troy

  • Troy: Fall of a City tv-serie met een zwarte Achilles

    Pin it!

    Een tijd geleden was er ooit eens een gerucht dat Idris Elba in de running zou zijn om Pierce Brosnan op te volgen als James Bond. En toen had ik zoiets van “waarom niet, die kerel is een geweldige acteur en qua uitstraling beantwoordt hij perfect aan de vereisten van het personage. Tegenwoordig zijn we in een tijdperk beland waar niet zozeer zou gekozen worden voor Idris omdat hij een goed acteur is, dan wel omdat hij aan de kar van de diversiteit kan trekken.

    De filmindustrie is min of meer altijd wel voor een stuk gepolitiseerd geweest. Toch merk je dat er de laatste jaren een duidelijk politieke agenda is om tegemoet te komen aan de 'social justice warriors' en aan het linkse gedachtegoed van gelijkheid en diversiteit. Op zich werd deze boodschap van tolerantie al in geuren en kleuren vertaald in de animatiewereld, maar tegenwoordig zie je steeds meer live-action projecten opduiken met een duidelijke politieke agenda. Of dit goed of slecht is laat ik nog open voor discussie, maar het voorbeeld van Ocean's 8 (2018) waar de kaart werd getrokken van het feminisme, zorgt er voor dat met de film een zekere vorm van militantisme de kop opsteekt. Vrouwen die geen fluit afweten van de film (over Ocean’s 8 is er nog niet zoveel bekend) roepen op tot een boycot van Matt Damon die een kleine gastrol speelt, omdat hij in een reeks interviews een beetje tegen de #MeToo stroom is ingegaan.

    troy_fall_of_a_city_2017_pic01.jpgtroy_brad_pitt.jpg
    David Gyasi in Troy: Fall of a City © BBC - Brad Pitt in Troy © 2004 Warner Bros. Ent. All Rights Reserved

    Ondertussen heeft Amazon zijn schouders gezet onder de film Black America, die letterlijk een all-black Amerika laat zien, en AMC is ook op de kar gesprongen met de ontwikkeling van een Black Lives Matter tv-serie gebaseerd op het boek They Can’t Kill Us All. Het omschrijft zich als een diepgaand gerapporteerd boek dat de zoektocht naar rechtvaardigheid in de dood van Michael Brown, Tamir Rice en Freddie Gray tot leven brengt en een ongeëvenaard inzicht biedt in de realiteit van politiegeweld in Amerika als een intiem, ontroerend portret van degenen die eraan werken. Of deze serie de geesten zal verruimen of het geweld tegen ordediensten zal laten toenemen, valt nog te bezien.

    Nu is er een project van Netflix en BBC die hun politiek correcte agenda zullen exploiteren in de Griekse mythologie, waarin de Griekse held Achilles gespeeld moet worden door een zwarte acteur. De opnames van het eerste seizoen van "Troy: Fall of a City" (2017-) zouden al in een ver gevorderd stadia zitten met David Gyasi als de Griekse held. De makers winden er ook geen doekjes om en noemen de serie: "een kans om hun kijkers opnieuw te onderwijzen over hoe de oude Griekse wereld er echt uitzag." Eigenlijk hadden ze moeten zeggen, een Griekse wereld die volledig beantwoordt aan de diversiteit standaard van 2018. Is dit slecht? Wel, ik vond de vorige Troy (2004) met Brad Pitt iets om te mijden en misschien zullen we na deze show dergelijke toestanden niet meer te zien krijgen, dus het kan niet allemaal verkeerd zijn.

    Misschien moet er wel eens een nieuwe diversiteits-wind waaien, en hebben we een inhaal-beweging te maken na een lange periode van white washing in Hollywood. Of misschien waren sommige van die keuzes van vroeger al even fout als de politieke keuzes die men vandaag maakt. Ik heb mijn tv-series en films liever niet vermomd als propaganda-tool, en geef nog altijd de voorkeur aan ‘de beste acteur voor de rol’ in plaats van diegene die de juiste huidskleur en origine heeft. Er zijn tegenwoordig heel wat talentvolle zwarte acteurs naast de Denzels en de Samuel L. Jacksons, en ja, Black Panther (2018) staat al een tijdje op mijn 'to see-lijstje'. Maar deze nieuwe trend om alles in een diversiteitskleedje te willen steken begin ik toch wat belachelijk te vinden. Wat denken jullie?

