De FilmBlog

Actrice Malin Akerman, bekend van ondermeer haar rol als Silk Spectre/Laurie Jupiter in Watchmen (2009), zal binnenkort de rol van Blondie-zangeres Debbie Harry spelen in de film CBGB (2012) van Randall Miller. Een aantal jaren geleden was er nog sprake van een Blondie film met Kirsten Dunst, maar deze film is er dan uiteindelijk nooit gekomen.

De film zal gaan over de legendarische punkclub CBGB in New York, waar Blondie in de jaren zeventig regelmatig een optreden gaf. Alan Rickman gaat clubeigenaar Hilly Kristal spelen. Rupert Grint, bekend als Ron Weasley van de Harry Potter-films, vertolkt de rol van Cheetah Chrome, de gitarist van The Dead Boys. De opnamen gaan volgende maand van start.

De 34-jarige Akerman zal binnenkort ook te zien zijn in die andere muzikale film, Rock of Ages (2012) van Adam Shankman, een film van de makers van Hairspray. De film vertelt het verhaal van rockster Stacee Jaxx (Tom Cruise) en nieuwkomer Sherrie Christian (Julianne Hough) die elkaar ergens in de jaren '80, terwijl de één na de andere grote hit wordt uitgebracht, ontmoeten in de club 'Rock of Ages' in Sunset Strip, West Hollywood. De twee worden verliefd op elkaar en proberen samen te blijven te midden van de vele klinkende rocksongs.

***Related Post***
08/01/2007: Kirsten Dunst in de running voor Blondie biopic

De titel van Sucker Punch (2011) verwoord perfect de film. Het is een dreun waar je niet vrolijk van wordt en die je niet hebt zien aankomen, maar zonder grote gevolgen. Het is een feest voor het oog en je kunt met veel opwinding genieten van elk frame uit dit sprookje, maar tezelfdertijd zit je te staren naar een steriele leegte die van het ene droombeeld in het andere verzeilt. Dit moet niet alleen één van de mooiste films zijn van Zack Snyder, maar tevens ook de meest teleurstellende.

Korte inhoud: We bevinden ons in de jaren '50. De moeder van Baby Doll (Emily Browning) is overleden en ze schenkt haar fortuin aan haar twee dochters. De stiefvader (Gerard Plunkett) is in alle staten en probeert zich nog maar eens seksueel te vergrijpen op de jongste zus. Baby Doll probeert dit te verhinderen maar schiet per ongeluk haar eigen zus neer. De stiefvader beslist dan maar om haar naar een psychiatrische inrichting te sturen met de opdracht om binnen vijf dagen een lobotomie op haar te laten uitvoeren. Hiervoor koopt hij de manager Blue Jones (Oscar Isaac) om. Baby Doll komt voorlopig onder de hoede van Dr. Vera Gorski (Carla Gugino) en raakt bevriend met de mede-patiënten Amber (Jamie Chung), Blondie (Vanessa Hudgens), Rocket (Jena Malone) en haar oudere zus Sweet Pea (Abbie Cornish). Ze overtuigt hen mee te doen aan een ontsnappingspoging

Sucker Punch is het soort film die je zal verafschuwen of verafgoden, maar een middenweg is er niet. En dat is vooral te wijten aan het aanwezige talent die deze film in mekaar heeft gestoken. Niemand windt zich nog op wanneer Michael Bay een nieuw dieptepunt bereikt met een zoveelste rampzalige Transformers film, maar Zack Snyder heeft met Watchmen (2009) bewezen dat hij geen onbenullige videoclip-maker is die enkel maar in staat is mooie beeldjes te maken, maar wel één van de meest boeiende filmmakers van het moment. En het is net wanneer talentvolle mensen over de schreef gaan in de verkeerde richting, dat de kritiek feller zal opwaaien. Spijtig genoeg moet ik toegeven dat deze prent ver onder het niveau van Watchmen valt, maar misschien heeft dit ook te maken met het feit dat Snyder het verhaal/script van Sucker Punch zelf heeft geschreven en dus niet kon steunen op een geniale comic (cf. 300, Watchmen), een boek (cf. Legend of the Guardians: The Owls of Ga'Hoole) of een andere film (cf. Dawn of the Dead).

Het is onversneden guilty pleasure voor Snyder. Een exploratie naar zijn schoolgirl fetisjisme, zijn angsten voor dominante vaderfiguren, zijn fobie voor het gesticht met zijn wreedaardig personeel, alsook zijn jongensachtige voorliefde voor over-the-top manga actie, videogames en visuele effecten. Het is een grenzeloze overgave aan al zijn mannelijke driften en impulsen, zonder ook maar de minste rekenschap te houden met de toeschouwer, en dienst verlangen naar consistentie. En daar is op zich niets mis mee, was het niet dat de gemiddelde toeschouwer zonet 8 euro heeft betaald voor zijn bioscoopticket of 20 euro voor zijn blu-ray exemplaar, en hij de teleurstelling nauwelijks zal kunnen verbergen. Misschien waren ze nog beter af met het kopen van een videogame. Zat er achter deze erotische, visuele stimulans nog een boodschap of een verhaal die de moeite was om na te vertellen, maar neen. Ook al wil de film laten uitschijnen diep te graven in de malaise van de gekwelde geest, blijft het allemaal maar bij een sucker punch. Is het dan geen pro-feministische prent? Nope, of dat is althans niet wat ik heb gezien. Het is volgens mij eerder een film die de vrouw stereotypeert en onderdanig maakt aan het brute mannelijke geweld, en hen enkel voldoende bewegingsruimte toelaat in de beslotenheid van hun eigen dromen.

Mijn conclusie is dat de man een geweldige filmmaker is, maar een verschrikkelijke verhalenverteller. Anderzijds heeft Zack Snyder niet zitten ejaculeren met de poen van nietsvermoedende geldschieters, maar was hij zelf producer en heeft bijgevolg een deel gedragen van de verantwoordelijkheid. En met een productiekost van 82 miljoen dollar is hij nog maar net uit de kosten gekomen met een wereldwijde recette van 89 miljoen. En de inkomsten kwamen voornamelijk van niet-Amerikaanse landen, want in de States haalde de prent met moeite 36 miljoen. Ik hoef jullie niet te vertellen dat DC Comics en Warner Bros nu op hun hoede zijn voor hun Zack Snyder Superman reboot die zo maar eventjes 175 miljoen dollar zal kosten.

Net zoals in Inception (2010) begeven we ons ook op de grens van de reële wereld en de droomwereld, maar in plaats van te slapen zien we dat ons hoofdpersonage een erotiserende dans zal uitvoeren (die we overigens nooit zullen zien tot onze grote frustratie). Via deze dans duiken we onder in een soort onderbewustzijn waarin we onze meiden zien vechten tegen samurai, zombie-achtige nazi-soldaten met gasmakers en rode ogen en vuurspuwende draken. Ze worden telkens bijgestaan door een wijze oude man (Scott Glenn). Hun missie in deze droomwereld vertaalt zich in hun acties in de reële wereld. En het heeft er alle schijn van dat Snyder dit scenario dan ook heeft geschreven na het zien van de Christopher Nolan film. Maar spijtig genoeg had hij die dag ook iets teveel tequila's achterover geslagen.

Qua acteerwerk zit er heel veel talent in de film, ook al ben ik zelf geen grote fan van hoofdactrice Emily Browning, die zo goed als geen geloofwaardige emotie in de film weet neer te zetten, ondanks de drama die haar wordt aangeboden. Anderzijds vind ik haar cover-songs, zoals "Sweet Dreams" (Are Made of This), "Asleep" en "Where is My Mind?" heel goed werken in de film. Mocht het acteerwerk haar niet lukken is er dus nog zeker toekomst voor haar in de muziek-industrie. En van muziek gesproken, het nummer van Bjork feat. Skunk Anansie, "Army of Me" (link) is gewoon kick-ass.

Maar als jullie willen weten wat de blik betekent die Baby Doll heeft uitgewisseld met de dokter (Jon Hamm) terwijl ze een lobotomie onderging, dan raad ik jullie de blu-ray aan met de uitgebreide versie van de film. Je vindt er tevens ook nog een dans-act à la Moulin Rouge die geknipt werd omdat het een afbreuk zou zijn aan de dreigende atmosfeer in de film. Je kunt de gehele film bekijken met interactief commentaar van de regisseur die heel wat van de technische kant uit de doeken doet, en dit is voor filmgeeks en mensen uit de audio-visuele sector altijd wel leuk om te zien.

