De FilmBlog

Het hele jaar door viert Universal Pictures zijn honderdjarig bestaan en om die speciale gelegenheid extra kracht bij te zetten wordt nu het opgefriste geanimeerde logo van de studio voorgesteld. Het nieuwe bewegende logo wordt wereldwijd vrijgegeven op 2 maart en zal vanaf nu te zien zijn op elke nieuwe release van Universal. Het nieuwe logo zet de authenticiteit van het merk in de verf en is een eerbetoon aan de rijke filmgeschiedenis van de studio, zijn culturele impact en globale visie. Dit is intussen de zevende incarnatie van het geanimeerde logo dat de filmstudio sinds zijn begindagen liet maken.

"Onze honderdste verjaardag is de perfecte gelegenheid om een nieuw logo te creëren dat tegelijk onze toekomst weerspiegelt en ons verleden erkent," zei Ron Meyer, President en COO van Universal Studios. "Universals nieuwe logo is een eerbetoon aan de buitengewone erfenis van de studio, een nalatenschap van blijvende filmherinneringen die alle kijkers ter wereld met elkaar verbinden."

Voor het ontwerp van het nieuwe geanimeerde logo, ging Universal in zee met de visual effects-artiesten van het Oscar-winnende Nieuw-Zeelandse bedrijf Weta Digital. Om de visie van Universal in een beeld te vatten, bedachten ze een eigentijds logo dat trouw blijft aan de vertrouwde identiteit van een letterlijk en figuurlijk "globale" visie. De visuele dynamiek van het nieuwe logo werd geïnspireerd door satellietbeelden die de aardbol tonen zoals hij er tijdens een heldere nacht uitziet vanuit de ruimte. In plaats van zich toe te spitsen op de continenten en fysieke grenzen die mensen van elkaar scheiden, wordt de nieuwe visie benadrukt door minuscule heldere lichtpuntjes die overal ter wereld oplichten en die de duizenden gemeenschappen symboliseren die door hun liefde voor film worden samengebracht.

Om het geanimeerde logo te ondersteunen, schreef de bekroonde filmcomponist Bryan Tyler (The Fast and the Furious franchise) een nieuw arrangement van Jerry Goldsmiths klassieke score, die het logo sinds 1997 begeleidde. Het iconische thema van Goldsmiths originele compositie blijft, maar de orkestratie werd opgefrist met een koor, nieuwe strijkers en een drumkadans die gebruik maakt van slagwerk van over de hele wereld.

"We wilden de klassieke, door iedereen gekende, melodie gebruiken en klaarstomen voor de 21ste eeuw, met alle respect voor de originele aanpak van Jerry Goldsmith," zei Tyler. "Ik wilde dat het een eerbetoon zou vormen aan alle fantastische films die Universal in de loop der jaren heeft gemaakt en zo het verleden met het heden verbinden."

Naast dit nieuwe logo heeft Universal voor zijn 100ste verjaardag nog tal van andere grootse initiatieven in petto: een grootschalig restauratieproject, speciale home entertainment releases, themaparkfeesten en een speciale galaviering in het gezelschap van de filmmakers en artiesten die mee de geschiedenis van de studio hebben geschreven. Daarnaast zal de studio de 100ste Verjaardag in het zonnetje zetten op verschillende filmfestivals wereldwijd, alsook tijdens speciale evenementen, panels en activiteiten. Centrale hub voor alle onlilne-activiteiten is de officiële Universal Centennial website, dé ultieme verzamelplaats voor alles wat met 100 Jaar Universal te maken heeft.

Ik had in de zomer van 2010 al eens laten vallen dat regisseur Guillermo del Toro benaderd werd voor een Snow White project, genaamd Mirror Mirror (2012) met Julia Roberts als de boze heks en Lily Collins als sneeuwwitje. Ondertussen is bekend dat del Toro de film niet zal maken, maar wel de fantasierijke Tarsem Singh, en hij bezig zou zijn met een andere verfilming van een sprookje, met name Beauty and the Beast (2013) waarin we de Harry Potter babe Emma Watson zouden aantreffen.

Mirror Mirror van Relativity Media zou een vrij accurate adaptatie worden van het verhaal van de gebroeders Grimm, met een prins (Armie Hammer), een koning (Sean Bean) en zeven dwergen. De eerste keuze voor sneeuwwitje had eigenlijk moeten gaan naar Saoirse Ronan, die volgens wat ik kan uitmaken uit hun mijn bescheiden mening ook een betere actrice was, werd uiteindelijk niet gekozen omwille van haar te jonge leeftijd en te kleine gestalte in vergelijking met de rol van de prins, gespeeld door Armie Hammer, een acteur die eerder nog weigerde zijn borsthaar af te scheren voor een shot met de boze heks waarbij het shot dan aar werd weggelaten. Ik hoop dat de makers hier de juiste keuzes hebben gemaakt.

