De FilmBlog

Als we Lisa Marie Presley mogen geloven komt er binnenkort een film over het leven van haar vader Elvis Presley. Er is ondertussen al een geslaagde film met Johnny Cash in Walk the Line (2005), Jerry Lee Lewis in Great Balls of Fire! (1989) en Ritchie Valens in La Bamba (1987). Enkel een filmversie van het leven van Roy Orbison ontbreekt nog.

Er zijn uiteraard al wat pogingen geweest maar nooit een film die indruk heeft kunnen maken. En dat is ook de mening van Lisa Marie, die nog liet optekenen: "Er is nog nooit iets fatsoenlijks over hem gemaakt." De 44-jarige Presley is dus bezig met diverse gesprekken te voeren met filmstudio's. "Het gaat zeker gebeuren." Voor haar project heeft ze een film als Walk the Line voor ogen, waarin het leven van countryzanger Johnny Cash centraal staat. Over het leven van Presley, de rock-legende met opvallend indringende stem en zijn charismatische verschijning op het podium, zijn echter niet zoveel belangrijke films gemaakt waar de figuur centraal stond. Maar hij wordt wel geregeld geciteerd.

Acteur Cary Elwes werkt momenteel aan zijn debuutfilm Elvis & Nixon (2012), over de ontmoeting tussen Elvis (Eric Bana) en president Richard Nixon (Danny Huston), een project die 15 jaar geleden al eens als tv-film werd gemaakt, Elvis meets Nixon (1997).

Lisa Marie Presley, die nauwelijks interviews geeft, is geheel uit haar comfortzone gegaan en op Graceland een tentoonstelling geopend over de popicoon gezien door haar ogen. Presley leefde tot ze 5 jaar oud was op het landgoed van haar vader, tot haar moeder Priscilla Presley bij hem wegging. "Hij was altijd volledig uitgedost", herinnert Presley zich. "Je zag hem nooit in zijn pyjama naar beneden komen." De dochter van de King of Rock-'n-Roll werkt uiteraard ook aan haar derde studioalbum, dat in mei uit moet uitkomen, dus alle aandacht kan ze goed gebruiken.

Maar ja, ik ben ook wel te vinden voor een echte biografische film, die zowel de mooie als de minder mooie kantjes laat zien, en bijgevolg denk ik niet dat Lisa Marie al teveel invloed moet hebben in de finale versie van het script. Maar de getuigenis van Priscilla zal uiteraard van groot belang zijn, gezien zij zo’n 14 jaar met Elvis samen was.

Naast de wereldbekende spaghetti westerns had je die andere soort western, waarin de beeldvoering iets minder van belang was en het verhaal met zijn karakters meer op de voorgrond trad. Dat was zeker het geval voor 3:10 to Yuma (1957) van Delmer Daves die eigenlijk een vrij rauwe film was die zich afspeelde op een beperkt aantal locaties. Het was in ieder geval een indrukwekkende western gebaseerd op het boek van Elmore Leonard (Out of Sight, The Rosary Murders, Jackie Brown), die in die tijd ontzettend positief ontvangen door de pers en ook het publiek

Regisseur James Mangold liep al jaren met het plan om de western in een nieuw jasje te steken. Al in 2002, nog voor hij met Walk the Line (2005) zijn naam definitief zou vestigen, hield hij zich bezig met het idee een remake te maken van deze klassieke western, maar het zou nog jaren duren voordat het project van de grond zou komen. De oude versie moest namelijk flink worden bewerkt om ook het hedendaagse publiek voor zich te winnen. En Mangold is met zijn 3:10 to Yuma (2007) geslaagd in zijn opzet. Wie zei dat westerns niet meer van onze tijd waren?

Korte inhoud: De door droogte geteisterde arme rancher Dan Evans (Christian Bale) is samen met zijn beide zoons getuige van een zeer gewelddadige overval op een postkoets met de salarissen voor het personeel van de Southern Pacific Railroads door de beruchte outlaw Ben Wade (Russell Crowe) en zijn bende. Wade wordt echter gearresteerd. Dan Evans begeleidt vervolgens tegen een beloning van $200 Wade van Bisbee naar Contention, van waar hij Wade met de trein van tien over drie naar de gevangenis in Yuma moet brengen. Vanaf het vertrek uit Bisbee blijkt de reis niet zonder gevaren te zijn en een psychologische kat en muis spel tussen Evans en Wade begint.