Kortom, teleurstelling is het overheersende gevoel na het zien van deze Kill Bill meets Inception. Niet alleen in de manier waarop alles verteld wordt en hoe de karakters worden uitgediept, maar tevens hoe alles eindigt. Zelfs de extended cut brengt maar weinig toegevoegde waarde. ***SPOILER ALERT*** De grote misdadiger, met name de stiefvader, wordt onberoerd gelaten en het hoofdpersonage blijft achter in een onbekende staat (bewust of onbewust). Maar het is wel een nevenpersonage die we zien vertrekken. Jij blijft achter met meer vragen dan antwoorden. Wat gebeurt er met Baby Doll? Waarom werd Amber uiteindelijk door Blue vermoord? …

Daar waar zelfs 300 (2006) evenveel visueel vertier had, kon je er als toeschouwer nog van genieten. Hier zit je beetje op je honger, zeker bij het zien van alle mogelijkheden en middelen die aangereikt worden. Laten we hopen dat zijn volgende film iets meer 'punch' vertoont en zijn publiek niet opnieuw aanziet als een bende 'suckers'.

***Related Post***
28/07/2010: Sucker Punch posters
07/03/2009: Alice in Wonderland met machinegeweren

De reboot van The Crow (1994) van Alex Proyas met ster-acteur Bradley Cooper en 28 Days Weeks Later regisseur Juan Carlos Fresnadillo, zal nog niet voor meteen zijn. Bob en Harvey Weinstein hebben een rechtszaak aangespannen tegen Relativity Media, omdat die willen doorgaan met de reboot ZONDER de Weinsteins. Het zijn de mensen van Deadline die met het nieuws komen.

Don’t you just love when this happens? Harvey and Bob’s The Weinstein Co against Ryan Kavanaugh’s Relativity Media seeks injunctive relief and claims there’s “a written contract signed by everybody” which gives the Weinsteins exclusive worldwide distribution rights on The Crow reboot. The original was distributed by the Weinsteins at Miramax back in 1994 and grossed $50.6M domestic. The Weinsteins and Kavanaugh went back and forth on “a number of issues” before the lawsuit was filed this afternoon.

Enerzijds ben ik tevreden dat ze een rechtszaak beginnen nog voor de productie van de reboot is begonnen. Niemand wil een tweede Watchmen-debacle. Anderzijds is het weer typisch dat de Weinsteins in actie schieten nu ze zien dat het aanwezige talent op de reboot wel eens in staat zou kunnen zijn een kaskraker af te leveren. The Weinstein Company beweert dat er een schriftelijk akkoord bestaat die hen de rechten toekent voor de wereldwijde distributie van de film. Maar producers Jeff Most en Ed Pressman zijn niet onder de indruk en vinden dat de twee broers zich gedragen als bullies.

Ik hoop dat Relativity Media uiteindelijk wel hun gelijk zullen halen en de reboot dan toch op de rails kunnen zetten. Met alles respect van TWC, maar zij hebben jarenlang niets met de franchise aangevangen, en zelfs met The Crow: City of Angels (1996) het personage "definitief gedood" en begraven. Maar nu dat de broers in de mot krijgen dat de nieuwe ploeg deze franchise kunnen reanimeren tot een succesverhaal, willen ze meteen mee aan tafel zitten. Ze zijn tevens dringend op zoek naar een bioscoop-hit na een reeks box-office tegenvallers.

Zelfs zit ik niet meteen te wachten op een reboot van The Crow, maar met een regisseur als Juan Carlos Fresnadillo aan het roer zou dit wel eens een interessante reboot kunnen worden. Hopelijk komen ze snel tot een vergelijk. Producer Ryan Kavanaugh was trouwens onlangs in het nieuws nadat hij een groot opgezet vrijgezellen feestje gaf in Saint tropez (Cabo San Lucas) met ondermeer Leonardo DiCaprio en Bradley Cooper. Ik denk niet dat de Weinsteins een invitatie hebben gekregen.

Na onze Catwoman hebben we nu ook onze nieuwe Superman voor de Superman: Man of Steel (2012) reboot van Zack Snyder. Brandon Routh zal vervangen worden door Henry Cavill. Wie? Inderdaad, ik ken hem ook niet.

De 28-jarige Britse acteur was eerder te zien in een belangrijke bijrol in de remake van The Count of Monte Cristo (2002), maar sindsdien bleef hij in bijrollen steken. Ik heb dus geen flauw benul of hij de rol aan zal kunnen, maar Brandon Routh kwam ook maar van het tv-circuit en heeft toch een behoorlijk sterke Superman vertolkt. Spijtig genoeg trok het verhaal op de ballen en was de regie van de film allesbehalve overtuigend. Maar Superman Returns (2006) had zijn verdiensten, en één daarvan was het acteerwerk van de jonge acteur. Afwachten of Henry Cavill evenveel vonken kon geven als zijn voorganger aan dit Dc Comics personage. Ondertussen moet Routh waarschijnlijk met tranen in de ogen zitten na het lezen van het nieuws, gezien de acteur nog steeds de hoop koesterde om nog een Superman-film te vertolken.

Christopher Nolan had eerder interesse vertoond om de film te regisseren, maar haakte toen af en werd uiteindelijk producent van de film. Het mag dus duidelijk zijn dat Nolan ook wel zijn woordje zal zeggen over de productie, en dat kan op zich geen slechte zaak zijn. Toch heeft Zack Snyder bewezen dat hij niet moet onderdoen voor de Batman regisseur met een uitstekende Watchmen (2009) adaptatie en een uit de kluiten gewassen 300 (2006), waarop de serie "Blood and Sand" (2008) zich inspireerde.

Ik vraag me af hoe het Amerikaanse publiek zal reageren nadat ze te weten komen dat hun icoon 'Superman' vertolkt zal worden door een 'Brit'. Henry Cavill was zelfs getipt om de nieuwe James Bond te vertolken, nog vóór Daniel Craig alle twijfel wegnam. Nog een geluk dat ze voor Captain America een Amerikaan hebben gecast, anders zou het niet goed komen. Maar in essentie is Superman niet van Amerika, maar wel van Krypton, en of hij nu met een Brist accent spreekt of een Amerikaans doet eigenlijk niet veel ter zake. Maar het zal wel wat raar doen. Toch denk ik dat ze er een dialect-coach op de filmset zullen hebben.

***Related Posts***
28/03/2011: Amy Adams gecast als Lois Lane
03/03/2011: Kevin Costner en Diane Lane worden pleegouders van Superman
08/10/2010: Zack Snyder regisseert Superman: Man of Steel
01/10/2010: Natalie Portman misschien Lois Lane in Superman: Man of Steel
11/02/2010: Christopher Nolan maakt nieuwe Superman film
25/08/2008: Warner Bros kiest voor Superman reboot
21/08/2008: Superman sequel of Superman reboot
01/09/2006: Een Lois Lane spin-off?
04/08/2006: Terugblik op Superman Returns

The Losers (2010) verscheen in dezelfde periode als The A-Team (2010) in de Amerikaanse bioscopen maar werd overschaduwd door de sterrencast uit deze blockbuster (Liam Neeson, Bradley Cooper). Het werd een flop aan de box-office en moet nu alles inzetten op een succesvolle DVD- en Blu-ray release. Het publiek en critici zagen in The Losers een ordinaire kloon van The A-Team. Echter klopt dit niet. De prent is namelijk volledig gebaseerd op de gelijknamige stripboekenreeks van DC Comics.

Ok, de premisse klinkt bekend in de oren en er zijn veel gelijkenissen. Maar het script van The A-Team is op zich al een kopie van een dozijn andere actieseries en -films uit de jaren '80 en '90. Dus goedkope namaak zou ik The Losers allerminst noemen. Ik doe er een schepje bovenop: The Losers is in alle opzichten een véél betere film. Van special effects tot acteerprestaties tot verhaallijn. Moeilijk is dat niet: The A-team is een stinker.

De Ier Liam Neeson als Amerikaans legersymbool Hannibal? Dat is toch ongepast en om mee te lachen. En het flutverhaaltje met plotgaten zo groot als de vulkaan Merapi doen dit actievehikel ook geen deugd. Regisseur Joe Carnahan suste de negatieve commentaar door te stellen dat dit part of the plan was. Hij ging namelijk voor een hersenloze, ridicule doch grappige variant op de gelijknamige successerie van de jaren ’80. Wel, als Dirk Benedict (Face uit de oorspronkelijke serie) bij de première van The A-Team al zegt dit een belediging te vinden voor de franchise van weleer, dan zegt dat genoeg. Vandaar dat ik dit commercieel product resoluut aanzie als rioolcinema, en The Losers met alle plezier omarm als een geslaagde variant.

Korte Inhoud: The Losers vertelt het verhaal over een team soldaten van de US Special Forces die op missie naar de Boliviaanse jungle worden gestuurd om er in opdracht van de CIA een wapenhandelaar en zijn geheime basis te lokaliseren en te vernietigen.

Het team bestaat uit teamleader 'Clay' (gespeeld door Watchmen acteur Jeffrey-Dean Morgan). Sniper van dienst is 'Cougar' (Óscar Jaenada). Verder hebben we wapenspecialist 'Pooch' (Columbus Short), computerhacker en bommenexpert 'Jensen' (opkomend talent Chris Evans) & Close Combat specialist 'Rogue' (Idris Elba). Een groot dilemma stelt zich als de eenheid ontdekt dat er kinderen aanwezig zijn in de basis. Koelbloedig de boel opblazen en wegwandelen of de aanval annuleren? Het team verkiest het laatste en weigert de luchtmacht de opdracht te geven om de basis met de grond gelijk te maken. Dat is niet naar de zin van CIA kopstuk ‘Max’ (Jason Patric), die de boel in de gaten houdt en alsnog de aanval van hogerhand goedkeurt.