Maar ik denk dat de producers van Mirror Mirror zich nog meer zorgen zullen maken omwille van een geduchte concurrent. Inderdaad, er zal diezelfde periode een tweede sneeuwwitje-film op de markt komen en dan nog wel een productie onder de hoede van Universal. Snow White and the Huntsman (2012) brengt een eigenzinnige versie van het verhaal van sneeuwwitje, met het tiener-idool Kristen Stewart als Snow White, Charlize Theron als de boze heks en Chris Hemsworth als prins/The Huntsman. Veder zien we ook nog de naam van Ian McShane opduiken in de rol van Caesar, één van de zeven dwergen die nota bene allemaal namen hebben van Romeinse keizers: Caesar, Tiberius (Nick Frost), Constantine (Bob Hoskins), Claudius (Toby Jones), Hadrian (Eddie Marsan), Nero (Johnny Harris) en Trajan (Ray Winstone). De regie van de film is in handen van Rupert Sanders, een regisseur zonder langspeelfilm-ervaring maar wel een befaamd pub-regisseur.

Laten we hopen dat de laatste filmproductie zijn lessen heeft getrokken van het afschuwelijke Red Riding Hood (2011). Een adaptatie van een oud sprookje spreekt me meer aan dan een getrouwe weergave ervan, maar dat wil niet zeggen dat je het moet verminken tot een teenage soap-opera. En met de casting van Twilight actrice Kristen Stewart heb ik hier wel wat schrik van.

Maar de strijd tussen de twee films is begonnen. Ik weet niks van de regisseur van Snow White and the Huntsman af, dus kan ik ook niet inschatten wat hij ervan zal bakken. Maar de adaptatie-formule lijkt me wel interessanter. Daarnaast heb ik een voorkeur voor Charlize Theron als boze heks, boven die van Julia Roberts. Zelfs Kristen Stewart vind ik een betere cast voor sneeuwwitje dan Lily Collins. Anderzijds hebben heel wat acteurs bedankt voor een rol in Snow White and the Huntsman; gaande van Hugh Jackman, Johnny Depp, Tom Hardy tot Viggo Mortensen. Ik ga afwachten op de eerste trailers om me verder uit te spreken welke van de twee het onderspit zal moeten delven.

Update 11/11/2011: En hieronder hebben we dan de trailer van Snow White and the Huntsman en de beelden zien er sterk uit. Mijn enige bedenking is waarom ze de muziek van Daft Punk (Tron: Legacy) en Hans Zimmer (Inception) hebben willen namaken. Ik ben er vrij zeker van dat geen van beide muziekmakers hebben gewerkt op deze prent (anders zou er toch al een vermelding staan op Imdb). Maar goed, het is een trailer en het zou niet de eerste keer zijn dat muziek van een andere film wordt gebruikt om de beelden op te krikken, ook al doet het wat afbreuk aan de creatie. Anderzijds ben ik onder de indruk van het visuele aspect. Er steekt zelfs een soort Lord of the Rings vibe in de trailer, zeker met de stem van Charlize Theron die doet denken aan die van Galadriel. Charlize ziet er tevens bangelijk uit. Vergelijk dat maar eens met de lullige outfit van Julia Roberts! Ik kijk hier al naar uit.

***Related Post***
21/02/2011: Mila Kunis wordt heks in Oz: The Geat and Powerful
12/02/2011: Famke Janssen als boze heks in Hansel and Gretel
11/02/2011: Julia Roberts in de rol van de boze heks in Mirror Mirror
14/06/2010: Regisseur del Toro benaderd voor sneeuwwitje film

De beste George Lucas film is niet de eerste Star Wars film, en nog minder de 3 prequels, maar wel zijn tweede langspeelfilm American Graffiti (1973), die zopas werd uitgebracht op blu-ray. Daar waar THX 1138 (1971) eerder een stijloefening was in dystopische science fiction, is American Graffiti een stuk persoonlijker en weerspiegelt op een treffende manier de culturele en sociale context van zijn hoofdpersonages. Hoewel het een blik is op de Amerikaanse jeugd in de 60'ties met de drive-ins en de glimmende hot rods, heeft het een universeel karakter, en gaat de film over jongeren op een kantelmoment in hun leven.

De ongedwongen filmstijl die hij hanteert, en die open stond voor improvisatie, gaf de mogelijkheid aan de acteurs om hun personage beter te ontwikkelen en meer kleur te geven. Daarnaast is deze feel-good-movie meteen ook een stuk toegankelijker voor het publiek, die met volle teugen kan genieten van de nostalgie en de spontane humor. De Amerikaanse 60'ties was een periode vol optimisme, met een gezonde competitiegeest en deze zaken druipen van het scherm terwijl de hot rods voorbij vliegen op 50'ties rock'n'roll muziek. Het is zonder twijfel ook een stuk autobiografisch. Een regisseur die niet in dat milieu en in die periode heeft geleefd, zou nooit die kleine details kunnen weergeven. Hetzelfde kan je tevens zeggen van The Three of Life (2011) van regisseur Terrence Malick. En het zijn die kleine details die de rijkdom maken van de film.

