De FilmBlog

Elke belangrijke film heeft een grote romance. Het ontbreken van zo’n intieme band tussen twee individuen, of zelfs tussen een individu en een dier [cf. War Horse (2011)], maakt soms dat we het gevoel hebben iets in het verhaal te missen.

En dat was mijn sentiment na het zien van Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011). Nochtans zit er wel degelijk een zweem van romantiek in de film, maar dan tussen twee mannen; met name Sherlock Holmes en John Watson. Een soort homo-erotische bromance. Dit wordt meteen duidelijk met scènes waarin Holmes in vrouwenkleren met de borst bloot op de grond legt en tegen zijn compaan zegt: "Lie with me", of nog de scène waar hij de vrouw van Watson (lees: rivale) letterlijk van de trein duwt. Maar deze intieme band blijft platonisch en heeft net te weinig vleugels heeft om van de grond te komen. Dit is, voor mij althans, het grootste minpuntje aan een anders briljante sequel die, zoals de nieuwe trend voorschrijft, het origineel overstijgt.

Korte inhoud: Een jaar na de avonturen uit het eerste deel zal privédetective Sherlock Holmes (Robert Downey Jr.) wederom zijn krachten moeten bundelen met zijn loyale assistent, huisgenoot en vriend Dr. John Watson (Jude Law). Ze moeten het opnemen tegen de mysterieuze Professor Moriarty (Jared Harris), een crimineel meesterbrein dat van plan is om voor de ondergang van Groot Brittanië te zorgen. Holmes en Watson worden bijgestaan door Mycroft Holmes (Stephen Fry), de oudere, maar niet minder briljante broer van Sherlock, die voor de Britse regering werkt. Daarnaast krijgen ze vrouwelijke hulp uit een onverwachte hoek, alleen is dit niet van hun oude bekende Irene Adler...

Guy Ritchie heeft het perfecte duo bij elkaar gebracht. De chemie tussen Downey en Law doet ons verlangen naar nog meer avonturen. De Snatch-regisseur is altijd al goed geweest in het portretteren van 'mannen', maar spijtig genoeg heeft hij weinig verstand van vrouwen of weet hij in ieder geval niet hoe hij ze moet benaderen in zijn films. In Sherlock Holmes: A Game of Shadows werd Rachel McAdams beknot tot veredelde figurantenrol, en vervangen door Noomi Rapace, die nooit echt haar stempel kon zetten op het verhaal. En dit ligt niet aan haar. Rapace is een talentvolle actrice, maar wanneer jouw personage te weinig invulling krijgt, kan je haar niet verwijten dat haar karakter niet uit de verf komt.

Daar waar de opzet in Sherlock Holmes (2009) niet geheel duidelijk was, en Ritchie met zijn acteurs nog op zoek waren naar een toon en stijl, heb je hier de indruk dat iedereen perfect weet waarmee ze bezig zijn. Alles klopt: de muziek (Hans Zimmer), de kostuums, de sets, de belichting, zelfs de humor en de visuele effecten. Dit is misschien niet de Sherlock Holmes die Arthur Conan Doyle in gedachten had, maar Ritchie heeft er wel een product van de 21e eeuw van gemaakt die door miljoenen mensen bekeken zal worden die nog nooit van Professor Moriarty hebben gehoord. En Guy Ritchie heeft een patent op de audiovisuele effecten die hij tentoonspreidt, net zoals een Brian De Palma of een Martin Scorsese hun eigen vertelstijl hebben. En niemand kan ontkennen dat de vertelstijl van Ritchie een hoge entertainment-gehalte bezit.

De generaties die zijn opgegroeid met de boeken van Arthur Conan Doyle (en niet met de cinema-versie), zullen natuurlijk heel wat kritiek hebben op de film, zeker omdat Sherlock op een bepaald moment met vrouwenkleren en make-up rondloopt. Veel critici pikken het niet dat deze legende als travestiet wordt afgeschilderd, ook al is dit maar een kleine scène en maakt het deel uit van zijn personage die zich verkleed in tal van figuren om zo iedereen de misleiden. Tevens heb ik wat opzoekingswerk verricht en blijkbaar zou Doyle ook in één van zijn verhalen een Sherlock hebben verkleed in vrouwenkleren. Zelfs in een filmversie uit 1932 loopt onze detective er op een gegeven moment rond in vrouwenkleren. Dus ik weet niet waar het probleem zit.