Gelukkig kunnen onze elitesoldaten de kinderen nog net op tijd redden en in veiligheid brengen. Even later wordt er een reddingshelikopter gestuurd om de onschuldige slachtoffertjes te evacueren. Echter wordt deze met een langeafstandsraket opgeblazen in opdracht van Max die denkt de 5 soldaten te hebben geliquideerd. Het team beseft dat ze het slachtoffer van een doofpotoperatie zijn geworden en besluiten in de anonimiteit te treden om zo de kinderen te wreken en Max zijn wanpraktijken aan het licht te brengen. Ze worden daarbij geholpen door de mysterieuze Aisha (Zoe Saldana, bekend uit Avatar (2009)), die er blijkbaar baat bij heeft om Max te zien verdwijnen. Zij blijkt naast veel informatie, ook over een arsenaal aan wapens en gevechtskunsten te beschikken waar de 'Losers' handig gebruik van kunnen maken.

Al snel ontdekt onze ploeg dat Max zelf een wapenhandelaar blijkt te zijn die op het punt staat met gestolen CIA-geld s’werelds meest geavanceerde bom aan te kopen om een terroristische aanslag te plegen… Hollywood heeft geen inspiratie meer, dat was al langer dan vandaag geweten. Nu plunderen ze een nieuwe creatieve bron: elke stilistische stripboekenreeks moet een adaptatie voor het witte doek ondergaan. Deze minder bekende comic moest er ook aan geloven.

Regisseur Sylvain White (Stomp The Yard (2007)) brengt hier leuk popcorn-vertier. De film bulkt van de zwarte humor en van de absurde actie scènes. Scenarist Peter Berg (beter bekent als regisseur van The Kingdom (2007) en Hancock (2009)) levert hier goed werk. Hij weet de comic op gepaste wijze tot leven te wekken. Geen overbodige plotwendingen die kant noch wal raken: daar waar The A-Team de mist in gaat slaagt The Losers wel in: gewoon een leuk, simpel actieverhaal brengen, zonder te veel poespas.

De casting tilt de film naar een hoger niveau: Jeffrey Dean Morgan wist al te overtuigen in Watchmen (2009) en bevestigd zijn talent. Chris Evans staat al meer dan een jaar in de spotlights en lijkt goed op weg om Hollywood te veroveren. Hij staat hier solide te acteren en kan nu hopelijk finaal doorbreken met de opkomende The Avengers (2012) verfilming. Zoe Saldana is voor velen een minder bekende naam, maar speelde wel een hoofdrol in opper-blockbuster Avatar. Een opvallend mooi ensemble van acteurs dus die in de schaduw staan van de huidige elite A-listers.

De release ging in de Benelux onopgemerkt ‘straight-to-dvd’. Dat vind ik spijtig, want The Losers bevat genoeg kwaliteiten om in de zalen te draaien. Zeker als je ziet wat voor slechte producties dezer dagen wel een grootschalige bioscooprelease krijgen. Als je in het weekend simpele ontspanning zoekt na een lange werkweek, kies dan voor deze film. Hij zal niet teleurstellen…

***Related Post***
31/03/2010: The Losers het alternatief op The A-Team

De tijd is rijp om nog eens wat leuke filmposters te bespreken en wat beter om deze van Kick-Ass (2010) onder de loep te nemen. De nieuwe Lionsgate productie van Layer Cake regisseur Matthew Vaughn, naar een scenario van Stardust-scenariste Jane Goldman. En de promotie voor deze prent is krankzinnig, met tientallen uitzinnige affiches, you tube filmpjes, MySpace pagina’s en teaser-banners. De makers zijn zo zeker van het succes dat op bepaalde affiches zelfs geen titel staat. Dit wordt een Marvel comic-adaptatie die veel stof zal doen opwaaien – als dat al het geval niet is.

Korte inhoud: Dave Lizewski (Aaron Johnson) is een sullige high-school student en fan van stripboeken. Dave heeft weinig vrienden en leeft alleen met zijn vader. Op een dag besluit hij, dat hij een comic-superheld wil worden, genaamd Kick-Ass. Probleem is echter dat hij geen superkrachten heeft. Zijn zelfgemaakte pak en bravoure kunnen daarom niet voorkomen dat hij in zijn eerste confrontaties met echte criminelen een flink pak slaag krijgt. Maar samen met zijn metgezel Mindy Macready alias Hit-Girl (Chloe Moretz) en haar vader Damon Macready alias Big Daddy (Nicolas Cage) zullen de samenleving veiliger maken. Maar een superheld zou geen superheld zijn zonder aartsrivaal, en dit is Frank D'Amico (Mark Strong) die verantwoordelijk is voor de golf van criminaliteit die de stad teistert. Frank heeft ook nog een zoon, Chris D'Amico alias Red Mist (Christopher Mintz-Plasse), die ook wel een voorliefde heeft voor de donkere zijde van het spectrum.

Een kinderfilm? Wel neen, eerder een soort R-rated Kidsploitation film met heel wat geweld, seks, drugs en vuil manieren. De posters hebben wel iets weg van de DC Comic Watchmen (2009) campagne, met dit verschil dat de personages pseudo-actiehelden die nog groen achter de oren zijn. Maar de in your face aanpak met de gele blok-font en de stoere poses is wel een duidelijke knipoog. Maar ondertussen zijn er ook een aantal vintage posters uitgekomen (Kick-Ass poster 1 & Kick-Ass poster 2) en posters met knipoogjes naar de Batman en de Spider-Man franchise. Maar ook de personages zijn referenties naar bestaande superhelden als Batman & Robin of Green Lantern. Hopelijk kan deze hommage aan de comic de torenhoge verwachtingen inlossen. De film zou deze zomer in onze zalen moeten balanden…als de bioscoopuitbaters hun boycot-stunt niet herhalen.

***Related Post***
22/04/2010: Kick-Ass review ****

Ik wens de lezers van deze filmblog een voortreffelijk filmjaar toe! 2009 was een jaar vol verrassingen maar ook een jaar met een aantal teleurstellingen. De moment is dus ook rijp voor de eindejaarstlijstjes. En zoals de traditie dit wil heb ik zowel mijn Top 10 van de Beste Films, alsook mijn Top 10 van de Slechtste films uit 2009.

Uiteraard zijn die lijstjes uiterst subjectief en kunnen de meningen wel eens uiteen lopen. Gelieve dit dan ook kenbaar te maken op smakelijke wijze in de reacties. Ik heb niet ALLE films gezien die in 2009 zijn uitgekomen (er zijn er dan ook een slordige 5'000), maar toch een behoorlijk aantal. Voor de lijst van de slechtste films heb ik voornamelijk films opgesomd die veel beter konden. Het heeft trouwens geen nut om derderangs B-films te nemen die nauwelijks de intentie hadden beter te doen. Een film die ik niet meteen wist onder te brengen was Paranormal Activity. Op zich een knap staaltje cinema, was het niet dat de film eigenlijk niet zo heel fel verschilt van The Blair Witch - met dit verschil dat er in deze laatste toch heel wat meer gebeurt en Paranormal Activity nog veel verder kon gaan in de terreur.

10. The Hangover (2009) Todd Phillips
The Hangover was de meest geslaagde komedie uit 2009, ook al was dat geen al te moeilijke bevalling. Zeker met belabberde films à la The Ugly Truth, The Proposal, The Pink Panther 2 of Bride Wars die de lat toch wel zeer laag hebben gelegd. Ook al zijn de karakters in The Hangover niet zo goed uitgewerkt, moet je toegeven dat het verhaal toch heel wat originaliteit aan de dag legt. Regisseur Todd Phillips bewijst opnieuw dat hij een buitengewoon talent heeft voor timing en ritme, maar ook het lef heeft om risico’s te nemen. De grappen zijn niet allemaal voltreffers (de gehele episode met Mike Tyson) maar als ze werken zijn ze simpelweg geniaal (met de compleet misplaatste masturberende baby op kop). Er zitten heel wat schunnige moppen in maar Phillips vertelt het met zoveel enthousiasme en schwung dat je er toch mee moet lachen. Indien dit scenario verteld werd door een B-regisseur viel deze Hangover plat op zijn gat. Ook de cast zit snor, met grotendeels onbekende gezichten die perfect op elkaar zijn afgespeeld en voldoende sympathie kunnen verwekken bij het publiek. Soms hoeft een film niet meer te zijn dan dat om ons te bekoren.