Je ziet het niet alle dagen wanneer twee grote acteurs als Crowe en Bale tegenover elkaar staan. Het herinnert mij in ieder geval nog een beetje de periode waarin De Niro en Al Pacino tegenover elkaar stonden in Heat (1995). Bale speelt Dan Evans, een arme boer die in de Amerikaanse burgeroorlog een been verloren heeft. Dan kan nauwelijks zijn gezin onderhouden en is mede door zijn handicap een flink deel van zijn zelfrespect verloren. Zijn twee zoons, de idealistische William (Logan Lerman) en de ziekelijke Mark (Benjamin Petry) willen wel tegen hem opkijken, maar hebben weinig reden toe. Wanneer Ben Wade, een meedogenloze gangster die met zijn bende de streek onveilig maakt, wordt opgepakt dient zich voor Dan een kans op eerherstel aan. Hij biedt zich vrijwillig aan om de levensgevaarlijke bandiet naar de staatsgevangenis van Yuma te brengen. Niet alleen verdient hij daar geld mee waarmee hij zijn gezin weer kan voeden en zijn door droogte geteisterde boerenbedrijf een nieuwe impuls kan geven, maar ook omdat hij aan de boze buitenwereld, en vooral aan zijn zoons en vrouw Alice (Gretchen Mol), kan bewijzen dat hij nog niets van zijn waardigheid heeft verloren. Maar de reis naar Contention, waar vandaan om tien over drie de trein naar Yuma zal vertrekken, gaat niet over rozen. Wade is de kwaadste niet, maar Dan heeft het geld heel hard nodig. Ondanks de sluimerende wederzijdse sympathie en de venijnige aanvallen van Wades schietgrage bende - onder leiding van diens bikkelharde eerste luitenant Charlie Prince (Ben Foster) - besluit Dan toch door te zetten.

De sfeer uit 3:10 to Yuma ademt deze uit van de sfeer van die klassieke Amerikaanse westerns. In deze filmversie gaat het niet zozeer over de pistoolgevechten, zoals bij die Italiaanse westerns, maar eerder over het leven van die karakters in die welbepaalde periode, het eergevoel, de code, hun familiebanden. Men is bij de verfilming in ieder geval trouw gebleven aan het origineel, hoewel deze versie uiteraard visueel een trapje hoger staat. In tegenstelling tot andere 'moderne westerns' als The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) is deze prent niet alleen een stuk mannelijker maar ook heel wat dynamischer. In een snel tempo vliegen de twee uren die deze film duurt voorbij.

Het script, waar maar liefst 4 jaar aan gewerkt is door Halsted Welles, Michael Brandt en Derek Haas zit uitstekend in elkaar. Men heeft een balans gevonden tussen een flinke dosis actie en karakterontwikkeling. Want uiteindelijk gaat het, net als in het origineel uit 1957, om de psychologische oorlog die Evans en Wade met elkaar voeren. En gezien we hier te maken hebben met twee geweldige hoofdrolspelers, zijn de scènes waarin er niet geschoten wordt bijna net zo explosief als de actiescènes. Wade is van begin tot eind de bovenliggende partij, manipulatief tot op het bot en altijd op zoek naar de zwakke plek van zijn tegenstanders. Russell Crowe zet deze klassieke outlaw op een dusdanige manier neer dat je geen hekel aan hem kunt krijgen, ook al weet je dat deze man heel wat moorden op zijn geweten heeft.

Hoewel Russell het hoofdpersonage is, steelt Bale eigenlijk wel een beetje de show. Dan Evans is de antiheld; de goedmoedige armoedzaaier die niets te verliezen heeft. Zeker wanneer op een zeker moment blijkt dat zijn oudste zoon meer ontzag heeft voor de schurk Wade dan voor hem. Hij vindt van zichzelf dat hij geen knip voor de neus waard is. Het feit dat hij een been mist en de verwerking van dat verlies heeft daar zeker mee te maken. De confrontatie tussen deze twee mannen, die constant lijnrecht tegenover elkaar staan maar desondanks toch een soort respect - misschien zelfs vriendschap - voor elkaar ontwikkelen, is een boeiende ervaring, die naar het einde toe een intrigerende en originele climax krijgt. Bale is niet de doorsnee antiheld en Crowe niet de archetypische slechterik, waarmee de film alleen maar aan kracht wint. De prairie van 3:10 to Yuma wordt verder bevolkt met talloze kleurrijke personages, van de clichématige knappe maar eenzame barmeid tot een indiaan die strijdt aan de zijde van cowboy Wade. Alle acteurs zetten hun beste beentje voor. De meest opvallende van allemaal is Ben Foster, die de show steelt als Charlie Prince, de sadistische maar trouwe compagnon van Wade. Aardige rollen zijn er verder van Peter Fonda en de piepjonge Logan Lerman als Dans zoon William. De cinematografie van Phedon Papamichael is niet zo meesterlijk als in The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford, maar de prent straalt in alle opzichten vakmanschap uit. De muziekscore van Marco Beltrami past perfect bij de beelden en is wat mij betreft misschien wel de beste score tot nu toe van de componist.