    Categories: Clash 3 comments
  • Spartacus: Blood and Sand (2010) *** recensie

    Pin it!

    Stanley Kubrick filmde in 1960 één van de meest meeslepende sandalenfilms ooit: Spartacus. Kirk Douglas, de man met de legendarische kin, speelde de rol van zijn leven als een slaaf die gladiator werd en die eigenhandig een slavenopstand ontketende tegen het Romeinse Rijk. Wat volgde was één van de meest epische films van de vorige eeuw.

    spartacus_blood_and_sand_poster2.jpg

    In 2010 besloot producer Steven S. DeKnight (de man achter "Smallville" ) "Blood and Sand" (2010) te ontwikkelen om de Spartacus franchise nieuw leven in te blazen. Hij gooide het samen met de scenaristen over een andere boeg. Een moderne interpretatie is zacht uitgedrukt daar deze 13-delige serie resoluut kiest voor een brutale, bloedrode aanpak. Testosteron, adrenaline en expliciete seks zijn de sleutelwoorden voor deze peplum.

    Sierlijk in beeld gezet geweld met veel slowmotion shots en overdreven veel 'gore' in de lijn van 300 en grafische comics vormden duidelijk de bron van inspiratie voor dit over-the-top guilty pleasure vehikel van zender Starz. Na het zien van de trailer was ik al overtuigd: dit ging een klepper worden. Het is heel clever om een serie te maken in het genre van de sandalenfilm dat op zijn gat ligt. Er zijn haast geen op til staande producties in de lijn van Gladiator (2000) , 300 (2006) of Troy (2004) .

    Je had vorig jaar Centurion (2010), een bescheiden sandalenfilm van Neil Marshall die geen brokken maakte aan de kassa. Het is afwachten of The Eagle (2011) meer in de smaak gaat vallen bij pers en publiek, maar deze film staat haast zeker het zelfde lot te wachten. Je weet perfect wat je kan verwachten van Spartacus: Blood and Sand. 100% pulp. Onnodig veel gewelddadigheid en veel pikante onzedige scènes. Een serie voor een select publiek dus. Zie het als een "Rome" (2005) voor sadisten.

    Korte inhoud: Een strijdlustige Traciër (Andy Withfield) neemt de leidende hand voor zijn volk in een oorlogspact gesloten met Rome tegen een gemeenschappelijke vijand: de Gaeta. Onder strategische leiding van Romeins commandant 'Legatus Claudius Glaber' (Craig Parker), gaat het samengevoegd legioen te strijde tegen de barbaarse troepen die Tracië en omstreken bedreigen. Echter staakt Legatus Glaber in volle oorlog de strijd abrupt. Hij laat zich door zijn lepe vrouw Ilithia (Viva Bianca ) ompraten om te gaan voor persoonlijke roem: hij bindt de strijd aan met Mithridates in Asia Minor en laat de huidige veldslag voor wat hij is. De Traciërs gaan hier niet mee akkoord, want ze hebben niet de mankracht om de Gaeta alleen terug te dringen. Er komt een opstand waarna de Tracische leider wordt gevangen genomen en gescheiden van zijn geliefde vrouw Sura (Erin Cummings). Allebei worden ze als slaaf verkocht. De Traciër wordt verscheept naar Rome en in de arena gedumpt als hapklare brok voor 4 getrainde gladiatoren.

    spartacus_blood_and_sand_pic07.jpgspartacus_blood_and_sand_pic08.jpgspartacus_blood_and_sand_pic09.jpgspartacus_blood_and_sand_pic10.jpg

    Echter verrast de Traciër door de 4 agressors snel en met gemakzucht koelbloedig af te slachten. Dominus Batiatus (John Hannah ), bezitter van een Ludus die de beste gladiatoren voor het Romeinse rijk traint, eist de slaaf op en doopt hem om tot Spartacus. Een legendarische opmars in de arena staat op til voor Spartacus die zich overgeeft aan beestige trainingen en succes binnen de arena, gevoed door Batiatus’ beloofde hereniging met zijn vrouw Sura…

