De FilmBlog

Regisseur Oliver Stone is terug van weggeweest, na een klein intermezzo van 2 jaar. Zijn laatste film was de niet onaardige sequel Wall Street: Money Never Sleeps (2010), en nu pakt hij uit met de misdaad thriller Savages (2012).

Korte inhoud: Chon (Taylor Kitsch) en Ben (Aaron Johnson) zijn vrienden die een lekker leventje leiden met hun succesvolle hennepplantage. Het leven lijkt mooi te zijn in het Californische dorpje totdat het Mexicaanse Baja Kartel zich komt melden voor een aandeel in de geestverruimende handel van het trio. Hun wiet is echter zo goed dat een Mexicaans drugskartel hen op het spoor komt en Chon en Ben dwingt voor hen te komen werken. Wanneer zij weigeren, ontvoert het kartel hun gemeenschappelijke vriendin O (Blake Lively). Elena (Salma Hayek), de genadeloze leider van het Baja Kartel, en haar rechterhand Lado (Benicio Del Toro) onderschatten echter de band tussen de drie vrienden. Met de hulp van een corrupte narcotica-agent (John Travolta) nemen ze het op tegen het kartel.

En naast bovenstaande acteurs zien we ook nog Uma Thurman en Emile Hirsch . We hebben dier dus wel degelijk te doen met een sterke cast. Savages is gebaseerd op het boek van Don Winslow. Oliver Stone was zo overtuigd van het werk dat hij al begon te schrijven aan een scenario nog voor het boek werd uitgebracht.

Ik heb de indruk dat we ons mogen verwachten aan een soort True Romance (1993), met dit verschil dat we hier te maken hebben met een menage à trois in plaats van het standaard boy & girl koppel. De film had al in de lente moeten uitkomen, maar na de test-screenings hebben ze besloten om aan het verhaal nog wat te sleutelen. Bijgevolg wordt de release opgeschoven naar de juli (voor ons zal dat waarschijnlijk september worden).

Sommige films scoren hoge toppen aan de box-office, andere films floppen en lokken nauwelijks bezoekers. De reden waarom is uiterst moeilijk te bepalen. Het is niet allemaal te wijten aan de deelnemende cast en de kwaliteit van de film, hoewel dit een belangrijke gegeven is. Maar er zijn twee andere factoren die van cruciaal belang zijn. De releasedatum en de promotie.

Er wordt vaak heftig geschoven met releasedatums, en dat heeft zo zijn redenen. Blockbusterfilms mikken op vakantie-periodes, en meer bepaald het zomerverlof tussen juli en augustus. Anderzijds wil men zo ver mogelijk uit de buurt blijven van andere potentiële blockbusters. Toen bekend werd dat Disney (Buena Vista) de sequel Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest (2006) zou uitbrengen op 7 juli 2006, wisten de grote studio's meteen dat ze deze datum moesten mijden als de pest. Enkel een paar documentaires en een Franse film kregen deze datum toegewezen.

Anderzijds is het noodzakelijk dat de film een deftige marketing-campagne heeft met trailers, filmposters, internetbanners, persvisies, interviews, reportages, viral marketing en promotie via filmblogs en -sites. Wanneer dit niet gebeurt of op een slordige en weinig efficiënte manier, dat zal dit repercuties hebben op de box-office resultaten. Neem nu de nieuwste film van Uma Thurman, Motherhood (2009) van Katherine Dieckmann, over een moeder met burn-out. De enige bestaansreden van deze prent was de naam van de Hollywood-actrice. Maar spijtig genoeg was er geld te weinig om de film te promoten, met als gevolg dat de bezoekers wegbleven en veel bioscoop-uitbaters ook niet van plan waren de film uit te brengen. Het werd een gigantische flop.

