De FilmBlog

We hebben er een beetje op moeten wachten maar hier is dan uiteindelijk de trailer van Fright Night (2011), de remake van het origineel uit 1985. En zoals ik een beetje had voorspeld zal het waarschijnlijk een verminking worden.

De trailer van de film kan me in ieder geval niet overtuigen. Ik herinner me de eerste film als een sensuele horrorprent met voldoende humor, nostalgie en heel wat schrikmomenten. Deze film lijkt nog maar weinig op het origineel en ziet er uit als een domme B-film van geen belang.

Korte inhoud: Charlie Brewster (Anton Yelchin), een typisch stadse jongen, maakt kennis met zijn nieuwe buurman Jerry Dandrige (Colin Farrell). Hij ontdekt al snel dat zijn nieuwe buur een bloedzuigende vampier is. Zijn angsten worden bevestigd wanneer zijn leven in gevaar komt. Hij ziet hoe zijn moeder (Toni Collette) in de ban raakt van de vampier. Charlie zal samen met een magiër uit Las Vegas, Peter Vincent (David TennantChristopher Mintz-Plasse) ook betrokken bij het geheel en komt zijn vriendin Amy (Imogen Poots) in het visier van Jerry.

Colin Farrell loopt er in de trailer regelmatig rond met zwarte ogen, wat meer lijkt alsof hij een soort geïnfecteerde aliën is uit de The X-Files of True Blood in plaats van een vampier. Maar wat had je anders verwacht van een regisseur als Craig Gillespie die eerder het ronduit slechte Mr. Woodcock (2007) maakte. De man heeft geen flauw benul hoe je een horrorfilm moet maken. In de trailer zie je ook maar weinig over Peter Vincent, het personage die zo’n belangrijke rol had in de originele film.

Het ziet er zelfs een beetje uit als Disturbia (2007), de Rear Window (1954) remake. Misschien hadden ze er beter een originele film van gemaakt met een andere titel. Disturbia heeft het op zich nog zo slecht niet gedaan aan de box-office, en de film viel nog wel mee. De makers wisten dat ze niet konden opboksen tegen Hitchcock, dus kozen ze voor een soort heruitvinding van het basisconcept. Het hoofdpersonage in deze Fright Night remake lijkt ook iets teveel de held uit te hangen. Ik herinner me Charlie als een doodgewone sul die de hulp inroept van Peter Vincent omdat hij zelf teveel schrik heeft om te vampier te benaderen. Hier lijkt het wel of hij de hulp van Peter Vincent niet nodig heeft.

Enfin, niemand zat hier op te wachten en met films als Twilight en series als True Blood lijkt dit erop dat de studio’s gewoon een graantje willen meepikken van het succes van de vampieren-rage. Ik heb geen idee wanneer deze film bij ons moet uitkomen, als deze al een bioscoop-release krijgt.

***Related Posts***
07/07/2008: Top 10 Best Monster
22/09/2007: Fright Night aan de beurt om verminkt te worden

Onlangs kreeg ik de dvd van 30 Days of Night: Dark Days (2010) in de bus. Vampieren zijn in. Deze film is een vervolg op 30 Days of Night (2007), maar het eerste deel heb ik niet gezien.

Ben Ketai heeft zich een beetje in het genre gespecialiseerd, maar verder van B-movies raakt hij niet. Ook hier niet. Ik heb de indruk dat het slappe verhaaltje met veel knipogen naar de good old days van de jaren 80 niet veel meer mensen zal bereiken dan jongeren die eens lekker naar een filmpje willen kijken aka "the return of the living dead" en consoorten.

Korte inhoud: Stella (Kieke Sanchez) heeft "barrow" overleefd en probeert nu getraumatiseerd en vol woede het echte verhaal wereldkundig te maken. Ze stuit natuurlijk op veel ongeloof. Tot ze een trio ontmoet dat blijkbaar veel meer weet dan zij zelf en dat haar kan overtuigen om de leidster van de vampieren uit te schakelen. Ze wagen zich in het hol van de leeuw en gaan de confrontatie aan met de vuile vampieren.

Het grootste probleem dat ik met deze film heb is dat de vampieren als slappelingen worden voorgesteld ondanks het feit dat ze in tegenstelling tot zombies blijkbaar kunnen praten en denken. Ze laten zich volgens mij te makkelijk afslachten. Ook de effecten komen ondanks de goede bedoelingen niet over.

Als je deze film vergelijkt met inhoudelijke niemendalletjes als Resident Evil (2002), The Evil Dead (1981) en andere braindead films van weleer is het bijzonder mager. maar ik ben waarschijnlijk gewoon 20 jaar te oud voor dergelijke films. In de hedendaagse tijden van "True Blood", Twilight (2008) en degelijke is het misschien beter je vampier een iets menselijker gedaante te geven en ze tot echte geslepen misdadigers om te vormen. Of gewoon het onderhoudende en soms boeiende spektakel van Resident Evil te bieden als je dan toch een "schiet zoveel mogelijk vampieren dood" film wil maken.

In de film vinden we ook nog Mia Kirshner terug, alsook de nobele onbekenden Diora Baird en Rhys Coire. De film werd uitgegeven door Sony Pictures Home Entertainment op dvd en blu-ray.

***Related Posts***
25/06/2008: 30 Days of Night review
19/04/2008: Top 10 Beste filmposters
23/09/2007: 30 Days of Night trailer
19/06/2006: 30 Days of Night comic adaptatie

Als we de mensen van USA Today mogen geloven zullen True Blood-actrice Anna Paquin en Kristen Bell elk een rolletje in de opkomende Scream 4 (2011) spelen. De film wordt op dit moment opgenomen in de Amerikaanse staat Michigan.

Regisseur Wes Craven was van plan om het script van Kevin Williamson (dat ondertussen 140 pagina's telt) zo geheim mogelijk te houden maar ondanks dat de informatie onder embargo werd verstrekt, is toch uitgelekt dat de rolletjes waarschijnlijk lijken op die van Drew Barrymore in de eerste Scream. Daarin werd zij onverwachts op hardhandige wijze geslacht. En het ziet er naar uit dat die twee mooie dames hetzelfde lot zullen ondergaan.

