De FilmBlog

Musicals zijn terug in opmars, zeker nu we om de oren worden geslagen met het programma 'The Voice' overal ter wereld. Voor de teenagers is er de tv-serie "Glee" (2009-), en nu is er een equivalent voor de volwassenen, "Smash" (2012) een gloednieuwe creatie van Theresa Rebeck.

De pilot van de serie was onlangs op het kleine scherm, en het resultaat is indrukwekkend. De serie draait rond een groep mensen die een Broadway musical opzetten, gebaseerd op het leven van Marilyn Monroe. Maar alvorens zij deze uitdaging kunnen realiseren, moeten ze het hoofd bieden aan hun persoonlijke leven, hun relaties en de conflicten tussen de dansers. Het is dus op de eerste plaats een drama-serie die wordt gedragen door de originele muziek van Marc Shaiman (Hairspray). Het idee van de serie kwam van niemand minder dan Steven Spielberg.

De pilot werd geregisseerd door Michael Mayer (A Home at the End of the World, Flicka) en heeft een slordige 7,5 miljoen dollar gekost, en dat merk je meteen aan de production value. En ook al ben ik zelf geen grote fan van musicals, word je meteen in de serie gezogen door het acteerwerk, de dialogen, de verhaallijnen en ook door de muziek. Alles draait rond datgene wat zich achter de schermen afspeelt en het is een fascinerende wereld. Ik hoop dan ook dat ze deze kwaliteit kunnen aanhouden. Het zou misschien wel eens de eerste geslaagde musical tv-serie zijn die in mijn Top 25 TV-series zal belanden.

Bij de acteurs zien we ondermeer Debra Messing (Along Came Polly, The Wedding Date), Jack Davenport (Pirates of the Caribbean), Katharine McPhee (Shark Night), Megan Hilty, Raza Jaffrey en Anjelica Huston. Nog maar eens een serie om naar uit te kijken.

Het fenomeen van de serial killer is iets wat heel wat mensen aanspreekt. Je kon dit gemakkelijk merken aan de populariteit van de Hannibal Lecter films, of thrillers als Se7en (1995), Halloween (1978), The Texas Chain Saw Massacre (1974), … We worden overladen met verhalen van massa-moordenaars en hun morbide rituelen, dat we er een beetje op zijn uitgekeken. David Fincher had dit goed begrepen en vertelde zijn Zodiac (2007)-verhaal via de speurtocht van een detective en een cartoonist, zonder de serie-moordenaar af te schrijven als een soort fascinerende pop-ster.

Toen ik vernam dat er een tv-serie was over een serie-moordenaar had ik zoiets van: "Really, how original". Maar na het zien van de eerste afleveringen van "Dexter" werd ik in het verhaal gezogen. Voor dat ik het wist had ik het volledige eerste seizoen gezien en ik moet toegeven dat ik sta te popelen om het tweede seizoen te bekijken.

Het uitgangspunt is vrij origineel, gezien we starten van een personage die 'vendetta-gewijs' zich enkel vergrijpt op andere moordenaars die door de netten van het gerecht zijn geglipt of die simpelweg nog nooit zijn betrapt. Daarnaast leren we ook iets over zijn woelige jeugdjaren waar een zware traumatische ervaring zijn gevoelens compleet overhoop haalde. Maar het mooiste aan het plot is dat Dexter werkt als forensisch expert, gespecialiseerd in bloedspatten. En wanneer een andere serie-moordenaar op een heel ingenieuze manier zijn lichamen decapiteert, is hij meteen ook zijn grootste fan. Maar zijn fascinatie zal stilletjes uitlopen tot een ware nachtmerrie. Maar ik denk dat het grootste pluspunt van de serie de vertolking is van Dexter, door niemand minder dan Michael C. Hall (David Fisher uit de top-serie "Six Feet Under").

De serie is gebaseerd op de roman van Jeff Lindsay, Darkly Dreaming Dexter, en speelt zich af in Miami waar de onopgeloste moorden worden opgestapeld. Maar wees gerust, het is toch wel verschillend van "CSI: Miami" (2002). Hier gaat het niet zozeer om de mooie kadrages, de kleurcorrecties en de coole Horatio, dan wel over een man die zijn moorddadige impulsen tot iets goeds wil ombuigen – en dat dankzij de opvoeding die hij kreeg van zijn pleegvader gespeeld door James Remar. Dexter heeft een goede band met zijn stiefzus Debra (Jennifer Carpenter) die zich heeft gekatapulteerd bij vice homicide, en heeft een relatie met Rita Bennett (Julie Benz) een moeder van twee, die uit een relatie komt met een gewelddadige man. Dexter wordt echter op de hielen gezeten door Sgt. Doakes (Erik King), die denkt dat er iets vreselijk mis is met Dexter. Maar zijn collega Angel Batista David Zayas, Vince Masuka (CS Lee) en zijn Lt. Maria Laguerta (Lauren Vélez) hebben het voor met hem.

De dialogen zijn vaak hilarisch en de voice over van Dexter – wordt minder storend naarmate de afleveringen vorderen. De zwarte humor druipt van elke aflevering af – en hoezeer het ook een verhaal is met heel wat lijken, speelt Hall het voor mekaar om compleet anders te spelen dan David Fisher uit Six Feet Under, en dat is echt een verdienste (zeker na 5 seizoenen in de huid van een gevoelig homoseksueel-personage). De regie voor de eerste 5 afleveringen waren in handen van Michael Cuesta die Tell-Tale (2009) heeft geregisseerd in een productie van Ridley en Tony Scott. Zijn verdienste is dat hij Dexter niet laat vervallen in de voor-de-hand-liggende excessieve gore, en toch genoeg van de gruwel laat zien om de toeschouwer de stuipen op het lijf te jagen.

