De FilmBlog

Ze hebben er lang over zitten speculeren, maar blijkbaar komt er dan toch een Top Gun 2 (2014). Het eerste "concreet gerucht" kwam er in 2008, die op zijn beurt werd bevestigd in 2010. Nu zouden er zelfs "concrete plannen" op tafel liggen.

Paramount zou naast hun Mission: Impossible 5 met Tom Cruise dus ook werk willen maken van een sequel op de populaire actieprent. Opmerkelijk is dat Tony Scott de regie van de film op zich zal nemen en Jerry Bruckheimer de film gaat produceren. Peter Craig, bekend van het misdaaddrama The Town (2010), neemt het scenario voor zijn rekening. De scenarist is tevens ook al bezig aan die andere threequel Bad Boys 3 (2010), waarin regisseur Michael Bay en producer Jerry Bruckheimer na 9 jaar opnieuw de handen in mekaar zullen slaan voor een zomer blockbuster.

In Top Gun (1986) was Cruise te zien als de zelfingenomen maar briljante straaljager-piloot Pete 'Maverick' Mitchell. Hij werd samen met zijn co-piloot Goose (Anthony Edwards) aangenomen bij Top Gun, een keiharde marineopleiding voor piloten. Hij gaat hier de concurrentie aan met een andere toppiloot, Iceman (Val Kilmer). Bij een tragisch ongeval waarbij zijn co-piloot het leven laat, realiseert Maverick zich dat het leven toch keihard kan zijn en twijfelt of hij nog verder wil gaan met vliegen. De actiefilm was een enorm succes en betekende de definitieve doorbraak van Cruise als Hollywood-acteur.

De inmiddels bijna 50-jarige Cruise gaf eind vorig jaar al aan zeker interesse te hebben in een hoofdrol in Top Gun 2. Tot die tijd gingen alleen geruchten dat hij zou terugkeren in een kleine rol of zelfs helemaal niet. Cruise gaf aan graag weer met Scott te willen werken. Dat gebeurde voor het laatst in 1990 bij de racefilm Days of Thunder, waar hij zijn toekomstige echtgenote Nicole Kidman ontmoette. Een leuk detail is dat Tony Scott tot 3 maal toe werd ontslagen op de set van Top Gun. Maar de relatie tussen Jerry en Tony is wel opperbest, gezien ze nadien nog 5 succesvolle actie-blockbusters hebben ingeblikt (Beverly Hills Cop II, Days of Thunder, Deja Vu, Crimson Tide, Enemy of the State).

***Related Posts***
14/07/2010: De geruchten over Top Gun sequel bevestigd
22/07/2008: Komt er een vervolg op Top Gun?

Iedereen is ongetwijfeld bekend met de uitspraak: Men haalt het onderste uit de kan. Dit wil zeggen dat alles op alles gezet is om een goed resultaat te boeken, kosten nog moeite sparend in het proces. Helaas kan dit niet gezegd worden van 5 Days of War (2011). De mensen die deze film ontwikkeld hebben, of op z’n minst hebben bijgedragen aan de voltooiing ervan hebben niet genoeg hun best gedaan, zoveel is duidelijk. 5 Days of War is gebaseerd op het waargebeurde gewapende conflict in Georgië met Rusland in 2008, waarbij een Nederlandse cameraman om het leven kwam.

De regisseur van deze film is Renny Harlin. Deze man heeft Die Hard 2 geregisseerd en Cliffhanger, twee geslaagde actiefilms die ik in de tijd wel kon smaken. Maar hij is ook verantwoordelijk voor één van de slechtste films uit 2006, met name The Covenant (2006).

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van enkele oorlogsreporters die worden uitgezonden om de oorlog tussen Rusland en Georgie te verslaan. Thomas Anders (Rupert Friend), een Amerikaanse oorlogscorrespondent, en zijn cameraman Sebastian Ganz (Richard Coyle) komen midden tussen de strijdende partijen terecht in de vijfdaagse oorlog tussen Rusland en Georgië. Zij zijn hierbij getuige van de gruwelijkste oorlogsmisdaden. Wanneer de Russen vernemen dat Thomas beelden heeft gemaakt, openen zij de jacht op hem. Hij moet vechten voor zijn leven en ervoor zorgen dat de wereld alsnog te beelden te zien krijgt.

