De FilmBlog

We naderen stapvoets de zomer van de grote blockbusters. En de prent waar zowat iedereen naar uitkijkt, of hij nu van comic-films houdt of niet, is The Dark Knight Rises (2012) van Christopher Nolan. En de nieuwe trailer is uit, waar we niet meteen veel wijzer van worden, maar die ons verlangen weer iets groter maakt.

Korte inhoud: Gotham City krijgt te maken met een nieuwe bedreiging: Bane (Tom Hardy), een meedogenloze schurk die in het verleden ernstig gewond is geraakt en verdovend gas nodig heeft om te overleven. Zonder zijn masker, dat in zijn kaaklijn verwerkt zit, is de pijn immers niet te harden. Bruce Wayne alias Batman (Christian Bale), die acht jaar na het debacle met The Joker en de tragische dood van Harvey Dent er niet al te best aan toe is, zal in Bane zijn grootste fysieke uitdaging tot nu toe tegenkomen.

Het is opnieuw een ‘wow’ trailer, met dank aan de score van Hans Zimmer. De beelden vertellen iets meer over de ondergang van Batman en zijn relatie met Catwoman (Anne Hathaway) , zonder teveel weg te geven. Nolan heeft er blijkbaar voor gekozen om vooral het accent te leggen op de afstraffing en de nederlaag van de Dark Knight, of zoals de voice-over vertelt: "Your punishment must be more severe.". Zelfs het opstootje tussen Bane en Batman, lijkt de villain de slagen van onze hero te ontwijken en klaar te staan voor de laatste voltreffer. Maar met zijn titel mag het duidelijk zijn dat het hoofdpersonage terug zal slaan. De timing waarmee deze trailer ook op het internet werd gesmeten is ook wat bizar. Ik kan er niet omheen te denken dat deze er net komt tijdens release van The Avengers (2012). Er woedt in ieder geval een strijd tussen deze twee titanen, met hun torenhoge productiebudget: The Avengers (220 miljoen dollar) en The Dark Knight (250 miljoen dollar). Ik verwacht dat Nolan uiteindelijk het grootste box-office resultaat zal verwezenlijken, maar veel zal het niet schelen.

Wat betreft de stem van Bane, iets waarover al heel wat werd geleuterd, is (voor mij althans) verstaanbaar en stoort me niet. Trouwens, er was ook al heel wat kritiek op Christian Bale die zijn stem verlaagde wanneer hij Batman werd, maar ik blijf wel vinden dat het werkt. Mijn enige vraag na het zien van deze trailer is wie John Blake (Joseph Gordon-Levitt) is. Zal hij de nieuwe opvolger worden? Hopelijk krijgen we op 25 juli een antwoord.

Voor de fans van de Sam Peckinpah films is er (misschien wel) boeiend nieuws (het is een beetje hoe je het bekijkt), want de controversiële en gewelddadige cultklassieker Straw Dogs (1971) met Dustin Hoffman werd vanonder het stof gehaald en in de remake-machine gepropt voor een vrij remake die meer de intentie had om een horror te brengen dan wel een thriller.

Korte inhoud: David en Amy Summer (James Marsden en Kate Bosworth), zijn een echt Hollywood-koppel: hij schrijft scenario’s en zijn vrouw is actrice. Na de dood van haar vader keren ze terug naar hun geboortedorpje in het Zuiden om het ouderlijk huis te verkopen. Eenmaal aangekomen, lopen de spanningen tussen beide hoog op door oude conflicten en herinneringen. Vooral met de ex-vriend van Amy ontstaan er problemen, die leiden tot een gewelddadige confrontatie met… dodelijke gevolgen.

De nieuwe Straw Dogs (2011) werd geregisseerd worden door Rod Lurie en de hoofdrol wordt vertolkt worden door James Marsden die we nog kennen als Cyclops in de X-Men films. De film werd gebaseerd op The Siege at Trencher's Farm van Gordon Williams.