9. Avatar (2009) James Cameron
In tegenstelling tot wat beweerd wordt was Avatar met zijn productiebudget van 230 miljoen dollar niet de duurste film ooit (Pirates of the Caribbean had al in zijn eentje een productiebudget van 300 miljoen dollar - volgens Imdb) en was ook niet de grootste box-office recette tijdens het openingsweekend, want met zijn 77 miljoen dollar komt hij nog niet aan de hielen van pakweg The Dark Knight die meer dan het dubbele opbracht. Maar science-fiction/fantasy films zijn, in tegenstelling tot familiefilms, veel moeilijker te verkopen. En nochtans kan de film nog steeds uitgroeien tot één van de meest succesvolle films oot. Het is een opmerkelijke film die visueel overbluft en ons een filmbeleving bezorgt die we nog niet hadden ervaren maar tevens inhoudelijk niet teleurstelt. Avatar vertoont voldoende subtext voor menig debat over de 'clash van civilisaties' of de kritiek op de hoog-technologische oorlogsmachine die de laatste jaren al vele malen voor destructie heeft gezorgd. Maar het inhoudelijke blijft ondergeschikt aan de pracht die we te zien krijgen. Het lijkt er wel op dat Mr. Cameron nog steeds in zijn jeugdjaren zit en nog steeds verzot is op rollercoasters, en dat inhoud en karakterstudies in functie staan van het visueel geweld en niet omgekeerd. Maar Cameron blijft wel een van de betere cineasten om dergelijke films in beeld te brengen, zeker beter dan pakweg een Michael Bay – die nog meer met het visuele aspect bezig is. Hij weet alles goed te timen en te doseren, zuigt ons zo compleet in het verhaal en doet ons een beetje vergeten dat we toch voornamelijk naar cgi aan het kijken zijn. Dat we deze prent ook nog eens in 3D kunnen bewonderen, is mooi meegenomen (opgepast voor de mensen met hoogtevrees!) maar je zal er evenveel van kunnen genieten in 2D – ook al is dit misschien de eerste fictiefilm die met zijn 3D iets wezenlijks kan toevoegen.

8. Moon (2009) Duncan Jones
Het jaar 2009 was voor mij een jaar waar de science-fiction films terrein hebben gewonnen op de comic-book adaptaties, te beginnen met deze originele en inspirerende Moon. Een intelligente thriller die ons even deed terugdenken aan Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssey, maar dan iets meer ingetogen. De film is niet 100% accuraat maar het roept toch een resem interessante vragen en stellingen op. Desondanks zijn complexiteit straalt de film 'eenvoud' uit en dat maakt deze film ook zo bijzonder. Je voelt letterlijk de isolatie van de ruimte, via de koude settings en de vaste kadrages. Ook al is de film beangstigend, wordt dit toch bij momenten ontkracht door sporadische momenten van humor. Moon is een verfrissende verademing op de science-fiction troep die we geregeld voorgeschoteld krijgen en de bioscopen gedomineerd in recente jaren.

7. The Girl with the Dragon Tattoo (2009) Niels Arden Oplev
Niet Antichrist van de Deen Lars Von Trier, maar wel de Zweedse film The Girl with the Dragon Tattoo maakte het meest indruk op mij. Het is een kille thriller met karakters van vlees en bloed en een verhaal die meteen naar de keel grijpt. Het feit ook dat je niemand van de acteurs kent, en deze ook nog eens knap staan te acteren, wordt je hierdoor volledig in het verhaal gezogen. De 'mannen' in de film hebben zeker wel een kwalijke reputatie maar het verhaal (die als een trilogie zal uitkomen) is allesbehalve gratuit. Het is een adembenemend verhaal over een serie-moordenaar in een corporate wereld met rijke industriëlen. Er komen weinig merkwaardige filmproducties uit Zweden, maar deze is een voltreffer.

6. Inglourious Basterds (2009) Quentin Tarantino
Als Tarantino een film maakt dan weet je meteen dat je iets ongewoons zal aantreffen. Net zoals elke filmgeek is de regisseur ook verzot op filmgenres en met deze nazi-film vond hij het een uitstekend idee om er een western van te maken. En enkel Tarantino komt hier ook mee weg. De muziek, de kadrages, de opbouw en sfeer van Inglourious Basterds, alles klopt. Maar de film is meer dan een genrefilm die blijft steken op het niveau van hommage of parodie. Er wordt niet alleen voortreffelijk geacteerd door Mélanie Laurent en Christoph Waltz, maar door de voltallige cast, die ook voldoende ruimte krijgen om hun personages een gezicht te geven. De originaliteit, de kwaliteit van de dialogen en de set-up van elke scène zijn buitengewoon fascinerend. Misschien had hij hier en daar de sequenties naar het einde wat mogen inkorten, maar het blijft toch één van de betere Tarantino films.

5. Drag Me to Hell (2009) Sam Raimi
Wat mij betreft is Drag Me to Hell de beste horrorfilm van de laatste jaren. Meester Sam Raimi keert terug naar zijn Evil Dead periode en laat hier zien dat hij nog niets van zijn pluimen heeft verloren. De titel van de film nestelt zich al volledig in het B-film circuit waar het juist zijn kracht put om ons de stuipen op het lijf te jagen en ons tezelfdertijd ontzettend veel plezier verschaft. Sam Raimi heeft niet de bedoeling een serieuze horrorfilm te maken, maar vervalt evenmin in de parodie. Het is die ziekelijke, zwarte humor die we kennen vanuit zijn begin-periode. Op acteervlak levert de scream queen van dienst, Alison Lohman, een bijzonder knappe prestatie, en weet ze precies waar de regisseur naar toe wil met deze film. Niet iedereen zal de humor van de regisseur aanvoelen, maar fans van The Evil Dead films zullen hier zoals mij hun vingers van aflikken.

4. Watchmen (2009) Zack Snyder
Snyder snuift met Watchmen de overgestileerde sfeer van de comic op, de verschillende lagen van het verhaal en de karakters; en maakt een eigenzinnige, niet-commercieel, niet-mainstream, cinematografisch meesterwerk waar de verbluffende inhoud primeert op de impressionante vorm. Het is een triomf van de comic-adaptatie die sinds Spider-Man 2 (2004) de 7de Kunst nieuw leven inblaast op een visionaire en intellectuele manier. Watchmen serveert geen hapklare entertainment en brengt zelfs niet meteen datgene wat we verwachten. Het is zelfs confronterend. En is dat nu net de essentie van wat filmkunst vertegenwoordigt. Alles blijft in zijn context heel geloofwaardig, al moet je in het begin de drempel wel oversteken. Het is een comic-adaptatie waar je je even schrap moet voor zetten. De ideeën en de emoties komen hier op de voorgrond. En op het einde van de rit besef je dat de beste momenten niet die scènes zijn waar individuen elkaar klappen verkopen, of de één of andere explosieve stunt of nog de vernuftige cgi-beelden. Een comic-adaptatie volledig naar mijn smaak.

3. Up (2009) Pete Docter & Bob Peterson
Elk jaar komt Pixar met een hoogvlieger voor de dag, en met de film Up kunnen we dit zelfs letterlijk nemen. De mensen van Pixar onderscheiden zich van de andere animatiehuizen door hun oog voor detail, hun voorliefde om risico’s te nemen op visueel én inhoudelijk vlak en hun verhaal dat zowel een jong als een iets ouder publiek weet aan te spreken. De actiescènes zijn fantastisch in beeld gezet - met heel wat knipoogjes naar avonturenfilms uit de jaren 30, en de humor is vaak hilarisch. Pixar heeft alweer een pareltje afgeleverd.

2. Star Trek (2009) J.J. Abrams
Ik ben geen hopeloze fan van de Star Trek serie. Een stel nichterige acteurs in pastelkleurige pyama’s die in een studio dingen staan te roepen als "We were just HIT with an ion-canon in sector C4-8! Put the shield on and go to warp-speed." terwijl de camera heen en weer schommelt. Het was me allemaal een beetje te belachelijk. Maar ik ben hoe dan ook verzot op de Star Trek film. Mijn verwachtingen waren misschien wat aan de lage kant, maar dit oversteeg mijn wildste dromen en verbaasde me in positieve zin op verschillende vlakken. En veel is te danken aan het acteerwerk van Chris Pine die in deze film een knappe Captain Kirk neerzet. De dynamische cinematografie van Daniel Mindel met zijn overvloed aan lichtflitsen en lensflares, zoals we dit al konden ervaren in M:I 3 eveneens van J.J. Abrams, werkt perfect voor dit genre film en sluit nauw aan met de bijna feilloze cgi. Dit was trouwens de enige film dit jaar waar ik nu al op de mogelijke sequel zit te hunkeren. Waar de originele reeks vooral houterig en moeizaam op gang kwam, is deze reboot fris, bijzonder grappig, bijzonder goed geacteerd en adembenemend, met verkwikkende actie-sequenties die geen beroep moeten doen op een opgefokte stress-montage. De plot zelf heeft wellicht wat twists die het grote publiek niet zal smaken, maar alles zit in feite nog redelijk goed in elkaar voor zo'n grootschalige sci-fi productie.