Dexter is geen studie van de psychologie van een serie-moordenaar, dan wel een ontspannende rit in de steegjes van Miami met een charismatisch en dubbelzinnig personage in een goed geschreven drama. Het is niet beter dan Six Feet Under maar zeker een aanrader.

Een serie om naar uit te kijken, en die nog niet is opgenomen in mijn Top 25 is "Homeland" van Alex Gansa en Howard Gordon, twee mannen die zich blijkbaar goed hebben herpakt nadat ze met hun 8ste seizoen van "24" zogoed als alles omzeep hebben gebracht (met een plot die al zo saai was als voorspelbaar en compleet bespottelijk) en waarschijnlijk verantwoordelijk zijn voor de ultieme doodsteek van de franchise.

Maar collega Joris wees er me nog gisteren op, dat deze misschien wel eens het succes van "Game of Thrones" zou kunnen overstijgen, maar dat is dan misschien iets teveel van goede. Ik zou de gloednieuwe serie niet willen opzadelen met torenhoge verwachtingen. Maar laat jullie niet misleiden door de soms wat troosteloze trailers. Ik heb ondertussen al een paar afleveringen kunnen zien, en ik kijk nu al uit naar de volgende episodes.

Korte inhoud: Marinier Nicholas Brody (Damian Lewis) is Amerikaanse Soldaat die meer dan 9 jaar vermist was en waarvan werd verondersteld dat hij dood zou zijn. Homeland vertelt het verhaal van Carrie Anderson (Claire Danes), een CIA agente die overtuigd raakt dat de redding van Nicholas een soort van vooropgezet plan is geweest en verbonden is aan Al Qaida. Wat we zien is niet altijd een weerspiegeling van de waarheid. Leugens en nog meer leugens om toch achter de waarheid te komen. Is Brody overgelopen? Wat schuilt er achter? Wie is de slechterik?

Het is in ieder geval duidelijk dat deze serie, in vergelijking met de andere post 9/11 drama’s, iets meer uitstraling heeft. En dat is dan weer te wijten aan het sterke acteerwerk van Claire Danes, die hier een bevlogen vertolking neerzet. Ook een pluim voor het puzzel-plot, duidelijk geladen met voldoende spanning en intrige. De serie is dan weer gebaseerd op de Israëlische serie Hatufim (Prisoners of War). En het verhaal is zeker actueel, gezien vandaag de Israëlische soldaat Gilad Shalit werd vrijgelaten nadat hij vijf jaar lang werd vastgehouden door de Palestijnse beweging Hamas. Misschien zal zich een gelijkaardig scenario wel kunnen ontrollen :s

In de serie zien we ook nog Morena Baccarin (Firefly) opduiken, naast David Harewood, Diego Klattenhoff en Mandy Patinkin. Niet meteen grote namen, maar stuk voor stuk mensen die niet gecast werden omwille van hun naam maar wel omwille van hun acteervermogen.

Het eerste seizoen bestaat uit 12 afleveringen en de eerste 3 ervan werden ingeblikt door "Dexter" regisseur Michael Cuesta. De pilot heeft me niet meteen kunnen overtuigen (maar dat gebeurt wel vaker bij de eerste aflevering van een nieuwe serie) maar episode 2 en 3 des te meer. Ik ben bijgevolg meteen een fan geworden. Geen idee wanneer onze zenders deze serie zullen oppikken...waarschijnlijk nadat iedereen deze ondertussen al van het internet gehaald hebben.

*** High Quality pics Claire Danes ***

*** Homeland trailer ***

***Related Post***
09/02/2006: Top 25 Beste TV-series

Stanley Kubrick filmde in 1960 één van de meest meeslepende sandalenfilms ooit: Spartacus. Kirk Douglas, de man met de legendarische kin, speelde de rol van zijn leven als een slaaf die gladiator werd en die eigenhandig een slavenopstand ontketende tegen het Romeinse Rijk. Wat volgde was één van de meest epische films van de vorige eeuw.

In 2010 besloot producer Steven S. DeKnight (de man achter Smallville ) "Blood and Sand" te ontwikkelen om de Spartacus franchise nieuw leven in te blazen. Hij gooide het samen met de scenaristen over een andere boeg. Een moderne interpretatie is zacht uitgedrukt daar deze 13-delige serie resoluut kiest voor een brutale, bloedrode aanpak. Testosteron, adrenaline en expliciete seks zijn de sleutelwoorden voor deze peplum.

Sierlijk in beeld gezet geweld met veel slowmotion shots en overdreven veel 'gore' in de lijn van 300 en grafische comics vormden duidelijk de bron van inspiratie voor dit over-the-top guilty pleasure vehikel van zender Starz. Na het zien van de trailer was ik al overtuigd: dit ging een klepper worden. Het is heel clever om een serie te maken in het genre van de sandalenfilm dat op zijn gat ligt. Er zijn haast geen op til staande producties in de lijn van Gladiator (2000) , 300 (2006) of Troy (2004) .

Je had vorig jaar Centurion (2010), een bescheiden sandalenfilm van Neil Marshall die geen brokken maakte aan de kassa. Het is afwachten of The Eagle (2011) meer in de smaak gaat vallen bij pers en publiek, maar deze film staat haast zeker het zelfde lot te wachten. Je weet perfect wat je kan verwachten van Spartacus: Blood and Sand. 100% pulp. Onnodig veel gewelddadigheid en veel pikante onzedige scènes. Een serie voor een select publiek dus. Zie het als een "Rome" (2005) voor sadisten.