Maar toen ik deze film in de brievenbus kreeg was ik niet bevooroordeeld. Integendeel, na het lezen van de namen der cast (Val Kilmer, Andy Garcia) was ik zelfs een beetje nieuwsgierig naar het resultaat. Ik moest en zou dezelfde avond de film nog zien.

Zo gezegd zo gedaan, film opgezet: en genieten maar! Mijn geniet-plan werd echter, naarmate de film vorderde, omgezet naar ongespeelde irritatie. De verschrikkelijk saaie acteerprestaties van werkelijk alle acteurs, de saaie dialogen, de zwakke betrokkenheid bij het verhaal, de emotieloosheid van deze prent, kortom ALLES in deze film zit verkeerd. En hoe?

De film start met een scene in Irak. Thomas Anders (Rupert Friend) en zijn vrouw Miriam (Heather Graham) rijden door een ogenschijnlijk onschuldig dorp. Dit onder begeleiding van de zeer flauwe en misplaatste grappen van hun cameraman (Richard Coyle) Plots worden zij het slachtoffer van een valstrik. Gemaskerde mannen nemen de wagen onder vuur en Miriam sterft. Het klinkt allemaal spannender als het is want toen ik de scène zag was ik NIET overtuigd. Ik was eerder opgelucht dat dit alles voorbij was zodat ik de dwaze praat van Richard Coyle niet meer hoefde aan te horen. De film zit vol met zulke scènes dat ik ze moeilijk allemaal kan uitleggen. In dit geval ga ik niet "see for yourself" zeggen. Uw tijd is u waarschijnlijk te kostbaar.

In Val Kilmer en Andy Garcia ben ik nog het meest teleurgesteld. Van deze heren kunnen we enigszins verwachten dat ze de nodige bagage op zak hebben om een meerwaarde voor te stellen in een filmproject. Val Kilmer in Heat (1995) destijds: Meesterlijk. Andy Garcia kennen we dan weer van The Untouchables, toch ook een ambitieus en geslaagd project. Ik zou acteurs van zulk kaliber haast kunnen vergelijken met een bewaarwijn, zelfs na jaren houden ze toch hun klasse en sommigen worden zelfs beter. Helaas, driewerf helaas, zij mogen na het zien van 5 Days of War gecatalogeerd worden onder de sectie van "goedkope tafelwijntjes".

Val Kilmer vertolkt op zeer matige wijze een cameraman, daarbij continue bazelend over het verleden. Iets waarbij je als kijker zeer weinig betrokkenheid hebt. Zijn pafferige voorkomen, zijn lange haren, het is bijna zielig om te zien. Andy Garcia speelt dan weer een ruggengraatloze president, die huilt bij zijn toespraken op televisie. He can’t be serious...

Ik ga er niet teveel woorden meer aan vuilmaken, deze film is troep pur-sang, dwaze geld en tijdverspilling. Hij verdient zelfs gaan plaats in mijn filmcollectie. Deze gaat rechtstreeks op zolder, tussen de overige gedrochten die haast allemaal uit de beerput van Hollywood gekropen zijn. Een magere troost: op metacritic.com krijgt deze film 31/100. Een baggerscore, maar men krijgt wat men verdient.

5 Days of War is vanaf 6 december verkrijgbaar op DVD en Blu-ray. Inclusief een extra interview met regisseur Renny Harlin en de cast.

Regisseur Francis Ford Coppola gaat zich na bijna 20 jaar opnieuw begeven op het terrein van de horror/thriller met de film Twixt (2010). Zijn vorige griezelprent was Bram Stoker's Dracula (1992), maar in tussentijd heeft de cineast al heel wat ervaring met het horror-genre als producent (cf. Frankenstein, Sleepy Hollow, Jeepers Creepers). Het is toch geen zuivere horror, maar eerder een soort bovennatuurlijke griezelprent.

