tony scott

  • Exodus: Gods and Kings (2014) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Op 29 april 2015 is de DVD en Blu-ray van Exodus: Gods and Kings (2014) van Ridley Scott uitgekomen. Bij aanloop van deze release kregen we op regelmatige basis van 20th Century Fox enigmatische codes doorgestuurd, en even dachten we dat er een nieuwe Bijbelfilm op komst was. Dat was het gelukkig niet. Wij hebben het hier zo niet voor Bijbelfilms, en ook deze Exodus werd door ons maar koeltjes onthaald. Gelukkig hebben we opnieuw een interessante audio-commentaar piste van de regisseur om alles wat goed te 'praten', en vinden we ook een aantal verwijderde en extended scènes. Spijtig genoeg geen making-of op de gewone Blu-ray maar enkel op de 3D versie.

    exodus_gods_and_kings_2014_poster04.jpg

    Films moeten tegenwoordig psychologisch onderbouwd zijn met oog voor realisme (het liefst zo donker mogelijk), en dat heeft niet altijd het gewenste effect. Ik kan nog genieten van een sprookjes-verfilming zoals Snow White and the Huntsman (2012) die zonder afbraak van de magie er toch in slaagt een realistisch beeld te scheppen van Sneeuwwitje en de evil queen. Ik heb dan weer meer moeite met de Halloween remakes van Rob Zombie, omdat hier de psychologie van de seriemoordenaar alle gruwel en horror uit de film zuigt. En ook bij de recente Bijbelfilms krijgen we een 'reality-check', maar daar waar ik nog kon genieten van Noah (2014), die een mooie balans wist te vinden tussen realisme en science-fiction, heb ik me toch strontverveeld bij deze nieuwe Ridley Scott film.

    Korte inhoud Mozes (Christian Bale) werd als kind te vondeling gelegd door zijn wanhopige moeder en werd gevonden door de dochter van de Farao. Hij groeide op bij de Egyptische koninklijke familie samen met toekomstige Farao Ramses II (Joel Edgerton). Maar wanneer hij een brandende doornstruik ziet die met de stem van God sprak raakt Mozes ervan overtuigd dat hij de Israëlitische slaven moet bevrijden van de slavernij, wat leidde tot het splijten van de Rode Zee en een veertigjarige pelgrimstocht door de woestijn op zoek naar het Beloofde Land.

    Gezien ik hier ook heel veel van had verwacht was mijn ontgoocheling ook dermate groot. Exodus komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. Wat was uiteindelijk de bedoeling? Mensen ga je hiermee niet bekeren (integendeel) en een goeie film zal je er ook niet mee maken. Scott is één van de meest talentvolle regisseurs van de laatste 30 jaar, en moet zijn projecten goed uitkiezen gezien de man ondertussen al 77 jaar oud is. Je snapt dus niet waarom hij zijn tijd verspilt aan Bijbelfilms, en al zeker niet met zo'n smaakloze benadering.

    De verfilming van Noah van Darren Aronofsky had op z'n minst de merite het personage uit het Oude Testament te benaderen op een compleet nieuwe manier, met inbegrip van de aanwezigheid van een Goddelijk wezen. In Exodus is er in essentie niets nieuws te zien (de slavernij, de plagen, de tocht doorheen de woestijn, de splitsing van de zee, de 10 geboden, ...) en komt er ook een god (of beter een boodschapper in de vorm van een ongeduldige en geprikkelde puber - een geniale keuze van Ridley wat mij betreft). Maar de film benadert alles alsof God eigenlijk de grote afwezige was. Er zijn hier geen mirakels, en de scenaristen Adam Cooper, Bill Collage, Jeffrey Caine en Steven Zaillian (4 stuks!) komen dan met van de pot gerukte theorieën om alles te gaan verklaren; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren.

    Het is duidelijk dat 20th Century Fox zowel een film voor ogen had voor het religieuze (met de figuur van Mozes) als voor het grote publiek (Hollywood acteurs en epische actie-taferelen). Het zou me niet verbazen mocht geen van beide partijen echt tevreden zijn met het resultaat. Zelfs voor de meerwaardezoeker is het een verspilling van tijd, want buiten de wijde massashots en de cgi weet ik niet meteen wat de meerwaarde was van deze verfilming. En dan heb je die filmmakers die alles zo authentiek mogelijk willen houden, maar dan allemaal blanke acteurs opstellen. De casting van John Turturro als Seti wringt aan alle kanten. Ook de Amerikanen Sigourney Weaver en Aaron Paul of de Australiër Ben Mendelsohn maken een verdienstelijke beurt maar passen gewoon niet in het plaatje. En uiteraard mocht de getypecaste Ben Kingsley niet ontbreken.

