De FilmBlog

Goed nieuwe voor Marvel Studios, want zij hebben zonet een proces gewonnen die betrekking hadden op de rechten van de nieuwe Ghost Rider: Spirit of Vengeance (2012) van de regisseurs Mark Neveldine en Brian Taylor, het olijke duo die verantwoordelijk is voor die opgefokte adrenaline injecties Gamer (2009) en Crank (2006 - 2009).

Korte inhoud: Johnny Blaze, a.k.a. 'The Ghost Rider' (Nicolas Cage) houdt zich schuil in Oost Europa, terwijl hij moeite heeft om zijn vloek te onderdrukken. Blaze wordt gerecruteerd door een sekte om het tegen de Duivel (Ciarán Hinds) op te nemen, die van plan is om een menselijke vorm aan te nemen, namelijk die van Blaze zijn zoon, op diens verjaardag...

Een Amerikaanse rechter oordeelde vorige week dat de rechten voor de stripverfilming geheel in handen zijn van Marvel, en niet van de bedenker van de strip, Gary Friedrich. Hij had het personage, ook bekend als Johnny Blaze, in de jaren zestig bedacht en aan Marvel verkocht. In de jaren zeventig verschenen bij de stripgigant enkele succesvolle stripreeksen.

Nadat het filmstudio gedeelte van Marvel 4 jaar geleden de film Ghost Rider (2007) uitbracht, zag Friedrich zijn kans schoon een schadeclaim in te dienen. Marvel zou immers niet de rechten hebben op het personage, maar alleen op de strips, vond Friedrich. Aangezien het geen letterlijke verfilming was van een van de strips, zou de studio onrechtmatig gebruik hebben gemaakt van 'zijn' personage. Dat de eerste film 237 miljoen had opgebracht wereldwijd was de man uiteraard niet ontgaan.

Maar de rechter zag dat anders en oordeelde echter op basis van twee contracten, uit 1970 en 1978, dat Friedrich alle rechten aan Marvel had verkocht. "Elk van deze contracten op zich geeft al uitsluitsel over wie de rechten bezit en tezamen genomen is elke discussie overbodig", zo luidde de uitspraak. Het is op dit ogenblik nog onduidelijk of Friedrich in hoger beroep gaat.

Ghost Rider: Spirit of Vengeance verschijnt in ons land op 15 februari 2012 (in 3D). In de film zijn nog een paar vertolkingen te zien van Idris Elba, de Franse Highlander Christopher Lambert, Anthony Head en Violante Placido.

***Related Post***
07/09/2008: Ghost Rider 2 een slecht idee?
21/02/2007: Ghost Rider zet box-office in vuur en vlam
17/10/2006: Ghost Rider veelbelovend
24/05/2006: Ghost Rider trailer

Een beetje zoals Up in the Air (2009), eveneens met George Clooney, is deze The American (2010) van de Hollandse filmmaker Anton Corbijn ook wel iets van een buitenbeentje. Je verwacht een soort genre thriller, maar krijgt uiteindelijk een drama voorgeschoteld. Geen slecht drama en verre van een zwakke film, maar ook niet meteen iets om over naar huis te schrijven. Clooney wordt er trouwens vergezeld van de Italiaanse playmate en actrice Violante Placido. Zuiderse eye-candy (zie Violante Placido pic 01) die ook nog eens kan acteren, wat wil je nog meer?

Korte inhoud: Jack (George Clooney) is een huurmoordenaar die, nadat een klus in Zweden uit de hand is gelopen, aan zijn werkgever Larry zweert dat zijn volgende klus tevens zijn laatste zal zijn. Voor deze laatste klus, waar zijn opdracht gespecificeerd wordt door de Belgische Mathilde (gespeeld door de ‘Hollandse’ Thekla Reuten), duikt hij onder op het Italiaanse platteland, in een idyllisch klein stadje. Ondanks het feit dat Jack normaliter een afkeer heeft van menselijk contact, maakt hij kennis met een lokale priester en laat hij zich meeslepen in een romance met de mooie Clara (Violante Placido). Zet Jack zo zijn laatste klus en nog belangrijker, zijn eigen veiligheid op het spel?

Het fenomeen van de ouder wordende hitman kwam al eerder aan bod in het semi-komische The Matador (2005) met Pierce Brosnan. Maar deze film is meer gestileerd en houdt er een rustiger tempo op na. Spijtig genoeg blijft het allemaal zo afstandelijk dan je er nauwelijks als toeschouwer bij betrokken raakt. Vergelijk het met luisteren naar muziek van Milow. Een mooie clip, catchy tune, goed gezongen, maar wild wordt ik niet van zijn muziek.

Voor Clooney is het een gelegenheid om zijn glad Ocean’s-imago wat ruwer te maken, maar het materiaal is iets te banaal en de vertolking is ver weg van deze uit Michael Clayton (2007) of Michael Clayton (2005). Clooney doet zichtbaar ook iets teveel moeite om zijn personage een unieke persoonlijkheid te geven, maar het lukt maar half. We weten als kijker nauwelijks wat hij emotioneel doormaakt. Ik wil daarom niet dat acteurs de expliciete toer opgaan en al hun diepe zieleroeselen op tafel zwieren, zonder ook maar iets over te laten aan de ambiguïteit van het moment. Maar hier heb je echt de indruk dat er naast die tastbare eenzaamheid er enkel maar leegte is.

Maar voor mij is de held van de film de Duitse Director of Photography Martin Ruhe. Hij is wat mij betreft één van de betere opkomende camera-mensen. Hij heeft reeds zijn strepen verdiend met uitzinnige commericials en videoclips, en is in bezit van een unieke filmstijl. De man is nog geen Roger Deakins (No Country For Old Men, A Beautiful Mind) of Conrad L. Hall (Road to Perdition, American Beauty, Searching for Bobby Fischer), maar is wel al even talentvol als een Emmanuel Lubezki (Children of Men, Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events). Enkel al voor zijn beelden is de film de moeite waard.

Op de blu-ray vinden jullie niet alleen de audio-commentaar van Anton Corbijn, maar ook 'making off' filmpjes en deleted scenes. Je krijgt er zelfs nog een extra film bovenop, met name Michael Clayton (2007) eveneens met George Clooney.