Als grote fan van de True Blood serie ben ik in ieder geval wel opgezet met de keuze van de X-Men actrice Anna Paquin. De actrice heeft voldoende talent om ook te schitteren als een echte scream-queen. Hoewel blijf ik de hoop koesteren dat ze iets langer zal meegaan, maar heel lang zal het nooit worden want de ster van de franchise blijft Neve Campbell, die in 2005 nog aarzelde om in deze sequel te stappen uit vrees dat het een carrière killer zou worden. Maar Neve heeft geen filmcarrière om van te spreken dus is ze maar al te graag van de partij. En datzelfde geldt voor Courteney Cox, bij wie het Friends filmproject steeds verder lijkt af te drijven, alsook mogelijke filmrollen in andere films.

Ook actrice Shenae Grimes (pic), het nieuwe gezicht uit de nieuwe "90210" serie, alsook die andere nieuwkomer Lucy Hale (pic). Twee meiden die snel op de slachtbank van de Ghostface Killer zullen eindigen. Horrorfilms zijn nu eenmaal de uitstekende plek voor jonge acteurs om zichzelf te bewijzen. Nu maar hopen voor hen dat ze langer zullen overleven dan Anna Paquin en Kristen Bell. Ook Emma Roberts, het nichtje van Julia Roberts zit in deze nieuwe sequel.

Update: Zoals reeds opgemerkt in de commentaren doet er een gerucht de ronde op de Perez Hilton site dat scenarist Kevin Williamson het zou zijn afgebold nadat er creatieve meningsverschillen waren met de studio. De interim scenarist Ehren Kruger, verantwoordelijk het miserabele treinongeluk Scream 3 (2000), zou opgeroepen zijn om de teugels in handen te nemen en het script te herschrijven. Meer nog! Wes Craven himself ‘zou’ hier niets aan kunnen doen en zelf machteloos zijn tegen de veranderingen van Weinsteins Dimension Films en een aantal acteurs zouden al het project verlaten hebben. Of dit allemaal klopt moet nog bezien worden, want de officiële nieuwsbronnen melden hier niets van, en ook Imdb heeft hier niets over geschreven. Laten we dus allemaal hopen dat het maar om een roddel gaat, anders staat de film er niet goed voor.

***Related Posts***
05/05/2010: Een nieuwe trilogie voor de Scream-franchise
27/07/2008: Scream 4 dan toch bespreekbaar voor Neve Campbell
02/09/2005: Geen Scream 4 voor Neve Campbell

Daybreakers (2009) van Michael en Peter Spierig is misschien geen meesterwerk, maar het is een uitstekende vampieren horror. De makers zijn er in geslaagd om het versleten vampieren genre nieuw leven in te blazen. Iets wat geen eenvoudige taak was gezien bezoekers stilaan immuun werden voor die ouwbollige vampier-rituelen. Maar deze film brengt nieuwe elementen aan, en je blijft geboeid kijken.

Korte inhoud: We bevinden ons in 2019. Een virus heeft bijna ieder menselijk wezen veranderd in een vampier. Een wetenschapper (Ethan Hawke) zet alles op alles en gaat aan het werk met een groep bekeerde vampiers om het menselijke ras te redden. Met wat geluk raakt Edward in contact met een bende gevluchte mensen onder leiding van Audrey Bennett (Claudia Karvan). Nadat hij help ontsnappen aan een paar hongerige vampiers brengt Audrey de wetenschapper naar Elvis (Willem Dafoe), een ex-vampier die op miraculeuze terugkeerde naar het mens-zijn. Ondertussen zitten de vampier-flikken onder leiding van Charles Bromley (Sam Neill) hen op de hielen.

Geen enkel creatuur is zoveel verfilmd geweest als de vampier en in vele gevallen blijven de producties op hun manier wel vernieuwend, kijk maar de Twilight films of de nieuwe kick-ass serie "True Blood". Deze wil werd echter niet meteen gesteund door een grote filmstudio maar de Duitse broers konden hun vampieren-project verkopen in Australië en dus werd de film daar ook gemaakt, en met een zeker resultaat gezien de film bijzonder indrukwekkend is voor een niet-Hollywood product. En met acteertalent als Ethan Hawke, Willem Dafoe en Sam Neill moest de film in geen geval onder doen voor de andere blockbusters. Maar gezien het Australisch geld zien we ook een aantal frisse gezichten opduiken, zoals de Australische Isabel Lucas en Emma Randall.

Een nieuw element in deze prent is het feit dat een vampier niet sterft bij een tekort aan zuiver bloed, maar wel muteert in vleermuis-achtige gedrocht met puntoren, genaamd Subsiders, die zich verschalken in metro’s en ondergrondse getto's en agressief tekeer gaan tegen iedereen. Dat ze begonnen te immigreren naar de stad was dus iets wat voor de hand lag in een dergelijke apocalyptische prent. Een tweede element wat enigszins verschilt van andere vampierenfilms, is zijn indrukwekkende production design. De makers hebben een compleet nieuwe wereld ontworpen met een eigen cultuur, een politiek stelsel en een eigen geschiedenis. De arena waar de horror zich afspeelt voelt dan ook wel echt aan, en je hebt niet de indruk dat alles zich afspeelt op een te kleine en artificiële filmset.

Een beetje in navolging op de zombie-films van Dario Argento heeft deze vampieren-film ook een maatschappij-kritische grondlaag. Daybreakers is een vampieren-film die kritiek heeft op onze maatschappij, in tegenstelling tot een gewone horror waar een vampier ons enkel maar de stuipen op het lijf jaagt en zichzelf moet zien te bevredigen met het opslurpen van zoveel mogelijk slagaders. De manier hoe de vampieren de menselijke bevolking hebben misbruikt is uiteraard een reflectie naar de manier hoe wij omgaan met het milieu. De Subsiders verwijzen dan weer naar de armer wordende middenklasse die getroffen werd door de krediet-crisis en niets meer te verliezen hebben. Ook de arrogantie van de vampieren is een duidelijke verwijzing naar het rijke Westen. Een bevolking die leeft van dag tot dag in plaats van een toekomst visie te hebben. De film ontwijkt dus geen polemische discussie, maar het is op de eerste plaats een splatter vampieren-horror met lange tanden en mooie fotografie van Ben Nott.

De karakters zelfs zijn misschien wat simplistisch en de vertolkingen zijn misschien wel wat getelefoneerd. Ethan Hawke speelt zoals we dat van hem gewend zijn een rol die de sympathie van de kijker moet winnen door zijn looks en zijn goede inborst. Willem Dafoe is dan weer perfect gecast als de rebel. Er zit enkel wat haar op het Zuiderse accent van Dafoe. Wat betreft de speciale effecten hebben de broers er goed aan gedaan om de cgi tot een minimum te beperken, en eerder te vertrouwen op het gebruik van make-up en protheses. In tegenstelling tot een films als Ninja Assassin (2009) is het bloed hier geen slechte cgi, maar gewoon gekleurde vloeistof gemaakt door de mensen van de Weta Workshop. En het bloed stroomt rijkelijk en echte horrorfans zullen hierover zeker niet klagen.