In de oorspronkelijke film zagen we Hoffman als de wiskundige pacifist David Sumner die met zijn vrouw naar een rustig dorpje in Engeland heeft verhuisd om de misdaad in de Verenigde Staten te ontvluchten. Maar daar worden ze voortdurend lastig gevallen, bedreigd en beledigd, totdat de stoppen doorslaan. Het was echt één van de betere Hoffman films en dit is dan ook een prachtige rol voor de nog vrij onbekende James Marsden. Uiteraard heeft het origineel in principe geen remake nodig, maar ik ben er zeker van dat heel wat mensen nog nooit gehoord hebben van Straw Dogs, dus misschien kan deze remake ook wel zijn licht werpen op het origineel.

Regisseur Rod Lurie is ook niet zomaar een hippe beeldenmaker, maar echt wel een filmmaker die weet hoe hij een verhaal moet vertellen, en één van de verdiensten is dat hij een nieuw leven heeft gegeven aan die klassieker die velen al hadden vergeten. Toch zijn er een aantal wijzigingen, maar ik vond dat hij toch wel dicht aanleunde bij het werk van Peckinpah (bijna scène na scène). Ook de fameuze verkrachtingsscène is niet voor doetjes en Kate Bosworth zet hier echt wel een geloofwaardige en intense vertolking neer. Toch is er een verschil met het origineel, waarin het hier duidelijk gaat om een daad van agressie en er geen mogelijke twijfel bestaat dat het personage van Kate er bij momenten heeft van genoten. De remake deed me zelfs een beetje denken aan The Last House on the Left (2009), die eigenlijk vrij trouw bleef aan het bron-materiaal, maar de gehele film een frisse nieuwe look gaf. Het vreemde was dat ik toch meer kon genieten van The Last House on the Left remake dan van deze film, en dit waarschijnlijk omdat de originele Straw Dogs eigenlijk nog steeds een enorm sterke film blijft.

Maar toch vond ik deze versie zeker verdienstelijk. Het is bij mijn weten ook de beste vertolking van James Marsden, en Alexander Skarsgard is gewoon geknipt voor die rol. Zijn relatie (in het echte leven) met Kate Bosworth is ondertussen spaak gelopen zo’n 5 maand geleden. Hopelijk heeft dit niets te maken met deze prent. Mensen die het origineel kennen zullen meteen opmerken dat deze film geen toegevoegde waarde heeft, en in principe hebben ze geen ongelijk. Maar indien de regisseur het gehele concept had herschreven, dan zouden diezelfde mensen nu misschien moord en brand hebben geschreeuwd. Het enige minpuntje aan deze prent is de vertolking Dominic Purcell die hier een troosteloze dorpsidioot heeft neergezet. Anderzijds is er dan weer een sterke vertolking van James Woods die alles weer goed maakt.

Kortom, de remake is niet beter dan het origineel, maar met dank aan de cast ook geen slechte remake. Het thema van de geciviliseerde man die tot op zijn breekpunt wordt geduwd en veranderd in een gewetenloze wraakengel zit er hier ook wel in. Zelfs de ambiguïteit in het personage van Marsden blijft present, want hij kan je niet zien als held of zelfs anti-held. Hij gedraagt zich een beetje als superieur wezen tegenover de dorpelingen, en zijn passief-agressief gedrag is wel de aanstoker van heel wat kwaad bloed. De filmgeschiedenis zal Sam Peckinpah's versie van Straw Dogs onthouden, maar regisseur Rod Lurie heeft hier toch een verdienstelijke remake neergezet. Spijtig dat hun poster niet meteen uitblinkt in originaliteit.

Op de blu-ray vinden jullie 4 documentaires over de originele prent en de nieuwe versie. Daarnaast vinden jullie ook de broodnodige audio-commentaar van de regisseur over de gehele film.

Zowel Tobey Maguire (34) als Jake Gyllenhaal (29) zijn alom bekend. Het zijn beide gerespecteerde acteurs die hun carrière gestalte gaven door hun deelname aan (voornamelijk) indrukwekkende indie-films, zoals The Ice Storm en Donnie Darko). Terwijl Maguire de eerder ontspoorde jongere vertolkte in The Cider House Rules, trad Gyllenhaal in hetzelfde spoor met The Good Girl. Later doken beiden op als homoseksuele mannen in literaire adaptaties (de ene in Wonder Boys de andere in Ang Lee’s Brokeback Mountain (2005).