    exodus_gods_and_kings_2014_pic01.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic02.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic03.jpg
    exodus_gods_and_kings_2014_pic04.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic05.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic06.jpg

    Het is dan ook niet verbazingwekkend dat de dialogen uit de mond van die verkeer gecaste acteurs fout aanvoelt. Op een gegeven moment vraagt Mozes: "Let my people go." Waarschijnlijk een letterlijke vertaling van wat er staat in het Oude Testament. Maar dan antwoord Ramses, gespeeld door de Australiër Joel Edgerton, iets in de stijl van 'From an economic standpoint alone, what you are asking is problematic'. Zoiets klinkt als een tang op een varken, en zo zitten er nog meer van dat hedendaags Engels die stoot tegen letterlijke vertalingen van oude quotes uit het boek.

    Volgens Ridley Scott had hij moeite om 140 miljoen te vinden voor een film zonder blanke hoofdacteurs, en was deze keuze dan ook snel gemaakt. Ik heb hier moeite mee om dit te geloven. Ridley heeft toch al voldoende zijn kwaliteiten bewezen en dit is toch geen popcorn film à la Prince of Persia: The Sands of Time (2010). De enige acteurs die wél passen in Exodus zijn verdreven naar de achtergrond, zoals María Valverde als Zipporah, Indira Varma als de hoge priesteres en Golshifteh Farahani als Nefertari. Maar dat is dan weer het probleem met Exodus die ons laat zien hoe goed deze prent had kunnen worden! Eigenlijk had Ridley Scott het voorbeeld moeten nemen van Aronofsky met zijn Noah en zijn cast volledig "wit" gemaakt. Het heeft op z'n mist de verdienste om consequent te zijn. Hier heb je nu zelfs een soort klassesysteem waar de machtige personages 'blank' zijn en hoe lager je gaat op de sociale ladder, hoe etnischer de acteurs worden. Buitengewoon bespottelijk. Je zou van iemand van het kaliber van Ridley Scott toch meer nuance en schranderheid verwachten.

    Maar naast het script, dat werd leeggezogen van al zijn dramatische, morele en emotionele slagkracht, is het acteerwerk hier ook tenenkrullend slecht. Het zijn allemaal kartonnen borden met iets teveel make-up op hun smoel. Je gelooft er voor geen seconde in en het werkt bij momenten zelfs op de zenuwen. Ik ken overigens geen enkele teenager die 150 minuten van zijn tijd zal spenderen aan een historische Bijbelfilm. Exodus is gemaakt voor een volwassen publiek. Spijtig genoeg komt het niveau niet hoger dan dat van een 12-jarige. En in contrast met zijn PG13 rating zitten er dan nu en dan scènes in van brutaal geweld die deze rating dan weer in vraag stellen.

    exodus gods and kings animated pictureexodus gods and kings animated picture

    Ja, visueel ziet het er allemaal wel schitterend uit. De film werd tevens opgenomen met 3D-camera technologie om alle effecten nog iets meer in de verf te zetten. De grootse grondoffensieven zien er indrukwekkend uit, en de scene met de oversteek van de zee is ongezien, maar dat is het minste wat je kan verwachten van een prent met zo'n mega-budget. En net zoals bij elke idioot-Hollywoodscript komen de gevechten op geregelde tijdstippen om zo de spanning erin te houden. En nog een geluk, want de personages zijn zo banaal dat je snakt naar wat visueel vertier. Hadden de personages meer om het lijf, dat mochten al die battle-sequenties wat mij betreft met de scalpel verwijderd worden. I couldn't care less.

    Kortom, Exodus: Gods and Kings is een slechte film, op zoveel vlakken dat de uitmuntende fotografie van Dariusz Wolski en de set design van Arthur Max , eigenlijk compleet overschaduwd worden door het gebrek aan een dramatische en emotionele verhaallijn met karakters die je wil ontdekken en volgen. Zelfs de muziek van Alberto Iglesias komt er op geen enkel moment uit. De dialogen klinken fake en de witter-dan-wit casting druist in tegen de ijver om alles op een meer authentieke en realistische manier te presenteren dan Cecil B. DeMille's The Ten Commandments (1956). Maar deze epische, Oscar-winnende soap-opera klassieker was op z'n minst nog een prent die op geen enkel moment vervelend was. Exodus is humor- en emotieloze schooltelevisie, die alle gebeurtenissen op een realistische manier in beeld brengt en waar niemand echt een boodschap aan heeft. Het neemt geen standpunt in, laat staan risico's met zijn verhaallijn. Het is al zo smaakloos als kauwgom waarop iets teveel werd herkauwd. De enige emotie die voelbaar was kwam op het allerlaatste moment, wanneer we een zwarte pancarte te zien kregen: In dedication to my brother Tony, die zich 2 jaar geleden het leven had ontnomen.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 4 mei 2015

     

    *** Exodus: Gods and Kings trailer #3 ***

  • Pompeii is Vulgaire Auteurscinema !