Korte inhoud: De schrijver Hall Baltimore (Val Kilmer) wiens carrière in het slop zit, belandt tijdens een boekentour in een klein stadje en raakt verwikkeld in een mysterieuze moordzaak rond een jong meisje. Hij wordt hierin bijgestaan door de lokale cheriff Bobby LaGrange (Bruce Dern). De daaropvolgende nacht wordt hij in een droom benaderd door een mysterieuze jonge geest genaamd V (Elle Fanning). Hij heeft geen idee van haar rol in de moord, maar is dankbaar voor het verhaal dat ze hem geeft. Uiteindelijk ontdekt hij de waarheid die verrassend genoeg meer met zijn leven te maken heeft dan hij had verwacht.

De film is gebaseerd op een kortverhaal van Coppola, die dan weer gebaseerd is op de gotische literatuur van Edgar Allen Poe, tevens één van de figuren die Hall ontmoet in zijn vreemde dromen. Ik weet zelf niet goed wat ik nu moet denken van de trailer. Enerzijds zijn er interessante 16mm-achtige beelden, die dan weer worden afgewisseld met Sin City achtige zwart/wit fotografie, die dan nog eens worden afgewisseld met troosteloze digitale beelden. Ik heb de indruk dat Coppola met deze Twixt de B-film alle eer wou aandoen. Het heeft veel weg van een mislukte poging een kind te baren tussen Stephen King's 1408 (2008) en een aflevering van Twin Peaks van David Lynch.

Ik zou geneigd zijn om te zeggen, het is een Francis Ford Coppola film, dus zal het wel zo slecht niet zijn, maar deze trailer ziet er afschuwelijk uit. Maar misschien is het wel het soort film die niet gebaat is bij een korte trailer en moet je compleet ondergedompeld worden in de sfeer van de film. Een tweede zaak wat me was opgevallen is de opgezwollen Val Kilmer, die zijn 'good looks' duidelijk heeft opgeborgen en resoluut kiest voor de Homer Simpson look (met pony tale). Anderzijds huppelt de acteur van de ene B-film naar de andere. De laatste film die ik me herinner die nog enigszins de moeite was, is de gevangenis-film Felon (2008).

Wanneer Twixt in de zalen zal draaien is nog niet bekend…misschien nooit.

Bepaalde rollen zijn op het lijf geschreven van Nicolas Cage. Neem nu de rol van Terence McDonagh in Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2010). De film werd ingeblikt door de Duitse documentairemaker Werner Herzog voor Millennium Films, een filmstudio die eigenlijk een film wou uitbrengen die kon steunen op het succes van de cult-klassieker Bad Lieutenant (1992). Maar Herzog heeft zijn eigen film gemaakt die ver verwijderd is van de Abel Ferrara prent met Harvey Keitel.

Vandaar ook de bizarre titel die wil spelen op twee verschillende paarden; een sequel en een originele film. De verantwoordelijke voor deze lullige titel is producer Edward R. Pressman, die ook al werkzaam was op de film van 1992. Maar Herzog (pic) heeft verklaard dat dit ook de enige inmenging was van Pressman in de productie. Maar laat me duidelijk zijn, Port of Call New Orleans is geen sequel, reboot of remake. Het is een stand-alone film die los van het feit dat het hoofdpersonage een corrupte flik is, niets van doen heeft met de cult-klassieker. Dit is trouwens ook de meest mainstream film voor de regisseur, en ik ben nu al benieuwd naar zijn volgend project.

Korte inhoud: Terence McDonagh (Nicolas Cage) is een detective die enerzijds toegewijd is aan zijn werk, maar ook aan zijn drugsgebruik, en die net zo vaak met zijn politiepenning zwaait, als met zijn pistool. Hij zwaait de scepter over de ruïnes van het door orkaan Katrina verwoeste New Orleans, en zijn toch al tumultueuze leven van verslaafdheid en autoriteit, wordt alleen maar gecompliceerder door zijn liefde voor een prostituee (Eva Mendes). Samen zinken zij weg in een wereld van verlangens en geweten.