1. District 9 (2009) Neill Blomkamp
De film die dit jaar bij mij het meeste indruk heeft gemaakt is District 9, het regiedebuut van de Zuid-Afrikaan Neil Blomkamp. De film trekt op een orginele en goed onderbouwde manier een parallel met het apartheidsregime in Johannesburg. De aliens in de film genaamd de Prawns, worden met de vinger gewezen en beschouwd als subwezens zonder veel bestaansrecht. Een liga voor de alien-rechten bestaat er niet en de wezens zijn gedoemd om de oppressie van het menselijke ras te ondergaan, ook al bestaat er een bureaucratische schijnwetgeving die de illusie moet wekken dat er gelijke rechten zouden zijn. Het is bovenal een spannend verhaal die adrenaline en brains perfect weet af te wisselen, met een knappe documentair-achtige beeldvoering die ons geen seconde rust gunt. Children of Men was misschien nog net iets beter, maar dit is veruit de meest indrukwekkende film uit 2009.

10. Angels & Demons (2009) Ron Howard
Ik zou dit lijstje vol kunnen zetten met films als Street Fighter Legend of Chun-Li, maar waarom zou ik. Het is niet dat we bij dergelijke troep hoge verwachtingen hadden. Daarentegen waren de verwachtingen wel stukken hoger bij Angels & Demons. Ron Howard had opnieuw een dikke portefeuille om deze Vanticaan-thriller in kannen en kruiken te gieten, en hij kon ook leren uit de fouten van zijn vorige The Da Vinci Code. Maar spijtig genoeg was het opnieuw huilen met de pet op. Meer nog, ik had de indruk dat de regisseur iets teveel zijn fouten wou herstellen en hierbij vergat om een spannend verhaal te vertellen. Op een gegeven moment vraagt Langdon (de droge versie van Indiana Jones) een kaart van alle kerken in Rome, wat op zich al een vrij hilarische quote is. Hij had evengoed een map kunnen vragen met alle bistro’s in Parijs. Dit laatste had misschien wel een betere film afgeleverd. Angels & Demons is 2 uur lang staren naar een saai personage die van de ene kant naar de andere loopt, terwijl het publiek zich afvraagt waarom ze hiervoor 9,20 euro voor betaald hebben. Er was zelfs nergens een zelfkastijdende albino monnik te bespeuren! WTF!

9. Obsessed (2009) Steve Shill
Obsessed had de nieuwe Fatal Attraction moeten worden, maar werd uiteindelijk een domme thriller waarin Beyoncé kan fungeren als de ultieme crowd pleaser voor Afro-Amerikaanse vrouwen die met veel hilariteit kunnen genieten hoe een slanke, blanke, sletterige blondine op haar bek krijgt. En mocht je al in een zaal zitten met een dergelijk publiek zou je in de waan zijn een show van Jerry Springer bij te wonen. Het hoofdpersonage, gespeeld door The Wire acteur Idris Elba, in tegenstelling tot Michael Douglas in Fatal Attraction is de perfecte rijke zakenman. Hij doet niets verkeerd – zegt niets verkeerd – gedraagt zich niet verkeerd, hij is het stereotype van de ideale man zonder fouten of zonden; Mr. Proper als u wilt. En ook al draait het “drama” rond hem, maakt deze karakterisering hem juist compleet oninteressant als filmpersonage. Zelfs de eerste de beste tekenfilm brengt meer diepgang en dualiteiten in hun karakters dan deze film. Obsessed is een erotische thriller zonder erotiek (laat staan een hint van een naakte bil) en zonder thriller (eigenlijk een niet-intentionele komedie), met een idioot script bestaande uit clichés. Het is trouwens een film waar je met schaamrode wangen de filmzaal uitloopt in de hoop niemand jou hier aantreft.

8. Whiteout (2009) Dominic Sena
Ik dacht, een film met Kate Beckinsale on ice kan toch zo slecht niet zijn, en regisseur Dominic Sena (niet meteen de meest fijnzinnige cineast) weet ons toch altijd wel te ontspannen met opwindende actie-sequenties. Maar was deze Whiteout een gigantische teleurstelling. In vergelijking met die andere Zuidpool-whodonit The Thing is deze een smaakloze B-film die ons helemaal 'ijskoud' laat. Slecht acteerwerk, slechte dialogen, slechte cgi, een idioot verhaal, het was zelfs slechte camp. Nieuwkomer Gabriel Macht (The Spirit) is er in ieder geval in geslaagd om twee jaar op een rij te spelen in films die in mijn Top 10 Worst Movie List staan. Maar de man kan ook niet acteren. Ik weet niet met welke studio-exec hij geslapen heeft maar het is niet normaal dat zo iemand in dergelijke Hollywoodfilms wordt gecast. Als hij in beeld is, is het altijd lachen geblazen en hij slaagt erin om zijn dialogen nog ridiculer te doen klinken dan ze al zijn. Hij was zowaar de enige penguin in de film. Los van het feit dat je al na 10 minuten weet wie de dader is, worden we nog eens bekogeld met irritante, geel-getinte flash-back’s die we uiteindelijk kunnen missen als kiespijn. Spijtig genoeg was er in de bioscoop geen black-out tijdens deze Whiteout…

7. Jennifer’s Body (2009) Karyn Kusama
Met lichte druk van wat vrienden ben ik er toch in geslaagd om deze Jennifer's Body twee keer te zien, en bij de tweede visie was alles trouwens nog een stuk slechter. Had ik hoge verwachtingen? Wel, ik was me ervan bewust dat de scenariste van deze prent niemand minder was dan Diablo Cody die toch het oscarwinnende script van Juno heeft geschreven. Maar dit is niet meer dan een slasher-horrorgrap. De enige reden om naar deze film te gaan is Megan Fox (let’s face it), en uiteindelijk gaan de oneliners haar nog goed af en met haar komische timing zit het wel snor. Alleen krijg je niet de indruk dat ze daar nu echt serieuze inspanningen voor heeft moeten leveren. Maar mijn kritiek was minder bij Fox, dan wel bij de regisseuse van dienst Karyn Kusama, die er zelfs niet in slaagt om met een actrice als Fox een sexy prent af te leveren. De hoofdactrices zijn mooi om naar te kijken, ja, maar om een opwindende scène op te bouwen dien je best ook wel iets méér te doen dan even in te zoomen op het decolleté van Megan Fox. Het sfeertje is een beetje stout, maar niet stout genoeg. Opwindend is het al evenmin. Kusama doorbreekt constant de spanning door bruusk te verspringen van een griezelige scène naar komisch intermezzo. Iets wat aanvoelt als met een deux-chevaux op de autosnelweg van 4de naar 1ste te schakelen en terug. Dit scenario in handen van een meer bekwaam regisseur had misschien alles naar een hoger niveau kunnen tillen. Het hoogtepunt van de film is een onbedoeld hilarische scene waar Kusama een cross-cut maakt tussen Fox die een slachtoffer verorbert en Seyfried (de nerdy vriendin) die haar maagdelijkheid verliest. Uiteindelijk is het een zware teleurstelling voor heel wat zaterdag-avond filmkijkers die veel seks en bloed verwachten, want Jennifer’s Body is uiteindelijk een heel braaf filmpje.

6. Surrogates (2009) Jonathan Mostow
Surrogates is niet alleen een slechte film, het is één van de zwaarste teleurstellingen uit 2009 gezien de film gebaseerd is op de verheven graphic novel van Robert Venditti en Brett Weldele. Dit had een spannende science-fiction mysterie thriller kunnen zijn, maar is uiteindelijk al even interessant als 85 minuten lang kijken naar een Duracell-konijntje in beweging. Het is Blade Runner gemaakt door een 10-jarige. Het script van de film lijkt het werk van twee robotten op automatische piloot die elke emotie in de kiem hebben gesmoord, de belichting is al zo krankzinnig als het blonde toupetje van de Bruce Willis avatar (het ideale beeld dan nog wel!), de stijl is voornamelijk vorm boven inhoud en Bruce Willis zelf probeert zijn voorgevoel dat dit een flop zal worden zoveel mogelijk te verbergen. En als ik niet beter wist zou ik denken dat niemand op de set de intentie had een goede film af te leveren en tevreden was met een monotone cliché-formulefilm. Een emotieloze troep die zichzelf teveel au serieus neemt en zich nauwelijks bekommert om de wereld en zijn personages te exploreren. Ik had hier naar uitgekeken, en ergens tijdens de voorstelling was het net of ze bij mij de stekker uit het stopcontact hadden getrokken.