Kortom, Daybreakers is een slimme en ambitieuze vampierenfilm met een aantrekkelijke visuele stijl en een satirische kijk, die voldoende elementen heeft aangereikt om een sequel te maken. Ik zou Daybreakers 2 zeker gaan zien, vooral ook omdat ik het einde van de eerste film wat lullig vond. Het is een huizenhoog cliché dat een dergelijke film eindigt met een handjevol helden die nu aan de toekomst moeten werken. Maar de broers Spierig bewijzen in ieder geval dat ze filmmakers zijn met visie en voldoende durf om ons nog te kunnen verrassen met bekend materiaal. Ik kijk al uit naar hun volgende project, de fantasy-film The Power of the Dark Crystal (2011).

Daybreakers werd onlangs uitgebracht op Blu-ray met heel wat interessante making offs. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de makers. Maar gezien de indrukwekkende beeldvoering zeker een film om te zien in high def.

***Related Post***
28/11/2009: Daybreakers met Ethan Hawke

Neen, niet opnieuw een nieuwe vampierenfilm!? Toch wel, en de trailer ziet er uit als een B-film exploitation film, maar dan met talentvolle acteurs. En gezien de Blade-franchise zo goed als begraven is met Wesley Snipes, die aankijkt op 3 jaar celstraf voor belastingontduiking, lijkt de opvolging gegarandeerd met Daybreakers (2009) van Michael en Peter Spierig. Daybreakers zijn geen Daywalkers (cf. Blade) maar het ruikt er wel een beetje naar.

Korte inhoud: 2017. Een virus heeft bijna ieder menselijk wezen veranderd in een vampier. Een wetenschapper (Ethan Hawke) zet alles op alles en gaat aan het werk met een groep bekeerde vampiers om het menselijke ras te redden. Met wat geluk raakt Edward in contact met een bende gevluchte mensen onder leiding van Audrey Bennett (Claudia Karvan). Nadat hij help ontsnappen aan een paar hongerige vampiers brengt Audrey de wetenschapper naar Elvis (Willem Dafoe), een ex-vampier die op miraculeuze terugkeerde naar het mens-zijn. Ondertussen zitten de vampier-flikken onder leiding van Charles Bromley (Sam Neill) hen op de hielen.

Geen enkel creatuur is zoveel verfilmd geweest als de vampier en in vele gevallen blijven de producties op hun manier wel vernieuwend, kijk maar de Twilight films of de nieuwe kick-ass serie "True Blood". Deze wil werd echter niet meteen gesteund door een grote filmstudio maar de Duitse broers konden hun vampieren-project verkopen in Australië en dus werd de film daar ook gemaakt, en met een zeker resultaat gezien de trailer wel indrukwekkend is voor een niet-Hollywood product. En met acteertalent als Ethan Hawke, Willem Dafoe en Sam Neill kan deze film niet meer stuk. Maar gezien het Australisch geld zien we ook een aantal frisse gezichten opduiken, zoals de Australische Isabel Lucas en Emma Randall.

De houten spies werd in deze fim vervangen door de kruisbook (cf. Blade Trinity) en dat zal wel zorgen voor het nodige wow-effect. De film lijkt licht-verteerbaar met voldoende bloedvergieten en spetterende vechtpartijen. Het heeft er in ieder geval alle schijn van dat de tweelingbroers de vampieren-franchise opnieuw een nieuw gezicht hebben gegeven. Ze hebben niet alleen hun inspiratie gehaald uit de Blade franchise en de True Blood serie, maar tevens van films als The Matrix en 28 Days Later. En uiteraard zou het geen vampierenfilm zijn zonder vampiers die onthoofd worden of die verbranden in het zonlicht. Er is nog geen releasedatum bekend voor België maar met een beetje geluk zal hij te zien zijn op het 28ste Filmfestival van de Fantastische film in Brussel.

Binnenkort zullen we Megan Fox aan het werk zien in Jennifer’s Body (2009), een film waar alle verwachten laag bij de grond liggen gezien de film wordt geregisseerd door Karyn Kusama (Girlfight). Kusama regisseerde 4 jaar geleden Aeon Flux (2005), een draak van een film die tevens een grote financiële ramp betekende voor de producenten. Maar de regisseuse volhard in de boosheid en na een paar sabbatjaartjes komt ze terug met een nieuwe sexy heldin. Het ziet er allemaal veelbelovend uit, maar Aeon was dat ook. Het wordt dus afwachten of deze 41-jarige cineaste haar ultieme girlpower film kan maken.

Korte inhoud: Een cheerleader (Megan Fox) leidt een vrolijk en onbezorgd leventje. Totdat een demon bezit van haar neemt. Haar bezetenheid verandert de tiener in een vleesetend monster. Niemand is meer veilig in haar aanwezigheid. Intussen moet haar beste vriendin (Amanda Seyfried) er voor zorgen dat haar bezetenheid beteugeld wordt. Bovendien hoopt ze informatie te vinden bij een satanische rockband die haar demonische gedrag heeft voorspeld in één van hun rocksongs.

De regisseuse zal het in ieder geval moeten hebben van haar acteurs en haar manier van vertellen, want inhoudelijk is het Mean Girls goes cannibal-plot al even interessant als de eerste beste Studio 100 film. Maar Kusama heeft wel een grote troef in handen. Niemand minder dan Diablo Cody (beloftevolle scenariste van Juno) heeft het scenario geschreven, en dit kan er in ieder geval voor zorgen dat de film iets slimmer is dan wat je zou verwachten na het lezen van de korte inhoud. Ik denk dus niet dat we ons moeten verwachten aan een verstand-op-nul kannibaal slasher, maar eerder een (misschien) meer intimistische prent over meisjes met eetstoornissen. Je weet maar nooit. Hopelijk wordt het dan ook meer een Diablo Cody film dan een Karyn Kusama miskraam. De toekomst zal et uitwijzen.