    Pin it!

    Met de release van Pompeii (2014) van Paul W.S. Anderson, die door filmcritici de grond wordt ingeboord en door de massa zelfs links wordt gelaten – de box-office van de film blijft op 10 miljoen haperen tijdens zijn openingsweekend wat te weinig is voor een 100 miljoen dollar film – gaan opnieuw stemmen op om deze prent alsnog een plaats te gunnen in het rijk van de Vulgar Auteurism (Vulgaire Auteurscinema). Een select lijstje van Amerikaanse films die door een kleine minderheid van jonge cinefielen wordt geprezen.

    Het is allemaal begonnen bij een groep van jonge ervaren filmcritici die geïnspireerd waren door de idealen van auteurfilms, en zich opwierpen voor de verdediging van een bepaald soort cinema dat door de traditionele media vaak bestempeld wordt als commercieel wegwerpproduct. Het gaat dat in het bijzonder over Amerikaanse actiefilms die wel degelijk een stempel dragen van een regisseur, al is deze meestal van vormelijke aard en minder van inhoudelijke. Het zijn films die meestal beoordeeld worden door het publiek voor hun prestaties aan de box-office dan wel voor hun artistieke merites of voor hun auteurs-kwaliteiten.

    pompeii pictureresident evil retribution

    De term zelf werd dan weer gelanceerd in een essay getiteld vulgar auteurism gepubliceerd in het najaar van 2009 in Cinema Scope, en meer bepaald rond de figuur van regisseur Michael Mann (Heat, Miami Vice, Public Enemies, The Insider). Een essay dat eigenlijk zijn inspiratie haalde in het invloedrijke boek, Vulgair Modernisme van J. Hoberman uit 1991, een verzameling van kritische bedenkingen, die stellen (ik parafraseer) dat een aantal populaire werken die weinig gewaardeerd worden door de culturele elite, desondanks een cultureel modernistische sensibiliteit vertonen (een dominante ironiserende toon, zelfreflectie, ludiek formalisme). Bijgevolg moeten deze werken dan met dezelfde nauwkeurigheid benaderd worden als het zogenaamde meer prestigieuze werkt.

    De website Mubi is zowat de spreekbuis geworden voor deze beweging, met regelmatige updates en besprekingen van films die volledig beantwoorden aan de karakteristieken van het vulgaire auteurschap. Hun definitie komt erop neer dat een filmmaker die werkt in de populaire cultuur en de massa-entertainment (zoals genre cinema, geweld, pulp, enz..), maar nog steeds een thematische en esthetische continuïteit in hun oeuvre handhaven, en die vaak (niet altijd) ten onrechte afgewimpeld worden voor het zogenaamd "vulgaire" in hun werk (lees: gebrek aan verfijning of goede smaak), zijn filmmakers wiens films beschouwd kan worden als vulgar auteurism. Gezien Europa minder een doorgedreven cultuur heeft van commerciële cinema (dit is ondertussen aan het veranderen met de grotere dominantie van populaire Franse cinema), gaat het in hoofdzaak over Amerikaanse films (weliswaar in de meeste gevallen geregisseerd door niet-Amerikanen).

    fast & furious 6pain & gain

    Namen van regisseurs en films die regelmatig terug komen zijn deze van Paul W.S. Anderson (Resident Evil: Retribution 3D), Nimród Antal (Armored), Michael Bay (Pain & Gain), Joe Carnahan (The Grey), John Carpenter (In the Mouth of Madness), Jon M. Chu (Step Up 3D), Bobby & Peter Farrelly (Stuck on You), Isaac Florentine (Ninja), Walter Hill (Driver), John Hyams (Universal Soldier 4), Justin Lin (Fast & Furious 6), John McTiernan (Die Hard 3), Pierre Morel (The Transporter 2), Russell Mulcahy (The Shadow), Mark Neveldine & Brian Taylor (Crank 2: High Voltage), Roel Reiné (The Marine 2), Tony Scott (Déjà Vu), M. Night Shyamalan (The Happening), Sylvester Stallone (The Expendables), Paul Verhoeven (Starship Troopers) en Rob Zombie (Halloween II).