5. The Unborn (2009) David S. Goyer
Ik heb er in ieder geval het raden naar waarom een talentvol acteur als Gary Oldman hierin verzeilt is geraakt. Mocht het een Jason Statham of een Nicolas Cage zijn zou ik het nog begrijpen, maar Oldman leek me toch een intelligente acteur te zijn met heel veel inzicht en smaak. De scène met de Nazi-dokters die met naalden in de oogbollen van kinderen prikken had toch een duidelijke aanwijzing moeten zijn dat dit een belachelijke B-film zou worden. The Unborn is een samenvatting van alle creepshow-clichés uit de aziatische horror-markt van de laatste 10 jaar, gebundeld in een voorspelbare montage die iets meer dan 80 minuten duurt. Het was op de koop toe zelfs een beetje van een rip-off van Mirrors (2008), want ook hier zijn spiegels de bron van alle ellende. En voor wie The Reader van Stephen King heeft gelezen zal hier ook wel een déjà-vu gevoel aan overhouden. Hoe verder naar het einde toe, hoe meer de regisseur de pedalen kwijtraakt en hoe minder spannend of griezelig het allemaal wordt. De film is ZO slecht dat hij zelfs NOOIT goed wordt.

4. G.I. Joe : The Rise of Cobra (2009) Stephen Sommers
G.I. Joe : The Rise of Cobra is nog zo’n zware teleurstelling uit 2009. Het is iets beter dan een Transformers-prent met iets leukere actie-sequenties, maar dit kan je moeilijk zien als een compliment. Het verhaal is ontdaan van elke mogelijke logica of interessant verhaalelement, en gebracht naar het niveau van een puber. Eye-candy Sienna Miller is het enige lichtpuntje in deze film, en doet volledig het personage van de zwak acterende Channing Tatum vergeten, die uiteindelijk de hoofdrol speelt.

3. Transformers: Revenge of the Fallen (2009) Michael Bay
Transformers: Revenge of the Fallen heeft een onsamenhangend non-verhaal dat letterlijk alle kanten uitzwiert, met een debiele plot die Eddy Wally had kunnen bedenken. Voeg daar nog wat personages aan toe die veel weg hebben van stereotype kartonnen borden, een ongegeneerde liefdesverklaring aan het Amerikaanse leger, een ADHD-montage, een tinitus-verwekkende klankband en een slordige videoclipstijl waarbij de camera geen nanoseconde stil staat, en je krijgt de perfecte cocktail voor 150 minuten oeverloze irritatie druipend uit de anus van worstendraaier van dienst, Michael Bay. Waar de eerste Transformers-film nog sporadisch het evenwicht vond tussen actie, avontuur en humor, is deze Bigger-Faster-Better een samenraapsel van cgi-beelden met onherkenbare robotten die elkaar te lijf gaan en waarbij de menselijke factor tot een minimum herleid wordt. Het veel te lange stuk in Egypte dat de ultieme climax moet voorstellen is dan ook nog eens een verschrikkelijk overbodige oefening in het opblazen van alles wat lichtontvlambaar is en een zoveelste excuus om de borsten van Megan Fox in beeld te brengen. Je kunt het vergelijken met zo’n all-in buffet, waar het vlees niet warm genoeg is, de groenten slap, de frisdrank met teveel water vermengd en de dessert smaakloos is. Maar je keert er niet terug van de honger.

2. Dragonball Evolution (2009) James Wong
Ik had moeten weten dat een film met 'Evolution' in zijn title te mijden is als de pest, maar tegen beter weten in heb ik toch Dragonball Evolution gezien. Mijn verwachtingen waren laag maar zo’n opgefokt, van de pot gerukt tienerspektakel had ik niet verwacht. De fout van de makers was dat ze iets te trouw aan de originele cartoon hebben vastgehouden, en was deze film nu net het omgekeerde wat ze hadden moeten doen. We worden niet alleen geconfronteerd met een ridicuul plot maar ook het acteerwerk is van een pathetisch over-acting niveau. Indien je beelden uit de comic had verwerkt in de film, had je met moeite het verschil gezien. Kortrom, de regisseur heeft er een puinhoop van gemaakt en leefde in de waan de fans te kunnen bekoren door dicht bij het bron-materiaal te blijven. Dat die fans nu allemaal hun maturiteit hebben bereikt en zelfs kinderen hebben die te oud zijn om nog naar Dragonball te kijken, is de regisseur compleet ontgaan. A complete waste of money and my time!

1. New Moon (2009) Chris Weitz
Wie dacht dat met New Moon een spannende vampieren-sequel aan te treffen is van een saaie en levenloze reis teruggekeerd. New Moon is misschien al even slaapverwekkend als het origineel, maar deze sequel doet nog erger met rommelige cgi, houterige acteerprestaties die een paspop doet blozen, een verhaal die niet alleen vampieren koud laat, en ons fortune coockie wijsheden verkoopt over de liefde, verbloemd met zwaarwichtige en zwartgallige terminologieën. De twee hoofdfiguren, Edward en Bella, hebben al evenveel chemistry met elkaar als Tobey Maguire en Kirsten Dunst in de Spider-Man films. De film neemt zich ook teveel au serieus met personages die het gewicht van de wereld op hun schouders dragen en herhaaldelijk pseudo-intellectueel zwartgallig gezwets uitkramen. En of dit nog niet allemaal genoeg was, stinkt deze prent naar platvloerse marketing bestemd voor tiener-meisjes die hopelijk allemaal ook de soundtrack zullen kopen met alle popnummers die gepast en ongepast de revue passeerden. Ze zouden misschien beter hun geld sparen voor de dvd-box van True Blood.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Een comic-adaptatie waar ik wel naar uitkijk is de 300 sequel (2010), voor de simpele reden dat de eerste film echt wel indruk heeft gemaakt. Niemand hield het voor mogelijk bij het lezen van de strip van Frank Miller, maar regisseur Zack Snyder weet wel hoe hij een comic moet verfilmen. Dat bewees hij trouwens ook met de verrassende comic-adaptatie Watchmen (2009).

Het was niet de bedoeling van de filmmaker om een historisch accurate film te brengen zoals bij een Ridley Scott benadering. Zack wou volledig binnen de comic stijl blijven en het resultaat was bijzonder knap. Uiteraard werd de film niet gesmaakt door heel wat recensenten, die het één-dimensionale karakter van de film en de karikaturale vertolkingen op de korrel namen. Ik zal hen daarin zeker niet tegenspreken, maar zij hebben ook niet verder gekeken dan het meest evidente. De film 300 maakt ook geen pretentie om meer te zijn dan een orgie van gespierde mannen in een meer van bloed, een slow-motion choreografie met gewapende soldaten die zich in een strooptocht werpen voor de bescherming van hun eer en volk. En ik was helemaal verkocht van de eerste tot laatste minuut. En ja, de film bleef trouw aan het bron-materiaal. Fans van de boeken kunnen niet anders dan ook fan te zijn van de film.

Maar vooral ook de vertolking van Gerard Butler was niet te versmaden. En wat blijkt, als we de mensen van Live for Film mogen geloven zou de acteur een nieuwe 300 film wel zien zitten. Dan zullen ze Leonidas wel moeten laten verrijzen uit het Dodenrijk, maar gezien de stijl van de eerste film zal dit wel geen problemen met zich meebrengen. Dit in tegenstelling tot de heropstanding van Maximus is een mogelijke Gladiator sequel.

"Frank Miller’s working on something," revealed producer Mark Canton when MTV spoke to him, telling them that he’s onboard to return for Snyder’s 300 sequel. "That, Zack has said."

"Things are always looking good with , it’s a blessing and a gift. Zack’s a genius, and no matter where you go it's the one movie that people around the world seem to somewhat identify with the most," explained Canton "We’re thrilled for [a sequel]; it'll be a blast. There’s a new Blu-Ray coming out all over again shortly, so that’s great. It’s like the gift that never stops giving."

"[The key to the sequel] is about getting it right, you know," the producer said of their dilemma after having killed off virtually the entire cast in the first film." Frank is a perfectionist, and so is Zack. And I think they set the bar pretty high." Canton had the surprising news that even Gerard Butler’s King Leonidas could be brought back from the dead. "Never assume anything; never assume anything," he repeated when I asked if the original cast were gone for good. "It’ll be what it’ll be. But if we really do it, in this case, we have a visionary creator and a visionary filmmaker."

Kijk, wederom ben ik verkocht voor het idée. Laat Leonidas opstaan vanuit het Dodenrijk. This is Sparta! Die spartanen zijn afstamelingen van Hercules en dus geen gewone stervelingen. Bij de meeste films zou ik er moeite mee hebben, maar hier heb ik er de minste problemen mee. De 300 films zijn al zo subtiel als een speer die dwarsdoor een schedel wordt geboord, maar het is dan ook 'entertrainment' van de bovenste plank om uw vingers van af te likken. Laat maar komen!

