De FilmBlog

Wie de naam van John Woo (Face-Off, Mission:Impossible II) hoort vallen denkt vaak aan shoot-outs met acteurs die schietend in de lucht springen terwijl witte duiven op de voorgrond wegvliegen. Maar dat de cineast ook in staat is om epische films te maken bewijst hij met Red Cliff (2008), een film die heel even in 2008 bij ons te zien was maar die quasi niemand gezien heeft.

Maar gelukkig kan je de film (her-)ontdekken in alle pracht en glorie op Blu-ray, uitgebracht door Warner Bros. Er bestaat trouwens al een sequel van deze film, Red Cliff II (2009), die bij ons nog geen filmrelease heeft gekregen. Het verhaal is deels gebaseerd op echte feiten en deels op de historische Chinese roman De roman van de drie Koninkrijken:

Korte inhoud: In de laatste dagen van de Han dynastie overtuigt minister Cao Cao (Fengyi Zhang) keizer Han om de koninkrijken van Xu en Wu de oorlog te verklaren en zo het verdeelde China voor eens en altijd te verenigen. Met Cao Cao zelf als bevelhebber valt het grote keizerlijke leger het Wu koninkrijk binnen. Sun Quan (Chen Chang), heerser van dit koninkrijk, is radeloos en zoekt hulp bij zijn rivaal Liu Bei (Yong You). Ondanks het grote ondertal van de alliantie gaan Sun Quan en Liu Bei samen de strijd aan tegen de sluwe Cao Cao. Daarbij schakelen ze de hulp in van strateeg Zhou Yu (Tony Leung Chiu Wai), die list na list verzint en handig gebruik weet te maken van de diverse strijdtonelen en weersomstandigheden. Wat volgt is een lange en hevige oorlog die China voorgoed zal veranderen.

Woo verwent het publiek met massa-sequenties en prachtige choreografieën. Het is niet nieuw. We werden al eerder verwent met films als Zhang Yimou’s prachtige Hero (2002). Maar het voelt toch weer geheel anders aan en in de manier hoe alles in beeld wordt gezet herkennen we ook wel de hand van de cineast. Woo wil imponeren en als hij tien explosies kan gebruiken in plaats van één, zal hij dat niet nalaten te doen…ook al komt dit soms de narratie niet ten goede. Maar je zal je niet vervelen, zoveel is duidelijk. Sommige sequenties zijn zo mooi dat je ze zou kunnen inkaderen. Om de overmacht van Cao Cao's leger behapbaar te maken, gebruiken Zhou Ye en de zijnen op een gegeven moment een ouderwetse, maar zeer effectieve strijdmethode genaamd de schildpad. Dit houdt in dat je door de schilden van de manschappen op ingenieuze wijze te manoeuvreren de vijand in kleine groepen insluit in smalle gangen en ruimtes waaruit deze afzonderlijke groepjes en individuen niet kunnen ontsnappen. Spannend, spectaculair en wondermooi in beeld gebracht.

De film heeft een productiebudget van 80 miljoen dollar wat in China zowat alle records met de grond gelijk maakt, en is hiermee tevens één van de duurste én meest succesvolle Aziatische film ooit. En vreemd genoeg zou dit misschien wel de beste film kunnen zijn van de actie-regisseur bij uitstek. Dit is in ieder geval een belangrijke vertegenwoordiger voor de Oscar van Beste Buitenlandse Film. Een prent bij uitstek die jullie moeten zien in HiDef op een breedbeeld beeld met surround systeem! Enkel spijtig dat ik deze film in de bioscoop heb gemist.

Wat heeft een filmfreak nodig om filmjaar door te komen zonder veel kleerscheuren? Wel, enerzijds een abonnement bij een bioscoop-complex en een lidkaart van een videotheek die wekelijks nieuwe alternatieve Aziatische films weet op te kopen. Dé videotheek bij uitstek in Brussel is Excellence, in de Anspachlaan nabij het Beursgebouw. Daar kan je nog eens ontdekkingen doen zoals de Hong Kong film Seung Sing (2006) (Confession of Pain), de nieuwe prent van het regisseurs-duo Wai Keung Lau en Siu Fai Mak. Hun vorige prent, de gemotoriseerde Tau man ji D (2005) (Initial D) viel wat tegen, maar deze film maakt alles weer goed. Het is een soort terugkeer naar de gestileerde politiefilm.