Korte inhoud: Een strijdlustige Traciër (Andy Withfield) neemt de leidende hand voor zijn volk in een oorlogspact gesloten met Rome tegen een gemeenschappelijke vijand: de Gaeta. Onder strategische leiding van Romeins commandant 'Legatus Claudius Glaber' (Craig Parker), gaat het samengevoegd legioen te strijde tegen de barbaarse troepen die Tracië en omstreken bedreigen. Echter staakt Legatus Glaber in volle oorlog de strijd abrupt. Hij laat zich door zijn lepe vrouw Ilithia (Viva Bianca ) ompraten om te gaan voor persoonlijke roem: hij bindt de strijd aan met Mithridates in Asia Minor en laat de huidige veldslag voor wat hij is. De Traciërs gaan hier niet mee akkoord, want ze hebben niet de mankracht om de Gaeta alleen terug te dringen. Er komt een opstand waarna de Tracische leider wordt gevangen genomen en gescheiden van zijn geliefde vrouw Sura (Erin Cummings). Allebei worden ze als slaaf verkocht. De Traciër wordt verscheept naar Rome en in de arena gedumpt als hapklare brok voor 4 getrainde gladiatoren.

Echter verrast de Traciër door de 4 agressors snel en met gemakzucht koelbloedig af te slachten. Dominus Batiatus (John Hannah ), bezitter van een Ludus die de beste gladiatoren voor het Romeinse rijk traint, eist de slaaf op en doopt hem om tot Spartacus. Een legendarische opmars in de arena staat op til voor Spartacus die zich overgeeft aan beestige trainingen en succes binnen de arena, gevoed door Batiatus’ beloofde hereniging met zijn vrouw Sura…

Na het zien van de teleurstellende pilootaflevering was ik toch niet meteen verkocht. Ik zag goedkoop ogende effecten, belabberde dialogen en een inspiratieloos verhaaltje ontplooien, dat werd opgesmukt door expliciete seksscènes en rauw geweld komende van een legertje afgetrainde (lees: strategisch belichte) Spartanen, inclusief bloot bovenlijf met 6-pack in putje winter. Wat nog het meest stoorde was het overdadig gebruik van blue-screens voor zowat elke actiesequentie. De makers legden de lat enigszins laag en gingen resoluut voor hersenloos vertier…

Tot mijn verbazing groeide de serie aflevering na aflevering naar een volwassener, intelligenter geheel. De softporno en overdreven bloederige actiesequenties waren nog volop aanwezig, maar dit werd plots aangevuld met sierlijke dialogen, stevig acteerwerk en mooie plotwendingen. Ook de effecten oogden professioneler en de gevechten in de Arena waren bij momenten adembenemend. In slechts 3 afleveringen tijd veranderde deze serie dramatisch naar een uitermate entertainend sandalenepos. Naar het einde toe had deze serie me volledig in haar greep. Ik was overdonderd door de opgefokte actietaferelen in de arena en de intriges binnen het slavenhuis Batiatus.

Grote troef hierbij was de charismatische John Hannah, die zo uit de serie Rome geplukt leek te zijn. Hij is de echte ster van de serie. Maar ook Andy Withfield kon overtuigen als het titelpersonage. In eerste instantie leek hij te licht om de serie te dragen, maar hij groeide elke aflevering meer in zijn rol en zijn karakterontwikkeling zorgden uiteindelijk voor een memorabel personage. Bovendien zie je zijn fysiek er elke aflevering op vooruitgaan, wat zijn vertrouwen ongetwijfeld een boost gaf tijdens de opnamen. Verder vermeld ik nog graag Lucy Lawless die de rol van Batiatus’ vrouw Lucretia behartigd, beter bekent als Xena (1995) in een vorig leven. Het is velen hun natte droom geweest om haar naakt in actie te zien. Wel, deze droom komt nu meer dan uit. Je ziet haar in volle glorie aan het werk, elke aflevering opnieuw. Stoeipartijen met manlief en gladiator Crixus, met oog voor detail in beeld gebracht.

De gehele cast is trouwens top. We zien Peter Mensah uit 300 terug als slavenmeester Doctore en een imposante Manu Bennett die perfect gecast werd voor de rol van gladiator Crixus, de nemesis van Spartacus. Deze serie brengt een zeer leuk fenomeen met zich mee. De meeste topseries beginnen enorm goed, maar eindigen in mineur of worden afgevoerd. Denk maar het geannuleerde: "The Sarah Connor Chronicles" (2008) of "Firefly" (2002) , of de teloorgang van kwaliteit in de laatste 2 seizoenen van zowel "Nip/Tuck" (2003) als"24" (2001) … Bij deze serie is het de omgekeerde wereld.

Starz heeft met deze serie zijn paradepaardje. Een hele horde fans scheren zich nu achter deze serie en velen zullen nog bekeerd geraken, hopelijk mede dankzij dit artikel. Critici die de serie afmaken en inhakken op het flauwe begin hebben duidelijk te vroeg naar het zwaard gegrepen. Spartacus is veel meer dan een opgefokte variant op Spartacus de film, of 300. Hij bevat een opbouwend verhaal, memorabele personages maar vooral: heerlijk vertier dat symbool staat voor het eeuwenoude Brood en Spelen.

