De FilmBlog

Martin Scorsese wint op zondagavond 25 februari 2007 de Oscar voor beste regie voor The Departed (2006). Dat lijkt nú al quasi zeker. De enige concurrentie zou nog kunnen komen van die andere krasse knar Clint Eastwood (Flags of Our Fathers en Letters from Iwo Jima) of van één van de Mexicanen (Alfonso Cuaron voor Children of Men of Alejandro Gonzalez Innarritu voor Babel). Toch zou ik mijn geld volledig op Marty zetten en daar zijn twee redenen voor.

Ten eerste: ondanks zijn rijk gevulde palmares (en zijn 5 nominaties voor The Aviator, Gangs of New York, Raging Bull, The Last Temptation of Christ en Goodfellas) heeft Scorsese nog nooit de Oscar voor beste regisseur in ontvangst mogen nemen. Ook de leden van The Academy moeten stilaan beseffen dat dit een grote vergissing is. En ten tweede: The Departed is gewoon één van de betere films van het afgelopen jaar. Het is misschien niet de állerbeste van Scorsese (dat blijft wat mij betreft Taxi Driver), maar een goede Scorsese is nog altijd stukken beter dan een briljante Uwe Boll (gesteld dat je de woorden briljant en Uwe Boll in één adem kan noemen natuurlijk).

Korte inhoud: Frank Costello (Jack Nicholson) is de koning van de onderwereld in Boston, niets gebeurt in de stad zonder dat de gangster er persoonlijk zijn toestemming voor geeft. De plaatselijke autoriteiten zouden Costello natuurlijk maar wat graag achter de tralies zien en bereiden hun aanval en de bijbehorende arrestaties minutieus voor. Maar Costello en zijn troepen zijn de staatspolitie telkens net één stapje voor waardoor het besef groeit dat de crimineel een mol (Matt Damon) heeft bij de politie. Wat Costello echter niet weet, is dat er ook een undercover-agent (Leonardo DiCaprio) is geïnfiltreerd in zijn dichte omgeving die op zijn beurt informatie doorspeelt aan de politie. Er ontstaat een bloedstollend kat- en muisspelletje tussen beide kampen waarin beide mollen elkaar proberen te ontmaskeren.

The Departed is een remake van de populaire Aziatische film Infernal Affairs (2002) waarvan er ondertussen al twee sequels gemaakt zijn. Martin Scorsese heeft de actie van Hong Kong overgeplaatst naar Boston. Maar geen nood want, net als in Hong Kong, blijkt ook in het grauwe Boston de misdaad welig te tieren. Ik heb Infernal Affairs nooit gezien dus ik weet niet in hoeverre Scorsese trouw is gebleven aan de originele film, maar ik kan mij inbeelden dat de regisseur niet heeft gekozen voor een remake die scène per scène hetzelfde is aan het origineel.

In meer dan één opzichten doet het vertrekpunt van The Departed denken aan dat van The Untouchables (1987) van Brian De Palma. Frank Costello is een moderne versie van Al Capone, beiden heersen - meer nog dan de politie - over hun stad (Boston vs Chicago), hebben een paar steekjes los en worden gespeeld door iconische acteurs (Jack Nicholson vs Robert De Niro). In beide films plannen de autoriteiten een aanval om de lokale topgangster aan te houden maar wachten ze nog op de ultieme misdaad om tot actie over te gaan. En zowel in The Departed als in The Untouchables wordt een groentje belast met het onderzoek (Sullivan vs Elliot Ness). De uitwerking van beide films is (natuurlijk) anders.

In zijn indrukwekkende cast heeft Martin Scorsese half mannelijk Hollywood weten op te trommelen. De cast van The Departed is dan ook een perfecte mix tussen jong (aanstormend) talent (Leonardo DiCaprio, Matt Damon en Mark Wahlberg) en gevestigde waarden (Jack Nicholson, Martin Sheen, Alec Baldwin en Ray Winstone). Bij de acteurs zijn er twee grote redenen om naar The Departed gaan te kijken: Leonardo DiCaprio en Jack Nicholson. DiCaprio slaagt erin Matt Damon van het scherm te spelen en dat is een prestatie want Damon staat nooit slecht te acteren.

Jack Nicholson van zijn kant kan zich in de rol van Frank Costello helemaal uitleven en maakt van de maffiabaas een heerlijk creepy, volstrekt genadeloze en immorele figuur. Bijwijlen doet Frank Costello denken aan Jack Torrance uit The Shining (1980) van Stanley Kubrick. Typerend voor de figuur Frank Costello is hoe hij schijnbaar achteloos vol bloed een bar binnenstapt en aan de stomverbaasde barman een zwabber vraagt. DiCaprio en Nicholson lijken net als Scorsese eveneens grote kanshebbers op een Oscarbeeldje.