Korte inhoud: Twee jongens, Curt (Richard Dreyfuss) en Steve (Ron Howard), staan op het punt om te gaan studeren. Beiden hebben ze twijfels. Ze brengen een laatste avond door waarin ze elk avontuur mogelijk proberen te hebben voor het ochtend is, en ze moeten beslissen over de rest van hun leven. Daarnaast zien we ook een stoere James Dean figuur genaamd John (Paul Le Mat) die nog lang niet volwassen is en wiens interesse vooral uitgaat naar mooie auto's en knappe meisjes. Terry 'the Toad' (Charles Martin Smith), een volgzame jongen die zijn uiterlijk niet mee heeft en hard op zoek is naar een vriendin.

American Graffiti is een mijlpaal in de filmgeschiedenis. Deze coming-to-age classic heeft heel wat carrières opgestart, niet alleen deze van de George Lucas, Richard Dreyfuss en Ron Howard, maar ook voor Harrison Ford, Bo Hopkins en Cindy Williams die allen een tijdloze acteerprestatie hebben neergezet. Maar het was ook de start voor honderden crewleden en producenten, met name Francis Ford Coppola die toen net The Godfather had gefilmd. het is spijtig dat Lucas nooit meer in staat was om zo goed zijn karakters neer te zetten als in deze prent.

American Graffiti kan je niet vergelijken met een andere gelijkaardige films. Hij is meer volwassen dan een Happy Days of een Grease (1978), maar blijft het nooit echt nazinderen zoals een Rebel Without a Cause (1955) of een West Side Story (1961). American Graffiti heeft hiervoor net iets te weinig drama, en nestelt zich in de naïviteit die zo kenmerkend was voor die periode. Het is misschien daarom dat de film maar zelden wordt opgenomen in top 10 lijstjes van beste filmklassiekers. Nochtans was het een heel avantgarde film in die tijd met een complex script met 4 verhaallijnen die door mekaar liepen en een heel documentaire shoot.

American Graffiti was een enorm succes en had tevens de grootste box-office return ooit. De film had een productiebudget van ongeveer 750’000 dollar, maar haalde tijdens zijn bioscoop-release een slordige 115 miljoen op en nog eens 55 miljoen tijdens zijn video-release. En dankzij dit enorme succes heeft George Lucas ook zijn Star Wars film kunnen maken. Universal heeft toen de grootste vergissing begaan uit hun bestaan. Ze hadden met George Lucas een two-picture deal, voor American Graffiti én Star Wars. Maar de studiobonzen waren niet tevreden met American Graffiti en geloofden niet in het science-fiction project. De studio 20th Century Fox geloofde er wél in en dat bracht hen op termijn meer dan 4 miljard dollar op. George Lucas en James Cameron hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat 20th Century Fox de grootste filmstudio werd in de wereld ver voor Universal.

American Graffiti won twee Golden Globes voor beste muziek en beste komedie; en werd ook genomineerd voor vijf Oscars, waaronder de Oscars voor beste film en beste regisseur. Maar het was The Sting (1973) die met de Oscar-beeldjes ging lopen. Vreemd genoeg werd de film niet genomineerd voor zijn klank, ook al zit de klankband geniaal in mekaar en is het niet zomaar de aaneenschakeling van rock muziek. Het budget voor de muziek was slechts 80'000 dollar en bijgevolg konden ze maar een beperkt aantal nummers aankopen en hadden ze geen geld voor een echte muziekscore. Maar de klankmensen hebben bijzonder creatief geweest met sound-effects en tevens de rock-nummers op verschillende manieren opgenomen om alles beter te integreren in de film. Mensen met een surround systeem zullen hier zeker van kunnen genieten.

Het is een knappe editie met veel extraatjes. Op de blu-ray kaft staat echter 'commentary with George Lucas', maar daarnaast staat tussen haakjes (PiP) – wat wil zeggen Picture in Picture. Met andere woorden: 'Er is GEEN audiocommentaar van de regisseur over de gehele film, maar wel korte tekst-commentaren tijdens de film.' Als je het mij vraagt een beetje een lullig alternatief op het ontbrekende audio-commentaar. Anderzijds is er wel een interessante making-off met George Lucas die vertelt over het ontstaan van het filmproject, de productie en de casting, alsook heel wat leuke en interessante interventies van de cast. En ja, George Lucas doet er ook zijn verhaal over de clash met Universal die niet geloofde in American Graffiti en er op de koop toe 5 minuten wou uitknippen (iets waar ze na het succes van Star Wars op terug keerden). Dit commentaar-stukje hebben ze in deze Universal blu-ray uitgave gelukkig 'niet' geknipt.