Amper elf kijklustigen daagden op tijdens het openingsweekend van de prent in Groot-Brittannië, wat meteen goed was voor een recette van … 100 euro. Daarentegen was het openingsweekend van die andere Uma Thurman film, Kill Bill, wel een succes. In de UK bracht de film 150’000 euro op in slechts één zaal. In de States bracht de film 22 miljoen dollar op in 3102 zalen. Het was dus te begrijpen dat de verdeler van Motherhood meteen het besluit nam om de prent uit de zalen te halen. De producer van de film, Jana Edelbaum, zal waarschijnlijk niet geheel tevreden zijn met de mensen die instonden voor de marketing.

Daarentegen weet een film als Surrogates (2009) ons wel te prikkelen met een overvloed aan publiciteit. En wat beter om uit te pakken met vrouwelijk schoon, en dan nog wel met mega Clear Channel panelen met de aanstekelijke Radha Mitchell. Let wel, het is een science-fiction film en het aantal seconden vrouwelijk schoon is naar alle waarschijnlijkheid zo goed als verwaarloosbaar. Maar de marketing is zo vernuftig dat er zelfs een aparte-campagne loopt voor de promotie van het fictieve bedrijf Virtual Self, die in de film instaat voor de productie van robots. Surrogates bracht in de UK tijdens zijn openingsweekend 1 miljoen euro op en in de States een slordige 17 miljoen dollar.

***Related Post***
13/07/2009: Surrogates met Bruce Willis

Eén van de weinige interessante regisseurs op deze planeet blijft Quentin Tarantino. Niet al zijn films zijn voltreffers, maar vervelend zijn ze nooit. Enkel een idioot zal het genie van deze man ontkennen. Zijn laatste prent Inglourious Basterds (2009), waarvan jullie nog van mij een review te goed hebben, is nog maar eens een bewijs van zijn onuitputtelijk talent als filmmaker.

Eén van de meer leukere en grafische prenten uit zijn oeuvre is toch wel Kill Bill (2003), met Uma Thurman als zwaardvechtende bruid. En nu blijkt dat er misschien een Kill Bill 3 in aantocht is. Guardian schreef het volgende:

"The Bride will fight again", Tarantino said on Parla con Me to loud cheers from the studio audience. Tarantino first unleashed a yellow-tracksuited, sword-wielding Uma Thurman as the assassin out to dispatch her former boss in Kill Bill: Vol 1 in 2003, followed by Vol 2 in 2004. The films, which have grossed more than $330m (£208m) worldwide, also revived the career of the late David Carradine.

"I think me and Uma needed a 10-year break", he explained. "I love the character and I think she deserved 10 years of peace. She deserved 10 years with her child, Bibi. But after 10 years something will happen that makes her fight again."

Het eerste deel was geweldig, maar sequel vond ik dan weer een beetje van een teleurstelling. De verwachtingen lagen dan ook torenhoog en eigenlijk had dit nooit een film op zich moeten zijn, gezien de filmmakers tijdens de productie van de film hebben besloten om de prent in twee delen te snijden. En dat voel je wel. Dus in plaats van Kill Bill 3 zou dit eigenlijk Kill Bill 2 moeten heten. Of misschien gewoon Kill Joe, want ja (niet met de bedoeling om te spoilen, maar als je nog nooit de tijd heb gevonden om de twee delen te zien, zal je er dan ook nooit meer in slagen) Bill krijgt op het einde van de rit zijn verdiende loon na een iets te lang uitgerokken gevecht.

Komt daar nog bij dat David Carradine, die de rol van Bill vertolkte, dit jaar op een weinig flatterende manier levenloos werd aangetroffen in zijn hotelkamerkast met een touw rond de hals en geslachtsdeel. Maar diverse medische rapporten van forensische experten, alsook de onthullingen van twee ex-vrouwen van de Kung-Fu acteur lieten er geen twijfel over bestaan dat de dood van Carradine geen zelfmoord was maar wel het gevolg van een uit de hand gelopen bondage-masturbatie-seksspelletje. Hij zal dan ook niet meer verschijnen in een mogelijk vervolg.