Als geen andere weten die twee mannen in ieder geval hoe ze een Hollywood film moet dragen. (Spider Man en The Day After Tomorrow). Maar ze hebben niet alleen hetzelfde parcours, ze trekken zelfs een beetje op mekaar. En nu zitten die twee sterren in Brothers (2009) van Jim Sheridan (hier de poster), en dan nog wel met een andere gerespecteerde actrice, Natalie Portman.

Korte inhoud: Brothers, is een remake van Brødre (2004) van Susanne Bier, vertelt het verhaal van twee broers: de succesvolle marinier Sam (Tobey Maguire) en vrijbuiter Tommy (Jake Gyllenhaal). Hun vader Hank (Sam Shepard), een eervol onderscheiden Vietnamveteraan, laat tijdens het afscheidsmaal van Sam voor de zoveelste keer openlijk blijken van welke van zijn twee onderling zo verschillende zoons hij meer houdt en dat is niet de sociale mislukkeling Tommy. Als Sam uiteindelijk op een missie in Afghanistan vermist wordt en er weinig hoop is dat hij levend terugkeert. Sam zit maandenlang gevangen in een hol onder de grond, ze worden daar door de Talibanstrijders alleen uit gehaald om te worden gefolterd of om voor de camera de Amerikaanse missie in Afghanistan te veroordelen. In de veronderstelling dat Sam dood is probeert Tommy het verlies van zijn broer op te vangen door de verantwoordelijkheid voor Grace (Natalie Portman) en de kinderen op zich te nemen. Tegen de verwachting in groeien Tommy en Grace steeds meer naar elkaar toe. En dan komt Sam terug...

Waar hebben we dat verhaaltje nog al eens gehoord. Oh ja, Pearl Harbor (2001). Net zoals elke Amerikaanse remake van een Europese of Aziatische film is alles gemaakt voor een mainstream doelpubliek. Maar de cruciale modificaties in de plot zijn echter geheel te rechtvaardigen, met iets minder 'emo' en net dat tikkeltje meer 'tragiek'. Het positieve aan deze prent is dat hij in tegenstelling tot heel wat andere films waar Amerikaanse militairen oprukken, niet al te fel begint te zwaaien met de Amerikaanse vlag, maar ruimte laat voor een herkenbaar menselijk drama.Het is een nederig verhaal over hoe grote gebeurtenissen het leven van gewone burgers overhoop kan halen.

Toch kent deze prent één groot tekort. Tussen Tobey Maguire en Natalie Portman is de chemistry compleet zoek. Er zijn zo goed als geen vonken tussen die twee; niets, nougabollen. en daardoor is het vaak ongeloofwaardig dat hij, om bij haar terug te keren, in gevangenschap zijn menselijke fatsoen prijsgeeft. Het heeft veel weg van een bedaard verstandshuwelijk, meer dan een passionele relatie tussen twee individuen die niet meer van elkaar kunnen blijven. De chemie tussen Natalie Portman en Jake Gyllenhaal zit wel een stuk beter, net de exacte dosering van gevoeligheid waardoor je kan inschatten hoe kwetsbaar de toenadering wel is. Ook tussen Tobey Maguire en Jake Gyllenhaal voel je een sterke band, hoewel de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit vooral te danken is aan Jake Gyllenhaal die opnieuw een prestatie van formaat levert met de prachtige vertolking van deze lastige rol. Tobey heeft wel in de tweede helft van de film iets meer dramatische scènes, maar het heeft allemaal wel een reukje van over-acting en ik bleef me afvragen waarom hij zo expressief moest overkomen (kijk zelf en je zult zien).