Wanneer ik de trailer bekijk van The Thing – prequel (2011) zou ik denken dat de Hollandse regisseur Matthijs van Heijningen Jr. voortreffelijk werk heeft geleverd. Er waren eerder geruchten dat Universal de film direct op dvd had willen uitbrengen in Nederland, maar daar lijkt niets van aan. In Nederland komt de film uit op 17 november (poster).

Matthijs had in ieder geval het grote lot gewonnen met deze productie. Niet alleen kreeg hij als onervaren regisseur een productiebudget van 35 miljoen dollar, maar ook nog eens de steun van ervaren producers Marc Abraham en Eric Newman. Daarbovenop ontving hij aanwijzingen van executive producer David Foster, die ook al op de set van de eerste film stond. Dit kon echter niet vermijden dat de studiobonzen niet meteen onder de indruk waren van de eerste montage. Er moest dus een eerste reddingsoperatie komen in de vorm van reshoots. Bijgevolg werd de oorspronkelijke releasedatum van april 2011 verzet naar 14 oktober.

Korte inhoud: De film speelt zich af drie dagen voor de gebeurtenissen uit de film van John Carpenter. We bevinden ons in een onderzoekskamp op Antarctica waar een wetenschappelijk team uit Noorwegen een gecrasht buitenaards schip heeft gevonden. Er ontstaat een confrontatie tussen wetenschapper Dr. Sander Halvorson (Ulrich Thomsen) en de paleontologist Kate Lloyd (Mary Elizabeth Winstead). Kate besluit met haar twee assistenten Davida Morris (Davetta Sherwood) en Adam Goodman (Eric Christian Olsen) alsook helikopterpiloot Sam Carter (Joel Edgerton), op zoek te gaan naar de buitenaardse levensvorm om er eerst meer van te weten te komen.

Ik kan me toch niet van de indruk ontdoen dat deze prequel toch enorm veel knipoogjes heeft gemaakt naar de originele film, The Thing (1982). Kwatongen zullen waarschijnlijk beweren dat het meer een remake is dan een echte prequel. Anderzijds heb ik er niets op tegen dat de film duidelijk dezelfde sfeer heeft. Toch moeten we voorzichtig blijven en onze verwachtingen niet te hoog leggen, want het zou de eerste keer niet zijn dat een trailer ons op een compleet verkeerd spoor zet. Gelukkig heeft België een bioscoop-release, die vast staat op 2 november 2011. We zullen binnenkort zelf kunnen oordelen. En zet jullie maar schrap want dit wordt een R-rated film, zoals het hoort.

***Related Posts***
17/06/2010: Gemengde gevoelens bij The Thing prequel
07/11/2008: The Thing filmbespreking
07/07/2008: Top 10 Best Monster
28/02/2006: Top 10 Favoriete 80’ties film

De regisseur Steven Soderbergh, bekend van ondermeer The Limey, King of the Hill, Sex Lies and Videotape, Traffic en bioscoophits als Erin Brokovich en de drie Ocean's-films, is op z’n 48e de filmbusiness een beetje zat: in een radio-interview maakte de Oscarwinnende regisseur duidelijk dat hij er na nog twee films een punt achter zet. Het probleem, aldus de regisseur zelf, is dat hij het gevoel heeft alles al te hebben gedaan en meegemaakt. "Als ik weer eens de wagen in moet om nog maar eens een filmlocatie te gaan bekijken, wil ik mezelf soms voor het hoofd schieten", wist hij The Hollywood Reporter te vertellen.

Het feit is, Soderbergh heeft gaandeweg een beetje van zijn mojo verloren en probeert kost wat kost zijn publiek terug te heroveren, en dat is al een decennia geleden met Ocean's Eleven (2001). De regisseur heeft misschien iets te vroeg zijn Oscar gekregen, met name voor Traffic (2000). De fletse experimentjes en de bioscoop-flops begonnen met Full Frontal (2002), nadien de remake flop Solaris (2002), gevolg door de draak van een sequel Ocean's Twelve (2004). Nadien deed Soderbergh nog wat weinig overtuigende experimentjes met Bubble (2005), en werd stilaan verlaten door zijn publiek.

De studio’s begonnen te beseffen dat de gelauwerde regisseur zijn touch met zijn fans had verloren en gaven hem nog maar 30 miljoen dollar om een film noir te maken met George Clooney en Cate Blanchett. Tot grote verbazing van iedereen wat dit zelfs nog teveel, want de film haalde amper 1 miljoen dollar in de States en wereldwijd zelfs nog geen 6 miljoen dollar. Soderbergh koos dan maar om voluit voor de commercie te gaan met de zwakke Ocean's Thirteen (2007). Maar de winst die hij met deze film maakte, verspilde hij in een handomdraai met die andere flop Che (2008) met Benicio Del Toro. Zelfs de erotische The Girl Experience (2009) en de komedie/drama The Informant! (2009) kon het tij niet doen keren, en hij bleef in de schaduw van mensen als bijvoorbeeld Aronofsky, Tarantino, Nolan en de Coen Brothers.