    Na het zien van de teleurstellende pilootaflevering was ik toch niet meteen verkocht. Ik zag goedkoop ogende effecten, belabberde dialogen en een inspiratieloos verhaaltje ontplooien, dat werd opgesmukt door expliciete seksscènes en rauw geweld komende van een legertje afgetrainde (lees: strategisch belichte) Spartanen, inclusief bloot bovenlijf met 6-pack in putje winter. Wat nog het meest stoorde was het overdadig gebruik van blue-screens voor zowat elke actiesequentie. De makers legden de lat enigszins laag en gingen resoluut voor hersenloos vertier…

    spartacus_blood_and_sand_pic01.jpgspartacus_blood_and_sand_pic02.jpgspartacus_blood_and_sand_pic03.jpgspartacus_blood_and_sand_pic04.jpg

    Tot mijn verbazing groeide de serie aflevering na aflevering naar een volwassener, intelligenter geheel. De softporno en overdreven bloederige actiesequenties waren nog volop aanwezig, maar dit werd plots aangevuld met sierlijke dialogen, stevig acteerwerk en mooie plotwendingen. Ook de effecten oogden professioneler en de gevechten in de Arena waren bij momenten adembenemend. In slechts 3 afleveringen tijd veranderde deze serie dramatisch naar een uitermate entertainend sandalenepos. Naar het einde toe had deze serie me volledig in haar greep. Ik was overdonderd door de opgefokte actietaferelen in de arena en de intriges binnen het slavenhuis Batiatus.

    Grote troef hierbij was de charismatische John Hannah, die zo uit de serie Rome geplukt leek te zijn. Hij is de echte ster van de serie. Maar ook Andy Withfield kon overtuigen als het titelpersonage. In eerste instantie leek hij te licht om de serie te dragen, maar hij groeide elke aflevering meer in zijn rol en zijn karakterontwikkeling zorgden uiteindelijk voor een memorabel personage. Bovendien zie je zijn fysiek er elke aflevering op vooruitgaan, wat zijn vertrouwen ongetwijfeld een boost gaf tijdens de opnamen. Verder vermeld ik nog graag Lucy Lawless die de rol van Batiatus’ vrouw Lucretia behartigd, beter bekent als Xena (1995) in een vorig leven. Het is velen hun natte droom geweest om haar naakt in actie te zien. Wel, deze droom komt nu meer dan uit. Je ziet haar in volle glorie aan het werk, elke aflevering opnieuw. Stoeipartijen met manlief en gladiator Crixus, met oog voor detail in beeld gebracht.

    spartacus_blood_and_sand_pic11.jpgspartacus_blood_and_sand_pic12.jpgspartacus_blood_and_sand_pic13.jpgspartacus_blood_and_sand_pic14.jpg

    De gehele cast is trouwens top. We zien Peter Mensah uit 300 terug als slavenmeester Doctore en een imposante Manu Bennett die perfect gecast werd voor de rol van gladiator Crixus, de nemesis van Spartacus. Deze serie brengt een zeer leuk fenomeen met zich mee. De meeste topseries beginnen enorm goed, maar eindigen in mineur of worden afgevoerd. Denk maar het geannuleerde: "The Sarah Connor Chronicles" (2008) of "Firefly" (2002) , of de teloorgang van kwaliteit in de laatste 2 seizoenen van zowel "Nip/Tuck" (2003) als"24" (2001) … Bij deze serie is het de omgekeerde wereld.

