deze films ook de focus op de karakters en minder op de visuele effecten. Binnenkort zullen we Natalie Portman als regisseur aan het werk zien.

    Acteurs gaan niet op pré-pensioen, en dan zeker geen acteurs die het min of meer gemaakt hebben in Hollywood. Zij willen in de filmsector blijven functioneren, en als het niet meer voor de camera kan, dan wagen ze hun kans achter de camera.

    Maar heel zelden zien we jonge succesvolle actrices die kiezen om te regisseren. Natalie Portman is pas 26 jaar oud, maar dat weerhoudt haar niet van om elke kans aan te grijpen om te doen wat ze wil doen. Nadat een indrukwekkende carrière als jonge actrice, maakt ze binnenkort haar debuut als regisseur van A Tale of Love and Darkness (2009).

    En daarmee stort Natalie Portman zich toch behoorlijk in het diepe, want A Tale of Love and Darkness is blijkbaar geen lichte kost. De film vertelt het verhaal van Amos Oz, die opgroeide in het door oorlog verscheurde Jeruzalem van de jaren ’40-’50 en in zijn jonge jaren de geboorte van de staat Israël meemaakte. Portman heeft haar eigen productiemaatschappij Handmadecharlie Films opgericht en tekende onlangs een tweejarig contract met Participant Productions, het bedrijf dat films met sociale thema’s produceert, zoals onlangs nog Syriana (2005) en An Inconvenient Truth (2007). De biopic A Tale of Love and Darkness is het eerste project dat Portman voor Participant zal realiseren.

    Natalie Portman is de laatste tijd niet opgezet met haar beslissing om uit de kleren te gaan in heel wat films. Het begon allemaal met Closer (2004) waar ze de rol van een stripper speelde. Tijdens de montage had ze er wel voor gezorgd dat een aantal naaktscènes werden bijgeknipt, wat niet gebeurde in haar twee volgende prenten; Milos Forman's Goya's Ghosts (2006) (hoewel veel naaktscènes gebeurden door een body double) en Wes Anderson's zelf gefinancierde kortfilm Hotel Chevalier (2007), die zonder de ontblote borsten van de actrice nauwelijks zou worden gedownload van i-Tunes. Portman zei eerder over de folterscènes in Goya’s Ghosts: "I'm really sorry I didn't listen to my intuition. From now on, I'm going to trust my gut more. Sometimes the most powerful thing you can do is say no." Also sprach Darth Vader in Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith (2005) en met hem duizenden mannelijke fans.

    ***Related Posts***
    21/08/2007: Natalie Portman en Hayden Christensen het minst overtuigende filmkoppel
    21/03/2007: Natalie Portman uit de kleren voor Goya’s Ghosts
    02/02/2005: Natalie Portman als stripper in Closer
    28/09/2004: Natalie Portman pics uit Closer