Update 12/09/2011: Acteur Andy Whitfield is gisteren in zijn huis te Sydney, Australië overleden aan de gevolgen van lymfklierkanker. De acteur vertolkte niet alleen de titelrol in de serie Spartacus: Blood and Sand , maar daarnaast ook een rol in de tv-film The Clinic. Andy Whitfield werd 39 jaar oud.

***Related Post***
09/05/2006: Top 25 Beste TV-Series

Als fan van oorlogsseries zoals "Band of Brothers" (2001) en "The Pacific" (2010) keek ik uit naar de release van "Generation Kill" (2008). Een HBO serie gebaseerd op de ervaringen van oorlogscorrespondent Evan Wright die "embedded" bij First Recon Battallion de invasie van Irak vanuit Koeweit in 2003 aan de lijve en vanop de eerste linies mocht ervaren.

Deze serie over de moderne oorlogsvoering anno 2000 werd mede mogelijk gemaakt door de mannen die "The Wire" op hun naam hebben gezet, de ultra-realistische serie over de misdaadbestrijding in Baltimore, waar ik helaas nog maar drie seizoenen van gezien heb.

Het moet gezegd, oorlog zorgt voor onmenselijk veel leed maar ook hopen inspiratie voor de cinema en de televisie. Je zou denken dat je echt niet meer origineel uit de hoek kunt komen in het onderwerp. Dat is buiten de hedendaagse strategie van het leger gerekend. Geen massale aanvallen meer met heroïsche veldslagen en massaslachtingen. Nee, eerst komt het zwaar geschut en dan trekt de infanterie over het reeds murw gebombardeerde doelwit. Of worden elitetroepen zoals de mariniers ingezet voor de moeilijke klusjes en doelgerichte acties.

Zo ook het First Recon Battallion van de Amerikaanse mariniers. Dagenlang troepen ze al samen bij de Iraakse grens. Klaar om losgelaten te worden en in actie te schieten. Ze voelen zich heel wat, het machismo druipt er van af, ze zullen die moslims wel eens mores leren. Maar de bevelen komen maar niet. En ondertussen wachten deze soldaten. Wachten en nog eens wachten. Ze zijn getraind om te vechten en te doden. Ze zijn kort gehouden en staan op springen. Hun ergste vijand blijkt niet het Iraakse leger te zijn maar de verveling, hun incompetente commandanten, de slechte logistiek en het feit dat hun bevelen soms indruisen met hun moraal als soldaat. Voor zover deze vechtmachines een moraal hebben natuurlijk.

In de serie volgen we vooral de ervaringen van Bravo Company onder leiding van luitenant Nate (Stark Sands). Nate is een eerste klas luitenant met heel veel beroepseer. Hij kan rekenen op "Ice Man" Sergeant Brad ( Alexander Skarsgård), een al even koele kikker die ze allemaal op grondig een rijtje heeft en het zootje ongeregeld van het peloton samen kan houden. In de eerste aflevering hebben we een groot Jarhead gevoel. Deze film wist op een flagrant treffende manier de uitzichtloosheid weer te geven van opgefokte soldaten die weken lang niets anders zien dan woestijn en de "grote oorlog" vooral meemaken van horen zeggen. Bravo Company, nochtans het verkennerkorps bij uitstek, leeft ook toe naar die uiteindelijke strijd. Wanneer ze dan eindelijk het bevel krijgen om te strijde te trekken, blijkt dat ze nog uren moeten zitten suffen in hun aftandse humvees. Ook de invasie zelf blijkt een tegenvaller. Maar dan komen langzaam de eerste confrontaties met de vijand eraan.

De serie legt mooi de klemtoon op het feit dat oorlog nooit is wat je ervan verwacht. Ook niet als soldaat die als eerste in de vuurlinie wordt gestuurd. Het dagenlang doden van de tijd zonder voldoende voorzieningen werkt op de moraal van de mannen. Wanneer blijkt dat bepaalde officieren eigenlijk lichtjes flippen onder de stress, dreigt de moraal van Bravo Company helemaal onder uit te gaan. Bovendien blijkt de vijand niet goed gedefinieerd. Als kijker merk je dat duidelijk ook. Je weet met praktisch zekerheid dat de Irakezen die zomaar neergeschoten worden, meestal gewone boeren zijn die toevallig te dicht bij de vijand kwamen. Je kan je ook terecht vragen stellen bij de rules of engagement in dergelijke situaties. maar zou je zelf ook niet schieten op alles wat beweegt in een vreemd land waar je niet moet rekenen op steun van een groot leger en waar je er meestal alleen voor staat?

Boeiend is de uitwerking van de verschillende karakters. In het leger zitten ronduit marginalen. Mariniers zijn bovendien een geval apart, meer macho, meer racist, en dergelijke. Sergeant Brad weet zijn peloton vrij goed in het gareel te houden door respect af te dwingen met zijn onverschrokken serieus en koelbloedigheid. Conflicten met oversten horen daarbij en ook dan wankelt de beste soldaat wel even. Hetzelfde overkomt de luitenant van Bravo Company. De jonge Nate lijkt een opperbeste kerel die voor zijn mannen door het vuur gaat. Als enige met strepen durft hij wel eens tegen de hiërarchie ingaan. Die onredelijkheid samen met het absurde van de situaties waarin ze terecht komen, maakt Nate extra gevoelig. Ondertussen ben ik aan de aflevering gekomen waar Bravo Company een roadblock moet bemannen. Het is duidelijk dat ook deze missie tot de nodige verwarring en frustratie leidt.

Voor de fans van Jarhead (2005) of liefhebbers die tijdens de voorlopig regenachtige zomer een leuk tijdverdrijf zoeken, raad ik deze serie ten zeerste aan.