Sheridan heeft resoluut gekozen voor een visueel meer verzorgde, gepolijste film , in tegenstelling tot het op 'Dogma 95' geïnspireerde origineel. Hier is geen sprake meer van schokkende hand-held-camera of de zware korrel. Over het algemeen heeft Sheridan gewoon Brødre een facelift gegeven en in een meer fraaier omhulsel verpakt, met enkele bekende Hollywood-namen. Hollywood recycleert nu eenmaal beter dan wie ook. Wat Brothers toch de moeite maakt - ondanks het feit dat het origineel uiteindelijk maar 5 jaar oud is - is het puntige tegenstelling tussen de eenvoudige en rustige uitstraling van Sam en zijn familie en anderzijds zijn militaire carrière in een afgelegen land.

Eenmaal aan het thuisfront zie je hoe moeilijk hij het alledaagse leven ondergaat als de kwellingen die hij te verduren kreeg in gevangenschap. Hij voelt zich niet meer thuis en weet zich ook moeilijk aan te passen. Hij heeft gevochten voor vrede in een ver land, en daarvan getuigen de medailles op zijn militair uniform, maar eenmaal het uniform in de kleerkast beland, lijkt hij op zoek naar zichzelf. Toch is het niet de bedoeling dat Brothers de morele toer opgaat, maar eerder een spiegel voorschotelt waarin de personages zichzelf kunnen bekijken en zich de vraag stellen wat hier allemaal uit voortvloeit. Een aangrijpende prent die een gevoelige snaar bespeelt in de militaire machine. De film draait momenteel in de bioscoop.

***Related Post***
14/08/2007: Things We Lost in the Fire van Susanne Bier

Met de radicaliseringen links en rechts van islam tot recentelijk ook het christelijke geloof (cf. drama in Oslo), komt de nieuwe film van Kevin Smith zoals geroepen. Smith staat bekend voor zijn eerder intelligente en grof gebekte humor vol met pop-cult referenties.

Nog maar een jaartje na zijn vreselijk zwakke buddy-movie Cop Out (2010) wil hij zich nu herpakken met de thriller/horror Red Sate (2011), die aan het licht brengt wat radicalisering van het geloof allemaal kan teweegbrengen.

En ook al was zijn vorige film niet veel soeps, de man bezit nog steeds een enorme fanbase en trekt zich maar weinig aan van recensenten die gratis naar zijn films gaan zien om deze dan met de grond gelijk te maken. Maar los van dit allemaal moet je als attente filmliefhebber toch opmerken dat Smith ons de laatste jaren niet meer zo kon verrassen, zoals hij eerder deed met films als Dogma (1999) en Clerks. (1994). Maar na het zien van de trailer van Red State zou je denken dat Smith zijn mojo heeft teruggevonden, en nu het horrorgenre eens wil uitproberen. De film ziet er donker en grillig uit, en is mijlenver verwijderd van de lichte komediefilms van voorheen.

Korte inhoud: Drie geile scholieren stuiten op een online advertentie van een oudere vrouw die op zoek is naar een gangbang. Jongens blijven jongens, en aldus gaan ze op weg om hun seksuele driften te bevredigen. Wat echter begint als een sprookje eindigt in een ware nachtmerrie als ze tegenover een verschrikkelijke "heilige" kracht, de extremistische predikant Abin Cooper (Michael Parks), komen te staan die er zo z'n eigen dodelijke agenda op nahoudt.

Het is interessant om een talentvol regisseur aan het werk te zien in een compleet ander register. Vaak levert dit boeiende cinema op. En ook deze film lijkt op het eerste gezicht een boeiende prent te worden met zijn gitzwarte beelden waar de bloedrode kleur meteen in het oog springt. Het idee van de film heeft Smith gevonden bij de omstreden kerkleider Fred Phelps, die bekend staat voor zijn zeer negatieve opvattingen over onder meer homoseksuelen, Joden en rooms-katholieken. De uitspraak in de trailer: " I fear God. You better believe I fear God", is duidelijk geïnspireerd op deze fundamentalist. Maar de man heeft nog meer schokkende uitspraken de wereld ingestuurd; zoals: "God hates fags", "Thank God for AIDS", en "Soldiers die, God laughs". Het belooft dus wel een film te worden die een schokgolf kan veroorzaken.