    Starz heeft met deze serie zijn paradepaardje. Een hele horde fans scheren zich nu achter deze serie en velen zullen nog bekeerd geraken, hopelijk mede dankzij dit artikel. Critici die de serie afmaken en inhakken op het flauwe begin hebben duidelijk te vroeg naar het zwaard gegrepen. Spartacus is veel meer dan een opgefokte variant op Spartacus de film, of 300. Hij bevat een opbouwend verhaal, memorabele personages maar vooral: heerlijk vertier dat symbool staat voor het eeuwenoude Brood en Spelen.

    spartacus,blood and sand,stanley kubrick,tv-serie,peplum,troy,300,gladiator,centurion,the eagle,andy withfield,craig parker,viva bianca,erin cummings,john hannah,lucy lawless,manu bennett,the sarah connor chronicles,firefly,nip tuck

    Update 12/09/2011: Acteur Andy Whitfield is gisteren in zijn huis te Sydney, Australië overleden aan de gevolgen van lymfklierkanker. De acteur vertolkte niet alleen de titelrol in de serie Spartacus: Blood and Sand , maar daarnaast ook een rol in de tv-film The Clinic. Andy Whitfield werd 39 jaar oud.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 21 januari 20011

    ***Related Post***
    09/05/2006: Top 25 Beste TV-Series

  • Beowulf (2007) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Beowulf (2007) is het oudste overlevende epische gedicht in de Engelse taal en daarom verplichte kost op veel middelbare scholen. In zo’n 3000 regels wordt de legende van de krijger Beowulf verteld, en dit levert genoeg materiaal voor een bioscoopfilm die ons Beowulf & Grendel (2005) moet doen vergeten.

    beowulf_2007_blu-ray.png

    Korte inhoud Beowulf (Ray Winstone) moet in opdracht van de Deense koning Hrothgar een einde te gaan maken aan de ellende en verwoestingen, waarvan het monster Grendel (Crispin Glover) de oorzaak is. Maar de strijd blijkt vele malen moeilijker en zwaarder dan Beowulf ooit had kunnen denken. Maar Grendel blijkt niet het enige probleem, zijn moeder (Angelina Jolie) verschijnt al spoedig ten tonele om ook strijd tegen Beowulf te leveren.

    Scenaristen Neil Gaiman (juist, van de Sandman-comics) en Roger Avary stoften het oude heldendicht over Beowulf af en maakten een flitsende en gestroomlijnde versie. Ze voegden wat belangrijke verhaalelementen toe en opperden enkele interessante vragen betreffende het spanningsveld tussen legende en waarheidgetrouwheid. Dat de legende van Beowulf groter is dan de man zelf, biedt een aardige plotwending in de loop van de verder simplistische vertelling. Regisseur Robert Zemeckis (Back to the Future, Forest Gump en The Polar Express) en zijn animatieteam legden de acteerprestaties van de cast digitaal vast met wat Zemeckis graag performance capture noemt, maar in de volksmond motion capture heet. Sensoren op het lichaam van de acteurs en het lycrapak dat ze dragen, registreren iedere minieme beweging. Deze input wordt op een computer opgeslagen, en gebruikt om de personages te animeren.

    Animatie is een erg passende vorm voor een verhaal met een mythologische sfeer en biedt de makers vrijheden die live-action niet makkelijk toelaat. De filmmaker is niet meer gebonden aan het fysieke voorkomen van de acteur. Zemeckis kon het monster Grendel, die gespeeld wordt door Crispin Glover, eruit laten zien zoals hij wilde. En Zemeckis trakteert de kijker op een vrijwel naakte Angelina Jolie die de rol van Grendels moeder vertolkt. Een feit waar hij alleen maar mee weg kon komen dankzij het feit dat haar ranke vormen geanimeerd zijn. In dat opzicht fungeert Beowulf als demonstratie model van wat de animatoren op dit moment uit hun hoge hoed weten te toveren.

    De testosteron-tirade lijkt goed op dreef te zijn. Beowulf past goed in het rijtje van epische films die we de laatste tijd voorbij hebben zien komen: de Bored of the Rings-trilogie, Narnia (2005 + 2008), Troy (2004) en 300 (2006). Beowulf is eigenlijk een geanimeerde combinatie van Tolkiens fantasiewereldje met Frank Millers 300, waarin de driehonderd Spartaanse strijders het dapper opnemen tegen een onmogelijke overmacht. In zowel 300 als Beowulf zijn mannelijke heldenmoed en eerbelangrijke thema’s. Dappere gevechten worden afgewisseld met verbale tirades vol testosteron. Beide verhalen zijn ook meer mythe dan waarheid.