James Mangold mag na het gelauwerde Walk the Line opnieuw een zeer geslaagde prent aan zijn palmares toevoegen. 3:10 to Yuma is een uitstekende remake zoals er zo weinig zijn tegenwoordig. Hij heeft niet gekozen voor 90 minuten van vuurgevechten, maar de focus gezet op de morele complexiteit en het subtiel spel van onderhuidse spanningen tussen de hoofdpersonages. En wanneer er dan een actie-scène volgt is deze dan ook extra veel geladen. Het is dus een prent die zowel is bestemd voor de westernliefhebbers die verzot zijn op de gevechten, als voor de liefhebbers van een goed verhaal met karakters van vlees en bloed. We zijn met deze film toch heel ver weg van The Good, the Bad and The Ugly, maar deze western gaat wel in op de essentie: ‘wat maakt een man goed, slecht of lelijk’.

***Related Post***
30/07/2007: 3:10 to Yuma trailer

Op 22 januari 2008 zullen de Oscar-nominaties bekend gemaakt worden, een dag na de Razzie-nominaties. The Academy Awards wordt door velen uitgespuwd, maar diezelfde mensen zouden een gat in de lucht springen moesten zij ooit een nominatie krijgen. Het blijft tot op vandaag het meest bekeken award-show. Maar het is en blijft een "kunst" - wedstrijd, net zoals dat het geval is bij Cannes of het Sundance Festival, en heeft in tegenstelling tot die twee andere festivals, een eerder commercieel karakter. Dit sluit echter niet uit dat films als Brokeback Mountain en The Queen toch ook wel in de categorie van Beste Film verzeilen. Ik kijk er naar uit voor de show, de rode loper, de speeches, de stand-up comedy (dit jaar opnieuw gehost door Jon Stewart), en ook wel om achteraf dan te klagen dat ze een paar mensen over het hoofd hebben gezien. Maar ik neem het allemaal niet zo ernstig.

En ieder jaar krijgen we dan ook een pronostiek van wie al dan niet genomineerd zal worden en/of Oscar-winnaar. En eigenlijk is het maken van zo’n een lijst niet zo een ingewikkeld procédé. Meer nog, je hoeft zelfs geen grote filmkenner te zijn om het bij het rechte eind te hebben. Hieronder vinden jullie een Top 10 van hoe je een Oscar-kandidaat kan voorspellen. Dit zal jullie zeker helpen wanneer je eventueel zou meedoen aan één of andere Oscar-poll.

1. Het is beter om geprezen te worden door enkelen, dan geliefd door allen

Dit is niet enkel een levenswijsheid, maar tevens ook een regel bij de Best Picture-genomineerden. De voorschriften van The Academy luiden alsvolgt: elke Oscar-kiezer maakt een top 5 op van de voor hen Beste Film van het voorbije jaar. Maar de interpretatie van die stemmen is niet van numerieke aard. Alles draait rond de populariteit van bepaalde films. Concreet betekent dit dat prenten, die door velen op de eerste en tweede plaats worden gezet, in aanmerking komen voor Best Picture. De films die worden gekozen op de 3, 4 en 5 positie zijn minder (tot helemaal niet) van tel. Dus een film die numeriek meer wordt vermeld op de stembiljetten maakt minder kans om verkozen te worden, dan een film die een aantal keer op de eerste en tweede plaats staan. De passie moet overheersen boven de consensus. Dit heeft als gevolg dat kwalitatieve films als Walk the Line (2005) en Dreamgirls (2006) uit de boot vallen voor Best Picture. Op ieders zijn lijstje staan als 5de keuze volstaat dus niet.