Frank Darabont heeft de eer om te zeggen dat hij 'de beste film ooit' heeft gemaakt. Tenminste als we de publieke opinie mogen geloven. Zijn meesterwerk The Shawshank Redemption (1994) voert immers de IMDB top 250 lijst aan en daar mag de man trots op zijn.

Frank levert vrijwel altijd goed werk af. Zelfs zijn mindere films zijn nog steeds van een degelijk niveau. Hij vult gebrek aan kwaliteit in het script, cast of zelfs eigen regie (zie The Majestic (2001)) steeds op met zijn geheim wapen: atmosfeer. Hij is een meester in het brengen van een bepaalde unieke feeling in films waardoor je deze steeds gaat onthouden en onderscheiden van andere gelijkaardige genre-producties.

Ook zo in zijn recentste en eerste televisieproject dat hij eigenhandig produceert en waarvan hij de pilootaflevering heeft geregisseerd: "The Walking Dead" (2010 - ). De serie is gebaseerd op de gelijknamige cult-comic van Robert Kirkman. Het concept over een plaag die de wereldbevolking teistert en ze in zombies transformeert is verre van origineel, maar Darabont weet dat hij de gave heeft om er een unieke twist aan te geven.

The Walking Dead is een heerlijke zombiereeks in de lijn van zombie-guru George A. Romero (Night Of The Living Dead (1968), The Land of the Dead (2005), …) . De serie bevat ook wat elementen uit I am Legend (2007) en 28 Days Later (2002). Ze roept vooral veel nostalgie op. Frank brengt hier op respectabele manier ode aan het zombie-genre en blijft trouw aan alle aspecten ervan, zonder achterhaald aan te voelen en zonder te veel af te wijken van de kern: Een horrorepos brengen met bloeddorstige "ondoden"…

Het is een enorm entertainende serie geworden die je vastgrijpt van seconde één en je niet meer loslaat tot de finale. Het eerste seizoen is in november verschenen op topzender AMC (verwekker van Breaking Bad en Mad Men) en de seizoensfinale is er reeds op antenne geweest. Het werd een mini-serie van 6 zeer kwalitatieve aflevering vol suspensie, horror en de relaties/ontwikkelingen tussen de vele memorabele personages die erin meespelen. Ik wil toch even benadrukken dat deze serie echt een revelatie is. Ik had verwacht dat het een luchtige B-serie ging worden vol met referenties naar oudere zombiefilm. Het is veel meer dan dat. Deze serie kan zich meten met het allerbeste wat Darabont al heeft gemaakt in zijn carrière.

De tweede scène van de pilootaflevering bijvoorbeeld is er eentje die je nooit meer zal vergeten. Een klassieker die ook de korte inhoud vertelt: Rick Grimes (Andrew Lincoln) wordt met hartkloppingen wakker in een ziekenhuis en kijkt verdwaasd om zich heen. Waar is hij? Hoe komt hij hier? Hij komt stilaan tot zijn zelve en herinnert zich plots dat hij een tijd geleden werd neergeschoten door een op de vlucht geslagen crimineel. De verzwakte Grimes merkt dat zijn ziekenhuiskamer al meer dan 2 weken onaangeroerd is gebleven en hij al die tijd in leven werd gehouden door een infuus. Hij gaat de gang van het ziekenhuis in en ziet er apocalyptische vernieling. Alles ligt er verlaten bij en er hangt overal bloed aan de muren. Hij vervolgt zijn weg naar buiten en ziet onderweg een deur waartegen geramd wordt. Achter de deur hoort hij een agressief gekreun…

Rick waggelt angstig de deur uit om daar het daglicht te zien. Zijn opluchting om terug in de buitenwereld te stappen slaagt om in angst nadat hij dood en verderf voorgeschoteld krijgt… Hij ziet honderden opeengestapelde lijken van het ziekenhuis, een verlaten legerbasis op een heuvel en vooral stilte in een verlaten niemandsland. Wat is hier gebeurd?, denkt hij luidop. In de verte hoort hij weer een gekreun en gaat erop af. Wat hij daar te zien krijgt tart alle verbeelding: een rottend lijk, zonder benen dat zichzelf op armkracht blijft verder slepen en wil uithalen naar een geschokte Rick…

Een avontuur is begonnen in een nieuwe wereld overspoeld met zombies. Het is er verraderlijk stil, want achter elke hoek verschuilen zich wel een dozijn, soms een heel leger zombies, die enkel uit zijn op vers mensenvlees. Rick, ooit een gerespecteerd sheriff in zijn County, doorkruist een spookachtig Atlanta op zoek naar zijn familie. Er is hoop, want op zijn pad vol vijandige confrontaties met hordes zombies ontmoet hij groepjes overlevenden, die op zoek zijn naar een toevluchtsoord en die samentroepen onder zijn leiding.

Aan de andere kant van Atlanta volgen we deputy-sheriff en beste vriend van Grimes, Shane Walsh (Jon Bernthal ), die een groep overlevenden leidt waaronder Rick’s vrouw Lori (Sarah Wayne Callies) en zoon Carl (Chandler Riggs). Zal Grimes zijn familie terugvinden? Waarom en hoe is Atlanta in enkele weken tijd de vernieling in gebracht door een virus dat de mensheid herlijdt heeft tot levende lijken?