Sommige films moet je gewoon ontdekken in de bioscoop, zonder ook maar één korte inhoud of trailer te bekijken. Maar als filmcolumnisten niets over de film vertellen, dan weten ook heel wat mensen niets van het bestaan ervan. Zo heb je als voorbeeld The Life Before Her Eyes (2007) van Vadim Perelman. Hoe minder je weet van het verhaal, hoe meer het je zal weten te verrassen. Maar bij het lezen van deze samenvatting en het bekijken van deze trailer zou je in principe genoeg moeten weten dat je er nog ten volle van kan genieten.

Korte inhoud: Als tiener maakt Diana (Evan Rachel Wood) een vreselijke Columbine-achtige gebeurtenis mee. Gekweld door schuldgevoel en verdriet groeit ze op tot een vrouw (Uma Thurman) die nog steeds dagelijks wordt geconfronteerd met het verleden. Wanneer de school vijftien jaar later een bijeenkomst organiseert ter ere van de overledenen en de overlevenden, wordt het haar teveel. Haar eigenwijze en obstinate dochtertje - dat steeds meer op haar vroegere zelf begint te lijken - en haar afstandelijke man zijn daarbij nog een zorg extra. Intussen vertellen flashbacks het leven van de jonge Diana, dat ook al niet over rozen liep. Gelukkig is daar haar allerbeste vriendin Maureen (Eva Amurri) die haar blijft steunen door dik en dun. Tot die ene allesbepalende dag waarop ze moeten beslissen over leven en dood. Naarmate de climax nadert wordt langzaamaan duidelijk dat niets is zoals het lijkt.

De film past in het rijtje van The Sixth Sense waar de film eigenlijk een pad bewandelt die niemand eerder had zien aankomen, en heeft ook wel iets weg van The Butterfly Effect en Premonition (2007), vanwege de relatie tussen het verleden en het heden en de suggestie dat er invloed op het verleden uitgeoefend wordt. Het enige waar ik niet al bang voor ben is het heen en weer gesprong tussen heden en verleden. Ik heb een hekel aan flash-back’s, maar we zullen zien hoe deze film met de tijdlijn omspringt.

De Ukraïnse regisseur Vadim Perelman is bekend van House of Sand and Fog (2003), een speelfilmdebuut die hem meteen op de kaart zette, want deze verkreeg maar liefst 3 Oscarnominaties (beste acteur, beste bijrolactrice en beste muziek). Voor deze film schreef hij tevens zelf het scenario, naar een boek van Andre Dubus III. Voor The Life Before Her Eyes ging een andere scenarist aan de slag, Emil Stern. Het script werd gebaseerd op het boek van Laura Kasischke, dat in 2002 gepubliceerd werd.

Naast het verrassende plot springt ook het optreden van Evan Rachel Wood in het oog. Zij is één van de meest veelbelovende actrices van haar generatie. De actrice schijnt haar karakter op een enorm realistische manier neer te zetten. De jonge Diane worstelt met doorgaans gewone problemen, maar Wood weet iedereen mee te trekken in haar intense spel. Maar ook Uma Thurman zal weerwerk bieden, hoewel ze misschien een beetje afsteekt tegen het geweldige acteerwerk van haar jongere collega. Wood wordt in haar scènes prima bijgestaan door Eva Amurri, dochter van Susan Sarandon, die de rol van Maureen speelt, Diane’s vriendin.

Een ander sterk punt van deze productie is de aangrijpende visuele stijl van cinematograaf Pawel Edelman (The Pianist, Ray) en misschien ook wel de muziek van de vaste waarde James Horner. The Life Before Her Eyes is misschien een film die door critici niet zo heel goed ontvangen werd, maar waarover het publiek veel meer te spreken is. Vanwege de sterke acteerprestaties, de prachtige cinematografie en de geheimzinnige plot is de film wat mij betreft het kijken zeker waard. De film komt bij ons uit op 26 november 2008.