Het beste van de film is de vertolking van Cage. Herzog heeft ervoor gekozen om zijn hoofdpersonage niet 'slecht' te maken, maar eerder 'immoreel'. Dus als er wat handel kan gedreven worden met een lokale drughandelaar is dat goed meegenomen. Naargelang Terence steeds meer afdaalt in de duisternis, zien we een nieuw en meer geflipt personage tevoorschijn komen. Spijtig verliest de film veel van zijn pluimen naar het einde toe. Het sterke gedeelte van de film is het parcours die Cage volgt, en niet de aankomst, en in deze film vond ik dat het parcours gerust iets langer mocht en het stuk aan de finish veel korter.

Maar Cage haalt wel het onderste uit de kan en probeert zijn imago van worst actor te verbeteren. Zijn figuur lijkt gebukt onder de pijn van een slecht geweten met de ene schouder die hoger lijkt dan de andere. Eva Mendes speelt het stereotiepe hoertje met het gouden hart, maar is uiteindelijk minder van belang in het verhaal. Ook Val Kilmer vertolkt een veredelde figurantenrol en komt nauwelijks in het verhaal voor. De zwakste vertolking komt echter van de rapper Xzibit die helemaal niet lekker in zijn rol zit en nauwelijks weet hoe hij zijn karakter in de verf moet zetten. Anderzijds zou je het ook kunnen wijten aan het script van tv-scenarist William M. Finkelstein die bij momenten iets teveel berust op de magie van de acteurs. Maar acteurs hebben acties en dialogen nodig om hun magie in de praktijk te zetten.

Maar daar waar de film van Abel Ferrara stuurde naar een echte catharsis, blijft deze film wat aan het oppervlak dobberen. Het einde van de film was een duidelijke keuze van de regisseur, maar het werkt maar half en trivialiseert het verhaal. Af en toe heb je de indruk om naar een aflevering van "NYPD Blue" te kijken met zijn uiteenlopende politie-procedures, terwijl de makers eigenlijk beter hun peilen hadden gericht op het personage van Terence. Als toeschouwer ben je uiteindelijk meer geïnteresseerd in het karakter dan in het banale politie-onderzoek die hij voert. Er zitten ook een aantal hallucinatoire scènes in de film, maar Herzog is Terry Gilliam en de scènes werken maar half. Je zit ook te twijfelen of de regisseur eigenlijk een politie thriller voor ogen had, dan wel een soort parodie.

Kortom, Port of Call New Orleans die onlangs is uitgekomen op Blu-ray is geen slechte film, maar mist een coherent verhaal en een regisseur met een iets meer uitgesproken intentie. Maar uiteindelijk kan je wel genieten van het absurde tragedie. De plot leidt ons niet naar datgene waar we op zitten te wachten, maar blijft koppig rond spartellen in een geflipte logica van iemand onder invloed van drugs en alcohol. Het is trouwens één van de beste vertolkingen van Nicolas Cage van de laatste jaren. Ook al hangt de plot met haken en ogen tezamen, blijf je geboeid door zijn eigenzinnige vertolking. En daar waar The Wicker Man (2006) een complete miskleun was, is deze Port of Call New Orleans een toch een geslaagd politiedrama.

***Related Post***
12/10/2009: Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2010)

Jullie kennen vast wel Bad Lieutenant (1992), deze dramatisch harde film van van Abel Ferrara. Daarin daalden we af in een ware hel met een sublieme Harvey Keitel die als corrupte flik de verkrachting van een non moest onderzoeken, maar gaandeweg zijn ziel verloor aan drugs, drank, seks en gokspelen. De auteur van deze film, Paul Calderon, heeft nu een nieuw verhaal geschreven over de foute luitenant.

Je kunt het geen sequel noemen, en je kan eigenlijk ook niet meteen spreken van een remake, maar je voelt wel dat de auteur nogmaals zijn geluk wou beproeven met hetzelfde personage in ietwat gelijkaardige situaties in Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2009). Regisseur Werner Herzog nam de controle over de film en koos voor Nicolas Cage als hoofdpersonage, en herhaalde nogmaals eens in de pers dat het niet om een remake gaat maar dat de producenten 'Bad Lieutenant' aan de titel hebben gevoegd om zo meer bezoekers naar de bioscoop te trekken.