2. Films die je te cool vindt om genomineerd te worden voor Beste Film, zullen wel een nominatie krijgen voor Beste Script

Het zijn de scenaristen die de intelligente films weten uit te pikken. De laatste jaren zijn dan ook films als Pan's Labyrinth, Children of Men, A History of Violence, The Squid and the Whale and Eternal Sunshine of the Spotless Mind genomineerd voor beste Scenario. In deze categorie zijn het sterke films die zegevieren, en is er geen plaats voor pop-idolen.

3. Regisseurs komen uit alle landen

Het lijstje van de Beste Regisseurs van de Directors Guild of America zal in vele gevallen lijken op de lijst van Beste films, met dit verschil dat er altijd wel een Amerikaan zal sneuvelen voor de goede zaak; en dat is zorgen dat ook niet-Amarikaanse regisseurs zullen genomineerd worden, zelfs al komen 5 Amerikaanse cineasten met superieure filmprojecten. Dus als Scorsese, Spielberg, DePalma, Eastwood en Oliver Stone alle 5 afkomen met baanbrekende films, zal na een spelletje poker één van de regisseurs plaats moeten ruimen voor Stephen Frears of een andere niet-Amerikaan.

4. Acteurs zijn emotionele wezens met een genereuze ingesteldheid

Ze zijn verzot op nieuwkomers, zeer jonge of zeer oude acteurs, de betrouwbare acteur met lange carrière of met een ontroerende geschiedenis, de koppige en/of vaak ondergewaardeerde veteraan, acteurs met een uitgesproken accent of met een bijzonder (lees: lelijk) uiterlijk. Acteurs die kans maken op een nominatie moeten in drama’s hebben meegespeeld waarin ze hun glamour-imago doorbreken met hartverscheurende scènes.

5. Mooi is beter dan baanbrekend

En deze regel geldt voor heel wat categorieën. Wie "mooi" zegt, zegt ook vaak 'meer budget'. Daar ligt het grote verschil met heel wat andere integere filmfestivals die vaak niet te imponeren zijn met productiemiddelen, maar wel met inhoud en karakterontwikkeling. Daarom heb je heel wat filmscholen bij ons die de regel handhaven dat iedereen zijn eindwerk moet zien te realiseren met gelijke middelen, om zo te voorkomen dat rijke studenten plots 75'000 euro steken in hun eindwerk en zo meteen iedereen de ogen kan uitsteken met technisch vernuft. Maar grote regisseurs herken je door hun slagkracht in kleine low-budget projecten. Maar de oscars is nu eenmaal een glamour-show en zij hebben geen boodschap aan "less is more". Kijk maar naar de categorie van Cinematography, Art Direction, Costume Design, … Periode films winnen op hedendaagse prenten, uitbundigheid haalt het van eenvoud en ongewoon is beter dan intelligent of grimmig. De categorie Cinematography is iets meer mee met de moderne tijd, maar zij hebben ooit The Godfather I & II op een onvergeeflijke manier over het hoofd gezien en zelfs niet genomineerd (Cabaret en The Towering Inferno kregen de oscar voor beste Cinematografie). En wat met het verschil tussen art-direction en cgi? Wees gerust, de meesten die hun stem uitbrengen hebben geen flauw benul wat echt is en wat uit een computer komt.

6. Hecht geen belang aan de enkeling die hoog van de toren blaast

Het is een terugkerend fenomeen dat de laatste jaren zijn oorsprong vindt op de filmblogs en filmforums. Films waar je – in tegenstelling tot de massa - verzot op bent, komen zelden voor bij Oscarnominaties. Ook films die je vreselijk vind (bekijk binnenkort mijn top 10 van de Slechtste Films van 2007) kunnen wel eens de één of andere nominatie op zak steken. Het is niet omdat jij een film als meesterwerk aanschouwt, dat de anderen allemaal idioten zijn.

7. Breng de internet-lobby in persectief

Oscar-stemmers houden geen rekening met de honderden filmsites die elk hun beste films prijzen. Ze hebben het te druk met hun geld te spenderen aan luxe goederen of films te maken. Twee films worden momenteel al uitgeroepen dat Beste Film van het jaar; There Will Be Blood (2007) en No Country for Old Men (2007). Maar het zou goed kunnen dat deze twee films niet worden genomineerd voor Beste Film. Ik heb ze nog niet gezien, maar de trailers zien er indrukwekkend uit. Toekomst zal uitwijzen of ze erkend zullen worden.