    006005
    001002
    003004
    © Warner Home Video

    Beowulf wordt in Nederland in elf bioscopen in 3D vertoond. In België kan je terecht in de IMAX-bioscoop. Wie het epos bekijkt met een 3D-brilletje op de neus krijgt een dynamischer filmervaring dan bij bovengenoemde films. Vloeiend virtuoos camerawerk en op de kijker afvliegende voorwerpen doen je de actie beleven alsof je er heel dicht bovenop zit. cinema als attractie krijgt hierdoor een nieuwe impuls, al is het nog maar de vraag of 3D dit keer blijvend is of een tijdelijke trend. Toen de techniek in de jaren vijftig voor het eerst werd toegepast om te concurreren met de oprukkende televisie, bleek het slechts een noviteit te zijn die al weer snel uit de bioscoop verdween. Het verhaal van Beowulf zal het hoe dan ook overleven - al maakt de spectaculaire vertelvorm die Zemeckis gekozen heeft, het verhaal een stuk beter te verteren dan de tekst die tijdens de Engelse les moest worden doorgeploeterd. In de film is ook nog een rol weggelegd voor John Malkovich, Robin Wright Penn en Brendan Gleeson. De film is bij ons in de zalen vanaf 21 november 2007.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 2 december 2007

     

    *** Beowulf trailer ***

  • Clash of the Titans remake

    Pin it!

    Er zijn grofweg vier soorten remakes, [1] remakes van recente niet Engelstalige films (cf. The Ring, The Departed), [2] remakes van films die eigenlijk geen facelift nodig hebben maar toch opnieuw worden gemaakt voor de poen (cf. The Omen), [3] remakes die de intentie hebben om een compleet nieuwe film af te leveren (cf. Halloween) en [4] remakes die een oudere film vanonder het stof halen en/of beter willen maken (cf. The Warriors). En zo heel af en toe leveren remakes uitstekende films op.

    Clash of the Titans

    Een film waar ik al enige tijd naar uitkijk is de remake van Clash of the Titans (1980). In de film zien we Perseus die Andromeda moet redden alvorens deze geofferd wordt aan een monster. Zeus heeft een paar opgaves voorbereid voor Peseus op zijn weg: Medusa verslaan en een manier vinden om Kraken te doden. Het is MovieHole die de verwachtingen inlost:

    George Lucas's go-to guy Lawrence Kasdan - he penned "Empire Strikes Back", "Return of the Jedi" and "Raiders of the Lost Ark" - has been tapped to rework an old Harry Hamlin movie, Clash Of The Titans.

    The story revolves around Zeus' son, Perseus, and his journey to save Princess Andromeda during which he must complete various tasks set out by Zeus, including capturing Pegasus and slaying Medusa. The original marked the final film on which Ray Harryhausen did special effects.

    Uitstekend! Met de visuele effecten die voorhanden zijn wordt dit een aangrijpend mythologisch avontuur met gigantische monsters en akelige creaturen. Het personage waar ik naar uitkijk is Medusa met haar slangen op haar hoofd en ogen waarvan een blik volstaat om elkeen in steen te veranderen. Maar ook Perseus met zijn paard Pegasus zal zeker wel de moeite zijn. In tegenstelling tot Troy (2004) zal hier een pak meer fantasy-elementen aan te pas komen en met Lawrence Kasdan (Empire Strikes Back, Raiders of the Lost Ark) als scenarist heb ik er alle vertrouwen in dat deze film een hit wordt.

    Update 04/11/2007: Wordt Robert Rodriguez aangesteld als regisseur? Om die vraag meteen maar te beantwoorden: nee. Maar het leek er wel even op. Er gingen meerdere sterke geruchten dat Rodriguez (Sin City, Planet Terror) een remake op zich zou nemen van Clash Of The Titans, de fantasy-film uit 1981 met stopmotion-effecten van niemand minder dan Ray Harryhausen.