***Related Posts***
14/03/2007: Frank Miller wil zijn verhalen zelf regisseren
11/03/2007: 300 is niet zomaar vorm boven inhoud
15/02/2007: Frank Miller’s Ronin verfilmd
27/01/2007: 300 op Imax
10/01/2007: Nieuwe 300 trailer
10/12/2006: Eerste 300 trailer
10/08/2006: De virtuele wereld van 300

Desondanks de teleurstellende film en het internet-lek heeft X-Men Origins: Wolverine (2009) van Gavin Hood in zijn eerste weekend een slordige 87 miljoen dollar gescoord (en wereldwijd ongeveer 160 miljoen). Dat is tot nu toe het beste openingsweekend van 2009 (hoewel de zomer-blockbusters er nu wel zitten aan te komen) en de tweede beste opening van alle X-Men-films. Wolverine stond trouwens in heel wat landen op nummer 1 van China tot en met de VS. Dat bewijst in ieder geval één ding: PIRATERIJ HEEFT EEN BEPERKTE TOT BIJNA ONBESTAANDE INVLOED OP DE INKOMSTEN VAN EEN FILM. Miljoenen mensen hebben de film al gezien nog voor deze in de zalen was en de bootleg-versie was (in tegenstelling tot wat de makers ons wilden wijsmaken) quasi hetzelfde als de bioscoopversie.

Maar goed, ik moet toegeven dat Wolverine niet heel veel waardige tegenstanders had tijdens het voorbije openingsweekend. Ghosts of Girlfriends Past (2009) was een onschadelijke romantische komedie van geen belang die uiteindelijk de enige concurrent met bekende sterrencast. Dit blijft hoe dan ook een uitstekende zaak voor Fox, Marvel Entertainment en de hoofdacteur Hugh Jackman. Deze box-office uitslag betekent dat we ons aan een Wolverine 2 mogen verwachten…tot spijt van heel wat fans die waarschijnlijk enorm ontgoocheld waren met de film. Ook voor mij was het huilen met de pet op.

Het is geen slechte film, maar goed kan je het allemaal niet noemen. Ik had een paar jaar geleden zelfs nog erger verwacht na het lezen van de eerste draft van Bryan Singer. Daarin was het Wolverine-personage nauwelijks herkenbaar. In dit script komt Wolverine echt wel op de voorgrond en is er een soort don’t f@*k with me-attitude die me echt wel beviel, maar Chippendale Hugh Jackman slaagt er niet in het personage interessant genoeg te maken. Maar het probleem zit ook in de uitwerking van het script door David Benioff en Skip Woods (Hitman, Swordfish). De film had te weinig ballen en het karakter van Wolverine bleek desondanks de screentime enorm kleurloos. Ik houd enorm van Hugh Jackman, net zoals ik enorm veel hield van Pierce Brosnan als James Bond in GoldenEye. Maar toen kwam er slijt op en was de vervanging met Daniel Craig een godsgeschenk. Pierce was goed, maar met enige terugblik had hij nog maar weinig toegevoegde waarde na GoldenEye (1995). Hugh Jackman is goed, maar na 3 X-Men films brengt hij nog maar weinig toegevoegde waarde aan het personage. Hugh speelt op automatische piloot (met zijn killer smile, zijn kwade blik en zijn geschreeuw) en heb je het gevoel dat neven-personages de show aan het stelen waren, zoals Liev Schreiber als de alom dreigende Sabretooth.

Het leukste aan de prent is nog het begin, de openingssequentie waarbij we Wolverine bezig zien in verschillende tijdperken. Je blijft wel een beetje op je honger zitten wat je weet niet wat de ‘broers’ deden als ze niet op strooptocht of aan het weglopen waren. Je wist trouwens niet van waar die patriottistische reflex kwam. Waarom zag je hen in verschillende oorlogen bezig, strijdend voor hun land? Van waar komt die militaire traditie? Waar zit de motivatie? Wat is het nut ervan in de uitwerking van hun karakters? Er is trouwens NIETS heldhaftig aan. Wolverine kan niet sterven en loopt enkel mee in de oorlogen om tegenstanders in mootjes te hakken!

Ik ben hoe dan ook blij dat Bryan Singer en Bratt Ratner de film niet hebben geregisseerd, maar ben eigenlijk ontgoocheld in Gavin Hood. Hij wist in geen geval hoe hij zijn karakters of hun onderlinge relaties moest uitwerken. Neem bijvoorbeeld de relatie met Kayla Silverfox (Lynn Collins) die uiteindelijk een spilfiguur is binnen de geschiedenis van het Wolverine-karakter. Ik had met veel plezier iets meer van hun relatie willen zien in ruil voor de dynamische openingssequentie. Zo hadden we iets meer voeling met de personages kunnen krijgen. Ja, het zijn mutanten, maar maak ze in godsnaam iets “menselijker” met emoties en drijfveren, al is het maar om af te stappen van die kartonnen borden. Je zou denken dat ze met films als The Dark Knight (2008) en Watchmen (2009) de lat iets hoger zouden zetten. Niet dus. Ze hebben hier dezelfde fouten gemaakt als in Spider-Man 3 (2007), teveel karakters en te weinig karakter-ontwikkeling.

Maar het meest pijnlijke aan deze prent is dat alles er heel goedkoop uitziet, en dit is een film met een productiebudget van 150 miljoen dollar! X2 (2003) en zeker X-Men: The Last Stand (2006), die met minder middelen werden gemaakt, zien er veel overtuigender uit. De helicopter-sequentie die jullie zien in de trailer laat vermoeden dat er meer van dergelijke scènes in de film steken. Spijtig genoeg is dat zowat de enige actie-sequentie van belang. Zelfs de Sabretooth-Deadpool-Wolverine clash (had de highlight van de film moeten zijn) komt klungelig over. Gavin Hood weet niet hoe hij een hedendaagse vecht-sequentie in beeld moet brengen. Je snapt trouwens ook de logica niet van Wolverine om telkens weer zijn scharen te steken in zijn “onsterfelijke tegenstanders” in plaats van hen…I don't know… te AMPUTEREN. Het doet me een beetje denken aan criminelen die hun pistool leegschieten tegen Superman. Het helpt niet, dus doe iets anders! Ook de visuele effecten in de film zijn teleurstellend. De digitale klauwen zijn zo slecht geanimeerd dat ik me afvroeg waarom ze geen silveren stokjes aan zijn handen met gaffer-tape hadden gebonden. De effecten zagen er beter uit in de jaren '90. Krankzinnig gewoon.

Als je weinig verwachtingen had zal deze prent waarschijnlijk nog meevallen. Wolverine is beter dan Elektra (2004) of Daredevil (2003). Mijn review is niet echt positief, maar ik heb alles goed laten bezinken voor een paar dagen en kwam tot de conclusie dat dit echt niet goed was. En wat betreft de stinger op het einde: we zien Hugh Jackman masturberd voor de spiegel … Bah neen, het kon me niet veel schelen en ben dus ook niet gebleven tot het einde van de credits. Als ze dachten met ‘origins’ een compleet nieuwe franchise te beginnen, dan zijn ze in ieder geval al slecht begonnen. Kortom; Wolverine lijkt in elkaar geknutseld door studio-bobo's die denken dat ze comicbook-fans kunnen bekoren met een willekeurige montage van luide actie-sequenties, cliché plotwendingen en een stortvloed aan karakters.

***Related Posts***
28/04/2009: Wolverine heeft verschillende eindes
16/12/2008: Wolverine trailer
18/05/2008: Marvel presteert beter dan DC Comics
08/08/2007: Wolverine krijgt oscarwinnende regisseur
30/05/2006: X-Men 3 breekt records
21/03/2006: Brett Ratner interesse in Wolverine spin-off
07/03/2006: Nieuwe X-Men 3 trailer
30/12/2005: Psylocke in X-Men 3
06/12/2005: Eerste beelden uit X-Men 3
27/07/2005: X-Men 3 in productie
18/04/2005: Een R-rated Wolverine Spin Off ?
27/03/2005: Nieuwe regisseur voor X-Men 3

Ook al zullen de meningen uiteen liggen, één ding moet men toegeven, regisseur Zack Snyder heeft opnieuw een buitengewoon inspirerende film gemaakt. De man is erin geslaagd om de "onverfilmbare" comic van Alan Moore en David Gibbon, op een overtuigende manier naar het witte doek te brengen. Watchmen (2009) bewijst nog maar eens dat Hollywood – ondanks de reboot/remake/sequel –rage, een nieuwe adem heeft gevonden met de comic-adaptaties want elk jaar worden we opnieuw omver geblazen door geniale cinema.

Snyder heeft meer dan een adaptatie gemaakt. Het is niet zomaar een consecutieve reproductie van de prentjes in de comic, maar een vertaling van de geest en de emotie van Watchmen in een cinematografische context. Niet alleen de karakters maar ook de thematiek en de intenties van Alan Moore zijn op een slimme manier aangepakt. De creatieve en intelligente aanpak van deze Watchmen overstijgt zelfs op vele vlakken The Dark Knight (2008) en hebben we hier ontegensprekelijk te maken met een meesterwerkje. En misschien zelfs het eerste (echte) meesterwerk uit de comic-adaptatie wereld. Of je al dan niet van graphic novels houdt speelt geen enkele rol. Als je een echte filmfanaat bent is dit het neusje van de zalm. Uiteraard is er een drempel die je moet zetten, maar dit geldt voor heel wat meesterwerken. Maar eenmaal de stap gezet, kom je terecht in een fascinerende wereld, waar je niet bij het handje wordt gehouden. De film maakt ook geen compromis, zowel niet op vlak van verhaal als op vlak van duurtijd (163 minuten) en tijdsgeest. Na de rit kan je onmogelijk onberoerd blijven. Je zult het verafschuwen of er verzot op zijn. Iets wat typisch is voor baanbrekende cinema.