Dat hij dus nu de cinema de rug wil keren, begrijp ik volkomen. Maar desondanks heeft de cineast toch een paar indrukwekkende films gemaakt, in zijn pre-Oscar periode. Eén daarvan heeft Universal zopas uitgebracht op blu-ray, met name Out of Sight (1998). En als er al één film moet zijn waar de chemie tussen de hoofdrolspelers te voelen is, dan is het wel deze prent met George Clooney en Jennifer Lopez. Tevens één van de weinige J-Lo films die het bekijken waard is. Ook al had de romanschrijver Elmore Leonard een langbenige blondine voor ogen, was de rol van Karen Sisco op haar lijf geschreven.

Korte inhoud: De professionele bankovervaller Jack Foley (Clooney) ontsnapt uit de gevangenis en kidnapt een vrouwelijke Marshal genaamd Karen Sisco (J-Lo). Als Foley later nog één grote overval wil plegen, probeert diezelfde Marshal hem te klissen. Ze voelen zich echter sterk aangetrokken tot elkaar.

Het is een soort Pulp Fiction (1994)-lite, met leuke dialogen, verrassend camerawerk en sterk acteerwerk. Het jaar 1998 heeft anders niet veel goeds voortgebracht, maar gelukkig was er deze Out of Sight. Op de blu-ray vinden jullie tevens het niet oninteressante filmcommentaar van Steven Soderbergh en scenarist Scott Frank, een pak deleted scenes en een blik achter de schermen. Vanaf 24 maart 2011 beschikbaar in de winkel.

Ik liep in het begin niet echt warm van deze animatiefilm van Universal, maar na het zien ervan in de bioscoop was ik er wel door gecharmeerd. Despicable Me (2010) van Pierre Coffin en Chris Renaud heeft trouwens mijn Top 10 Beste Films van 2010 lijstje gehaald.

Korte inhoud: Gru (Steve Carell) is een duivels meesterbrein dat geniet van alles wat slecht is en van plan is om de maan te stelen. Hij verslaat iedereen die hem in de weg zit met zijn wapenverzameling van krimp- en vriesstralen en zijn gevechtsklare land- en luchtvoertuigen. Maar dan ontmoet hij op een dag drie kleine eigenwijze weesmeisjes die naar hem kijken en iets in hem zien wat nog nooit iemand heeft gezien: een mogelijke papa. ’s Werelds grootste schurk heeft zojuist zijn grootste uitdaging gevonden: drie kleine meisjes die Margo (Miranda Cosgrove), Edith (Dana Gaier) en Agnes (Elsie Fisher) heten.

Deze animatie van Universal is een soort mengeling tussen de Pixar-tekenstijl en de Looney Tunes van Warner Bros. Toen je de eerste trailers zag van de film wist je niet goed wat je moest verwachten; een soort onnozele animatieprent met kleine gele mannetjes of eerder een soort familie-tekenfilm. Wel, Dispicable Me vaart zijn eigen koers en mengt met succes verschillende genres. Het is wel even wennen in het begin; want het is een vreemde film. Ook het hoofdpersonage is een vreemde snuiter met een accent die lijkt te komen van het Oostblok. De stem van Steve Carell is nauwelijks herkenbaar met zijn Bela Lugosi stemmetje. Hij is tot op de graat slecht, maar heeft toch een hart op de juiste plaats. Enkel weet hij er het bestaan niet van. Gru lijkt bij momenten op Dr. Evil uit Austin Powers en Ernst Stavro Blofeld uit de James Bond films. Hij heeft plannen om de grootste slechterik te worden en zet hiervoor een leger gele minions in.

Het jaar 2010 was niet meteen een groot filmjaar, maar daarentegen was het wel een jaar van heel wat straffe animatiefilms. Er waren enerzijds de Dreamwork films How to Train Your Dragon (2010) en Shrek Forever After (2010), maar uiteraard ook Toy Story 3 (2010) van Pixar. Despicable Me is een beetje het buitenbeentje. De animatie is niet zo afgelikt als die andere films, maar het slimme en knotsgekke scenario moet er zeker niet voor onderdoen. Het is tevens de enige animatiefilms waar de 3D echt wel een meerwaarde biedt.

Maar desondanks de wat vreemde animatiefilm zitten er heel wat vertrouwde elementen in deze prent: de slapstick humor, de side-kicks, het goede vs het kwade (in dit geval het kwade tegen het valse), humor voor volwassenen (met knipoogjes naar de Lehman Brothers bank) en voldoende vertederende scènes. En het verhaal verveelt voor geen minuut, en dat dankzij de onvoorspelbare wendingen, de toch wel indrukwekkende shots en het hoofdpersonage die op een gegeven moment danst op een nummer van de BeeGees (schit-ter-end!).