    Dat er een immens verschil is tussen The Master (2013) van Paul Thomas Anderson en Resident Evil: Retribution (2012) van Paul W.S. Anderson zal niemand kunnen ontkennen. Het ene is een quasi meesterwerkje, het andere is ontspanning van de meest verwerpelijke soort. En ook al kan ik begrijpen waarom films van W.S. Anderson een bepaald publiek kunnen bekoren (zijn films hebben een eigen dominante visuele stijl die de inhoud en thematiek ondergeschikt maakt) krijg ik ze zelf niet verteerd, idem voor Michael Bay films. Daarentegen kan ik wel heel wat verdienstelijke zaken zien in het werk van Rob Zombie, Paul Verhoeven, Tony Scott, Justin Lin of John Carpenter (ook al zou ik Carpenter eerder omschrijven als een cult-regisseur, meer dan een vulgair auteur). Maar zo heb je bij deze vulgar auteurism ook wel gradaties.

    the_expendables_pic01.jpgcrank_2_high_voltage_pic01.jpg

    Maar bij deze zullen een aantal onder jullie wel blij zijn dat ze vandaag ook met argumenten voor de dag kunnen komen betreffende de zoveelste sequel van een B-actiefilm, zonder zich hiervoor te moeten schamen. Vulgar Auteurism zijn ook vaak films die niet verstoken zijn van enig cynisme. Het is voer voor het oog, of nog, entertainment voor de toeschouwer die kijkt in plaats van diegene die zich waant een filmkenner met goede smaak te zijn. Toch zou ik zelf niet al teveel gewicht willen geven aan deze stroming die enkel uit is op de uiterlijke kenmerken, maar de discussie kan nu wel gevoerd worden en wij hebben hier met De FilmBlog zeker geholpen aan de erkenning van heel wat populaire films die misschien niet met dezelfde gevoeligheid werden benaderd door de traditionele media.

  • Pain & Gain (2013) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het is effectief Pain & Gain (2013) om deze nieuwe Michael Bay te zien, hoewel het iets meer "pain" is dan "gain". Enerzijds is het een waar gebeurd en knettergek verhaal, anderzijds moet je de Bay-touch meer dan 2 uur lang gaan verdragen. Maar het meest pijnlijke aan deze prent is het scenario van Christopher Markus en Stephen McFeely die net zoals in Casino (1995) van Martin Scorsese probeert te werken met een mix van monologen van verschillende personages. Maar de film mist structuur en de techniek om hiermee weg te komen, en bij gevolg voelt Pain & Gain aan als een aaneenschakeling van losse sketches. Dit had een satirische film moeten worden, maar wie satire zegt, zegt 'gevoel voor humor hebben'. En dat is nu net iets wat Michael Bay niet heeft.

    pain and gain,michael bay,mark wahlberg,dwayne johnson,bar paly,anthony mackie,ed harris,ken jeong,tony scott,rebel wilson,tony shalhoub,yolanthe cabau,christopher markus,stephen mcfeely,boogie nights,ted,casino,rob corddry

    Korte inhoud: Korte inhoud: Het verhaal volgt drie bodybuilders, Daniel (Mark Wahlberg), Paul (Dwayne Johnson) en Adrian (Anthony Mackie), die zwaar aan de steroïden zitten. Ze kiezen het pad van de misdaad te bewandelen en raken betrokken bij een afpersingszaak en een ontvoering van een rijke jood (Tony Shalhoub) die helemaal uit de hand loopt en in moord eindigt. Detective Ed Du Bois (Ed Harris) krijgt de taak om de zaak op te lossen wanneer de politie van Miami hier niet in slaagt.

    De stijl van de film heeft wel iets weg van het werk van Tony Scott, maar Michael Bay is een verheven porno-regisseur die minder geïnteresseerd is in karakters dan wel in looks, iets wat tevens heel wat kwaad bloed heeft gezet bij nabestaanden van de slachtoffers. Mocht Michael Bay zijn zin krijgen dat zouden we 2 uur lang naar zonovergoten landschappen met overvliegende vliegtuigen kijken, camera-bewegingen in slow motion rond personages en uiteraard strippers die zich in allerhande bochten kronkelen met hun slanke lichaam op 7 inch stiletto hakken. Ik ken geen andere regisseur die seks zo kan commercialiseren als Michael Bay. De man probeert zijn camera zo laag mogelijk bij de grond te houden om de string van een jonge model te kunnen aanschouwen, terwijl ze in de lucht wordt gehesen door een gespierde kolos. Je zou denken dat Bay met deze prent, gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, zijn filmstijl zou aanpassen. Niet dus.

    Veel verschil met Bad Boys (1995) is er uiteindelijk niet. Bay heeft van Pain & Gain een komediefilm gemaakt voor een volwassen publiek, maar veel humor zit er niet in, tenzij je kunt lachen met dildo’s en plofkoffers. Hoe meer je in staat bent het verstand op nul te zetten en jouw ethische en morele bekommernissen achterwege te laten, hoe meer je hiervan zal kunnen genieten. En toegegeven, ik heb hier meer van genoten dan van de Transformers films, maar ik heb dan ook een gloeiende hekel aan dat meccano speelgoed. En ik had er nog meer van kunnen genieten mocht het allemaal véél korter zijn.