    Website AICN belde hem op om verhaal te halen, en de geruchten bleken inderdaad waar. Rodriguez had er volop oren naar, maar helaas wilden de producers de film vóór de komende acteursstaking volgend jaar af hebben en die tijd wil de regisseur juist gebruiken voor een aantal eigen projecten.

    ***Related Posts***
    15/08/2012: Wrath of the Titans review
    20/12/2011: Wrath of the Titans trailer op crappy rock muziek
    13/08/2010: Clash of the Titans review
    14/12/2009: Clash of the Titans lijkt popcornfilm voor teenagers
    14/04/2009: Liam Neeson wordt Zeus

  • Troy, de directors cut duurt 3 uur en 13 minuten

    Pin it!

    Na het succes van Gladiator in 2000 hadden de filmstudio's de boodschap begrepen dat het publiek interesse had in historische of mythologische verfilmingen. En in 2004 kwamen maar liefst 4 grote Hollywood producties uit, maar alle vier schoten ze ietwat tekort in vergelijking met Gladiator. Over Troy (2004) van Wolfgang Petersen heb ik na de voorstelling urenlang gedebatteerd over de kwaliteiten en de zwaktes van de prent. Over één ding waren we het eens, het had een véél betere film geweest met een aantal eenvoudige ingrepen. De film heeft niet de rijkdom van een Kingdom of Heaven (2004), en is wat mij betreft zelfs iets beter dan King Arthur (2004) en Alexander (2004).

    Troy (2004)
    © 2004 Warner Bros.

    Brad Pitt vervangen had al een eerste goede zet geweest, want vergeleken met de rest van de cast leek hij wel uit een andere film te komen. Daarnaast had Troy best wat meer fantasie voor de dag kunnen leggen, zoals 300 (2007) dat doet, in plaats van de film iets teveel realistisch te willen benaderen. Een paar CGI-shots van honderden schepen volstond niet. Het verhaal van Troje is pure mythologie, terwijl het verhaal van Maximus gebaseerd is op een aantal historische figuren in een definieerbaar tijdperk. Het zijn twee verschillende prenten die ook geheel anders benaderd moeten worden.

    De reden waarom ik dit berichtje schrijf is omdat er een director’s cut op de markt is van Troy met 30 minuten (!) extra beeldmateriaal, wat ons brengt op een totaal van 193 min. Deze 3 uur en 13 minuten lange versie komt zelfs opnieuw uit in een aantal filmzalen in Duitsland. Op de dvd die later zal uitkomen plant Petersen ook nog een audio-commentaar en wat bonus-features over de film. Volgens Variety zou er zelfs iets meer geweld en seks in de film zitten, als dat al geen verkoopsargument is.

    Troy was een dure productie van zomaar eventjes 180 miljoen dollar, en bracht in de States een schamele 133 miljoen op. Maar de film maakte veel goed met een recette van bijna 500 miljoen wereldwijd. Dus van een flop kan men niet echt spreken. Doet er mij aan denken dat Oliver Stone ook binnenkort een director’s cut uitbrengt van Alexander van zomaar eventjes 214 minuten. Luciferstokjes om de ogen open te houden worden bij de dvd-box geleverd. En neen, van de sequel, Troy: The Return of the Horse, is nog geen sprake. :)

    Categories: News 3 comments
  • Films die je had kunnen mijden in 2004

    Pin it!

    Een casting organiseren in geen pleziertje. Je moet rekening houden met de beschikbaarheid van veel acteurs, je moet zorgen dat ze hun tekst op tijd krijgen, zien dat bepaalde mensen op een bepaalde manier gekleed zijn, genoeg ruimte laten tussenin de castings, …

    En eenmaal je dan een werkbaar schema hebt, beginnen de mails en de telefoontjes van mensen die liever een uur vroeger of later willen komen. Arrrgghhh ! 60 acteurs op 1 dag casten, het staat op papier, morgen zullen we zien hoe ik het overleef.

    Maar onder het mom de De FilmBlog site niet te verwaarlozen tijdens deze hectische periode, is hier een top 10 van de films die je beter had kunnen ontlopen dit jaar. Opnieuw gaat het om films die bij ons zijn uitgekomen in 2004.