Kortom, het is een leuke, innoverende, ontspannende, snuggere en opwindende tekenfilm die een mooie balans weet te vinden tussen suspense, humor en 3 dimensionale actie. Tezamen met de muziekscore van Hans Zimmer en de bizarre stem van Steve Carell, is dit een voltreffer. Tevens één van die weinige Amerikaanse films geregisseerd door een Franse cineast dat de moeite is om te zien. Met deze film heeft Universal’s Illumination Entertainment zich in ieder geval een plaatsje kunnen maken tussen de vaste waarden (Pixar, Disney, DreamWorks Animation,…). Ik ben in ieder geval benieuwd naar het volgende avontuur. Op de blu-ray van Despicable Me, die tevens vergezeld is van een gewone DVD-schijf, vinden jullie ondermeer het audio-commentaar van de twee regisseurs, alsook een pak mini-filmpjes over de film.

In een periode van crisis waar mensen vaak te snel kredieten aangaan om een huis of wagen te kopen, en nadien niet meer in staat zijn hun schulden te vereffenen, komt deze Repo Men (2010) van Miguel Sapochnik als geroepen. Het is een cynische science-fiction prent die laat zien wat de gevolgen kunnen zijn in een samenleving waar de wetten van de consumptie overheersen. Laten we hopen dat dit zwartgallig toekomstbeeld nooit een realiteit zal worden.

Korte inhoud: Het is 2025 en The Union is fabrikant van hightech mechanische organen. Mensen kunnen hun leven verlengen of verbeteren, maar tegen een erg hoge prijs. De keerzijde van deze medische doorbraken is dat wanneer je de rekeningen niet op tijd betaalt je bezoek krijgt van The Union's vaardige ‘repo men' om weer in beslag te nemen wat van hen is... Zonder interesse in jouw comfort of overleving. Men moet beslissen of het kopen van meer tijd op aarde de dodelijke kosten wel waard is... Remy (Jude Law) en Jake (Forest Whitaker) zijn ervaren Union vertegenwoordigers, maar op een dag heeft Remy een zwaar ongeluk en moet een nieuw hart hebben.

De film zit verrassend in mekaar, met een sinister sausje die het geheel wat pikanter maakt. Net zoals in het Blade Runner (1982) universum, zien we een toekomstbeeld die bepleisterd is met reclameborden. De wet van het harde kapitalisme heeft uiteindelijk zijn slag binnen gehaald en een samenlevingsmodel gevormd van rijken tegenover de overgrote meerderheid die aan de rand van de maatschappij leven in armoede en miserie. Er is geen ruimte voor sociale programma’s maar de wet van de vrije markt en de hyper-comsumptie is het enige van belang.

De film is onderverdeeld in twee verhaallijnen. Een eerste verhaallijn is het werk van The Union, met voldoende bloed, brutaliteit en zwartgallige humor. De tweede verhaallijn heeft een soort Fugitive-plot. Eén van de hoofdpersonages die in eerste instantie een Repo-Man was, moet nu zelf vluchten van de mannen van de Union. Hiervoor krijgt hij de hulp van Beth (Alice Braga), een lounge zangeres waarop Remy verliefd is geworden. Spijtig genoeg is het tweede gedeelte van de film veel te weinig uitgewerkt en weet je niet precies wat Remy en Beth met mekaar gemeen hebben. Het lijkt een beetje een geforceerde relatie die nooit echt van de grond komt. Het brengt ook wat verwarring met zich mee. Soms vraag je jezelf af waar de regisseur met zijn Repo Men naar toe wil: een sadistisch orgie van bloed of eerder een poëtische maatschappij-kritische film. Geen van beide komt echter duidelijk naar voor. De film neemt zich ook iets te fel au serieus en dus is het zeker niet altijd lachen geblazen.

Los van dubbele einde van de film, wat misschien wel de twee meest idiote scènes waren uit de laatste 10 jaar, vond ik deze Repo Men nog wel meevallen. Toch zat er veel meer in. Dit had een tweede Minority Report film kunnen worden, mits er een andere regisseur aan het project verbonden werd. Repo Men zit vol met foutjes in de karakter-ontwikkeling, de opbouw, de set-up, de structuur en de afwikkeling, dat het een must is voor filmstudenten om te zien 'wat ze niet mogen doen bij het maken van een langspeelfilm'. De fotografie, de muziek van Marco Beltrami en de stijl van de film proberen ons alsnog de verblinden, maar de film stuikt toch naar het einde toe in elkaar. En ook de mooie casting kan hier niets aan veranderen. Naast de hoofdacteurs zien we nog Liev Schreiber en de Hollandse Carice Van Houten.

Op de blu-ray, uitgebracht door Universal, vinden jullie nog een interessante making-off met betrekking tot de visuele effecten van de film, alsook heel wat deleted scenes en de leuke Union commercials.