Korte inhoud: Terence McDonagh (Nicolas Cage) is een detective die enerzijds toegewijd is aan zijn werk, maar ook aan zijn drugsgebruik, en die net zo vaak met zijn politiepenning zwaait, als met zijn pistool. Hij zwaait de scepter over de ruïnes van het door orkaan Katrina verwoeste New Orleans, en zijn toch al tumultueuze leven van verslaafdheid en autoriteit, wordt alleen maar gecompliceerder door zijn liefde voor een prostituee (Eva Mendes). Samen zinken zij weg in een wereld van verlangens en geweten.

Met Nic Cage is het vaak ‘erop of eronder’, maar dit is het soort rol die op zijn lijf staat geschreven. Ik vrees gewoon dat de film zal te lijden hebben onder de vergelijkingen van het superieure origineel van Ferrara. In de film zien we naast Eva Mendes (die na Ghost Rider nog maar eens de lakens deelt met Nic Cage) ook Val Kilmer opduiken. De trailer lijkt op een soort Leaving Las Vegas meets Bad Lieutenant met een geflipte cage. Herzog zei tegen hem bij aanvang van de productie: "Turn the pig loose" en dat lijkt precies wat hij gedaan heeft. Cage is geboren om de 'losgeslagen gek' te spelen. Toch lijkt het een totaal andere incarnatie dan deze van Harvey Keitel die op bepaalde momenten in de film echt wel onder de invloed was van drank en drugs.

Herzog is een talentvolle regisseurs voor introverte dramatische films, maar deze Hollywoodprent lijkt precies niet voor hem bestemd. Maar het is nog wat te vroeg om daarover te oordelen. Wij zullen nog moeten wachten tot 2 december 2009 alvorens deze prent bij ons in de bioscopen draait.

OMG! Dit fragment uit Sleep With Me (1994) had ik nog nooit eerder gezien. Quentin Tarantino legt de essentie uit van Top Gun (1986) van Tony Scott. Geen klassiek 'boy-meets-girl' verhaal volgens hem, maar heeft alles te maken met homoseksualiteit. Misschien heeft deze clip bijgedragen tot de gay-geruchten van Tom Cruise, who knows. Het is in ieder geval een geestig fragment, die trouwens werd geschreven door Roger Avary, maar wie beter dan QT om dit te brengen.

Hoewel, deze laatste zin, "You can ride my tail any time", is er gewoon over en om correct te zijn moet ik toch vermelden dat dit nooit in de film voorkomt. Na wat opzoekingswerk is de laatste zin van Val 'Ice Man' Kilmer tegen Maverick wel degelijk: "You can be my wingman any time". Maar bon, ik blijf de allusies over ‘going the gay way’ heel treffend vinden.

***Related Post***
22/07/2008: Tom Cruise in Top Gun 2?

Acteur Denzel Washington en regisseur Tony Scott (Enemy of the State, True Romance) vormen opnieuw een team met Déjà Vu (2006), na hun vruchtbare samenwerking op Crimson Tide (1995) en Man of Fire (2004).

Het testosterone-gehalte van deze prent wordt nog eens vergroot door de aanwezigheid van blockbuster-producer Jerry Bruckheimer. De film was even in de ijskast beland nadat Hurricane Katrina even door de set kwam razen. Gelukkig begon 3 maanden na de storm de pre-productie opnieuw. Dit is dus meteen ook één van de eerste mainstream post-Katrina films gedraaid in New Orleans.

Korte inhoud: De meeste mensen hebben het wel eens meegemaakt: het vreemde gevoel wanneer je ergens bent, iemand ziet of een situatie beleeft en denkt het eerder meegemaakt of gezien te hebben. Maar wat als deze gevoelens in werkelijkheid waarschuwingen zijn uit het verleden of puzzelstukjes voor de toekomst? Inspecteur Doug Carlin (Denzel) wordt ingeschakeld om bewijsmateriaal te verzamelen wanneer er een bom is ontploft op een boot in New Orleans. Hij ontdekt tijdens zijn onderzoek dat het deja vu-gevoel, waarvan men over het algemeen denkt dat het slechts in je hoofd bestaat, in werkelijkheid een krachtig hulpmiddel kan zijn... Hier vinden jullie de trailer.