Dat ontdek je in deze schitterende rit doorheen 6 topafleveringen. Het is een knappe (maar ook peperdure) serie geworden. Honderden figuranten werden ingehuurd om op overtuigende wijze zombies te spelen zonder inmenging van CGI. Hele straten werden afgezet om het realisme over je beeld te laten vloeien. Kosten noch moeite werden hier gespaard. De muziekscore (vooral in de begingeneriek) is adembenemend net als alle andere facetten. Een stevig tempo, leuke plotwendingen, extreem goede acteerprestaties, een zeer knappe cinematografie met realistisch ogende effecten zijnde de zombies en de meesterlijk gecreëerde wereld. Je krijgt een juweel van een serie te zien die elke aflevering steengoed blijft. Alles werkt wonderwel: hier zit een lange, entertainende saga in die vele miljoenen kijkers zal kunnen plezieren.

Ik moet helaas vermelden dat geen enkele zender in de Benelux The Walking Dead gaat programmeren. Onbegrijpelijk is dat. Enkel "Acht" (en in mindere maten Prime) lijkt begrepen te hebben dat investeren in topseries van het kaliber Breaking Bad, The Sopranos, of The Wire een goed idee is. Spijtig dat ze deze topper niet aanbieden. Het wordt dus ongeduldig afwachten op de DVD-release in maart. Gelukkig maar kunnen jullie ondertussen de honger stillen met "frisse kwaliteitstelevisie" op onder andere 2BE met het uiterst "veelzijdige" Ice Road Truckers of het epos Xena. "Topzender" VT4 zal u ook kunnen bekoren met Komen Eten of According To Jim. Ik kijk al halsreikend uit naar de 12e herhaling van de klassiekers Full House of The Fresh Prince…

Toen ik het eerste seizoen van "Breaking Bad" (2008) in de bus kreeg, vond ik de cover van de DVD-serie nogal vreemd en interessant tegelijk. Ik kende de serie niet. Als slagzin stond er dat deze serie bovendien de Emmy Award 2010 had gewonnen. Veelbelovend dus.

De eerste scène is meteen al een schot in de roos. In een bloedhete woestijn raast een dolgedraaide camper over de stoffige wegen met aan het stuur een man met een gasmasker die compleet over zijn toeren lijkt en drie bewusteloze andere personen. De camper crasht en de chauffeur stapt uit. Hij draag enkel een hemd en staat verder in zijn slip met gasmasker op. In de verte loeien sirenes. De man haalt diep adem en richt zijn pistool op de horizon in de richting van de sirenes. Zeg nu zelf. Dit deze absurde scene smaakt naar meer. Wie wat hoe waarom?

Korte Inhoud: Walt (een uitstekend acterende Bryan Cranston) is een doodsaaie chemie-professor met een gehandicapte zoon en een typische all-american woman aan zijn zij. Zijn rustig saai routineus leventje neemt een drastische wending wanneer hij verneemt dat hij in een vergevorderd stadium van longkanker zit. Wanneer hij met zijn schoonbroer, die bij de drugspolitie werkt, eens mee op toer gaat, krijgt hij opeens een lumineus idee om de toekomst van zijn gezin veilig te stellen na zijn dood. Hij zoekt Jesse Pinkman (Aaron Paul) op, die bekend staat als plaatselijke loser en "cook" van crystal meth. Jesse blijkt een ex-leerling van Walt te zijn die duidelijk niets van zijn leven heeft gebakken. Samen beginnen ze drugs te koken en proberen een handel op te zetten.

Zoals je kunt verwachten is het niet evident voor een brave burger om opeens de criminele weg in te slaan. Algauw komen de twee partners in de meest hachelijke situaties terecht waaruit ze zich moeten trachten te redden. De naïeve impulsiviteit van Jesse die denkt dat hij de man is, botst constant met het beredeneerde gezond verstand van Walt. Heel grappig is dat Walt op extreme situaties reageert op een manier zoals iedere normale burger zou reageren. Met de kennis die hij heeft uit het normale leven. Kennis die zorgt dat er nogal absurd aandoende dingen gebeuren, maar die vanuit zijn gedachtegang doodnormaal zijn. De dramatische van de serie wordt met dergelijke hilarische scènes en luchtige dialogen en situaties mooi gecompenseerd.

Al neemt de serie ferm af in tempo na de eerste drie afleveringen. We krijgen dan een focus op hoe het gezin van Walt met zijn kanker omgaat en hoe zijn bemoeizieke irritante all-american housewife Skyler (Anna Gun) de familiale waarden hoog tracht te houden. Vijf-tv komt hier iets te nadrukkelijk loeren. Maar Walt ontwikkelt zich van zielige underdog tot iemand die eindelijk eens zelf wil beslissen en die evolutie is duidelijk merkbaar en goed uitgewerkt.

Breaking Bad doet me een beetje denken aan die films waarin de loser van dienst het zichzelf allemaal aandoet, bv Before the Devil Knows you're Dead (2007) of The Assassination of Richard Nixon (2004), met dit verschil dat de toon hier duidelijk minder pessimistisch en zwaarmoedig is. Breaking Bad is een vrij onderhoudende komische dramaserie.

***Related Post***
09/02/2006: Top 25 Beste TV-series

Het science-fiction drama "Fringe" staat momenteel op de 18e plaats in mijn Top 25 Best Tv-series, maar dit zou nog wel eens kunnen verbeteren naarmate ik het tweede seizoen zal ontdekken. De makers van de serie, J.J. Abrams en Alex Kurtzman, zijn immers geen debutanten en hebben al hun reputatie kunnen waar maken met "Alias" en "Lost". En deze Fringe is zeker het bekijken waard.