Filmlijstjes evolueren met zijn tijd en het is vaak moeilijk op Top lijstjes op te maken zonder de klassiekers te vernoemen, hoewel ze steeds meer worden overschaduwd met evenwaardige cinema-hoogtepunten. Was ik een paar decennia vroeger geboren, dan had ik zeker in mijn lijst van Best Movie Kiss de film Gone with the Wind (1993) vernoemd. De eerste kus tussen Rhett Butler (Clark Gable) en Scarlett O'Hara (Vivien Leigh) is van een geweldige schoonheid dat het je niet onberoerd laat. De film heb ik gezien toen ik 15 was en ondertussen sta ik nu een paar duizenden films en honderdduizenden filmkusjes verder. Hij staat niet in mijn top 10, maar is bij deze dan toch even vermeld.

De moeilijkheid is om geen films over het hoofd te zien. Het is zelfs een onmogelijkheid. Los van de subjectiviteit van de beoordeling is het aantal films zo overweldigend dat je door te kiezen andere films tekort doet. Maar goed, het zij zo, neem het lijstje voor wat het is. Het zijn 10 films die spontaan bij me opkwamen. De BlogTalk-leden die eveneens hun top 10 kenbaar zullen maken zijn deze keer Karen van popcorn en Petra van sinemetu. Hier is mijn Top 10:

10. The Island (2005) Michael Bay
Een mooie scène in een anders weinig bijzondere film is de kusscène tussen Ewan McGregor en Scarlett Johansson in The Island. De twee ontdekken het kussen nadat ze jarenlang zijn opgegroeid in een wereld zonder echt fysiek contact. Het zijn twee adolescenten die zich gedragen als tieners. De scène is zo grappig.

Lincoln Six-Echo: How come we never did this before?
Jordan Two-Delta: Shut up. [ze kussen opnieuw]
Lincoln Six-Echo: That tongue thing is amazing!

9. Splash (1984) Ron Howard
Op 9 komt de spontane kus van Daryl Hannah en Tom Hanks in Splash (1984). Allen Bauer, het personage van Hanks, had jarengeleden een duik gemaakt in de oceaan tijdens een cruise en had er een zeemeermin ontmoet. Diezelfde zeemeermin beslist uiteindelijk, nadat ze de portefeuille vindt van diezelfde Allen op de bodem van het water, om haar grote liefde op te zoeken aan land. Maar zeemeerminnen doen dat op een heel onorthodoxe manier. En in het politiecommissariaat geeft dit uiting tot een van de meest directe en grappige filmkussen die ik al heb gezien, tussen een smoorverliefde Madison (de rol van Hannah) en Allen die totaal niet weet wat er met hem gebeurt en wie deze bloedmooie halfnaakte vrouw is.

Allen: I don't understand. All my life I've been waiting for someone and when I find her, she's... she's a fish.

8. Mad Dog & Glory (1984) John McNaughton
Dat Robert De Niro een talentvol acteur is, daar valt niet over te twisten. Ook in minder bekende films komt hij verrassend uit de hoek. Een kus-scène die me is bijgebleven, vooral omdat ze soms zo pijnlijk echt lijkt, is die tussen De Niro en Uma Thurman in Mad Dog and Glory. De Niro vertolkt in de film de rol van Wayne 'Mad Dog' Dobie, een loser-flik die op een dag de gangster Frank Milo (Bill Murray) een dienst bewijst. Milo wil hem een wederdienst bewijzen door hem aan een lief te helpen – of toch voor één dag. Glory (Uma Thurman) is een knappe jonge vrouw en er zal iets groeien tussen beiden. Maar Mad Dog heeft in jaren geen vrouw meer gekust en dat is eraan te zien. Het mooie aan de scène is dat het geen karikatuur wordt, maar een grappig herkenbaar moment. Helaas voor het koppel eist Milo zijn eigendom terug.