    En toch vond ik Mark Wahlberg in deze film veel beter dan in zijn vorige Broken City (2013). Marky Mark is het best in rollen waarin hij de niet zo intelligente slungel kan uithangen, ik denk dan aan films als Ted (2012) of Boogie Nights (1997). Er zit een schitterende scène in waarin hij basketbal leert aan een paar pubers, op een gespierde en ongecensureerde manier, gewoon zalig! Ook Dwayne Johnson kan in dit register van domme spierbundel echt wel overtuigen. Maar de acteur die mij het meest kon bekoren was Tony Shalhoub als hatelijke onmens die hier, ondanks wat hem allemaal wordt aangedaan, zijn strijdlustige zelve blijft. Ook Anthony Mackie maakt een sterke indruk. Hij is tevens het enige personage uit het trio met een duidelijk motivatie, ook al vinden we hem niet terug op de poster. Het Barbie-popje van dienst wordt gespeeld door de Israëlische Elite model Bar Paly, en streling voor het oog (pic01, pic02, pic03, pic04, pic05, pic06 en pic07). Er was bij onze Noorderburen ook veel te doen rond troela Yolanthe Cabau (zie pic), maar die komt uiteindelijk amper in de film aan bod en speelt in die paar seconden ook beschamend slecht. Het personage kan haar in het begin van de film niet krijgen en je zou denken dat er nog iets zou groeien tussen die twee op het einde, maar Bay heeft er wijselijk aan gedaan haar interventies tot een minimum te beperken.

    Pain & Gain animated picturePain & Gain animated picturePain & Gain animated picture
    mark wahlberg, dwayne_johnson en anthony mackie in Pain & Gainmark wahlberg en bar paly in Pain & Gainmark wahlberg, dwayne johnson en tony shalhoub in pain & gain

    De film begint met de waarschuwing dat 'deze film spijtig genoeg gebaseerd is op waar gebeurde feiten'. Ik zou er nog aan toevoegen, 'spijtig genoeg ook verfilmd door Michael Bay'. Dit had zo veel meer kunnen zijn in de handen van een filmmaker met iets meer gevoel voor timing en die de kijker iets minder weet af te leiden met paaldanseressen en sex-toys (ik denk dan meteen aan de Coen Brothers of zelfs Todd Phillips). Ook al zit die verzadigde, kleurrijke en hyper-kinetische, in Dutch-angle gedraaide Tony Scott sfeer van filmen geheel in de geest van dit met testosteron opgeblazen bodybuilders verhaal, slaagt de regisseur er niet om zijn personages op een meer interessante manier uit te werken, en alles begint heel snel te vervelen. De komedie in de film is er uiteindelijk ook alleen maar bij gratie van een aantal bekende koppen (Tony Shalhoub, Rob Corddry, Ken Jeong en Rebel Wilson) die een typetje neerzetten, in plaats van het resultaat van een slim script. Zelfs een acteur als Ed Harris slaagt er niet in om het tij te keren en blijft het allemaal bij een onevenwichtig samenraapsel van halfgrappige sketches die aan elkaar geplakt zijn met voice-overs. Mochten ze Pain & Gain willen verknippen tot 15 minuten, dat zouden ze er een knappe kortfilm van kunnen maken.

    De Blu-ray van Pain & Gain ligt vanaf 15 januari 2014 in de winkelrekken met heel wat docu's over het maken van de film en over de echte karakters die nu nog steeds achter de tralies zitten, wachtend op hun executie. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 02 januari 2014

    ***Related Post***
    05/04/2013: Pain & Gain zet kwaad bloed bij nabestaanden van de slachtoffers

     

    *** Pain & Gain trailer ***

  • Top Gun 3D (1986) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Fans van Top Gun (1986) zullen tevreden zijn om te vernemen dat op 17 juli 2013 een 3D versie van de film op Blu-ray verschijnt. De film werd geregisseerd door Tony Scott, in een productie van Don Simpson en Jerry Bruckheimer, ingeblikt met een productiebudget van 15 miljoen dollar en bracht een duizelingwekkende 357 miljoen op wereldwijd. Top Gun werd ook genomineerd voor 4 Oscars, en Giorgio Moroder won de Oscar voor Beste Muziek.