Een belangrijke rol is weggelegd voor Vera Farmiga die de psychiater Madolyn speelt. Zij is de verbinding tussen de personages van DiCaprio en Damon. Deze laatste ontmoet ze het eerst en al vrij snel krijgen de twee een relatie. Wanneer daarna ook DiCaprio op consultatie komt, voelt ze zich ook tot hem aangetrokken en van het ene komt al snel het andere. Hierdoor ontstaat een driehoeksrelatie waarin noch Damon noch DiCaprio van elkaar weten dat zij erin betrokken zijn. De psychiater ontpopt zich al snel tot de enige vertrouwenspersoon van DiCaprio wat op het einde leidt tot een dramatische bewustwording dat niet Damon ‘the good guy’ is maar wel DiCaprio (Costigan).

Het is in dit soort scènes dat blijkt dat The Departed gemaakt is door een topregisseur. Scorsese bouwt de spanning scène per scène geleidelijk op en laat deze dan genadeloos los bij voorkeur op momenten wanneer je het niet (meer) verwacht (bv. zoals wanneer Costigan uit de lift stapt wanneer hij Sullivan gijzelt). Andere hoogtepunten in de film zijn de introductie van Frank Costello, de afrekening van Queenan in het gebouw in Wash Street, de achtervolging van Sullivan door Costigan in het nachtelijke Boston en de laatste scènes met de uiteindelijke ontknoping). Ook de toenemende wanhoop en verbijstering van Costigan bij het geweld van Costello en de vrees dat de maffiabaas hem zal ontmaskeren, wordt gedurende de film knap getoond. Dit is zowel de verdienste van Scorsese als die van DiCaprio.

Ondanks de speeltijd van ruim 2,5 uur verveelt The Departed nooit. Het scenario zit clever in elkaar, eerst krijg je ruim de tijd om de verschillende personages en hun achtergrond te leren kennen. Vooral Costigan en Sullivan worden uitgebreid voorgesteld voordat ze infiltreren bij respectievelijk de bende van Costello en de Boston staatspolitie. Na de introductie werken beide mollen zich in hun omgeving in waarna een spannende klopjacht begint om elkaar te ontmaskeren. Eventueel had de film een half uur korter gekund maar echt storen doet de lengte dus nooit.

Conclusie: The Departed is een meer dan uitstekende misdaadfilm met een sterk scenario, goede regie en knappe vertolkingen van de hele cast. Eén van de films van 2006, helaas te laat uitgekomen voor mijn eindejaarslijstje.

Oh my God, zelden zoveel zinloos geweld gezien als in deze twee uur durende Running Scared (2006). Ik heb niks tegen geweldfilms, ik ben ermee opgegroeid, maar het geweld krijg ik liever niet gratuit geserveerd. En met deze prent heb ik echt het gevoel dat alles er over zit en de regisseur Wayne Kramer (The Cooler) nauwelijks weet waar alles naar toe moet. De film heeft ook zeker een aantal positieve punten. Opmerkelijk vond ik de transformatie van de knappe poster boy Paul Walker, in een gewelddadige, opgejaagde, small-time gangster. Walker toont in deze film zijn veelzijdigheid en overtuigingskracht als acteur.

Toen ik voor het eerst de trailer zag had ik het gevoel een stevige actieprent te zien met knappe personages, maar de meest intrigerende personages is een welgesteld koppel pedofiele kindermoordenaars. En wow, wat is dit koppel gruwelijk slecht. Zo slecht dat ze bodybags hebben laten maken op kindermaatjes om die mooi in de kast op te bergen, naast de rituele scharen en messen. En of dat nog niet genoeg is houden ze ook nog een DVD-collectie van hun slachtoffertjes met een sterren-quotering. Als je een lijstje wil opmaken van de meest afschuwelijke filmkoppels ooit, dan mogen jullie deze twee ergens bovenaan plaatsen!

Korte inhoud: Nadat een drugsdeal verkeerd loopt en sommige corrupte agenten vermoord worden, moet de mafioso Joey (Paul Walker) de wapens, gebruikt tijdens het vuurgevecht, kwijt zien te raken. Dit wordt echter ingewikkeld wanneer de jonge zoon van zijn buurman, Oleg (Cameron Bright), het wapen van hem afpakt en het gebruikt om zijn vader, de Russische gangster en kindermishandelaar Anzor "Duke" Yugorsky (Karel Roden), neer te schieten. Zodra dit gebeurt moet Joey de hele nacht druk in de weer om de jongen te vinden en doet dit met de hulp van zijn zoon (Alex Neuberger). Het vuurgevecht te verdoezelen en het wapen terug zien te krijgen, terwijl zijn eigen kompanen en een detective (Chazz Palminteri) hem op de hielen zitten. In het midden van alle geweld, zijn vrouw Teresa (Vera Farmiga), die leeft tussen angst en liefde voor haar man.