Waar executive producer J.J. zijn inspiratie haalt om de ene na de andere indrukwekkende serie uit de grond te stampen is mij een mysterie. De reeks draait rond FBI agente Olivia Dunham (Anna Tory), de verwarde maar geniale professor Dr. Walter Bishop (John Noble) en zijn zoon Peter (Joshua Jackson), die worden belast met een aantal vreemde zaken die over de hele wereld gebeuren. Al die vreemde gebeurtenissen zijn blijkbaar op de een of andere manier aan elkaar gelinkt: er is duidelijk 'een patroon' te herkennen dat over alle zaken heen loopt. Het patroon kan tevens verbonden worden aan 'Massive Dynamic', een firma die een aantal patenten houdt op een aantal nieuwe technologieën en enkele mysterieuze onderzoeken doet. Alle zaken draaien rond Fringe science, een tak van de wetenschap die zeer speculatief en omstreden is. Voorbeelden van deze tak van de wetenschap zijn levitatie, telepathie en onzichtbaarheid. Het duurt wat alvorens de serie op dreef is, maar eenmaal in de ban van het verhaal, zit je op het puntje van je stoel.

En gezien "The X-Files" een beetje van hun mojo hebben verloren komt deze serie als geroepen. En net zoals in Lost vertoond deze serie verschillende verhaalniveaus. Maar wees gerust, het blijft allemaal wel coherent, alsof de scenaristen deze keer werden blootgesteld aan een marihuana-test alvorens ze ook maar één letter voor de serie hadden geschreven (incluis J.J. Abrams). Het verhaal is meer lijnrecht zonder al teveel tierlantijntjes en overbodige flash-back-flash-forward-flash-this toestanden. Maar er zijn wel samenzweringen die andere samenzweringen aan het licht brengen die nog eens andere samenzweringen onthullen. Alle karakters hangen goed samen en het script werd tot in de kleinste details uitgewerkt. Laat jullie niet misleiden door de wat saaie eerste aflevering, deze serie heeft een zekere aanloop nodig.

Voor een science-fiction serie blijft alles wel min-of-meer geloofwaardig, en met dank aan de geweldige acteerprestaties leef je echt wel mee met de personages, en dan in het bijzonder tussen Walter en Peter die hun vader-zoon band terug te vinden. Het is op dit moment nog niet zeker of de serie evenveel succes zal kennen als The X-Files, maar ze makers zijn ondertussen al bezig met een derde seizoen en ik sta te popelen om het tweede seizoen te zien.

Op deze 5-disc Blu-ray vinden jullie trouwens heel wat behind-the-scene docu’s en interviews met makers en acteurs. En gezien de serie visueel ook wel iets te bieden heeft, is het bekijken ervan op high def zeker een aanrader.

***Related Post***
09/02/2006: Top 25 Best Tv-series

Het is puur jeugdsentiment maar de tv-serie Columbo (1968-2003) is zo een serie waar ik zowat elke episode minstens 3 keer van heb gezien. Columbo is een Amerikaanse detectiveserie met in de hoofdrol Peter Falk. In elke aflevering wordt een moord gepleegd, en de morsige en schijnbaar verstrooide inspecteur Columbo van het Los Angeles Police Department probeert deze vervolgens op te helderen door zich op details te concentreren. De serie was enorm populair in de States en heel wat regisseurs hebben met de serie hun debuut gemaakt, zoals Steven Spielberg met Muder by the Book (1971).

Buiten één uitzondering heeft elke aflevering drie duidelijk te onderscheiden delen: (1: proloog) De aanloop naar de moord, en de moord zelf. Dit deel kadert de personages, en duurt ongeveer een half uur. In dit deel is Columbo (in vele gevallen) nog niet aanwezig, en gebeurt er de meeste actie. Het opvallende aan Columbo is dat de kijker meteen al bij aanvang van de aflevering weet wie de moordenaar is (het zogenaamde open book format). Iets wat in die tijd geheel ongebruikelijk was. (2: uitwerking) Het kat- en muisspel tussen Columbo en de moordenaar. Dit deel bestaat voornamelijk uit dialogen tussen beide personen. Aangezien er relatief weinig actie aanwezig is, en men al weet wie de moord gepleegd heeft, blijft de interesse hier toch gewekt door sterke scripts en de manier waarop Columbo de moordenaar zal ontmaskeren. Het zijn dus geen typische whodunits (3: conclusie) In dit slot roept Columbo de moordenaar bij zich, meestal in gezelschap van enkele getuigen en vertelt hem exact hoe de moord gepleegd werd. In sommige afleveringen heeft Columbo de druk zo opgebouwd, dat de moordenaar in een wanhoopspoging nog een finale actie onderneemt waardoor Columbo een duidelijk bewijs heeft dat hij de dader is.

Het succes van de serie is uiteraard te danken aan het charisma van Peter Falk, maar ook aan de aanstekelijkheid van de personages en in het bijzonder de detective Columbo zelf. Hij is op het eerste gezicht een slordig iemand die zichzelf niet al te hoog aanziet, maar net wanneer de criminelen hem onderschatten begint zijn genialiteit naar het oppervlak te komen. Dit contrast wordt nog versterkt doordat de moordenaars meestal van een betere sociale klasse afkomstig zijn, in tegenstelling tot de Italiaanse immigrant.