    top gun 3d blu-ray limited edition

    Korte inhoud: Officieren Pete "Maverick" Mitchell (Tom Cruise) en zijn co-piloot Nick "Goose" Bradshaw (Anthony Edwards) worden verplaatst naar de elite vliegschool Top Gun onder leiding van hoofdinstructeur Mike "Viper" Metcalf (Tom Skerritt), commandant Rick "Jester" Heatherly (Michael Ironside) en burger-instructeur Charlotte "Charlie" Blackwood (Kelly McGillis). Op de school worden ze geplaatst tegenover de beste piloten en al snel duikt er rivaliteit op met Tom "Iceman" Kasansky (Val Kilmer). De druk op hun schouders wordt ook groter wanneer ze ingezet worden in vijandig gebied. Maverick begint ook te twijfelen aan zijn toekomst wanneer zijn co-piloot en beste vriend verongelukt tijdens een vlucht. Maar wanneer de nood het grootst wordt zal hij moeten bewijzen dat hij de beste piloot is.

    De film is gebaseerd op verhalen die afkomstig zijn van het Marine Corps Air Station Miramar in San Diego. Scenaristen Jim Cash en Jack Epps Jr. gingen dan ook ter plekke tijdens top geheime missies, om zo inspiratie op te doen. De flip-side van deze toegang tot de gebouwen was ook een nauwe samenwerking met de United States Navy, wat script-revisies inhield. Bijgevolg werd de wat grove taal opgekuist, een scene met een crash op een vliegtuigschip geschrapt en locaties gewijzigd zoals een dogfight die nu niet meer in Cuba plaatsvond maar wel boven internationale wateren. De functie van Charlie werd ook herzien naar een burger adviseur om zo niet de indruk te wekken dat er relaties ontstaan tussen instructeurs en officieren.

    Ook al werd er nauw samengewerkt met de Navy en kregen ze gevechtsvliegtuigen ter beschikking, verliep de productie niet van een leien dakje. Zo moest er 7,800 dollar betaald worden per vlieguur. Er was ook gefilmd op de USS Enterprise, een 342 m vliegdekschip met zijn crew van 4600 man. Scott wou de vliegtuigen filmen die aan het opstijgen en landen waren in tegenlicht van de zon (zie afbeeldingen). Maar de kapitein van het schip had het vliegtuig gedraaid. Toen Scott vroeg het schip te keren kreeg hij als antwoord dat het 25'000 dollar zou kosten om het schip van koers te wijzigen. Scott nam zijn chequeboekje boven en schreef een cheque uit van 25'000 dollar uit, zodat de regisseur nog 5 minuten kon filmen met de zon in beeld en de vliegtuigen op de voorgrond. Gezien de film achteraf zorgde voor massaal veel inschrijvingen van jonge mannen op de vliegschool (toename van 500%) dachten de producers een korte rekruterings tv-spot te maken voor 1 miljoen dollar om zo de kosten wat naar beneden te halen, maar het Pentagon vond dat de film op zich al een rekruteringsfilm was en deze spot uiteindelijk geen meerwaarde had.

    Top Gun 3D review animated pictureTop Gun 3D review animated picture
    Top Gun 3D review animated pictureTop Gun 3D review animated picture

    De film werd opgedragen aan Art Scholl, een stuntpiloot die de opdracht kreeg een flat spin uit te voeren met een Pitt Special om zo beelden te nemen van binnenuit het vliegtuig tijdens een tolbeweging. Maar Art kreeg het vliegtuig niet meer onder controle en crashte in de Grote Oceaan. Spijtig genoeg werd hij of het vliegtuig met camera nooit teruggevonden.

    Er waren geruchten in 2008, en nog meer geruchten in 2010, en uiteindelijk een boodschap dat Tom Cruise interesse had in een Top Gun 2. Maar met het overlijden van Tony Scott moesten de plannen toch enigszins opgeborgen worden. Jerry Bruckheimer heeft echter duidelijk gemaakt dat hij een Top Gun 2 (201?) vervolg wil maken met Tom Cruise en Val Kilmer in de hoofdrollen. Scenaristen Peter Craig, Christopher McQuarrie, Ashley Miller en Zack Stentz werken momenteel aan een script.

    Top Gun 3D review animated pictureTop Gun 3D review animated picture
    Top Gun 3D review animated pictureTop Gun 3D review animated picture

    Ook al deden journalisten smalend over Top Gun en werd er ook wel eens mee gelachen, blijft het één van de meest succesvolle films uit de jaren ’80. Het drama is wel van een cheesy teenage-niveau, maar de fotografie en de actie-scènes zijn overweldigend. Het is een adrenaline-rush met charismatische acteurs, in coole outfits op meeslepende en dramatische muziek. Het is een film die het moet hebben van het visuele plaatje, en om dit nu te hebben in Hi-Def is toch wel een plus. Mensen met een 3D televisie zullen nu ook kunnen genieten van deze Limited 3D-editie. En ja het ziet er allemaal wel geweldig uit, zeker als je weet dat de film niet werd opgenomen in 3D.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 6 juli 2013

     

    *** Top Gun 3D trailer ***

  • Pain & Gain van Michael Bay met Yolanthe Cabau en Bar Paly

    Pin it!