In de film zien we ondermeer John Goodman, Kevin Pollak, Melissa Leo, Kerry Bishé en Kaylee DeFer. De film zou in november van 2011 bij ons in de zalen moeten verschijnen. Hieronder kunnen jullie de red band trailer van de film zien.

Justin Timberlake (pic) vertolkt niet alleen een rol in de uitstekende The Social Network (2010), maar zal weldra ook te zien zijn in Friends with Benefits (2011), de derde film van Will Gluck, die reeds indruk maakte als komedie-regisseur met Fired Up! (2009) en Easy A (2010).

Korte inhoud: Dylan (Justin Timberlake) en Jamie (Mila Kunis) zijn al vanaf jongs af aan vrienden. Ze zijn echter beide vrijgezel en vinden elkaar wel erg leuk. Ze besluiten een relatie aan te gaan, romantisch te doen en vooral veel seks te hebben. Maar omdat ze nu besloten hebben niet meer normale ''vrienden'' te zijn, gaat dit niet zonder slag of stoot.

Ook Emma Stone (pic) is wederom van de partij. Zij stapelt ondertussen de ene film na de andere op. Ook Woody Harrelson heeft een rol in de film, tezamen met Richard Jenkins en tv-actrice Jenna Elfman. Friends with Benefits zou een romantische komedie moeten zijn voor volwassenen met een R-rating. Met andere woorden veel bloot en seks…hoewel ik betwijfel dat Emma Stone uit de kleren zal gaan. Over Mila Kunis (pic) ben ik minder zeker. De trailer ziet er anders wel héél braafjes uit.

Het lijkt erop dat dit een typische "chick-flick" (meidenfilm) zal worden, die de formule van: boy-meets-girl, boy-struggle-with-girl, break-up, come-together, boy-and-girl-forever-happy. Of toch iets volgens dit patroon. Het blijft uiteindelijk nog wel de vraag hoe de chemie zal werken tussen Timberlake en Kunis. Hopelijk wordt het beter dan No Strings Attached (2011), wat eigenlijk een beetje dezelfde film is, maar dan met andere acteurs.

Ik was spijtig genoeg iets te laat thuis en heb dus net de visie van Urban Explorer (2010) gemist op het BIFFF, die geprogrammeerd stond om 18u. Nochtans stond deze film op mijn 'to see lijstje', maar goed, ik zal dan maar de trailer van de film bespreken – in afwachting van de filmrelease in de bioscoop.

Korte inhoud: Een groepje van vier onderzoekers huurt de lokale gids Kris (Max Riemelt) in, omdat ze nieuwsgierig zijn naar wat zich onder de stad Berlijn bevindt. Ze trekken door allerlei tunnels onder de stad, maar wanneer de gids een ongelukkige val maakt gaan er twee van hen op zoek naar hulp. Denis (Nick Eversman), een jonge Amerikaan blijft achter en Armin (Klaus Stiglmeier), een voormalig Duitse grenscontroleur verschijnt zomaar uit het niets. Uit wanhoop staat Denis hem toe hen terug te leiden naar de beschaafde wereld, maar dit blijkt een slechte keus te zijn.

Deze horror/thriller is van de hand van de Duitse cineast Andy Fetscher die met deze film zijn eerste grote langspeelfilm tekent. En de trailer laat vermoeden dat het er heftig aan toe gaat. Na het zien van de trailer had ik zoiets van, dit kan een geweldige horrorprent zijn in de stijl van The Descent (2005) of kan zwaar tegenvallen. Zeker de keuze om opnieuw Adolf Hitler van onder het stof te halen en van de killer in het verhaal een neo-nazi te maken, levert meestal teleurstellende films op. Tevens, ben ik van nature altijd heel sceptisch over films die niet langer duren dan 90 minuten. Maar laten we deze Urban Explorer het voordeel van de twijfel geven.

De film is gemaakt met een productiebudget van 3 miljoen dollar, wat zo ongeveer neerkomt op het budget van een Zaak Alzheimer. De film werd gefinancierd met Duits geld, maar de voertaal in de film is wel degelijk Engels. En ook niet alle acteurs zijn Duits, zoals Nick Eversman, Brenda Koo en Nathalie Kelley. De film heeft nog geen release bij ons, maar ik veronderstel dat hij wel zijn weg zal vinden naar een paar alternatieve bioscoop-zaaltjes. Dus als jullie verzot zijn op bloed, gore, angstaanjagende achtervolgingen en claustrofobische schok-taferelen, dan moeten jullie opzoek gaan naar deze prent.