Cody zei over de film het volgende: "I grew up with horror movies, especially those classic '80s horror movies with teenagers in peril, adults who don't listen, women who are either incredibly heroic or incredibly sexy or both. You'll notice that the last person standing in a horror movie is typically female, which is an interesting part of the genre. I didn't want to write a modern horror movie. I wanted to write a classic horror movie. I wanted the whole vibe to be 1983, and I think we pulled that off." Het heeft er in ieder geval alle schijn van dat Cody enorm betrokken was met de productie en dat kan enkel maar de film ten goede komen.

Is Megan Fox dan geen troef? Volgens mij niet, maar het zal toch wel een bepaald ‘mannelijk’ publiek naar de bioscoop trekken. Maar Charlize Theron in strak latex pakje had in ieder geval niet het gewenste effect. Komt daar nog bij dat Theron een veel betere actrice is dat Megan Fox. Die ene poster met de rode lippen doet in ieder geval enorm denken aan de generiek van True Blood, een serie die zeker zijn plaats heeft in mijn Top 20 TV-Series. Jennifer’s Body komt bij ons uit op 21 oktober 2009.

Update 22/09/2009: Het is dus 'eronder' geworden. Blijkbaar heeft de magie van Diablo Cody niet gewerkt want de film is nu al een flop. De prent haalde na één week slechts 7 miljoen dollar en dat is véél te weinig, ook al heeft de film maar 16 miljoen dollar gekost, een bedrag die de film nooit zal kunnen terugverdienen tijdens zijn bioscoop-release in de States. Dit is in ieder geval een streep door de rekening van Megan Fox, alsook van de regisseuse Karyn Kusama, die de zoveelste flop op haar palmares mag zetten.

We zitten ondertussen al aan onze 5de Movie BlogTalk en deze keer gaan we onze 25 favoriete tv-series opsommen. Opgelet, sitcoms not included! Dus hoewel ik zelf verzot ben op "The Simpsons" (1989), "Friends" (1994), Arrested Development (2003), "The Office" (2005) of "How I Met Your Mom" (2005), heb ik deze niet opgenomen in de lijst. Maar hiervoor kan je terecht in onze Top 10 Beste Sitcom.

Tv-series zijn tegenwoordig enorm innoverend en overtreffen qua scenario-structuur vaak de doorsnee bioscoopfilm. Een aantal jaren geleden werd de filmsets bevolkt met regisseurs die afkomstig waren van de reclame-sector, maar stilaan is er een nieuwe trend op komst waarbij heel veel cineasten komen uit het televisie-circuit (Mission: Impossible III, Serenity). Ze zijn vaak minder handig in hun mise-en-scènes, maar op vlak van schriftuur gaan ze tot het uiterste en verleggen in vele gevallen de grenzen.

Hier volgt mijn…

25. "Alias" (J.J. Abrams en Alex Kurtzman)
Ik heb nooit begrepen dat Alias zo’n succes zou worden. Stond iedereen te wachten op een nieuwe Femme Nikita? Je zou als onervaren snuit dit concept moeten pitchen, dan hadden de studio’s jou waarschijnlijk een schop onder uw viool gegeven. Abrams moet een overtuigend spreker geweest zijn, want hij kon Alias voorzien van het nodige geld. Maar er steekt toch wat meer vlees aan deze spionnenfilm met sexy pakjes en een collectie uitzinnige pruiken dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. Alias is goed geschreven, het is grappig, spannend, dramatisch, romantisch en heeft ook fijne karakters. Uiteraard is de hoofdattractie van de film, Jennifer Garner, in de rol van de speciale agente Sydney Bristow, een streling voor het oog.

24. "Band of Brothers" (Steven Spielberg & Tom Hanks)
Band of Brothers is een geslaagde 10-delige spin-off serie die in goede banen werd geleid door de makers van de film, Hanks en Spielberg, en de focus ligt op de Easy Company van het 506th Parachute Infantry Regiment, US 101st Airborne Division. De serie begint met de boot-camp in Amerika voorafgaand aan de landing in Normandië en eindigt in het befaamde ‘Adelaarsnest’ van Adolf Hitler, aan het einde van de oorlog. Dit jaar komt trouwens "The Pacific" uit, een nieuwe 10-delige serie, van dezelfde makers. Deze serie zal de Tweede Wereldoorlog in Azië belichten. Zowel de regie, als de dialogen als het acteursspel is uitmuntend. Enkel de karakter-uitwerking viel me wat tegen, en daarom ook mijn iets lagere quotering. De serie is bij momenten ook iets te nostalgisch en vaart wat mij betreft te weinig een eigen koers. Ook de muziek viel wat tegen. Maar het gevoel dat het maar een aanhangsel is van de film (met dezelfde kadrages en gelijkaardige kleurcorrecties) verdwijnt al snel en maakt plaats voor een boeiende kijk in de wereld van de soldaten uit de 2de W.O.. Maar Saving Private Ryan (1998) blijft echter superieur.

23. "Lost" (J.J. Abrams)
Lost geniet van een royaal productiebudget en overschot aan acteertalent, maar slaagt er niet altijd in om een verhaal te vertellen die kant noch wal raakt. Maar het is bij momenten fun om de kijker aan het lijntje te houden met het mysterie van wat er nu echt is gebeurd. Het is dan ook wel verdienstelijk te noemen dat J.J. Abrams er in slaagt een aantrekkelijke serie te maken aan de hand van tweederangsmateriaal, maar je moet als kijker wel een beetje geduldig zijn. In Lost zal je geen realisme vinden als in series als The Wire maar de karakters zijn bijzonder goed gedetailleerd en uitgewerkt, mede dankzij de flash-backstructuur. Op locatie gefilmd in Hawaii met science-fiction elementen blijft de serie wel iets exotisch uitstralen en is het ideaal escapisme voor een publiek die na een zware werkdag liever eens wil doorzakken met een charismatisch drama en occasionele schrikmomenten.

22. "Starsky & Hutch" (William Blinn)
Wat mij betreft is Starsky and Hutch de beste serie uit de jaren ’70. Twee knappe undercover agenten, Det. Dave Starsky (Paul Michael Glaser) en Det. Ken "Hutch" Hutchinson (David Soul) die in een glansrode Ford Torino met een witte Nike-streep door de straten van L.A. scheuren en regelmatig afgeblaft worden door hun kapitein en tipjes krijgen van de flamboyante pooier Huggy Bear. “The fiery Torino sped into the street and they spilled into action.”