Tony Scott is verzot op visueel sterke beelden en probeert nog steeds de limieten van de filmpellicule in al zijn facetten te ontrafelen. Maar de laatste 4 jaar, met prenten als Domino (2005), Man on Fire of de kortfilms Beat the Devil (2002) en Agent Orange (2004), heb je zo de indruk dan de man zwaar aan de acid heeft gezeten. Via procédés van dubbeldruk, hevige kleurcorrecties, bleeching en uitblanking-effecten maakt hij schilderijen van waanzin en verwarring. Maar soms heb je de indruk dat Tony iets teveel bezig is met het uiterlijk, en iets te weinig met zijn plot en karakters. Maar op die manier wil hij waarschijnlijk een duidelijke breuk vormen met het stijlvolle en minitieuze werk van zijn iets oudere broer Ridley Scott.

Hoe dan ook zal Déjà Vu waarschijnlijkheid een crowd-pleaser zijn, zoals we dat van Tony gewoon zijn. Mijn enige zorg is de PG-13 rating, wat zelden voorkomt bij zijn films. Meestal zijn het harde films waar harde taal wordt gesproken. Hopelijk wordt deze thriller niet te zeemzoeterig.

In deze thriller is ook een rol weggelegd voor Val Kilmer, Bruce Greenwood, Adam Goldberg, Paula Patton en James Caviezel. Déjà Vu is tezien in onze zalen vanaf 13 december 2006.

***Related Posts***
11/12/2006 : The Warriors remake van Tony Scott
01/05/2005 : Domino van Tony Scott
11/10/2004 : Man of Fire review

Nu vrijdag spelen ze Heat op VT4, een bijna 3 uur durend epos dat werd gedraaid in 103 dagen. Gezien ik op de filmschool daarover ooit eens een lang essay over heb geschreven, had ik plots een onweerstaanbare drang om daar ook iets over te schrijven op deze blog. Kwestie om de film hierbij nog eens dubbel en dik in de verf te zetten. Heat is één van mijn All Time Top 10 favoriete films.

Heat (1995) is oorspronkelijk een remake van L.A. Takedown (1989), een tv-film van Michael Mann, over een geslepen schurk die achtervolgd wordt door een ervaren en even geslepen detective. Mann kreeg met de filmversie van 1995 meer middelen (60 miljoen dollar) en een explosieve cast om zijn moderne cop 'n' thief verhaaltje te vertellen.

Michael Mann heeft met deze film het westerngenre omgeploegd tot een amalgaam van genres waar de dramatiek van elk een hoogtepunt kent. Beschouw het als een moderne misdaadfilm met neo-noir trekjes en beïnvloed door John Boorman’s Point Blank (1967). Het is trouwens de ambitie van Mann om het genre te overstijgen. Heat is een film die niet vervalt in extreme speciale effecten of ultra-gigantische explosies, maar klassiek blijft in zijn verfilming en soms - vreemd genoeg - speelt met ingetogenheid in explosieve momenten. Hij komt ook verrassend sterk uit de hoek komt in op het eerste gezicht gekende relatiedrama's.

De verschillende relaties die geportretteerd worden in Heat staan niet los van elkaar maar bespelen elkaar en creëren de context van de film. Ze plaatsen de actiescènes op het tweede plan - een terugkerend gegeven in zijn films - en schetsen het klimaat. Heat is een samenkomen van twee werelden die misschien op het eerste gezicht fel van elkaar verschillen, maar in de loop van het verhaal bijeenkomen. De oppositie van De Niro en Pacino, die zich elk laten inspireren door hun omgeving en die veruiterlijkt wordt door geometrisch contrasterende maar complementaire figuren en decors, staat centraal in de film. De twee personages voelen de aanwezigheid van hun rivaal en hun wegen kruisen elkander op bijzondere momenten.