    Toen ik de trailer zag van de nieuwe Michael Bay film Pain & Gain (2013) dacht ik meteen dat de regisseur met iets heel anders wou uitpakken dan met zijn Transformers vehikels. Een beetje terug naar de roots van de Bad Boys periode, en deze keer zijn de 'bad boys' een trio van bodybuilders. Komt daar nog eens bij dat de film gebaseerd is op waar gebeurde feiten, wat alles nog intenser maakt. Dit is met zijn 25 miljoen dollar productiebudget één van de goedkoopste Bay films en tevens één van zijn weinige R-rated films.

    pain and gain,michael bay,mark wahlberg,dwayne johnson,anthony mackie,ed harris,ken jeong,tony scott,rebel wilson,tony shalhoub,yolanthe cabau,wladimir klitschko,the hangover

    Korte inhoud: Het verhaal volgt drie bodybuilders, Daniel (Mark Wahlberg), Paul (Dwayne Johnson) en Adrian (Anthony Mackie), die zwaar aan de steroïden zitten. Ze kiezen het pad van de misdaad te bewandelen en raken betrokken bij een afpersingszaak en een ontvoering die helemaal uit de hand loopt en in moord eindigt. Detective Ed Du Bois (Ed Harris) krijgt de taak om de zaak op te lossen wanneer de politie van Miami hier niet in slaagt.

    Ook al is de filmstijl krak hetzelfde, ziet deze Pain & Gain er minder gewelddadig en serieus uit zoals we eerder gewend waren van een Tony Scott. En net omdat Michael Bay er voor gekozen heeft om er een meer lichtvoetige Hangover look aan te geven – zeker met de casting van Ken Jeong en Rebel Wilson, heeft hij nu ook heel veel kritiek ontvangen, met name van de zus van één van de dodelijke slachtoffers van de Sun Gym-bende. Mocht je hier bij ons een film maken over de 'bende Haemers' en deze jongens net iets te sympathiek in beeld zou brengen, zou het kot ook wel te klein zijn bij ons.

    Zsuzsanna Griga is boos over de manier waarop de moordenaars van haar broer Frank en zijn vriendin Krisztina Furton in beeld worden gebracht. "Ik wil niet dat het Amerikaanse publiek de moordenaars sympathiek gaat vinden", verklaarde Griga tegen de krant The Miami Herald. "Het is afschuwelijk wat er met ze is gebeurd."

    Daniel Lugo, gespeeld door Wahlberg, is het brein achter de bende. Hij kreeg in 1998 de doodstraf voor het ontvoeren en vermoorden van de twee. Hij wacht nog steeds op de uitvoering van zijn straf. "Dit gaat over onschuldige slachtoffers van moord", zegt de gepensioneerde politiebaas Felix Jimenez, die destijds op de zaak zat. "We hebben het hier over echte mensen."

    Pain & Gain gaat over de periode voor de moord, toen de bende diverse mislukte pogingen onderging om de rijke zakenman Marc Schiller, gespeeld door Tony Shalhoub, te ontvoeren. Uiteindelijk slaagde de bende erin Schiller te ontvoeren en hem geld af te persen. De bende probeerde Schiller na zijn vrijlating te vermoorden. Lungo reed twee keer met zijn auto over hem heen, maar de zakenman overleefde de moordpogingen. Hij nam privédetective Ed du Bois in de arm, in de film gespeeld door Ed Harris. Du Bois heeft zelf meegewerkt aan de film en speelt een klein rolletje.

    pain and gain,michael bay,mark wahlberg,dwayne johnson,anthony mackie,ed harris,ken jeong,tony scott,rebel wilson,tony shalhoub,yolanthe cabau,wladimir klitschko,the hangoverpain and gain,michael bay,mark wahlberg,dwayne johnson,anthony mackie,ed harris,ken jeong,tony scott,rebel wilson,tony shalhoub,yolanthe cabau,wladimir klitschko,the hangover

    En het zou Michael Bay niet zijn mochten er geen bikini-babes en modellen in zijn film zitten. Zo zien we ondermeer de Hollandse WAG en fashonista Yolanthe Cabau (pic 1, 2, 3, 4, 5, 6 en 7) haar Hollywood debuut maken, en de blonde bimbo Mindy Robinson en de Russische babe Bar Paly. Zelfs de bokskampioen Wladimir Klitschko heeft een rolletje, naar analogie van Mike Tyson in The Hangover. Het is een filmstijl die Michael Bay wel ligt, maar toch verwacht ik er niet zo heel veel van. De humor in de trailer werkt ook niet altijd even goed, en er zijn betere regisseurs op de markt die zo’n opmerkelijk verhaal in beeld konden brengen, maar het wordt afwachten tot 21 augustus tot deze film in de bioscoop draait.