De romantische zielen zullen tevreden zijn om te vernemen dat Universal zopas de blu-ray editie van Notting Hill (1999) van Roger Michell in de rekken heeft gelegd, zodat iedereen wederom kan genieten van het gestuntel van Hugh Grant en de glamour-queen Julia Roberts.

Korte inhoud: Anna Scott (Julia Roberts) is de beroemdste en meest begeerde filmster ter wereld. Haar foto prijkt op elk tijdschrift en de roddelpers volgt haar op de voet. William Thacker (Hugh Grant) is de eigenaar van een slechtlopend reisgidsenwinkeltje in Notting Hill. Hij leidt een rustige leventje, weliswaar met een knotsgekke medebewoner Spike (Rhys Ifans). Sinds de scheiding van zijn vrouw staat zijn liefdesleven op een laag pitje. Beiden missen ze iets - of iemand - in hun leven. Als Anna's en Williams paden elkaar onverwacht kruisen, is romantiek wel het laatste waaraan ze denken. Of toch? Want in Notting Hill is de liefde onvoorspelbaar.

De troeven van deze film is niet alleen het acteerspel van de acteurs, maar ook het leuke script van Richard Curtis (Four Weddings and a Funeral, Blackadder, Bridget Jones's Diary), die nadien de wereld kon charmeren met het scenario van Love Actually (2003), die tot vervelens toe werd gekopieerd. Ook hier in België trouwens door niemand minder dan Jan Verheyen en zijn ietwat vervelende Zot van A. (2010). In Notting Hill zijn er heel wat grappige momenten, zoals de scene waar William zich voordoet als journalist van 'Horse and Hound' tijdens de persmeeting voor de nieuwe film van Anna Scott. Ook de roommate van William is hilarisch.

Uiteraard is het een formule romcom zoals we er al honderden zijn gemaakt, maar toch blijf je wel aangetrokken door die twee individuen. Ze hebben veel charisma en vullen mekaar goed aan. Het is een film voor jong en oud. Een echte crowdpleaser. Hoewel, misschien eerder een chickflick dan een film voor mannen. Mijn enige puntje van kritiek is dat het vooral komedie is wat de klok slaat, en iets minder romantiek. De romantische scènes zijn niet meteen overtuigend. De muziek van Trevor Jones maakt alles wel weer goed, met gepaste sfeervolle arrangementen. Spijtig genoeg zijn er ook soundtracks die alles verknoeien. Maar goed, het behoort blijkbaar bij het pakket van romantische komedies

Op de blu-ray vinden jullie wat deleted scenes en een making-off van en fameuze time-lapse scène waarin Hugh Grant op een markt doorheen de 4 seizoenen loopt. Tevens ook nog wat filmtips van Hugh Grant. Wie zou dat nu willen missen?

Ik ben zelf geen grote fan van de Strause Brothers (Colin en Greg), en ik lig dus ook niet meteen wakker van hun science-fiction prent Skyline (2010) project. Hun vorige film Aliens vs. Predator: Requiem (2007) ligt nog een beetje op m’n maag en Jonah Hex (2010), de film waarvoor ze de visuele effecten voor hebben verzorgd, was ook maar een mager beestje.

Korte inhoud: Na een feestje wordt een groep vrienden midden in de nacht gewekt door een eng licht dat door het raam naar binnen schijnt. Als motten aangetrokken door een vlam lokt het licht mensen naar buiten waar ze plotseling in het niets verdwijnen. Snel ontdekken ze dat een buitenaardse kracht probeert de gehele mensheid op te slokken. Nu moet de groep overlevenden vechten voor hun vrijheid terwijl de wereld zijn geheimen prijs geeft.

De mannen komen uit de visuele effecten wereld en hebben spijtig genoeg weinig kaas gegeten films waar karakters en verhaal centraal staan. Ze maken popcorn cinema, naar het model van Michael Bay, maar hebben misschien iets minder smaak in hun vormgeving. Maar er is uiteindelijk toch nog een beetje hoop. Waarom? Wel, de regisseurs hebben kunnen leren uit hun fouten. Op de vraag hoe de aliens er deze keer zouden uitzien had Colin meteen verklaart dat we deze keer de aliens wel zouden zien (in tegenstelling tot AvP 2 en de bijzonder slechte belichting van de aliens).

Ook Dexter acteur David Zayas is een aanwinst voor het project. Skyline wordt gedraaid op de Red-cam met een relatief bescheiden budget voor een SF-film, maar als je naar films als Monsters (2010) kijkt die voor een peulenschil geproduceerd werden, weet je dat tegenwoordig alles mogelijk is. De film heeft een laag budget omdat deze gefinancierd wordt door de broers. Het positieve aan deze formule is dat er geen inmenging is van de studio op de productie. Universal heeft de film wel opgepikt voor distributie.