Korte inhoud: Politie-inspecteur Hei (Tony Leung Chiu Wai) ondervindt dagelijks de ellende van de grote stad. Wanneer zijn schoonvader en miljardair Chau gruwelijk vermoord wordt, schakelt hij de hulp in van zijn voormalige partner, nu privé-detective, Bong (Takeshi Kaneshiro). Al snel blijkt dat de moord alle tekenen heeft van de perfecte misdaad: elk detail tot in perfectie opgezet, elk motief te rechtvaardigen en elke mogelijke getuige geëlimineerd. Maar Bong, die psychisch niet zo stabiel meer is na de zelfmoord van zijn vriendin, stort zich steeds dieper in de zaak. Hier heb je de HK trailer.

Vreemd genoeg verneem je op het bonus-gedeelte van de dvd dat de film initieel de protagonisten van Chung King Express (1994) wou herwerken in een andere context. De melancholische Tony Leung Chiu Wai (2046, Infernal Affairs) speelt voor een keertje de rol van de slechterik, terwijl de knappe Takeshi Kaneshiro (House of Flying Daggers) zich ongedwongen laat verdrinken in het alcoholisme. Confession of Pain beweegt zich voort als een typische suspense thriller met heel wat knipoogjes naar de cinematografie van Wong Kar Wai en de crime-scene-investigations uit de Amerikaanse "CSI" formule.

Maar de film blinkt vooral ook uit op het vlak van de psychologie en verdiept zich in het fetish-onderwerp van de twee regisseurs; namelijk de drijfveren van twee tegenovergestelde karakters die in de marge van de wet spelen. Dat was uiteindelijk ook het succes was van hun vorige suspense thriller, Infernal Affairs (2002). Het verschil met deze film was dat de atmosfeer perfect paste in de paranoïde sfeer van de prent, terwijl hier het stilisme vaak iets te veel de aandacht wegtrekt. Maar dit was slechts een kleine teleurstelling, zeker in het licht van de verdiensten van een knap scenario van Felix Chong. En zoals met The Departed (2006), komt hier binnenkort ook binnenkort een Amerikaanse remake, met Confession of Pain (2009).

Er zijn twee categorieën beeldenmakers in de cinema. Je hebt de vakmensen die consciëntieus hun film maken zonder teveel stil te staan bij de filmtaal die ze hanteren, als deze maar efficiënt en trendy is. En je hebt de beeldvirtuozen die diep graven in hun getormenteerde ziel, hun frustraties blootleggen en hun fetishismen onthullen. Wong Kar-Wai behoort tot die laatste soort, hoewel beide aanpakken schitterende cinema kunnen opleveren.

Wong schildert met 2046 de metafysica van het geheugen, en begluurt de gekwelde ziel van een verleider die achtervolgd wordt door de gedachte van een verloren liefde. Dit is na In the Mood for Love opnieuw een ode aan de passie en de sensuele erotiek van een femme fatale.

Quotering: ****
Titel: 2046
Regisseur: Wong Kar-Wai
Acteurs: Tony Leung Chiu Wai, Gong Li, Takuya Kimura, Faye Wong, Zhang Ziyi
Genre: Drama, Romance
Duur: 129 min
Land: China/Hong Kong
Site: www.ocean-films.com/2046
Extra: trailer
Release in België: 15 december 2004

In 1997 is Hong Kong overgedragen aan China. De Chinese leiders beloven dat er vijftig jaar niets zou veranderen, maar een halve eeuw jaar later, in 2046, is de realiteit wel drastisch veranderd. Mensen hebben hun namen ingeruild voor nummers en scheppen een realtionele band met androïds. (gespeeld door Tony Leung) speelt opnieuw de rol van Chow Mo Wan, een schrijver die naar Hong Kong is teruggekeerd na zijn jarenlange verblijf in Singapore. Hij logeert in een klein hotel in de kamer 2047 en begint te schrijven aan een science-fiction verhaal, 2046. Hij wou over de toekomst schrijven, maar schrijft in werkelijkheid over het verleden. In zijn roman vertrekt af en toe een mysterieuze trein naar het jaar 2046. Iedereen die op deze trein stapt, doet dit met dezelfde reden: het achterhalen van hun verloren herinneringen. Ondertussen goochelt hij met verschillende vrouwen. De relatie die hij heeft gehad met Su Li Zhen blijft hem kwellen. Hij heeft geen interesse meer in relaties die meer zijn dan one-night-stands, maar de verleiding van Bai Ling (gespeeld door de bloedmooie Ziyi Zhang), die in kamer 2046 zit, blijkt geen gewone call-girl te zijn.