21. "Miami Vice" (Michael Mann & Anthony Yerkovich)
Niet alle stories in Miami Vice zijn de moeite en sommige zijn zelfs ronduit melig en corny, maar sommige afleveringen zijn ronduit geniaal. Er werken dan ook meer dan 20 regisseurs aan de serie (gaande van the worst, zoals een Rob Cohen, tot the best Abel Ferrara). Wat de serie zo speciaal maakt is niet alleen het gestileerde en kleurrijke 80'ties Miami decorum, maar ook het gebruik van pop-muziek. Op bepaalde ogenblikken is het net alsof je aan het kijken bent naar een videoclip. Maar ook de karakters Det. James 'Sonny' Crockett (Don Johnson) en Det. Ricardo 'Rico' Tubbs (Philip Michael Thomas) waren zowel tragisch als enorm charismatisch. Tubbs verliest wel heel wat vrouwen op brutale wijze en met de gescheiden Crocket is het ook niet veel beter.

20. "CSI: Crime Scene Investigation" (Anthony E. Zuiker)
Je kan veel kritiek uiten op een man als Jerry Bruckheimer, maar de man is een talentvol producer die van de meest ordinaire dingen iets sexy kan maken. De forensische detectives zijn in het echte leven waarschijnlijk al even saai als politiekers, maar hier zien ze er flashy en trendy uit. De visuele effecten in CSI zijn verbluffend, met voor het eerst een overvloedig gebruik van realistische 3D-animatie en uitgekiende digitale kleurcorrecties, zonder dat de verhalen hierdoor op de achtergrond geraken. CSI: Miami neigt dan weer iets teveel te vervallen in té mooie beeldjes maar je blijft gefascineerd kijken.

19. "Fringe" (J.J. Abrams en Alex Kurtzman)
Waar J.J. zijn inspiratie haalt om de ene na de andere indrukwekkende serie uit de grond te stampen is mij een mysterie, maar ook Fringe moet ik in dit lijstje opnemen. De reeks draait rond FBI agente Olivia Dunham (Anna Tory), de verwarde maar geniale professor Dr. Walter Bishop (John Noble) en zijn zoon Peter (Joshua Jackson), die worden belast met een aantal vreemde zaken die over de hele wereld gebeuren. Al die vreemde gebeurtenissen zijn blijkbaar op de een of andere manier aan elkaar gelinkt: er is duidelijk 'een patroon' te herkennen dat over alle zaken heen loopt. Het patroon kan tevens gelinkt worden aan ‘Massive Dynamic’, een firma die een aantal patenten houdt op een aantal nieuwe technologieën en enkele mysterieuze onderzoeken doet. Alle zaken draaien rond Fringe science, een tak van de wetenschap die zeer speculatief en omstreden is. Voorbeelden van deze tak van de wetenschap zijn levitatie, telepathie en onzichtbaarheid. Het duurt wat alvorens de serie op dreef is, maar eenmaal in de ban van het verhaal, zit je op het puntje van je stoel. Hopelijk een minder idioot slot als bij "Lost".

18. "Prison Break" (Paul Scheuring)
Het uitgangspunt van Prison Break is zeer attractief. Een man wil zijn onterecht ter dood veroordeelde broer helpen ontsnappen uit de gevangenis, en zet hiervoor een tatoeage op zijn lichaam met de plattegrond van het gebouw en laat zich nadien oppakken na een opgezette bankroof. Schitterend! Het enige probleem is dat je zou denken dat dit concept niet oneindig lang kan worden aangehouden doorheen verschillende episodes. Aanvankelijk waren er dan ook 13 afleveringen besteld, maar door het grote succes werd dit aantal uitgebreid tot 22 afleveringen. En dat was nog maar het begin want de makers hebben ondertussen 4 seizoenen afgewerkt. En dat zal ook wel iets te maken hebben met de charmes en het charisma van hoofdrolspeler Michael Scofield, gespeeld door Wentworth Miller, alsook van de vertolking van de broer Lincoln Burrows gespeeld door Dominic Purcell en de knappe Robin Tunney die de rol van Veronica Donovan voor haar rekening neemt. Net zoals "24" is dit een zuiver plot-driven-quilty-pleasure-tv-series die het hoofdzakelijk moet hebben van zijn creatieve en intelligente plotwendingen, alsook van zijn heftige actie-sequenties. De adrenaline wordt hier dus hoog gehouden en dit alles in een The Shawshank Redemption-achtige omgeving. Het enige minpuntje aan de serie is dat het na verloop van tijd op de zenuwen begint te werken, en dit voornamelijk omdat er met logica en realiteit toch wel een loopje wordt genomen. En dit valt tegen gezien de serie, in tegenstelling tot een tv-serie als Lost, alles zo waarheidsgetrouw mogelijk wil houden.

17. "Rome" (John Milius)
Het is geen eenvoudige taak om een film/tv-serie te maken rond een historisch figuur en dan zeker niet over iemand uit de periode vóór Christus. Een dergelijke serie kost veel geld (kostuums, decors, props,…) en is niet altijd bestemd voor een groot publiek. Maar met Gladiator (2000) kwam er een nieuwe wind en hebben filmmakers als John Milius (Conan the Barbarian) en Bruno Heller met het idee gespeeld om de moord op Caesar in een tv-serie te gieten. En met succes. Hoewel er behoorlijk wat kritiek kwam op Rome van oud-historici op de historiciteit van de plot. Maar dit was te verwachten gezien er een flinke dramatisering nodig is om een boeiende serie op de been te brengen. In grote lijnen komt het verhaal wel overeen met wat er in werkelijkheid is gebeurd, maar er zijn personages gecreëerd die nooit hebben bestaan, en er gaan enkele personages romantische relaties met elkaar aan terwijl er geen bewijzen zijn dat deze relaties ooit bestaan hebben. Hoe dan ook is de grote verdienste van de serie dat het een goed sfeerbeeld geeft van het tijdperk en enkele clichés uit de wereld helpt over het oude Rome zijn dictatoriale bestuur die berust op angst, geweld, onderdrukking en slavernij. Een bijkomende troef aan de serie zijn de knappe vertolkingen van Lucius Vorenus (Kevin McKidd), Titus Pullo (Ray Stevenson), Atia (Polly Walker), Mark Anthony (James Purefoy) en Gaius Julius Caesar (Ciarán Hinds). Het spijtige aan de serie is dat het slechts 2 seizoenen telt, nadat letterlijk de studio in Rome in vlammen is opgegaan, maar vooral omdat het kostenplaatje (een slordige 100 miljoen dollar per seizoen) en de productie met zijn talrijke vertragingen toch wel een zenuwslopende bezigheid was voor de filmstudio.