De enige kritiek die je zou kunnen voeren, is dat er iets meer deductie en iets minder actie mocht zijn. Er zit ook wel deductie in de film, maar de scenaristen (Michele Mulroney, Kieran Mulroney) maken er zich wel soms te gemakkelijk van af. Op een gegeven moment zien we Sherlock voor een muur staan in een kelder. Hij kijkt rond en ziet een aantal sporen die hem tot te conclusie leiden dat dit een geheime doorgang is, dat via een klikhendel open gaat. De deducties zijn visueel wel indrukwekkend met flashbacks in vari-speed en close-up montage, maar inhoudelijk slaat het nergens op en is het onmogelijk om deze deductie te maken gebaseerd op de elementen die voorhanden zijn. Maar deze franchise komt er mee weg, dankzij de lichtvoetige toon. Het is dankzij de humor dat we niet alles op de letter gaan bekritiseren. En zo komt de film weg met heel wat zaken. De helft van de deducties die Sherlock maakt, zou hij in het echte leven NOOIT kunnen maken. Vergelijk het met Ocean's Eleven (2001) waarin de dieven zo slim zijn dat ze alles kunnen incalculeren om zo de perfectie inbraak te organiseren. Realistisch en plausibel is het allemaal niet, maar niemand valt erover. Integendeel, we beleven er plezier aan.

Met zijn 129 minuten is de film nooit vervelend. Je reist net zoals in een James Bond film van de ene locatie naar de andere, van het ene hoogtepunt in het andere. De twee scènes die mij het meest zijn bijgebleven was de scène waar ze moeten vluchten in het bos waar de bomen aan flarden wordt geschoten in slow-motion door kanonschoten, maar anderzijds ook de confrontatie tussen Moriarty en Holmes. Twee aartsvijanden die met heel veel respect voor mekaar een partijtje schaken en de situatie voorspellen die zich aan het ontrollen is in een andere ruimte. Op een geven moment staan ze recht en blijven ze de situatie inschatten terwijl ze nog steeds bezig zijn met hun schaakspel. En wat dit zo uniek maakt is dat ‘schaken’ een belangrijk gegeven is in de film.

Kortom, ik hoop echt dat er nog een derde deel van de franchise komt. Het is omwille van de humor en de lichte toon dat het misschien niet dezelfde waardering krijgt als The Dark Knight, maar het hoeft er zeker niet voor onder te doen. En mocht Guy Ritchie iets minder op safety willen spelen en de scenaristen niet alleen aandacht hebben voor set-up's, pay-off's en actie, dan maakt dit derde deel kans om in heel wat eindejaarslijstjes te belanden als één van de beste films van het jaar. Er is niet veel voor nodig, want alle ingrediënten zijn aanwezig.

Op de blu-ray staat een Maximum Movie Mode audio-commentaar gehost door hoofdacteur Robert Downey Jr., naast een pak documentaires en making-off's. Er staan zoveel extraatjes op de blu-ray dat je het ontreken van de audio-commentaar van de regisseur niet zo erg is. Indrukwekkend isook de storyboard en de manier hoe deze vertaald werd naar het witte doek. De blu-ray van Sherlock Holmes: A Game of Shadows ligt vanaf 23 mei 2012 in de winkel.

***Related Posts***
30/06/2010: Sherlock Holmes review
28/01/2010: Guy Ritchie wil meerdere Sherlock Holmes films
19/05/2009: Sherlock Holmes volgens Guy Ritchie
01/04/2009: Eerste Sherlock Holmes poster

Net zoals ieder jaar kunnen we opnieuw klagen over de keuzes van The Academy, maar in tegenstelling tot de voorbijgaande jaren denk ik dat ze dit jaar de bal serieus hebben mis geslagen. Los van Rundskop (2011) die een verdiende nominatie kreeg, zijn het voornamelijk "veilige keuzes" die genomineerd werden. Ook al zijn dergelijke award-shows al even subjectief en representatief voor kwaliteit als pakweg het Eurosongfestival, je wil als filmliefhebber toch een aantal zaken recht zetten.