Wie is Columbo? In één aflevering kunnen we op zijn identiteitskaart lezen dat zijn volledige naam 'Frank Columbo' is. Hij draagt steeds een oude regenjas, oude schoenen, loopt meestal met een sigaar en zijn haar is verward. Zijn vrouw heeft eens voor hem in één aflevering een nieuwe regenjas gekocht, maar hij bleef zijn oude verkiezen. Zijn lievelingsgerecht is Chili con carne. Bij het verlaten van een scène komt hij meestal terug binnen met de woorden: O, just one more thing, waarna hij een uitspraak doet die de moordenaar duidelijk maakt dat hij hem kort op de hielen zit. Columbo concentreert zich erg op details en tegenstrijdigheden in het verhaal van de moordenaar. Hij rijdt rond met een versleten Peugeot 403 cabriolet uit 1959. Zijn hond is een Basset Hound die niets doet en ook niet luistert, met de naam "Dog". Zijn vrouw wordt in zowat iedere aflevering genoemd (nooit bij voornaam), maar ze is nog nooit in beeld geweest. Columbo is ook steeds erg vriendelijk, beleefd en toont zelfs respect ten opzichte van de moordenaar. Hij zal zelden zijn kalmte verliezen.

Alle afleveringen zijn nu te verkrijgen met dank aan Universal op DVD (seizoen 1, 2, 3, 4, 5, 6 & 7, 8 & 9) en binnenkort komt zelfs een nieuwe box uit met seizoen 10 & 11. Een echte must-have voor elke liefhebber van de serie. Waarschuwing: het is buitengewoon verslavend.

***Related Post***
09/02/2006: Top 20 Beste TV-serie

Het is puur jeugdsentiment maar de tv-serie Columbo (1968-2003) is zo een serie waar ik zowat elke episode minstens 3 keer van heb gezien. Columbo is een Amerikaanse detectiveserie met in de hoofdrol Peter Falk. In elke aflevering wordt een moord gepleegd, en de morsige en schijnbaar verstrooide inspecteur Columbo van het Los Angeles Police Department probeert deze vervolgens op te helderen door zich op details te concentreren. De serie was enorm populair in de States en heel wat regisseurs hebben met de serie hun debuut gemaakt, zoals Steven Spielberg met Muder by the Book (1971).

Buiten één uitzondering heeft elke aflevering drie duidelijk te onderscheiden delen: (1: proloog) De aanloop naar de moord, en de moord zelf. Dit deel kadert de personages, en duurt ongeveer een half uur. In dit deel is Columbo (in vele gevallen) nog niet aanwezig, en gebeurt er de meeste actie. Het opvallende aan Columbo is dat de kijker meteen al bij aanvang van de aflevering weet wie de moordenaar is (het zogenaamde open book format). Iets wat in die tijd geheel ongebruikelijk was. (2: uitwerking) Het kat- en muisspel tussen Columbo en de moordenaar. Dit deel bestaat voornamelijk uit dialogen tussen beide personen. Aangezien er relatief weinig actie aanwezig is, en men al weet wie de moord gepleegd heeft, blijft de interesse hier toch gewekt door sterke scripts en de manier waarop Columbo de moordenaar zal ontmaskeren. Het zijn dus geen typische whodunits (3: conclusie) In dit slot roept Columbo de moordenaar bij zich, meestal in gezelschap van enkele getuigen en vertelt hem exact hoe de moord gepleegd werd. In sommige afleveringen heeft Columbo de druk zo opgebouwd, dat de moordenaar in een wanhoopspoging nog een finale actie onderneemt waardoor Columbo een duidelijk bewijs heeft dat hij de dader is.

Het succes van de serie is uiteraard te danken aan het charisma van Peter Falk, maar ook aan de aanstekelijkheid van de personages en in het bijzonder de detective Columbo zelf. Hij is op het eerste gezicht een slordig iemand die zichzelf niet al te hoog aanziet, maar net wanneer de criminelen hem onderschatten begint zijn genialiteit naar het oppervlak te komen. Dit contrast wordt nog versterkt doordat de moordenaars meestal van een betere sociale klasse afkomstig zijn, in tegenstelling tot de Italiaanse immigrant.

Wie is Columbo? In één aflevering kunnen we op zijn identiteitskaart lezen dat zijn volledige naam 'Frank Columbo' is. Hij draagt steeds een oude regenjas, oude schoenen, loopt meestal met een sigaar en zijn haar is verward. Zijn vrouw heeft eens voor hem in één aflevering een nieuwe regenjas gekocht, maar hij bleef zijn oude verkiezen. Zijn lievelingsgerecht is Chili con carne. Bij het verlaten van een scène komt hij meestal terug binnen met de woorden: O, just one more thing, waarna hij een uitspraak doet die de moordenaar duidelijk maakt dat hij hem kort op de hielen zit. Columbo concentreert zich erg op details en tegenstrijdigheden in het verhaal van de moordenaar. Hij rijdt rond met een versleten Peugeot 403 cabriolet uit 1959. Zijn hond is een Basset Hound die niets doet en ook niet luistert, met de naam "Dog". Zijn vrouw wordt in zowat iedere aflevering genoemd (nooit bij voornaam), maar ze is nog nooit in beeld geweest. Columbo is ook steeds erg vriendelijk, beleefd en toont zelfs respect ten opzichte van de moordenaar. Hij zal zelden zijn kalmte verliezen.

Alle afleveringen zijn nu te verkrijgen met dank aan Universal op DVD (seizoen 1, 2, 3, 4, 5, 6 & 7, 8 & 9) en binnenkort komt zelfs een nieuwe box uit met seizoen 10 & 11. Een echte must-have voor elke liefhebber van de serie. Waarschuwing: het is buitengewoon verslavend.

***Related Post***
09/02/2006: Top 20 Beste TV-serie