    *** Pain & Gain red band trailer ***

    ***Related Post***
    22/08/2013: Pain & Gain review

  • Beverly Hills Cop trilogie op Blu-ray

    Pin it!

    De meeste trilogies volgen een welbepaald patroon die gaat van een sterke film, naar minder geslaagde naar een ronduit slechte prent (The Matrix, Jurassic Park, Back to the Future,Jaws, Die Hard, …) en dit is niet anders voor de Beverly Hills Cop. Maar nu deze Beverly Hills Cop trilogy box uit is op Blu-ray kan je nauwelijks weerstaan aan de drang om deze films terug te zien (met uitzondering van de derde film, want dit is dus echt wel rotzooi).

    beverly hills cop,beverly hills cop 2, beverly hills cop 3,eddie murphy,Steven Berkoff,Judge Reinhold,John Ashton,Ronny Cox,Brigitte Nielsen,Gilbert R Hill,Martin Brest,tony scott,jerry bruckheimer,don simpson,john landis

    Korte inhoud: Axel Foley (Eddie Murphy) is een agent uit Detroit die na de moord van zijn vriend naar Californië reist om een onderzoek te starten naar de moordenaar. Hij verdenkt een kunsthandelaar (Steven Berkoff), die zijn zaak waarschijnlijk als dekmantel gebruikt. Als Foley herrie gaat schoppen in de stad, moeten Billy Rosewood (Judge Reinhold) en sergeant Taggert (John Ashton) hem schaduwen. Uiteindelijk besluiten ze zich aan te sluiten bij Foley om de moordenaar te vinden. In de sequel komt Foley te weten dat zijn vriend, de agent Andrew Bogomil (Ronny Cox) uit Beverly Hills, is neergeschoten door een mysterieuze blondine (Brigitte Nielsen). Hij reist af naar Beverly Hills, waar hij de agenten probeert te helpen bij het oplossen van de zaak. In het derde en laatste deel gaat Axel op zoek naar een criminele organisatie die ondermeer verantwoordelijk is voor de moord op zijn baas Insp. Douglas Todd (Gilbert R. Hill). Blijkbaar zouden ze zich schuil houden in een pretpark.

    De eerste Beverly Hills Cop (1984) werd geregisseerd door Martin Brest, een vreemde snuiter die enerzijds behoorlijk knappe films maakte zoals Meet Joe Black (1998), Scent of a Woman (1998) en Midnight Run (1988), maar zijn carrier eindigde met een absoluut dieptepunt genaamd Gigli (2003).

    beverly hills cop,beverly hills cop 2,beverly hills cop 3,eddie murphy,steven berkoff,judge reinhold,john ashton,ronny cox,brigitte nielsen,gilbert r hill,martin brest,tony scott,jerry bruckheimer,don simpson,john landisbeverly hills cop,beverly hills cop 2,beverly hills cop 3,eddie murphy,steven berkoff,judge reinhold,john ashton,ronny cox,brigitte nielsen,gilbert r hill,martin brest,tony scott,jerry bruckheimer,don simpson,john landisbeverly hills cop,beverly hills cop 2,beverly hills cop 3,eddie murphy,steven berkoff,judge reinhold,john ashton,ronny cox,brigitte nielsen,gilbert r hill,martin brest,tony scott,jerry bruckheimer,don simpson,john landis

    Daar waar de eerste film meer humor bezat, maakte regisseur Tony Scott de sequel een stuk flamboyanter met meer actie, schoon volk en alles opgenomen in het scope-formaat 2.35:1. Uiteraard was de aanwezigheid van producers Don Simpson en Jerry Bruckheimer een belangrijke factor in de stijl van de film. Maar aan het niveau van de eerste film kon deze Beverly Hills Cop II (1987) toch niet tippen. Maar Beverly Hills Cop III (1994) in regie van John Landis bewees dat het nog allemaal slechter kon. Kortom, de eerste film was geweldig, de tweede was ontspannend, de derde was compleet nutteloos.

    De Blu-ray trilogie box ligt vanaf 14 november 2012 in de winkelrekken, met ondermeer audio-commentaar van Martin Brest op de eerste film, making-off filmpjes en diverse HD trailers.

    *** Beverly Hills Cop trailer ***