Glory: Open your lips.
Mad Dog: I know how to kiss...(ze kussen) ...You know, I should do some sit-ups.
Glory: Right now?
Mad Dog: No, I mean in general

7. Vertigo (1984) Alfred Hitchcock
Vertigo vind ik zelf niet dé beste film van Hitchcock, maar is wel degelijk een van zijn meesterwerken. Sommige beelden uit de film hebben zo’n impact dat je die nooit meer kan vergeten, en dan denk ik bijvoorbeeld aan de dramatisch geladen kus-scène tussen Kim Novak en James Stewart nabij de zee, in parallel met de schilderachtige scène nabij de Golden Gate brug waar Stewart de blonde Novak uit het water haalt nadat ze zelfmoord wilde plegen (zie afbeelding).

Madeleine: Oh Scottie. I'm not mad. I'm not mad. I don't want to die. There's someone within me and she says I must die. Oh Scottie, don't let me go.
Scottie: I'm here. I've got you.
Madeleine: I'm so afraid. [Scottie and Madeleine kussen elkaar]
Madeleine: Don't leave me. Stay with me.
Scottie: All the time.

6. Romeo + Juliet (1996) Baz Luhrmann
Shakespeare mocht niet ontbreken uit die Top 10 en één van mijn favoriete Shakepeare films, en ik heb er een pak gezien, is Romeo + Juliet. De beste kusscène vind ik niet de balkon-kus, maar wel de kus op het einde van de film wanneer Romeo (Leonardo DiCaprio) bij het sterfbed komt van zijn geliefde Juliet (Claire Danes). Hij gaat naast haar liggen. Romeo wil zijn leven niet verder zetten zonder haar en kust haar met gif besprenkelde lippen.

Romeo: Thy drugs are quick. Thus with a kiss I die.

5. The English Patient (1996) Anthony Minghella
Een andere film uit 1996 is een van de meest klassieke van de moderne romantische drama’s; The English Patient. Eén van de beste kus-scenes is toch wel die tussen Ralph Fiennes en Kristin Scott Thomas op een kamertje ergens in Tunesië tijdens de Tweede Wereldoorlog. De scène begint met klappen en eindigt in hartstochtelijke en tezelfdertijd verboden passie die zijn sporen zal nalaten gedurende de ganse film. Uiteindelijk zal hun liefde even tragisch eindigen als die van Romeo + Juliet.

Almásy: Every night I cut out my heart. But in the morning it was full again.

4. From Here to Eternity (1996) Fred Zinnemann
De beste Pearl Harbour film wat mij betreft is toch wel From Here to Eternity, en de beste kus is uiteraard die tussen Burt Lancaster en Deborah Kerr. Moet ik de scène aan het strand nog beschrijven? Ik dacht van niet. In de film zitten trouwens nog een pak andere mooie kusscènes, waaronder ene in de gietende regen.

Karen Holmes: [Sgt. Warden staat in de gietende regen] Well, you'd better come inside.... you'll get wet.

3. Raiders of the Lost Ark (1981) Steven Spielberg
Indiana Jones weet niet alleen iets over archeologie, maar is eveneens een fantastisch goed kusser. Neen, ik spreek niet uit ervaring maar ik merk dat aan de reacties van zijn partners. Een mooie kus-scène vond ik die van Raiders of the Lost Ark tussen Harrison Ford en Karen Allen op een schip. Indiana heeft overal pijn en is een beetje humeurig en gedraagt zich als een kind. Marion (Karen Allen) probeert toenadering te zoeken, maar de pijn is te groot en Indiana laat dit merken. Wanneer ze hem vraagt waar het geen pijn doet toont hij haar zijn elleboog. Ze heeft hem op die plek een kus. Indiana toont daarna zijn kin … zijn wenkbrauw … zijn mond.

Marion: You're not the man I knew ten years ago.
Indiana: It's not the years, honey, it's the mileage.

2. The Godfather: part II (1974) Francis Ford Coppola
Dat een kus niet altijd wordt gegeven uit liefde maar soms gebruikt wordt voor verraad staat te lezen in de bijbel. Een kusscène die me zal bijblijven is die tussen Michael Corleone (Al Pacino) en zijn broer Fredo (John Cazale) op het eindejaarsbal in het Havana Hotel in Cuba tijdens de pre-revolutie van 1958 in The Godfather: part II. Michael is te weten gekomen dat zijn broer schuld draagt in de aanslag op zijn leven en samenspant met zijn aartsrivaal Roth. Wanneer de klok op twaalf slaat en iedereen elkaar omhelst staat Michael oog in oog met zijn broer en de geladen kus die volgt is pure cinema.