16. "Desperate Housewives" (Marc Cherry)
Ik had nooit gedacht dat ik één aflevering kon uitkijken van Desperate Housewives, maar toen viel mij iets op; die serie is verschrikkelijk goed geschreven en de personages, alsook de actrices die de vertolkingen doen, zijn buitengewoon sterk. Mijn favoriete karakter is Bree Van De Kamp (Marcia Cross) en op de tweede plaats komt Lynette Scavo (Felicity Huffman). Maar ook Gabrielle Solis (Eva Longoria), Susan Mayer (Teri Hatcher) en Edie Britt (Nicollette Sheridan) zijn verrukkelijk. Ook het tweede seizoen ontgoochelt niet, want de opgebouwde intrige krijgt hier nog een venijnig staartje.

15. "Twin Peaks" (David Lynch)
Twin Peaks is bekend als één van de meest fascinerende en grensverleggende projecten uit de geschiedenis van de televisie. Inhoudelijk is de serie niet alleen een uitzonderlijk geestige satire op de soap, maar graaft ook dieper in de obscure thema’s die David Lynch in zijn verschillende films aanhaalt. Ik denk zelfs dat Twin Peaks een goeie handleiding is om het werk van de regisseur beter te begrijpen, maar op de eerste plaats is de serie pure fun.

14. "Millennium" (Chris Carter)
Frank Black (gespeeld door één van mijn top-acteurs, Lance Henriksen) is een voormalig FBI agent die samen met zijn gezin terugkeert naar zijn thuisstad Seattle. Black heeft een speciale gave, hij kan namelijk als het ware in de huid kruipen van moordenaars. Millennium is het soort serie waarvoor ik op zou blijven indien voor een laatavond millennium-marathon. Elke harde, donkere en gruwelijke episode begint met een onheilspellend spreuk van Nostradamus. De regie, het acteerwerk, de muziek, het plot, de dialogen en de toon van deze serie zijn ondraaglijk sterk.

13. "Dexter" (James Manos Jr.)
Het uitgangspunt van Dexter is vrij origineel, gezien we starten van een personage die 'vendetta-gewijs' zich enkel vergrijpt op andere moordenaars die door de netten van het gerecht zijn geglipt of die simpelweg nog nooit zijn betrapt. Daarnaast leren we ook iets over zijn woelige jeugdjaren waar een zware traumatische ervaring zijn gevoelens compleet overhoop haalde. Maar het mooiste aan het plot is dat Dexter werkt als forensisch expert, gespecialiseerd in bloedspatten. En wanneer een andere serie-moordenaar op een heel ingenieuze manier zijn lichamen decapiteert, is hij meteen ook zijn grootste fan. Maar zijn fascinatie zal stilletjes uitlopen tot een ware nachtmerrie. Maar ik denk dat het grootste pluspunt van de serie de vertolking is van Dexter, door niemand minder dan Michael C. Hall (David Fisher uit de top-serie Six Feet Under"). De serie is gebaseerd op de roman van Jeff Lindsay, Darkly Dreaming Dexter, en speelt zich af in Miami waar de onopgeloste moorden worden opgestapeld. Maar wees gerust, het is toch wel verschillend van "CSI: Miami" (2002). Hier gaat het niet zozeer om de mooie kadrages, de kleurcorrecties en de coole Horatio, dan wel over een man die zijn moorddadige impulsen tot iets goeds wil ombuigen – en dat dankzij de opvoeding die hij kreeg van zijn pleegvader gespeeld door James Remar. Dexter heeft een goede band met zijn stiefzus Debra (Jennifer Carpenter) die zich heeft gekatapulteerd bij vice homicide, en heeft een relatie met Rita Bennett (Julie Benz) een moeder van twee, die uit een relatie komt met een gewelddadige man. Dexter wordt echter op de hielen gezeten door Sgt. Doakes (Erik King), die denkt dat er iets vreselijk mis is met Dexter. Maar zijn collega Angel Batista (David Zayas), Vince Masuka (CS Lee) en zijn Lt. Maria Laguerta (Lauren Vélez) hebben het voor met hem.

12. "Carnivàle" (Daniel Knauf)
Wat mij het meest raakte is de fantastische sfeer die deze serie kenmerkt: de sombere tijdsgeest, de outcasts die op de kermis werken, de weinig gemotiveerde verlosser... Carnivàle gaat over de oerstrijd tussen goed en kwaad, vertolkt door een stel talentvolle acteurs (Clancy Brown, Carla Gallo, Nick Stahl,…) in de meest bizarre rollen. Met een geweldige cast in de rollen van hun leven, schitterende locaties en een tijdsgeest die tot in de details is uitgewerkt, neemt Carnivàle ons mee naar die stoffige, woelige dustbowl periode uit de Amerikaanse geschiedenis. Qua vormgeving, foto- en cinematografie, kostuum en sfeer moet het één van de strafste reeksen van de laatste jaren zijn. Het thema is misschien eeuwenoud, maar het werkt nog steeds. Tot mijn grote spijt heeft HBO een derde seizoen van de reeks afgeblazen. Ondertussen zitten we met een pak onbeantwoorde vragen na het zien van de laatste aflevering van het tweede seizoen.

11. "Nip/Tuck" (Ryan Murphy)
Normaal loop ik niet echt warm van al te lichtvoetige series zoals Sex and the City waar constant wordt geleuterd over seks en Gucci-schoenen, maar Nip/Tuck is heerlijk stout en geeft in één episode meer maatschappij-kritiek dan in een compleet seizoen van Sex in the City. De drama-reeks is echter niet geschikt voor een al te jong publiek, niet zozeer omwille van de chirurgische ingrepen die in beeld worden gebracht maar voornamelijk omwille van de weinig verhullende seks (al even open en bloot als Rome), de geweldscènes en de volwassen onderwerpen zoals homoseksualiteit, transseksualiteit, promiscuïteit, abortus, euthanasie, mid-life crisis, silicone-botox-lipo ingrepen, … Nip/Tuck, die de vertelstructuur heeft gekopieerd van Six Feet Under, blijft onversneden quilty pleasure. Maar net omwille van het skin-deep verhaal, maakt het de wereld van de plastische chirurgie des te aantrekkelijker. Komt daar nog bij dat die oppervlakkigheid voortreffelijk gedragen wordt door de lichte trendy muziek, de elegante Armani-pakken, en de charismatische vertolkingen van Dr. Sean McNamara (Dylan Walsh), Dr. Christian Troy (Julian McMahon), Julia (Joely Richardson), Dr. Liz Cruz (Roma Maffia), Kimber Henry (Kelly Carlson). Nip/Tuck is een serie met een duidelijk uitgangspunt om ons te vermaken en slaagt daar ook perfect in. Het enige teleurstellende aan de serie is de soms erbarmelijke production design, met een iets te nadrukkelijk niet-intentioneel studiogevoel, en in tegenstelling tot Dexter of CSI Miami krijg je ook vrijwel niets te zien van Miami.