Het is niet mijn bedoeling om mensen te willen bekeren tot het geloof in de comic, maar me hebben hier te maken met een buitengewoon werk van dezelfde orde als films als The Godfather (ik kom hier nog op terug). Het zijn films die een stempel zullen zetten op de filmgeschiedenis en waar men nog veel zal over praten. En zeggen dat deze Watchmen door heel wat studio’s werd verworpen en het uiteindelijke meesterwerkje maandenlang gegijzeld werd door een bende advocaten in een rechten-dispuut tussen Warner en Fox. Moore zelf had trouwens geen beetje vertrouwen in de verschillende filmadaptatie-voorstellen van Darren Aronofsky, Paul Greengrass of zelfs Snyder. Het liefst zag hij de verfilming er helemaal niet komen.

Korte inhoud: De koude oorlog staat op nucleair springen, gemaskerde helden zijn vanwege een reeks schandalen verboden en de toekomst ziet er wel heel grauw uit. De groep van de Watchmen, die ooit het geboefte te lijf gingen, is uit elkaar gevallen. Dr. Manhattan/Jon Osterman (Billy Crudup), in een wetenschappelijk ongeluk getransformeerd tot supermens, werkt nu voor de overheid en Nite Owl II/Dan Dreiberg (Patrick Wilson), Ozymandias/Adrian Veidt (Matthew Goode) en Silk Spectre/Laurie Jupiter (Malin Akerman) hebben het bijltje er bij neergelegd. De geharde Rorschach/Walter Kovacs (Jackie Earle Haley) weigert echter van opgeven en ziet met de moord op een andere voormalige Watchman, de Comedian/Edward Blake (Jeffrey Dean Morgan), een complot tegen zichzelf en zijn oude maten. Iemand is bezig met het afslachten van alle superhelden. De Watchmen moeten het krachten bundelen wat de moorden zijn maar het tipje van de ijsberg.

Het eerste halfuur is van het beste van wat ik de laatste 10 jaar heb gezien. Na het eerste plotpunt valt de film wel in een méér klassieke narratieve structuur, maar Snyder onderschat zijn publiek niet. Integendeel, hij verheft de comic naar een hoger intellectueel niveau. De kijker krijgt heel wat informatie te verwerker en moet in het begin wel iets meer moeite doen dan de doorsnee film. Het zal me dus niet verbazen dat heel wat mensen Watchmen een tweede keer in de bioscoop zullen bekijken. Het is in ieder geval een prent die een tweede visie waard is. Maar ook al mis je wat details bij een eerste visie, kan je nog steeds het verhaal volgen. Vooral aan mensen die de graphic novel niet kennen geef ik de raad de vele details gewoon even over zich heen te laten waaien. De essentie van de film ligt elders. Maar als deze film je aanzet de comic ter hand te nemen, zal je nog meer onder de indruk zijn van de virtuositeit van deze adaptatie. En we moeten nog altijd de director's cut van de film zien, want ik had af en toe zelfs het gevoel dat bepaalde stukken nog iets meer speelduur nodig hadden.

Net zoals het meesterwerk van Francis Ford Coppola gaat deze film in tegen de stroming. Het vertelt een intelligent verhaal met stijl en lef die het comic-genre overstijgt, net zoals The Godfather dat deed met het misdaad-genre. We krijgen een eigenzinnig portret van het na-oorlogse machtsspel in Amerika. Deze keer gaat het niet over het bekomen van de macht (cf. The Godfather) dan wel hoe je ermee omgaat. Bij sommige trailers had je echt de indruk een speciale-effecten-spektakel te zien, maar niets is dus minder waar. Het script van David Hayter en Alex Tse overheerst het visuele vertier. De personages zijn niet de overbekende en uitgesproken superhelden, maar wél kwetsbare individuen met menselijke zwaktes en tekortkomingen. Maar wat belangrijker is, het verhaal blijft overeind. De actie wordt bijzonder knap in beeld gebracht, maar de visuele beeldkracht wordt nergens zo overheersend als in 300 (2006). Alles blijft in zijn context heel geloofwaardig, al moet je in het begin de drempel wel oversteken. Het is een comic-adaptatie waar je je even schrap moet voor zetten. De ideeën en de emoties komen hier op de voorgrond en op het einde van de rit besef je dat de beste momenten niet die scènes zijn waar individuen elkaar klappen verkopen, de één of andere explosieve stunt en vernuftige cgi-beelden.

Eén van de meest indrukwekkende scènes uit Watchmen vond ik de inleiding op het personage van Dr. Manhattan. Hij was geboren als een mens maar werd na een wetenschappelijk ongeluk getransformeerd in een Goddelijk wezen en begon de wereld rondom hem te ervaren op manieren waar wij niet mee vertrouwd zijn. Het geeft niet alleen een fascinerend beeld weer van het karakter maar zet meteen de toon en atmosfeer van de film. Elk shot zit vol van ideeën, gaande van kleine details die de comicbook-fan zal prikkelen tot grote plot-elementen die het verhaal onderbouwen. En boven dit horen we de stem van Billy Crudup die ons op een subtiele manier wegwijs brengt in de wereld van Watchmen. Manhattan denkt dat hij zijn menselijke emoties heeft verloren maar die zijn er nog altijd, verborgen achter een koud blauw harnas. Hij is dus niet zomaar een blauw mannetje. Het is het verhaal van een mens die heeft vergeten hoe hij zich als mens moet gedragen. Snyder heeft elk element uit de strip op een harmonieuze manier vertaald in meeslepende scènes.

Zack Snyder is één van die zeldzame visionaire cineasten in Hollywood. Ik was al onder de indruk van zijn eerste films, maar hier overtreft hij gewoon elke verwachting. Hij brengt geen actieprent of een overgestileerde pretentieuze adaptatie zoals The Spirit (2008) van Frank Miller, maar wel een emotioneel geladen film met echte karakters en een confronterend verhaal. Zoals ik al zei in het begin van mijn review probeert Snyder de comic niet beeld voor beeld te verwerken, maar beseft dat er wel degelijk een onderscheid bestaat tussen de twee media, die van de strip- en de filmwereld. En het was geen koud kunstje, want ambivalente en flamboyante superhelden in een realistisch kader onderbrengen en ze ook nog esthetisch-psychologisch uitkleden over hun kwelgeesten en seksleven is toch wel andere koek. Zack's gestileerde, grafisch-surrealistische aanpak doet ons duizelen, net als de verzorgde digitale hoogstandjes, de vele cinema-knipoogjes uit filmklassieker, de gitzwarte humor of het gore geweld.

Snyder snuift de overgestileerde sfeer van de comic op, de verschillende lagen van het verhaal en de karakters; en maakt een eigenzinnige, niet-commercieel, niet-mainstream, cinematografisch meesterwerk waar de verbluffende inhoud primeert op de impressionante vorm. Het is een triomf van de comic-adaptatie die sinds Spider-Man 2 (2004) de 7de Kunst nieuw leven inblaast op een visionaire en intellectuele manier. Watchmen serveert geen hapklare entertainment en brengt zelfs niet meteen datgene wat we verwachten. Het is zelfs confronterend. En is dat nu net de essentie van wat Kunst vertegenwoordigt.

Ik denk dat ik nog uren over de buitengewone karakters kan uitweiden of de confronterende seksualiteit die het het fetisjisme aan het heruitvinden is, maar ik veronderstel dat niemand dit allemaal nog zal lezen. Ga de film gewoon zien en trek je niet veel aan van die ongenuanceerde negatieve commentaren die je hier en daar wel zal aantreffen. Ik heb een paar dagen gewacht alvorens deze review te schrijven om een beetje afstand te nemen van mijn eerste indrukken. Deze Watchmen kan je gewoon niet ongenuanceerd benaderen. Tot slot: Duurt de film te lang? Neen, de film mocht wat mij betreft zelfs nog iets langer zijn.

Update 17/03/2009: Ik heb me niet willen mengen in de onderstaande discussie over de film gezien ik al eerder mijn mening in het lang en het breed heb uitgesmeerd. Maar onlangs vond ik een hilarische grafiek die de verschillende topics van de Watchmen-discussie in kaart bracht. Voor de mensen die de film hebben gezien zullen hier wel mee moeten lachen :)

***Related Posts***
18/01/2009: Warner gaat door de knieën in Watchmen-proces!
31/12/2008: Watchmen één van de meest verwachte films van 2009
29/12/2008: WB verliest Watchmen-proces van Fox
03/09/2008: Watchmen verbannen naar 2010 ?!
19/07/2008: Watchmen trailer
08/03/2008: Watchmen personages