Michael Corleone: I know it was you Fredo. You broke my heart. You broke my heart!

1. E.T. the Extra-Terrestrial (1982) Steven Spielberg
En op nummer één staat een andere Spielberg film, E.T. the Extra-Terrestrial. De kus-scène die me vooral is bijgebleven is die waarin Elliott (Henry Thomas) voor de eerste keer een meisje kust in de klas, en dit terwijl er een invasie is van losgebroken kikkers tijdens een biologie les. E.T. heeft zich thuis ladderzat gedronken en deze dronken toestand heeft Elliott blijkbaar overgenomen. Wanneer E.T. ook nog eens een romantische kus-scène ziet op tv, is het moment aangebroken voor Elliott om in de klas het meisje van zijn dromen (gespeeld door de piepjonge Erika Eleniak) te kussen. Het meisje is wel een kop groter, maar Elliott kan op de rug staan van een medestudent. Classic! Ik heb er helaas geen foto van kunnen vinden, enkel die van Drew Barrymore en E.T. (zie afbeelding)

E.T.: Ouuuuch!

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #9: Top 10 Beste & Slechtste films uit 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #14: Top 10 Best Monster
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

***Related Top Lijstjes***
12/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in films
07/08/2006: Top 10 Meest Verwachte Comic-Book Films
15/05/2006: Top 5 Duurste Film
06/01/2006: Top 10 Cult Classic
10/10/2005: Top 10 Best van de Beste Horror Films
03/10/2005: De ‘Hero’ Top 50
30/09/2005: De ‘Villain’ Top 50
29/09/2005: Top 25 Most Memorable Filmscores
10/07/2005: All Time Top 10
19/10/2004: Top 10 van de vlaamse filmcritici

De trailer van Ivan Reitman’s My Super Ex-Girlfriend (2006) staat on-line op MTV. Een jongeman in New York, gespeeld door Luke Wilson, maakt het uit met zijn vriendin, gespeeld door Uma Thurman. Maar tot zijn schrik ontdekt hij dat ze eigenlijk een superheldin met bijbehorende superkrachten is: G-Girl. Wat nog erger is: ze is er niet bepaald blij mee dat hij het uit heeft gemaakt en besluit zijn leven tot een hel te maken.

De film lijkt in ieder geval op een typische romantische komedie zoals er zo 12 in een dozijn zitten. Luke Wilson speelt naar goede gewoonte te weerloze romanticus, en Uma Thurman probeert met deze film een ander register open te trekken. Spijtig genoeg lijkt dit niet geheel op haar lijf geschreven, maar we zullen moeten afwachten wat het zal worden. In de film is ook een rol weggelegd voor Anna Faris, Rainn Wilson en Eddie Izzard.

Digital Domain, het bedrijfje die is overgenomen door Michael Bay, staat is voor de visuele effecten in de film. Misschien wel het enige die nog een beetje plezierig kan zijn in deze ogenschijnlijke debiele prent. Als jullie toch de trailer willen zien moeten jullie eerst graven doorheen een pak MTV-reclames, maar op het einde van de rit zie je dan uiteindelijk de trailer. Doe dit ook op eigen risico want het resultaat van die lange lijdensweg is niet meteen bevredigend.

Voor de liefhebbers is het nog wachten tot 20 september vooraleer deze troep de Belgische zalen haalt. Maar misschien kunnen jullie beter wachten tot de film op dvd te verkrijgen is.

De MTV Movie Awards staan garant voor hun popcorn-gehalte, en dit jaar hebben ze daar geen onderscheid in gemaakt. Toch was de show voorspelbaar, saai, afgelikt en véél te braaf.