10. "Breaking Bad" (Vince Gilligan
Breaking Bad is een verrassend knappe serie. Walter White (Bryan Cranston) is een leraar chemie. Zijn privéleven zorgt voor heel wat problemen. Naast familieperikelen zijn er ook nog gezondheidsproblemen voor Walter. De dokter heeft namelijk vastgesteld dat hij terminaal ziek is. Walter heeft longkanker en lijkt niet lang meer te leven. Om er voor te zorgen dat zijn gezin na zijn dood niet in een financiële put belandt, besluit Walter over te schakelen naar een leven als misdadiger. Met de hulp van Jesse (Aaron Paul), één van zijn studenten, maakt en verkoopt hij methamfetamines. Sterk acteerwerk en een goed verhaal met knappe dialogen. De serie zit momenteel al aan zijn derde seizoen. (Merk op dat in het logo van de serie de twee eerste letters van elk woord uit de titel omkaderd zijn. Zij verwijzen naar chemische elementen uit de tabel van Mendeljev. "Br" staat voor broom en "Ba" verwijst naar barium.)

9. "Mad Men" (Matthew Weiner)
Mad Men is een serie waar de karakters op het voorplan komen, waar de actie-scènes zo goed als onbestaand zijn, waar de inhoud duidelijk mikt duidelijk mikt op een volwassen publiek van +26’ers, en waar de dynamische camera en de frivole visuele effectjes moet plaats ruimen voor een trage, sfeerscheppende en stijlvolle retro-beeldvoering. Het plot van de serie is vrij eenvoudig. Mad Men is de benaming van de reclamemannen van Madison Avenue in New York eind jaren '50, en de serie vertelt over hun levens, hun gezinsituatie, hun werk-ervaringen, hun frustraties en hun ambities. Het zal jullie ook niet verwonderen dat het van de makers van The Sopranos is. En de crème van de serie zit hem in de complexe details en de glansrijke vertolking van Jon Hamm. De serie zit ondertussen al aan zijn 4de seizoen.

8. "Deadwood" (David Milch)
Een goede serie begint met interessante karakters en dat ontbreekt niet in Deadwood. De serie mengt de grauwe realiteit van de pioniersjaren van het Wilde Westen met een pessimistische hedendaagse visie op geweld en corruptie, en is daardoor uitzonderlijk in zijn soort. Bedenker David Milch – de man achter tv-successen als NYPD Blue en Murder One, put met gulle hand uit het rijke verleden van het echt bestaande Deadwood, in Zuid-Dakota, een stadje die toen beheerd werd door de goudkoorts. Het lijkt moeilijk te geloven, maar zowat alles wat er gebeurt in de serie is gebaseerd op ware feiten (weliswaar geromantiseerd). De betrokkenheid van de kijker wordt bovendien nog versterkt door een casting die spijkers met koppen slaat. Timothy Olyphant is als Seth Bullock het morele centrum van de reeks en kan dan ook op het meeste sympathie rekenen. Al even goed is Ian McShane als bareigenaar Al Swearengen. Hij zegt je recht voor de raap hoe hij over dingen denkt, is niet te beroerd zelf de handen vuil te maken en vloekt dat het een lieve lust is. Hij lijkt wel een voorouder van Tony Soprano, maar dan duizend maal tactlozer, geldhongeriger en koelbloediger. Maar het succes van de serie ligt voornamelijk in de kwaliteit van het script. De mengeling van realiteit en fictie werkt feilloos, en het taalgebruik is daarenboven van de hoogste orde. Het klinkt net archaïsch genoeg om voor 19de-eeuws door te gaan, met tal van western-jargon, maar modern genoeg om het tv-publiek van vandaag niet te vervreemden. Let wel, net zoals in The Wire en The Sopranos wordt geen blad voor de mond genomen en vallen er regelmatig scheldwoorden.

7. "The Sopranos" (David Chase & Matthew Weiner)
Het heeft een tijdje geduurd om de zes seizoenen van The Sopranos te verslinden, maar na het eerste seizoen was ik meteen verkocht voor de vernieuwende aanpak van het aloude Italiaanse maffia cliché (hoewel er ook heel wat stereotypen bewaard bleven – en maar goed ook). De vrij ingetogen aanpak en de afwijkende en originele vertelstructuur waren de doeltreffende ingrediënten van dit succes-verhaal. Naar het einde toe begonnen de droomsequenties van Tony en de psychiater-sessies iets teveel op het gemoed te werken, maar je kan er niet omheen dat de makers hier een uitmuntende serie hebben neergezet. En zoals bij de meeste series zijn de vertolkingen dan ook van cruciaal belang, en in The Sopranos liep heel wat acteertalent rond (al dan niet afkomstig uit Goodfellas), zoals het hoofdpersonage Anthony Soprano (James Gandolfini), Carmela (Edie Falco), Christopher Moltisanti (Michael Imperioli), Paulie (Tony Sirico),.. Het zesde seizoen vind ik zelf een beetje eindigen in mineur. De gespannen maar kalme sfeer had hier toch iets minder ingetogen kunnen zijn, zeker wanneer belangrijke personages het leven lieten. Net zoals elk seizoen eindigt de serie met een onconventioneel open einde, maar in tegenstelling tot de andere seizoenen is het finale einde van The Sopranos een beetje van een teleurstelling, maar hoe dan ook blijft deze serie één van de beste drama reeksen ooit gemaakt.

6. "The X-Files" (Chris Carter)
Begonnen als een low-budget serie groeide dit concept uit tot een ware cult-serie. The X-Files loopt al negen seizoenen en draait rond de FBI agenten Fox Mulder (David Duchovny) en Dana Scully (Gillian Anderson). Mulder gelooft in het paranormale, terwijl zijn partner Scully de verschijnselen wetenschappelijk benadert. Samen moeten zij de meest bizarre zaken oplossen die door de FBI worden aangeduid als onoplosbaar, een X-file. Aangrijpend, humoristisch en vaak angstaanjagend. Hoef ik jullie nog te vertellen dat ik uitkijk naar de filmsequel…?