8. Ontcijfer de marketing-taal

Let op de volgende beweringen tijdens de promo-maanden: "Insiders zeggen…" (lees: een marketeer heeft ons verteld dat), "Het woord op de straat is…" (lees: wij denken dat) "X wordt verkocht aan 30 landen" (lees: de amateurfilm van mijn buurman kan verkocht worden aan 192 landen, maar dat wil niets zeggen over de waarde van een film) "X heeft in zijn eerste week Y aantal bezoekers getrokken naar de bioscoop" (lees: kwaliteit is niet evenredig met het aantal bezoekers – maar dit is altijd goede promotie gezien de massa op dat vlak geen referentiekader heeft) "De stemmers neigen te gaan naar …" (lees: ik sta hier schaamteloos uit mijn duim te zuigen)…

9. Wees sceptisch tegenover statistieken

Als een pronostikeur begint met: "Reeds 4 keer in de geschiedenis heeft een actrice die genomineerd is voor een Golden Globe, maar niet won, maar getipt was door de New York Times dan zal deze actrice …" dan heeft hij te hard zitten zwoegen. Mathematische theorieën zijn ondergeschikt aan gezonde instincten.

10. Regelmatig eens een filmpje meepikken helpt

Ik kan hier niet genoeg de nadruk op leggen. Een geslaagde pronostiek begint met kennis van zaken.

Met schaamrode wangen moet ik bekennen dat ik de muziek van Johnny Cash niet kende. Ik had hem wel reeds gezien in een aflevering van Columbo, maar zijn muziek was me onbekend. Deze lacune is ondertussen opgevuld en ik vind het eigenlijk stukken beter dan Elvis Presley. De man in het zwart kon misschien iets minder de show stelen als Elvis, maar zijn countrymuziek is zo meeslepend dat je er gemakkelijk verliefd op wordt.

De bio-pic Walk the Line (2005) onderzoekt de vroege jaren van de rocklegende Johnny Cash, gespeeld door Joaquin Phoenix, en zijn liefdesrelatie met June Carter, een rol van Oscar-winnares Reese Witherspoon. De regie van Walk the Line is in handen van James Mangold die in 1995 sterk debuteerde met Heavy (1995) en daarna films maakte als Cop Land (1997), Girl, Interrupted (1999) en Identity (2003). Het script schreef Mangold samen met Gill Dennis, waarbij ze zich baseerden op twee boeken van Johnny Cash zelf. Reese Witherspoon sleepte voor de vertolking van June Carter een Oscar voor 'Beste Actrice' in de wacht. Zowel Phoenix als Witherspoon wonnen een Golden Globe en ook de film won een Golden Globe in de categorie Beste Musical of Komedie.

Korte inhoud: Hij plukte katoen, ging als verkoper langs de deuren, en zat bij de luchtmacht. Hij was de stem van de opstand, die het gezicht van rock 'n' roll voor altijd zou veranderen. Een vrijbuiter voordat de rebellen van vandaag geboren werden en een icoon dat ze nooit zouden vergeten. Hij deed dat allemaal voordat hij dertig jaar oud was. Zijn naam: Johnny Cash (Joaquin Phoenix). Zijn muziek veranderde de wereld, maar zelf werd hij veranderd door June Carter (Reese Witherspoon), de liefde van zijn leven. Hier is de trailer en de officiële site.

Net als Ray (2004), de film over het leven van Ray Charles, is Walk the Line een geslaagde maar zeer brave film die zijn meerwaarde kent in de verbluffende acteerprestaties en de zalige muziek. De scènes waarin Joaquin Phoenix de treurende, halfzingende bariton van Johnny Cash imiteert, is al reden genoeg om deze film niet te missen. Phoenix zong alle nummers zelf en leerde ook nog eens gitaar spelen. Puike prestatie op alle gebied.

Maar buiten de optredens vind ik de film eigenlijk een beetje tegenvallen. De muziek staat er dan niet meer centraal en wordt er gefocused op het tragische leven van de zanger en zijn relatie met zijn brute vader, de drank en de drugs. Mangold legt graag de klemtoon op de liefde tussen Cash en de countryzangeres June Carter. Verwacht geen reis naar the heart of darkness van de zanger, maar geniet van de nummers en je zal meer leren van de zanger dan wat de film uiteindelijk te bieden heeft.