The Green Hornet (2011) is een komische actieprent met gemaskerde fictieve misdaadbestrijders, Britt Reid en zijn sidekick Kato. De personages werden bedacht door Fran Striker voor een Amerikaans radioprogramma in de jaren '30. The Green Hornet verscheen nadien in een tvfilm in de jaren '40 en ’70 (met Bruce Lee nota bene), een televisieserie in de jaren 60, en diverse stripseries van de jaren '40 tot '90.

Korte inhoud: Britt Reid (Seth Rogen) is een playboy en een krantenmagnaat. Overdag leeft Britt een normaal leven, maar als de nacht aanbreekt wordt hij een superheld, namelijk 'The Green Hornet', een identiteit die Britt zichzelf gegeven heeft, om zo de misdaad te bestrijden. De enige mensen die weten over Britt's geheime identiteit zijn zijn secretaresse en de officier van justitie. Britt onderneemt een missie, samen met zijn bediende, de martial arts-expert Kato (Jay Chou), om de ondergang van hun stad tegen te gaan. Omdat de mensen in de stad denken dat 'The Green Hornet' zelf een misdadiger is, gaat dit niet altijd even gemakkelijk...

De trailer staat al een tijdje on-line, maar ik was niet meteen van mijn stoel geblazen door het aangereikte beeldmateriaal. De nieuwe trailer maakt het een beetje beter, maar ik blijf er nog steeds onberoerd door. Seth Rogen is een geweldige scenarist, en in komediefilms valt hij best mee, maar hier heeft hij zichtbaar moeite om een geloofwaardige rol neer te zetten én de film te dragen als hoofdacteur. Bij momenten lijkt het er zelfs op dat zijn side-kick meer uitstraling heeft dan de 30 kg afgeslankte Rogen. Regisseur Michel Gondry heeft hier toch wat steken laten vallen. Hij is niet heldhaftig en stout genoeg en heeft ook te weinig charisma voor de rol. Het lijkt er wel op of hij zijn komedie-typetje uit zijn vorige films heeft gerecycleerd voor deze film. Ofwel is hij gewoon te beperkt in zijn acteerwerk. De reden waarom hij uiteindelijk een held is geworden komt nogal dwaas over. Het ziet er uit alsof we hier te maken hebben met een Iron Man achtige film, maar het is feitelijk een Seth Rogen komedie.

Anderzijds is het leuk om de mooie verschijning te zien van Cameron Diaz, alsook de talentvolle Christoph Waltz en Tom Wilkinson. Zelfs Edward Furlong heeft een rolletje in de film.

Het scenario is van de hand van Seth Rogen én Evan Goldberg. Eigenlijk had Kevin Smith ook twee versies geschreven en werd hem tevens de regie van de film aangeboden, maar de Clerks regisseur had schrik van het 90 miljoen dollar budget en koos dan maar voor een kleinere productie, met name Red State (2011). Spijtig genoeg werden zijn twee drafts van het verhaal niet behouden, iets wat bij Kevin Smith regelmatig gebeurt (cf. Superman project,…).

***Related Post***
09/07/2009: Cameron Diaz in The Green Hornet

Machete (2010) was een lekker gewelddadige exploitation film. Het enige probleem met dergelijke vehikels is dat ze op vlak van verhaal en karakter-ontwikkeling geen potten breken.

Je kan jezelf wel afvragen of je dit uiteindelijk nodig hebt in zo’n verstand-op-nul-rollercounter, maar voor mij, zorgt het extra vlees aan het been voor nog meer kijkplezier. De expoitationfilms zijn leuk om naar te kijken terwijl je nog iets anders aan het doen bent. Je hoeft niet elke scène te volgen om te weten wat er aan het gebeuren is. Maar als ik mocht kiezen voor een R-rated actie prent, dan kies ik liever voor een film als The Mechanic (2011), die tenminste nog een script heeft met karakters, dialogen en een plot die enigszins nog steek houdt.