5. "24" (Robert Cochran & Joel Surnow)
Het geprezen 24 is een ijzersterke plot-driven thriller-serie met een originele opzet: elk van de totaal 24 afleveringen toont in real-time precies een uur van de dag. Het is fascinerend hoe hoog de adrenaline kan oplopen met een aantal telefoongesprekken tussen CTU en de heftige Jack Bauer, vertolkt door de charismatische acteur Kiefer Sutherland. En net zoals goede wijn wordt de serie met de jaren beter. Bangelijke plotwendingen, acteurs op niveau, harde actie en vooral ook heel verslavend.

4. "Game of Thrones" (David Benioff & D.B. Weiss)
Zonder het succes van Lord of the Rings had deze serie er waarschijnlijk nooit gekomen, en dat zou spijtig geweest zijn. Game of Thrones is één van de beste middeleeuwse fantasy series ooit gemaakt, en dat is hoofdzakelijk te wijten aan het uitstekende script, gebaseerd op de boeken van George R.R. Martin. Meteen al na de uitzending van de eerste aflevering van het eerste seizoen werd besloten dat er een tweede zou komen, gebaseerd op het tweede boek in de serie. Het verhaal gaat over de strijd voor de troon tussen verschillende heerschappen en verteld zich als een soort Sopranos/Rome, met heel veel intrige, drama, seks, geweld en complotten. Anderzijds is de kracht van de serie ook het acteursgeweld, met knappe vertolkingen van Sean Bean, Peter Dinklage en Lena Headey.

3. "True Blood" (Alan Ball)
De beste vampierenreeks, na tal van losse tv-flodders en oneindig veel vampierenfilms, is True Blood, gemaakt door het tv-genie Alan Ball ("Six Feet Under", American Beauty). De reeks is gebaseerd op de boekenreeks The Southern Vampire Mysteries van Charlaine Harris. In de serie wordt de wereld in de nabije toekomst getoond. Vampieren zijn 'uit de kist' gekomen dankzij de ontwikkeling van synthetisch bloed door een Japans bedrijf. Mensen zijn voor vampieren nu niet langer nodig als voedselbron en de wereld probeert een balans te vinden in het samenleven van mensen en vampieren. De serie draait om de levens van de telepathische serveerster Sookie Stackhouse (Anna Paquin) en de vampier Bill Compton (Stephen Moyer) in het fictieve stadje Bon Temps, Louisiana. Stevig acteerwerk, bijzonder knappe sfeer en een hoge dosis cynisme, humor, seks, horror en suspens. Een uitstekende serie bestemd voor jong (+16) en oud. Een serie om "Buffy the Vampire Slayer" (1997) en "Angel" (1999) voor goed en altijd te vergeten.

2. "The Wire" (David Simon)
Na de terroristische aanslag van 11 september zijn de ordediensten met man en macht bezig in de war on terrorism context. Hierdoor gebeurt het, dat er te weinig mankracht is om de alledaagse criminaliteit zoals drugsdealers en moordenaars te onderzoeken. En in deze sfeer ontrolt een schokkend drama met "echte karakters"; politieagenten, junkies, drugdealers, corrupte politici, officieren, journalisten en noem maar op. In tegenstelling tot de vele andere politie-series, laat men in The Wire de twee lanten van de medaille zien. Er is ook niet meteen zoiets als 'the good guys' en de ‘bad guys’. Zowel bij de flikken zit er uitschot en bij de ex-drugdealers zitten ook grote weldoeners. Het resultaat heeft een bijna bijna documentair karakter en geeft een bijna authentiek beeld weer van het leven op de straten van Baltimore. De vergelijking met The Shield is natuurlijk snel gemaakt maar het wezenlijke verschil tussen deze twee series is dat The Wire minder op sensatie is belust en eerder mikt op karakter-ontwikkelingen en situationele conflicten. Let wel, in The Wire steekt ook wel geweld, naakt en moordpartijen, maar tekens binnen een specifieke context. Het acteerwerk staat hier dus centraal en de mix van acteurs en echte mensen (echte journalisten, politiemannen) zorgt voor een groter gevoel van realisme. Het personage die het meest in de kijker komt is Jimmy McNulty, gespeeld door de Engelse Dominic West.

1. "Six Feet Under" (Alan Ball)
Opmerkelijk aan Six Feet Under is dat het lijkt alsof de serie tegen zoveel mogelijk heilige huisjes probeert aan te trappen. Zo wordt er zonder verpinken omgegaan met zaken als 'homofilie', 'drugsgebruik', 'seks' en uiteraard 'de dood'. Dit alles heeft echter een duidelijke functie binnen de narratie. Het is dus niet "shockeren enkel om te shockeren". Daarnaast is de setting, een uitvaartbedrijf, een fascinerende leefomgeving. Het maakt dat Six Feet Under boven de meeste andere TV-series uitsteekt, zoals bijvoorbeeld The Sopranos, die zeker zijn sterren verdient maar minder innoverend als Six Feet Under. Alle castleden, waarvan de meeste hebben genoten van een uitgebreide theater-opleiding, passen perfect in hun respectievelijke rol. En uiteraard is de kwaliteit van de scripts, en dit is zijn grootste troef, buitengewoon. Alle verhaallijnen zijn intelligent en goed uitgeschreven, en zitten vol diepzinnige, gevoelige en scherpe dialogen met een stevige dosis (zwarte & cynische) humor. Six Feet Under is voor mij nog altijd de ultieme serie.

***Related Posts***
06/12/2011: Top 10 Beste Sitcom
17/01/2008: Dexter met Michael C. Hall
29/09/2007: X-Files sequel in productie
09/06/2006: Het 2de seizoen van Desperate Housewives ontgoochelt

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Beste & Slechtste films uit 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

***Related Top Lijstjes***
12/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in films
07/08/2006: Top 10 Meest Verwachte Comic-Book Films
15/05/2006: Top 5 Duurste Film
06/01/2006: Top 10 Cult Classic
10/10/2005: Top 10 Best van de Beste Horror Films
03/10/2005: De ‘Hero’ Top 50
30/09/2005: De ‘Villain’ Top 50
29/09/2005: Top 25 Most Memorable Filmscores
10/07/2005: All Time Top 10
19/10/2004: Top 10 van de vlaamse filmcritici