Het meest teleurstellende is dat je nog steeds kan voorspellen welke films genomineerd zullen worden. Alles is zo voorspelbaar geworden dat studio's hun drama-films nu uitbrengen in de periode vlak voor de Oscar-nominaties. De berichten over hoe je een Oscarfilm kan ruiken van mijlenver zijn ondertussen niet meer te tellen, maar nochtans blijven ze hun zelfde koers varen, en dit al jarenlang. Waarom iets wijzigen als je weet dat de show nog steeds wordt aanzien als de ultieme award-show. Maar niets belet ons, om onze kritiek nog maar eens in de verf te zetten.

Laat ik misschien beginnen met de lijst van Beste Films. Een film als Extremely Loud & Incredibly Close (2011) is puur Oscar-materiaal, ook al is de film niet beter dan pakweg Drive (2011) die aan de lijst van Beste Films ontbreekt. En neem het niet enkel van mij aan. Deze Stephen Daldry film wordt door de critici omschreven als: "Extremely Loud and Ridiculous". De film haalt amper 46% op 123 reviews op Rotten Tomatoes en dit terwijl Drive een slordige 93% haalt op 219 reviews. Hoe in hemelsnaam kunnen de meningen van The Academy en het publiek zover uit elkaar liggen?! Ook een films als Shame (2011) of Tinker Tailor Soldier Spy (2011) zijn véél beter bevonden door het publiek dan het vrij standaard drama Extremely Loud & Incredibly Close.

Het probleem met films als Drive of Shame is dat ze niet in het plaatje passen van de Oscars. Een regisseur en producer als Steven Spielberg kent ondertussen de spelregels. Hij is jarenlang genegeerd geweest, maar sinds hij zijn eerste Holocaust film maakte is de man een eregast geworden en weet Spielberg hoe hij binnen de lijntjes van The Academy kan kleuren. Kijk bijvoorbeeld naar War Horse (2011), die al op handen werd gedragen bij de eerste trailer. Ook The Help (2011) is een veilige keuze. Het zijn allemaal films die in de spotlight komen te staan, zonder dat ze het eigenlijk nodig hebben, laat staan echt 'verdienen'.

Maar daarmee wil ik niet zeggen dat War Horse of The Help slechte films zijn? Je kunt de regisseurs van de respectievelijke films niets verwijten. Zij kunnen er niets aan doen dat een aantal pipo's met pen en papier besloten hebben om hun films als het beste van het jaar te nomineren. Vorig jaar was er ondermeer heel wat kritiek aan het adres van Tom Hooper, toen hij met zijn The King's Speech (2010) de Oscar won voor Beste Film en Beste Regie, terwijl David Fincher met zijn The Social Network (2010) een veel betere film had afgeleverd. En dit jaar had ik liever een pak andere films willen zien bij de Beste Films.

En het is niet alleen de Beste Film categorie die wat tegenvalt. Waar zit de nominatie voor Beste Actrice voor Charlize Theron met Young Adult (2011), Tilda Swinton met We Need To Talk About Kevin (2011), Kirsten Dunst met Melancholia (2011), Kristen Wiig met Bridesmaids (2011) en Elizabeth Olsen met Martha Marcy May Marlene (2011)? Maar vooral, waar zit de nominatie voor Michael Fassbender met Shame (2011) en bovenal Ryan Gosling met The Ides of March (2011) of nog Drive (2011)?

Toch ben ik tevreden dat Gary Oldman voor Tinker Tailor Soldier Spy (2011) en Rooney Mara voor The Girl With the Dragon Tattoo (2011) een nominatie op zak hebben voor hun prestatie. In het begin van het jaar dacht ik dat Brad Pitt op zijn sokken de Oscar zou winnen voor beste acteur, gezien hij in twee Oscar-waardige films speelde, maar The Tree of Life (2011) is uiteindelijk zwaar tegengevallen en Moneyball (2011) is nu ook niet meteen zijn beste vertolking.