    Dit lijstje is dus ook mijn persoonlijke keuze, maar is zo opgesteld dat de mathematische zekerheid vrijwel onweerlegbaar is. Ik hou rekening met de financiële en creatieve middelen die voorzien waren, en uiteindelijk het verhaal, acteerspel, actie, dialogen, etc, etc… Laten we eraan beginnen:

    Het Slechtste uit 2004

    10. The Passion of the Christ van Mel Gibson
    Een opgeblazen film die niets anders is dan een herbeleving van een sadistisch facet van het Nieuwe Testament, de kruisiging van Christus. De fotografie is de enige meerwaarde aan de film. Maar juist omwille het feit dat de fotografie zo realistisch en figuratief is, ruilen we de diepgang en het sacrale in voor het sensationele. Het is dus eerder bij Braveheart gebleven, in plaats van The Last Temptation of Christ.

    9. Blade:Trinity van David S. Goyer
    Een filmpje voor 13jarigen bij wie de cultus van Count Dracula niet veel verschilt van de gewoontes van Ozzy Osbourne op MTV. Belachelijk vervolg op 2 knappe vampierenfilms.

    8. Troy van Wolfgang Petersen
    Als je geen vrouw bent die kicked op het lichaam van Brad Pitt en de vrouwelijke charmes van Orlando Bloom is deze film gewoon 163 minuten lang slaapverwekkende poppenkast. Mooie costumes en een paar leuke scenes, maar ik wacht op Troy 2: The Return of the Hourse.

    7. Exorcist: The Beginning van Renny Harlin
    Dit is het resultaat van productioneel geknoei en het ontslaan van Paul Schrader als regisseur van de film, die de film tot nieuwe hoogtes had kunnen brengen, weliswaar tegenin de PG13. De film houdt geen steek en springt van de oorlogsjaren naar Afrikaanse rituelen in een oogwenk. Belachelijke mise-en-scenes, postkaart fotografie, slechte trucages en een scenario die van Hugo Claus had kunnen komen.

    6. Van Helsing van Stephen Sommers
    Opnieuw een film voor 13-jarigen, die de laatste tijd steeds meer aan hun trekken komen in de bioscoop. Een film die al zijn pijlen richt op de speciale effecten die één voor één door de mand vallen dat je er bijna moet om schaterlachen. Banaal scenario, gebrek aan humor, een voor het genre film te weinig angstwekkende momenten en doeltreffende actie-scènes. Ook het “Hongaars” accent van Kate Beckinsale kon de film niet redden van de ondergang.

    5. Alien vs. Predator van Paul W.S. Anderson
    Schandalig wat er is gebeurd met de franchise van Alien. Van Pradator hadden ze reeds brandhout gemaakt in de sequel, maar met deze film kent het flamboyante karakter een nieuw dieptepunt. Dames en heren, ik stel jullie voor aan de meest stupide interstellair gevecht ooit. Resultaat, een NUL – NUL gelijkstand.

    4. King Arthur van Antoine Fuqua
    Pretentieuze poging van Bruckheimer om Gladiator achterna te lopen, met een regisseur die blijkbaar niet goed wist waaraan hij begon. De film heeft een gebrek aan stijl en inhoud. De film gaat over alles behalve over de legende, de magie, het heroïsme van Koning Arthur. Toch lagen waren alle ingrediënten aanwezig voor een geslaagde film.

    3. Resident Evil: Apocalypse van Alexander Witt
    Wat is hier gebeurd? Geen commentaar, de film spreekt voor zich.

    2. The Village van M. Night Shyamalan
    De enige ontmaskering in de film is die van M. Night Shyamalan, waar het konijn iets de vroeg uit de toverhoed tevoorschijn kwam en de spelkaarten uit de mouw zijn gevallen. Wanneer creativiteit moet inleveren voor marketing strategieën, krijg je dergelijke doorzichtige rotzooi. Shyamalan tekent bij deze zijn zwakste film.

    1. Catwoman van Pitof
    Er is al zoveel gezegd over deze CATastrofe dat ik het laat voor wat het is.