De film legt van in het begin de dramatische teneur van de film vast, vergezeld met de beklemmende muziekscore, en in tegenstelling dat de dramatische lijn van de film wordt verzwakt door de vele nevenplots, oscilleert het steeds naar een hoger niveau van exaltatie. Alles staat in teken van het lot van beide mannen, waarbij Neil McCauley (Robert De Niro) zijn verloofde Eady (Amy Brenneman) en Vincent Hanna (Al Pacino) vervreemd van zijn vrouw Justine (Diane Venora) en zijn stiefdochter Lauren (Natalie Portman). Maar vooraleer beide mannen hun ultieme confrontatie tegemoet treden, moeten ze eerst wandelen door hel van verscheurende beslissingen en emotioneel zware momenten. Hanna moet afrekenen met de zelfmoord van zijn stiefdochter en McCauley krijgt te doen met serialkiller Waingro, sterven 3 van zijn vrienden: Michael Cheritto (Tom Sizemore), Trejo (Danny Trejo), Donald Breedan (Dennis Haysbert) en verliest contact met Chris Shiherlis (Val Kilmer).

Michael Mann wist die eindescène perfect te monteren om ons alsnog op het verkeerde been te zetten door het falen van Hanna te duiden en de confrontatie met de zelfmoord te installeren. De Niro was 'home-free' en reed door de 'tunnel der verlichting' (scène te danken aan het uitgekiende vakmanschap van Dante Spinotti, de Chef Op van Mann), maar Neil onderging het lot van zijn extreme gedrevenheid en perfectionnisme. Zelfs zijn doctrine kon hem deze keer niet helpen. Zoals een bekende spreuk zegt: "Het is altijd een keer teveel."

De film is een cirkel die twee extremen met elkaar vergelijkt en met elkaar laat confronteren. Een existentialistisch portret over iemand die jaagt op iets en iemand die probeert te vluchten, bijzonder in beeld gebracht door de film te openen met een trein die toekomt in het station (ontmoetingen met het personage) en het landen van een vliegtuig (resolutie). Beide zijn oorden van vertrek en aankomst en aldus heel toepasselijk in het verhaal.

Heat, een ander woord voor ‘de flikken op de hielen hebben’, contrasteert met de koude blauwe kleur die verwijst naar de L.A. PD die steeds dichter komt. Maar Michael Mann verzeilt niet in de Vrebos Bal Masqué debiliteit door Hanna een blauw pakje te geven en Neil een zwart pakje. Dat zou niet alleen de film sterk ridiculiseren maar eveneens de aandacht voor de dramatiek van de personages weghalen. De film is van in het begin tot het einde een oase van blauwe en zwarte tinten; zonder dat de kleuren teveel aandacht naar hen toe trekken. Ze blijven wijselijk op de achtergrond (een blauw doek, blauwe vlaggetjes, blauwe lichtjes, een zwarte donkere nacht, een zwart kleed, een postmodern zwartgetint huis, een uitzicht op de zee met een donker blauwe hemel, …)

De kleur plakt niet op de personages, maar sluipt in de ruimte bij dramatische momenten. Het voorbeeld bij uitstek is het moment dat Neil thuiskomt en door het venster staart, nadat Waingro hem is ontglipt. Men weet wat hij voelt en denkt, zonder ook maar één woord. Een ander voorbeeld is de zwartgalligheid waarmee Hanna dagelijks te doen heeft. Het bloederige die hij alle dagen geserveerd krijgt en waar hij verslaafd aan wordt. Of zoals hij zegt tegen zijn vrouw: ik heb het nodig om scherp te blijven. Dit wordt perfect weergegeven door de zwarte tinten waarin hij leeft. Een goed regisseur weet gebruik te maken van al die elementen die op het gevoel spelen van de toeschouwer, maar slechts weinigen kennen de juiste doseringen.