Korte inhoud: Na jarenlang een meester in zijn vak geweest te zijn wil een gepensioneerde huurmoordenaar (Jason Statham), bijgenaamd 'The Mechanic', niets anders dan rust. Wanneer de vader van Steve McKenna (Ben Foster) vermoord wordt, vraagt Steve echter om zijn hulp en wil hij dat 'The Mechanic' hem de kneepjes van het vak leert, zodat hij uiteindelijk de dood van zijn vader kan wreken.

De film wordt geregisseerd door Con Air regisseur Simon West, die de laatste jaren in het tv-film circuit is beland. Hij hoopt dat deze film hem opnieuw op de A-list zal brengen. En na het zien van de beelden denk ik dat hij goed op weg is. De film zelf is een remake van The Mechanic (1972) van Michael Winner met Charles Bronson in de hoofdrol als ervaren huurdoder. In deze film was het wel zo dat Steve op een bepaald ogenblik de wapens richt op zijn meester, maar dat is niet duidelijk of scenarist Richard Wenk het originele verhaal van Lewis John Carlino op de voet heeft gevolgd. In ieder geval heeft Carlino opnieuw zijn medewerking geboden aan de nieuwe film.

In de cast treffen we er ook nog Donald Sutherland, Ghost-acteur Tony Goldwyn, Mini Anden, Katarzyna Wolejnio en het lingerie-model Christa Campbell. En als je haar pics bekijkt (pic 1, pic 2, pic 3, pic 4 en pic 5), samen met de vele geweld-sequenties, weet je meteen waarom deze film R-rated is. De film zou binnen afzienbare tijd in onze zalen moeten draaien. Een precieze datum is op dit ogenblik nog niet bekend.

*** Mini Anden high quality picture gallery ***

*** The Mechanic red band trailer ***

Het heeft een tijdje geduurd maar hier is dan uiteindelijk de trailer van Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides (2011) van Rob Marshall, de filmDepp zomaar eventjes 35 miljoen dollar voor kreeg.

En het heeft er alle schijn van dat het wederom een film om te lachen wordt, in dezelfde lijn als de vorige. Het filterdun verhaaltje, die volledig gesponnen is rond Jack Sparrow, zal nauwelijks opvallen. De sets en de actie-sequenties zien er weer verbluffend uit. Uiteindelijk zijn de films een soort Disney pretpark-achtbaan waar het de bedoeling is om zich te amuseren. Hopelijk wordt dit piraten-avontuur beter dan de vorige film.

Korte inhoud: Kapitein Jack Sparrow (Johnny Depp) kruist wegen met een mysterieuze vrouw (Penélope Cruz) die hij ooit eerder heeft ontmoet. Hij valt als een blok voor haar, maar al snel blijkt dat haar bedoelingen niet zuiver zijn. Ze dwingt Jack aan boord te gaan van het schip van piraat Blackbeard (Ian McShane) om de geheimzinnige 'Fontein van de Jeugd' te vinden. Een onverwacht avontuur begint waarvan Jack er niet over uit is welke hoofdrolspeler daarin hij meer moet vrezen: Blackbeard of de mysterieuze vrouw van het verleden.

Niet Penélope Cruz maar wel Ian McShane is de reden om alsnog naar deze film te gaan zien. De "Deadwood"-acteur is gewoon geknipt voor de rol van piraat Blackbeard en in de trailer vliegen de vonken al van zijn vertolking. En het is een verademing om zoveel nieuwe gezichten te zien, en nog meer om een pak gezichten niet te zien (ik heb het dan met name over de overbodige Orlando Bloom of die irritante Voodoo Lady). En van gezichten gesproken, wat is die lelijke muggenbeet-tattoo op het gezicht van Depp? Hopelijk wordt dat geen vervelende afleiding gedurende de ganse film.