Dat bevestigd enkel maar mijn gevoel dat de populaire muziekzender haar revolutionair karakter (die een hoogtepunt kende met Nirvana in de jaren ’90) voor een groot stuk heeft moeten inleveren aan het corporatistische management die alles in een politiek correct kleedje stak. En in plaats om de zender uit te bouwen tot een forum waar creatieve expressie jongeren kan aanzetten tot kritisch denken, worden er de nieuwe platen van “50 cent” en “Madonna” in de strot geduwd via een systeem waar dezelfde videoclips met de regelmaat van de klok op ons los worden gelaten.

MTV heeft in essentie nog weinig te maken met muziek en alles met het scheppen van een klimaat van trends, seks, commercie en een overdosis aan Amerikaanse pulp, bekijk de overvloed aan debiele dating shows, tuning programma’s, jackass debiliteiten en uiteindelijk het bewieroken van sterren en hun huizen. Maar alles wat met film te maken heeft kan hier op deze blog in aanmerking komen. Laten we dus geen tijd verliezen en de winnaars van de 2005 MTV Movie Awards bekend maken. Who’s HOT and who’s NOT !!

Best Female Breakthrough Performance
Rachel McAdams voor Mean Girls
Ashanti voor Coach Carter
Elisha Cuthbert voor The Girl Next Door
Bryce Dallas Howard voor The Village
Emmy Rossum voor The Day After Tomorrow

Best Male Breakthrough Performance
Jon Heder voor Napoleon Dynamite
Tim McGraw voor Friday Night Lights
Zach Braff voor Garden State
Freddie Highmore voor Finding Neverland
Tyler Perry voor Diary of a Mad Black Woman

Best Frightened Performance
Dakota Fanning voor Hide and Seek
Cary Elwes voor Saw
Sarah Michelle Gellar voor The Grudge
Jennifer Tilly voor Seed of Chucky
Mya voor Cursed

Best Musical Performance
Jon Heder voor Napoleon Dynamite
Jennifer Garner voor 13 Going On 30
Will Ferrell in Anchorman
John Cho en Kal Penn in Harold and Kumar Go to White Castle

Best Fight
Daryl Hannah vs. Uma Thurman in Kill Bill 2
Brad Pitt vs. Eric Bana in Troy
Ziyi Zhang in House of Flying Daggers
Will Ferrell vs. Ben Stiller in Anchorman

Best Comedic Performance
Dustin Hoffman voor Meet the Fockers
Antonio Banderas voor Shrek 2
Will Ferrell voor Anchorman
Ben Stiller voor Dodgeball
Will Smith voor Hitch

Best Action Sequence
De destructie van Los Angeles uit The Day After Tomorrow
Het metro-gevecht uit Spider-Man 2
De Beverly Hills crash uit The Aviator
De Moscow car chase uit The Bourne Supremacy
Terrorist Assault uit Team America: World Police

Best Kiss
Rachel McAdams en Ryan Gosling in The Notebook
Natalie Portman en Zach Braff in Garden State
Gwyneth Paltrow en Jude Law in Sky Captain and the World of Tomorrow
Jennifer Garner en Natassia Malthe in Elektra
Elisha Cuthbert en Emile Hirsch in The Girl Next Door

Best Villain
Ben Stiller voor Dodgeball
Tom Cruise voor Collateral
Rachel McAdams voor Mean Girls
Jim Carrey voor Lemony Snicket
Alfred Molina voor Spider-Man 2

Best On-Screen Team
Lindsay Lohan en Rachel McAdams voor Mean Girls
The Incredibles
Ferrell, Rudd, Koechner voor Anchorman
Vaughnn, Taylor, Long, Tudyk in Dodgeball
John Cho en Kal Penn in Harold and Kumar Go to White Castle

Best Female Performance
Lindsay Lohan voor Mean Girls
Uma Thurman voor Kill Bill 2
Hilary Swank voor Million Dollar Baby
Rachel McAdams voor The Notebook
Natalie Portman voor Garden State