De vraag die je dan krijgt van veel mensen die de film hebben gezien: Wat betekent 2046 ? Het is niet enkel een jaartal, maar eveneens een nummer van een hotelkamer. In die zin moet je het begrip ruimer opvatten en zien als een soort abstractie van de liefde van vrijgezel. Een experimentele exploitatie van het geheugen en de tijd. Een nieuwe dimensie van zijn eerste film met hetzelfde uitgangspunt. Toch is In the Mood for Love, waar het nummer 2046 ook al aan bod kwam, niet overtroffen. Het lijkt af en toe alsof de regisseur zijn film herhaalt er iets wil aan toevoegen. Iets fantastisch, iets universeels, iets cyclisch.

Tony Leung speelt Chow als een terughoudende en eigenzinnige verleider die als het ware in een erotische dans treedt met Bai Ling, die letterlijk “the girl next door” is. Er is nooit twijfel dat zij zal vallen voor zijn charmes en hij liever zijn afstand wil houden, maar de manier waarop dit gebeurd is gewoon fascinerend om te zien. Een parcours waarin Ling begint met het weigeren van het geschenk van Chow tot een seksuele relatie die in dit geval slechts kan leiden tot verdriet en afwijzing. Zhang straalt in haar rol en is ver weg van de kunfu-films zoals Hero of House of Flying Daggers. In deze film zien we een fragiele, sensuele en intelligente actrice die geen moment op automatische piloot speelt.

Hun relatie ligt aan de basis van de film. Maar uiteraard is er nog meer. De andere vrouw in Chow’s leven is Wang (gespeeld door de sensuele Faye Wong, die eerder al een romantisch samenspel had met Leung in één van mijn ‘All Time Favorites’ Chungking Express). Zij speelt de dochter is van de hotelbaas. In een schitterende scène van enkele minuten lang zien we, in een cadrage laag bij de grond, haar danspasjes in hoge hakken terwijl ze de Japanse taal onder de knie probeert te krijgen om zo dichter bij haar Japanse minnaar te komen. In die paar minuten leren we een speelse, beredeneerde en gevoelige vrouw kennen. Later komt men te weten dat zij ook een schrijfster is. Een samenwerking tussen Leung en Wang zal in het vooruitzicht liggen. Hij heeft gevoelens voor haar, maar Wang heeft ook haar onverschillige kant en laat zich niet overvallen door zijn charmes. Gezien relaties, die meer inhouden dan een vriendschapsrelatie, gewoon zinloos zijn, probeert hij zijn toevlucht te zoeken in een nieuwe wereld.

De fascinerende fotografie komt van de Beste Cinematograaf die er momenteel rondloopt en tevens een bondgenoot van Wong Kar-Wai, namelijk Christopher Doyle. De film ziet er voor het merendeel heel duister en verborgen uit, met uiteraard veel reflecties naar de tijdsgeest van de film noir. De muren in het hotel daarentegen hebben een vibrerend groen licht en worden afgewisseld met CGI beelden uit een verre toekomst. En hoezeer de film balanceert tussen een bijna clair-obscur naar een futuristische explosie van rode en groene tinten, zit alles dicht op elkaar. De film heeft een soort ingesloten karakter alsof de wereld één groot labyrint is waar de mensen als voyeurs naar elkaar kijken via spleten in de muur. De fotografie van de personages in de film is uniek. Treffende beelden zijn de silhouetten van de personages op het dakterras van het hotel. De film is bijna niet te vergelijken met andere films, maar het heeft toch ook iets mee van de films van Wim Wenders.

Kortom, 2046 kan je zien als een buitengewone film zonder verhaal en bijzonder traag. Maar eenmaal je in die wereld van passie, genot, verlangen en herinneringen bent terechtgekomen is er geen terugkeer meer. Waarom ik In the Mood For Love toch nog altijd beter vind dan deze film, zal waarschijnlijk veel te maken hebben met de voice-over die in deze film toch wel af en toe zijn doel voorbij schiet. In een film waar emoties boven het plot komen te staan heb ik niet meteen zin in veel beschrijvingen van wat we zien. Maar wie kan nu niet verleid worden door deze uitgekiende en gestileerde wereld van Kar Wai? Liefde kan pijn doen en je achterna zitten tot in de verre toekomst. Misschien komt er nog een derde deel aan dit verhaal, waar onze held uiteindelijk zijn ware, ongecompliceerde liefde kan vinden… hoewel me dit zou verbazen…

***Related Post***
17/09/2005: Memoirs of a Geisha
06/04/2005: Ziyi Zhang, Michelle Yeoh en Gong Li
22/01/2005: 2046 filmbespreking