De promotie-campagne pakt ook uit met indrukwekkende gigantische ruimteschepen. Dus misschien zal dit visueel verbluffen. De money-shot is een gigantische scène waar duizenden lichamen van mensen worden opgezogen in de romp van een alien ruimteschip. We zien geen huizen die worden weggeblazen of papier die in het rond slingerd. Er is dus een speciale aantrekkingskracht aan het werk. De tagline van de film is "Don't Look Up", wat alles nog meer intrigerend maakt. De film heeft bij ons op dit ogenblik nog geen releasedatum.

Ik heb The Graduate (1967) voor het eerst gezien op de filmschool. Daar hadden we een kleine videotheek waar we als studenten naar hartenlust gratis films konden uitlenen. In zat toen op kot in Jette, nabij de campus naast het AZ. Spijtig genoeg hadden we het eerste jaar voornamelijk les in een oude tv-studio in Woluwe (Studio Sonart), aan de andere kant van Brussel. En gezien het in Jette verveling troef was, was ik een regelmatig bezoeker van deze videotheek, die gelukkig in Jette bleef. De klassiekers die ik er toen heb versleten tart elke verbeelding. En één van die films waar ik mooie herinneringen aan overhield is zonder twijfel deze film met een briljante Dustin Hoffman en een al even schitterende Anne Bancroft.

Korte inhoud: Benjamin Braddock (Dustin Hoffman) heeft er genoeg van om de perfecte jongen te zijn voor de vrienden van zijn ouders, en weet niet wat hij wil met zijn leven. Dan trekt een vriendin van de familie, Mrs Robinson (Anne Bancroft), spontaan de kleren voor hem uit. Hij mag met haar doen wat hij wil. Maar ze is oud genoeg om zijn moeder te zijn en dat leidt tot erg gecompliceerde situaties, zeker wanneer hij begint aan te pappen met de dochter Elaine (Katharine Ross).

De grootste troef van de film zijn de vertolkingen van de acteurs. Ook al was Hoffman eigenlijk iets te oud gecast en was hij maar 6 jaar jonger dan Bancroft, maar de twee passen perfect in de rol van de jonge student en de getrouwde, sluwe vrouw. Bancroft vertolkt haar rol trouwens met een groot Lauren Bacall gehalte wat alles des te verleidelijker maakt. Dit wordt trouwens de rol die Hoffman uit de werkeloosheid zou halen. De tweede troef was het verhaal van Charles Webb en de uitstekende adaptatie van Calder Willingham en in het bijzonder Buck Henry. Maar ook regisseur Mike Nichols heeft de intelligentie gehad om zijn acteurs op de voorgrond te zetten en het verhaal te sturen met efficiënte en wel doordachte shotskeuze.

Het resultaat is een heerlijk satirisch drama met smakelijke confrontaties tussen de onervaren Ben Braddock en de ervaren Mrs. Robinson, in een (voor die tijd) moderne beeldvoering. Hadden ze het verhaal echter letterlijk in beeld gebracht zoals het stond beschreven in het boek, dan had dit waarschijnlijk een doodgewone tv-film geworden van geen belang. Maar het camerawerk van Robert Surtees maakt alles enorm boeiend. Elk frame onthult vaak hoe de personages zich voelen, soms in controle en soms niet. In het begin van het verhaal zien we een close up van Braddock’s hoofd in het water. Wanneer de camera achteruit rijdt zien we dat hij voor een aquarium zit. En water is nu net ook het leitmotiv in deze prent. Braddock wil de stilte opzoeken van het water. Zijn hoofd letterlijk in het water steken. Afgeschermd van het establishment met zijn dwingende verwachtingen. Surtees was trouwens één van de eerste cameramensen die met het Technicolor systeem werkte.

The Graduate zit barstensvol humor. De scène waar Braddock een kamertje moet zien te krijgen in een hotel is hilarisch. Enkel het laatste half uur valt wat tegen. Met uitzondering van de schitterende finale zien we het hoofdpersonage heen en weer lopen, maar zijn er nauwelijks interessante confrontaties of situaties, en lijkt het erop dat de regisseur hier iets teveel op de voorgrond wou treden met vernuft camerawerk. Maar de meeste zullen de film wel herkennen aan het onvergetelijke nummer van Simon & Garfunkel, The Sound of Silence, wederom een knipoog naar de stilte in het water.

Universal heeft de film op Blu-ray uitgebracht in de StudioCanal Collection, een collectie die in het leven werd geroepen om de grootste meesterwerken en mijlpalen uit de filmgeschiedenis voor het nageslacht te bewaren. Alle films zijn dan ook minutieus gerestaureerd in hoge definitie, en aangevuld met exclusief beeldmateriaal. Het enige minpuntje van deze schijf is dat er geen audio-commentaar is van de regisseur, maar wel van iemand die niet rechtstreeks betrokken was bij de productie. Ik vertel er nog even bij dat The Graduate genomineerd was voor 7 oscars en Mike Nichols won de Oscar voor Beste Regie.