Best Male Performance
Leonardo DiCaprio voor The Aviator
Will Smith voor Hitch
Brad Pitt voor Troy
Matt Damon voor The Bourne Supremacy
Jamie Foxx voor Ray

Best Movie
Napoleon Dynamite
Spider-Man 2
Kill Bill 2
Ray
The Incredibles

***Related Post***
04/11/2005: Verwarring bij MTV

Be Cool (2005) is de ietwat frivolere opvolger op de geslaagde misdaad-komedie Get Shorty (1995). Ook deze prent is gebaseerd op een boek van Elmore Leonard. Maar de cineast Barry Sonnenfeld (The Addams Family, Men in Black) is nu wel door de videoclipmaker F. Gary Gray vervangen, en het is eraan te zien. John Travolta speelt wederom de rol die zo goed bij hem past, die van de charmante en koelbloedige gangster Chili Palmer.

Korte inhoud: De coole Chili Palmer (John Travolta) laat de filmwereld voor wat het is en wil zijn wijsheid en kenmerkende onderhandelingstechnieken op de muziekbusiness loslaten. Wanneer een vriend tijdens de lunch wordt omgelegd, maakt Chili van de gelegenheid gebruik om diens vrouw Edie (Uma Thurman) te bezoeken. Hij introduceert zichzelf als haar nieuwe zakenpartner in een onafhankelijk platenlabel. Chili heeft een veelbelovend zangeresje op het oog om een hit te scoren, maar krijgt te maken met haar quasi-hippe manager, diens nichterige bodyguard, een paar Russische maffioso en een welbespraakte gangsta-rap muziekproducent. En dit alles op gevaar voor eigen leven.

John Travolta staat sinds Pulp Fiction weer eens samen met Uma Thurman op de dansvloer. Ook hier praten ze over dansen en Chili Palmer laat weten dat hij uit Brooklyn komt en vanzelf sprekend ook een uitstekend danser is. Voor we het weten staan ze op de vloer te dansen op muziek van de band 'The Black Eyed Peas'. Het probleem van Be Cool zit hem echter o.a. in het ontbreken van enige chemie tussen de twee hoofdacteurs, iets waar ze in Pulp Fiction totaal geen last van hadden. Maar Tarantino is dan ook een filmregisseur en F. Gary Gray slechts een videoclip maker die nu een filmpje mag regisseren. Hun goed bedoelde maar overbodige dansscène voegt trouwens totaal niets toe aan deze komedie. De romance is slecht uitgewerkt en zelfs de humor is eigenlijk niet grappig, of toch niet voor een volwassen publiek.

De film kent naast Travolta en Uma Thurman nog meer bekende acteurs, zo zien we ook Harvey Keitel als de platenbaas Nick Carr en Vince Vaughn als een blanke pooier die denkt dat hij zwart is. Maar de acteur die werkelijk zijn carrière door het slijk haalt is The Rock die de rol vertolkt van de homofiele lijfwacht Elliot die maar al te graag acteur wilt worden. The Rock kennen we van zijn actiefilms maar als komiek moet je er de maag voor hebben (ik niet dus). Danny Devito die ook op de poster van deze film staat duikt amper drie keer op om volledig compleet uit beeld te verdwijnen. Niet te vergeten is natuurlijk het acteerdebuut van de zangeres Christina Milian die als Linda Moon een beetje zingt en vooral de eye-candy in de film verzorgt.

'Be Cool' is geen slechte film maar nergens wordt de kwaliteit van zijn voorganger gehaald. De prent heeft zeker zijn leuke momenten maar die zijn op één hand te tellen...om eerlijk te zijn slechts twee leuke momenten. De cast is goed en ook John Travolta speelt zijn rol als coole gangster nog net zo goed als voorheen maar dit keer werkt het niet. Het verhaal is ook bijna hetzelfde als de vorige film alleen speelt het zich nu af in de muziekindustrie. Be Cool is een leuke komedie geworden maar er had met deze cast meer nog meer uitgehaald kunnen worden, mits een beter script en regisseur.

*** Christina Milian HQ picture gallery ***