Dat de film het moet hebben van aangebakken extremen, overdreven buitensporigheden en pijnlijke stereotypen, wordt meteen duidelijk van bij het begin met een fout gelopen drugdeal. De camera ketst vervolgens heen en weer tussen de kogels en het spetterende bloed in een wereld gevuld met pooiers, hoertjes, maffiosi, onderdanige vrouwelijke slaafjes, daklozen, seniele ouderen, monsterachtige pedofielen, crack-heads en corrupte flikken. Het plot stelt niet veel voor en de dialogen zijn vaak om van te huilen, maar je blijft wel kijken. De camera probeert de kijker op te jagen en slaagt daar behoorlijk goed in. Toch had dit magere script misschien beter tot zijn recht gekomen in de handen van een iets bekwamer regisseur zoals Robert Rodriguez, Tony Scott of Quentin Tarantino.

Het probleem is dat de regisseur (die trouwens het scenario heeft geschreven van de plot-twister Mindhunters) alles over de top laat gaan. Sommige dingen zijn slim, andere scènes zijn compleet overbodig en op momenten iets te doorzichtig. In tegenstelling tot een Guy Ritchie neemt Kramer zich iets teveel au sérieux. Maar zoals ik al eerder zei, je blijft kijken – los van het feit of dit al dan niet een verdienste is.

Een tweede ontdekking in de film is voor mij de casting van Vera Farmiga die de vrouw speelt van Joey. Vera was mij als actrice nooit opgevallen, maar zet hier een geladen vertolking neer en wordt onverwacht ook een beetje een heldin in deze film. Vera was te zien in Down to the Bone (2004) (foto) waarvoor ze een erkenning kreeg op het Sundance Filmfestival. Hoe dan ook, op de vertolkingen van de acteurs is in deze film weinig op aan te merken, integendeel. Zelfs de twee jongeren vallen nooit uit de toon. Chazz Palminteri is dan weer een mooi voorbeeldje van een typecasting die behoorlijk goed werkt.

Kortom, de regisseur heeft geen moeite om geweld en naakt te tonen en maakt zich evenmin druk over zijn R-rating. Zijn films zijn duidelijk gericht naar een volwassen publiek. Als je op zoek bent naar een harde misdaad thriller met een overvloed aan buitensporig geweld, een uitzinnige ijshockey-puck bestraffing en meer eindes dan Return of the King (2003), dan is Running Scared uw film. Voor de rest, als je niet meteen misselijk wordt van het camerawerk en het geweld, is Running Scared best wel grappig.

***Related Posts***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
06/04/2006: Running Scared foto’s + trailer

Quotering: **
Titel: The Manchurian Candidate
Regisseur: Jonathan Demme
Acteurs: Denzel Washington, Liev Schreiber, Meryl Streep, Jon Voight , Kimbery Elise, Vera Farmiga, Jeffrey Wright
Genre: Thriller, Science-Fiction
Duur: 129 min
Land: VS
Site: http://www.manchuriancandidatemovie.com
Extra: trailer
Release in België: 17 november 2004

Regisseur Jonathan Demme (Silence of the Lambs, Philadelphia) is terug met een remake van The Manchurian Candidate uit 1964 van regisseur John Frankenheimer. Een klassieker uit het "cold war"-genre. Het verhaal is een beetje ge-updated met o.a. materiaal uit het recente presidentschap. Het verhaal begint bij groep soldaten die in Koeweit hebben gevochten met iemand die tot vice-president werd gepromoveerd omwille van zijn heroïsch gedrag tijdens de oorlog. En daar precies wringt het schoentje, wanneer de soldaten Ben Marco (Denzel Washington) en Al Melvin (Jeffrey Wright) zich wel de feiten herinneren, maar uiteindelijk weer niet. Het is alsof ze telkens met dezelfde bewoordingen kunnen spreken over de daden van vice-president Raymond Shaw (Liev Schreiber), die blijkbaar banden heeft met een Manchurian Global Corporation. Marco denkt dat ze gebrainwashed zijn geweest en dat de presidents-kandidaat niet de man is die zij hadden leren kennen.

Het verschil met de vorige versie is dat het deze keer niet gaat over de infiltratie van communisten in het Witte Huis, maar wel over malifide organisaties die macht verwerven door bepaalde mensen te bewerken met bio-technologische ingrepen.

Goede regisseur, goede acteurs (Denzel, Merl Streep, Jon Voight,...) Toch wordt de film niet gepromoot als een politieke thriller, met heel wat science-fiction thriller trekjes. Wat toch enigszins vreemd is. Dat heeft misschien iets te maken met de verschillende referenties en gelijkenissen in de film naar personages als Sen. Hillary Clinton, Peggy Noonan, "Condi Rice" and Dick Cheney. Na Fahrenheit is er misschien al genoeg vuurwerk geweest aan het adres van de Republikeinen.