Anderzijds hoop ik niet dat films als Hugo (2011) (11 nominaties) of The Artist (2011) (10 nominaties) alle prijzen zullen oprakelen. Het zijn twee sterke kandidaten, maar het zijn voor mij niet dé films van het jaar. Eigenlijk kan je dat over geen enkele film zeggen, en dus zou een betere spreiding van de prijzen misschien een goede zaak zijn. En mocht er al een film zijn die alles wint, dan had ik er niets op tegen mocht dit naar Drive gaan, maar spijtig genoeg werd deze film uitgerangeerd. Smaken verschillen en hierover kan nog lang gediscussieerd worden. Kiezen is verliezen en fouten zijn menselijk, dat heeft de Oscar Awardshow toch duidelijk gemaakt in het verleden (cf. Goodfellas, Alfred Hitchcock, L.A. Confidential,…). Op 26 februari 2012 is de uitreiking.

***Related Posts***
24/01/2012: Rundskop gaat naar de Oscars
16/01/2012: De 69e Golden Globes winnaars
01/10/2011: Beste Buitenlandse Films van 2011
01/03/2011: Rundskop filmbespreking

Damn, een film over een paard. Ik vraag me af wie er twee uur lang naar een verhaal wil zien over een paard. Een film over een hond, tot daar nog toe. Die dieren kunnen op z'n minst nog een beetje expressie en emotie meegeven. Bij een paard ligt dat al wat moeilijker.

Maar War Horse (2011) is een Steven Spielberg, dus zal hij er wel iets fascinerend van maken, ook al lig ik zelf niet wakker van een nieuwe Black Beauty (1994).

Korte inhoud: War Horse volgt een jongeman genaamd Albert (Jeremy Irvine) en zijn paard Joey. Hun band wordt verbroken wanneer Joey verkocht wordt aan het leger en meegenomen wordt voor het gebruik in de Eerste Wereldoorlog. Ondanks dat Albert nog te jong is om zich in te schrijven voor het leger, besluit hij toch naar Frankrijk te gaan om zijn vriend te redden.

De enige motivatie die ik zou hebben om alsnog War Horse te gaan zien is de muziek van John Williams en de indrukwekkende fotografie van Janusz Kaminski onder begeleiding van de grootmeester. Bekijk dat trackingshot van het paard in de nacht! En met al die digitale camera's die stilaan de filmwereld aan het veroveren zijn, is het nog wel eens fijn om old school Kodak 35mm fotografie te zien. Toegegeven, in tegenstelling tot regisseurs als Michael Mann en David Fincher blijft Spielberg kiezen voor filmpellicule.

Wordt het een saaie bedoening? Wel dit kan in ieder geval zwaar tegenvallen. En toch ook vreemd dat hij deze film in concurrentie brengt met zijn eigen The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn (2011), twee films die uiteindelijk een zelfde doelpubliek aanspreken. Er zit amper twee weken tussen de release van beide films (Tintin op 26 oktober en War Horse op 9 november 2011). Weinig bekende koppen in deze prent. De enige namen die ons bekend in de oren klinken zijn Emily Watson en David Thewlis. Ben benieuwd wat het zal geven in de bioscoop. Hou in ieder geval al een zakdoek binnen handbereik.

Ondertussen is het eerst volgende nieuwe project van Steven Spielberg bekend. Het wordt niet Indiana Jones 5 of Interstellar, maar wel Robopocalypse (2012), een science-fiction prent waar het menselijke ras het opnemen tegen de overheersende robot-wereld.

De eerst volgende Spielberg film die in de bioscopen zal uitkomen is War Horse (2011), het verhaal van Albert wiens paard Joey verkocht wordt tijdens de eerste wereldoorlog aan het militaire apparaat. Albert is te jong om toe te treden in het leger, maar hij beslist toch naar Frankrijk te gaan op zoek naar zijn paard.

Robopocalypse is dan weer gebaseerd op een boek van Daniel H. Wilson, dat pas in 2011 zal verschijnen. Spielberg was compleet in de wolken van het script van Drew Goddard dat hij zijn andere projecten verschoof om deze voorrang te geven. En misschien maar goed ook, want Spielberg moet dringend weer in de aandacht komen met een goede film. Al was het maar om die vorige Indiana Jones film door te spoelen.

Wat ons staat te wachten is een indrukwekkende blockbuster film, naar het voorbeeld van War of the Worlds en Minority Report, en in schril contrast met zijn jeugdfilms zoals Kuifje en War Horse. Wanneer je de korte synopsis leest zou je haast denken dat je te doen hebt met een nieuwe Terminator film. De opnames van de film moeten in januari van 2012 beginnen, zodat hij in de zomer van 2013 in de bioscopen komt.