Natuurlijk kan je moeilijk over Heat praten, zonder de acteurs te vermelden want zij nemen het leeuwendeel van het charisma van de film voor hun rekening. Na 22 jaar van hun valse ontmoeting in The Godfather (1974), ontmoeten ze elkander uiteindelijk face-to-face; zonder enige twijfel een anthologisch moment. Het leek of Godfather Marlon Brando zijn erfenis schonk aan Pacino en De Niro.

Deze twee titanen, die wat men ook moge schrijven van hen, heel bescheiden blijven en niet zomaar op de voorkant van magazines willen prijken. Beide hebben ook een aura van mysterie rondom hen die menig fouillerend interview doorstaat. De Niro mompelt vaak een paar lettergrepen, terwijl Pacino zal doen of hij de vraag niet begrijpt om u te forceren uw vraag in andere richting te sturen en desgevolge niet op uw vraag te antwoorden. Van Looy zal daar wel kunnen van getuigen. Maar op de set zijn ze 'echt'.

Een belangrijk gegeven is dat de twee acteur van verschillende motivaties vertrekken. Terwijl De Niro een echt filmbeest is, heeft Pacino eigenlijk meer verbintenissen met theater. Dit zorgt in ervoor dat hun vertolkingen des te meer contrasteren met elkaar. Terwijl de ene zijn tegenspelers op zich laat afkomen, zal de andere zijn tegenspelers omhelzen tot in de meest extreme metaforen. Elk heeft zijn stijl van spelen; Pacino is exuberant, theatraal (in positieve zin), in vuur en vlam, vrijgevig en direct herkenbaar aan zijn ruwe en vlammende stem. Pacino geeft een extra reliëf aan zijn personages die hij vertolkt. Terwijl De Niro meer ingetogen is, pragmatisch, georganiseerd en een spel speelt met zijn ogen. Zijn sterkte ligt in zijn ingetogenheid bij extreme emoties, alsof hij ze laat kolken binnenin. Het lijkt of hij alles ogenschijnlijk onder controle heeft. Vaak weet je niet of hij goedgeluimd zal zijn of hij je hoofd in twee zal slaan. Beide kunnen heel charmant zijn maar plots heel agressief tekeer gaan. Mann heeft het scenario niet geschreven met Al en Bob in het hoofd maar het was een evidente keuze. Als je tot hier bent geraakt met lezen, felicitaties, je bent doorheen een samenvatting van mijn proloog. ;)

Hier is een romantische-komedie-actie film die binnenkort in onze zalen zal verschijnen met twee acteurs die niet van de minste zijn. In Kiss, Kiss, Bang, Bang (2005) zien we Robert Downey Jr. in de rol van Harry Lockhart, een dief op de vlucht die zonder het te weten een auditie doet voor een rol in een Hollywood detectiveverhaal. Om zich de rol in te prenten wordt hij gekoppeld aan Gay Perry (Val Kilmer), een zware jongen en een gefrustreerde actrice, Harmony Faith Lane (Michelle Monaghan). Ironisch genoeg komen zij terecht in het midden van een echte moordzaak. Bekijk hier de trailer van de film.

Deze film is het regiedebuut van Shane Black, de schrijver van de Lethal Weapon (1987) en co-scenarist van Last Action Hero (1993) en The Last Boy Scout (1991). Black had ook een scenario geschreven voor Lethal Weapon 2 (1989) maar dit bleek veel te donker te zijn voor Richard Donner (regisseur) en Joel Silver (producent). Martin Riggs (de rol van Mel Gibson) stierf op het einde van de film en daarmee zouden verdere sequels onmogelijk zijn en had je geenn happy ending meer. Black hield niet zo van sequels en hield de Lethal Weapon-saga voor bekeken.

Shane vind ik een van de betere scenarioschrijvers, misschien zelfs beter dan Quentin Tarantino, met dit verschil dat hij nooit eerder achter de camera is gekropen en uiteindelijk ook nooit bekend/erkend werd voor zijn werk. Met deze Kiss, Kiss, Bang, Bang brengt hij daarin verandering. Ik kijk hier echt naar uit, ook al ziet de film er vrij “licht” uit. En buiten het zwakke The Long Kiss Goodnight (1996) heb ik eigenlijk alleen maar plezier beleefd met zijn films.