Wat betreft de trailer: die is waardeloos! Er wordt teveel getoond en teveel herhaald. Je hebt de indruk dat ze er alle grote scènes hebben ingestoken op dramatische muziek, en dan alles verknipt met korte intermezo’s van Depp die iets banaals vertelt of een grapje verkoopt. Ik herinner me nog de trailers van die eerste PotC films, waar de beelden je bijna schrik aanjoegen. Op z’n minst was het buitengewoon knappe sfeerschepping, hier heb je een traditionele actie-trailer waar alles een beetje op een hoopje wordt gegooid. Los van Ian McShane en Penélope Cruz die een mooie introductie krijgen, zit er niets in de film die me aanspreekt. Zelfs de zombies en de zeemeerminnen niet. Dat de film met minder budget is gemaakt dan de vorige film, stoort me niet, maar je merkt wel het verschil. Laten we in ieder geval hopen dat het drama hoger zal komen te liggen dan het spektakel.

***Related Posts***
04/06/2010: Depp heeft oogje op Astrid Berges-Frisbey
22/11/2009: Depp krijgt "slechts" 35 miljoen voor On Stranger Tides
07/10/2008: Depp krijgt $56M voor Pirates of the Caribbean 4
12/11/2006: Keira Knightley stopt na Pirates of the Caribbean At Worlds End

Gregg Araki is voor velen geen onbekende. Voor mij was hij dit wel tot deze geflipte sexy horrorkomedie mij aangenaam verraste op het filmfestival van Gent en mij uit mijn middagdip rukte. Sex, drugs, rock 'n' roll en wat geflipte paranoia. Dit zijn de elementen die Araki doorheen zijn flitsende komedie Kaboom (2010) mixet.

Korte inhoud: Ergens aan een campus vult Smith (Thomas Dekker) zijn dagen met leeghoofdig rondhangen met zijn vriendin Stella. Een paar vreemde personages kruisen zijn pad. Zijn kamergenoot lijkt een typische surfboy te zijn die zijn pik achterna loopt. Stella's vriendin krijgt opeens obsessieve trekjes, een andere maat van hen loopt constant high rond en wanneer Smith denkt getuige te zijn van een moord beginnen de vreemde voorvallen zich op te stapelen en samen met Stella tracht hij het raadsel op te lossen. Hoe dieper hij graaft in het verleden van het vermoorde meisje, hoe vreemder de gebeurtenissen. Wat is droom en wat is werkelijkheid? Begint hij te flippen of is hij tegen wil en dank getuigen van een duister complot? Ook de kijker kan het onderscheid niet altijd maken maar dit draagt bij tot de lekkere paranoia sfeer die Greg creëert.

Gregg Araki weet ons te boeien met deze tienersoap die bol staat van de knappe energieke scènes. Veel seks jawel maar het blijft plezant, grappig en uitermate sexy zonder in platvloerse goedkoop te vervallen. De kolder krijgt zijn plaatsje en afgewisseld met de horror-elementen zorgt dit voor een heerlijke brok energie, de ene keer ijzig spannend, de andere keer gewoon lekker opwindend.

Ook de cast is bijzonder goed gekozen vind ik. Thomas Dekker als Smith is wat je noemt een androgyne persoon. Even vrouwelijk als mannelijk en de homoseksuele scenes zijn absoluut niet taboedoorbrekend. Juno Temple, ook wel bekend van rolletjes Mr. Nobody (2009), The other Boleyn Girl (2008) en Atonement (2007), steelt hier de show en als je wilt weten waarom: she's the hottest girl on earth.

Wat soort film Araki wilde maken weet ik niet, hij heeft zich duidelijk geamuseerd en dat doet de kijker ook. Al bij al moet je niets serieus nemen tenzij je vriendin, als ik hem goed begrijp, en als je je laat meevoeren door zijn staaltje dolgedraaide vrolijke cinema is dit echt wel een verademing tussen al die cineasten die zich net iets ter serieus nemen.

Te zien in studioskoop. De film duurt 86 min en in de film zien we ook nog de Road House en Cocktail blondine Kelly Lynch opduiken, naast Nicole LaLiberte, Haley Bennett, Roxane Mesquida, Andy Ficher-Price, Brandy Futch en James Duval.