tomas alfredson

  • Nieuwe serial killer thriller The Snowman met Michael Fassbender

    Pin it!

    Het is al een tijdje geleden dat we nog eens een film te zien krijgen van de Zweedse regisseur Tomas Alfredson. Zijn laatste film was Tinker Tailor Soldier Spy (2011). Nu is hij terug met The Snowman (2017), een adaptatie van de populaire roman door auteur Jo Nesbø.

    the_snowman_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: Harry Hole (Michael Fassbender) is een losbandige rechercheur, werkzaam in Oslo. Hole wordt op een zaak gezet om op zoek te gaan naar een verdwenen vrouw. Eén van de weinige aanwijzingen die Hole heeft richting de dader is een roze sjaal, gewikkeld om de nek van een sneeuwpop.

    Je zou denken dat met een dergelijke talentvolle cast - Rebecca Ferguson, Val Kilmer, Chloë Sevigny, J.K. Simmons, Charlotte Gainsbourg, James D'Arcy en Toby Jones - we echt wel een serieuze thriller voorgeschoteld krijgen. Het script is ook afkomstig van de Oscar-genomineerde Iraanse scenarist Hossein Amini. Daarnaast hebben nog twee andere scenaristen, Matthew Michael Carnahan (World War Z, The Kingdom) en Oscar-genomineerde Peter Straughan aan het script gewerkt. En of al dat talent nog niet voldoende was, hebben ze ook nog de Oscar winnende Director of Photography Dion Beebe kunnen strikken.

    Ook al lijkt het concept niet meteen origineel en kunnen we de films waarin 'een serial killer een kat en muis spel speelt met een flik' niet meer bijhouden, ben ik toch benieuwd naar deze film. Laat me duidelijk zijn, bijna alles is al verteld geweest. Er worden nu eenmaal teveel films gemaakt.Maar het is niet zozeer de plot die van belang is, dan wel de manier waarop het verteld wordt. De film lijkt ook veel weg te hebben van Insomnia (2002). Eigenlijk had Martin Scorsese deze film moeten regisseren, maar om onduidelijke redenen liet hij Tomas regisseren en bleef aan als uitvoerend producent. The Snowman zou ergens in oktober van 2017 moeten uitkomen.

     

    *** The Snowman trailer ***

  • The Heavy Water War (2015) een nieuwe Scandinavische topserie

    Pin it!

    Meer dan één op vier Noren zat op 4 januari 2015 aan het scherm gekluisterd toen de eerste aflevering van "The Heavy Water War" (2015) op de Noorse openbare omroep NRK werd uitgezonden. Nog voor de reeks op antenne ging werd ze ook al verkocht aan vijftien landen. Nu zijn Scandinavische series momenteel zeer hip, maar het zijn toch sterke adelbrieven die deze reeks kan voorleggen. En terecht, want "The Heavy Water War" is opnieuw een heel sterke Scandinavische serie over een minder bekende episode uit de Tweede Wereldoorlog.

    the_heavy_water_war_2015_poster.jpg

    Korte inhoud: "The Heavy Water War" (of "Kampen om Tungtvannet" zoals de reeks in het Noors heet) gaat over één van de belangrijkste sabotagemissies uit de Tweede Wereldoorlog. De kunstmestfabriek Norsk Hydro in het dorpje Rjukan produceert aan het begin van de oorlog als enige 'zwaar water', ofwel water verrijkt met deuterium. Dit wekt de interesse van de nazi's aangezien dit water noodzakelijk is voor het bouwen van een kernreactor. De Duitse troepen haasten zich naar Noorwegen om de volledige stock zwaar water op te kopen en de productie op te drijven. Aanvankelijk weten de geallieerden niet waarvan de plotse Duitse interesse voor de afgelegen Noorse fabriek komt, maar aangezien ook zij achter de coulissen werken aan een nucleair wapen, worden de Duitse bedoelingen al snel duidelijk. De Duitse plannen moeten het koste wat het kost verijdeld worden want wie het eerste een atoomwapen kan ontwikkelen, neemt een grote optie op het winnen van de oorlog.

    Samen met de Noorse professor Leif Trondstad (Espen Klouman Høiner), die zelf in de Hydrofabriek heeft gewerkt, stellen de Britten onder leiding van Julie Smith (Anne Friel) een team jonge Noren samen die de fabricatie van zwaar water zullen moeten saboteren. Ze zullen gedropt worden in het besneeuwde Noorwegen met barre weersomstandigheden die hun plan extra zullen bemoeilijken. Bovendien ligt de fabriek hoog in de bergen en is de enige toegangsweg een brug die natuurlijk zwaar bewaakt wordt door de nazi’s.

    Aan de andere kant volgen we de Duitse professor Werner Heisenberg (Christoph Bach) die in 1933 de Nobelprijs voor natuurkunde krijgt en daarvoor wordt gefeliciteerd door zijn Deense collega-wetenschapper Niels Bohr (Søren Pilmark). In zijn thuisland wordt Heisenberg echter opgepakt door de nazi's die hem beschuldigen van homoseksualiteit. Heisenberg wordt naar het front gestuurd maar wordt op het nippertje gered door bevelen van hogerhand. Hij krijgt de opdracht om een kernwapen te ontwikkelen.

    "The Heavy Water War" belicht een aspect van de Tweede Wereldoorlog dat in onze contreien minder bekend is. Niet verwonderlijk als er in je eigen land zelf heel hard werd gevochten dat in de geschiedenislessen op school de strijd in landen als Noorwegen iets minder aan bod komt. Maar gelukkig worden er uitstekende documentaires, films en series gemaakt die ook deze aspecten van de geschiedenis belichten en onder de aandacht brengen.

    De serie heeft veel aandacht voor de morele dilemma's waarmee de hoofdpersonages worstelen. Dit wordt treffend getoond in een confrontatie tussen Heisenberg en Bohr waarin Bohr Heisenberg waarschuwt dat deze laatste met zijn onderzoek wel zeer belangrijke wetenschappelijke ontdekkingen doet, maar tegen welke prijs? Is het als wetenschapper moreel verantwoord om verder te gaan met je onderzoek als je kan vermoeden dat het resultaat kan ingezet worden om miljoenen mensen te vermoorden? Of ook, mag je als fabrieksdirecteur samenwerken met de nazi’s? De acties van de fabriek zijn in Noorwegen trouwens nog jarenlang het onderwerp geweest van controverse.

    the_heavy_water_war_2015_tv-series_pic01.jpgthe_heavy_water_war_2015_tv-series_pic02.jpgthe_heavy_water_war_2015_tv-series_pic03.jpg

    Het zijn belangrijke ethische en morele vragen waarmee de hoofdpersonages worstelen. Wat deze serie ook zo sterk maakt, is dat alle acties worden belicht vanuit verschillende standpunten. Zowel de Duitse kant als de kant van de geallieerden komt aan bod, maar we volgen ook de kant van de saboteurs en die van de directie van de fabriek. De standpunten wisselen voortdurend en dat geeft de serie extra vaart.

    Achter de camera staat de ervaren Noorse (televisie-)regisseur Per-Olav Sørensen die de regietouwtjes stevig in handen houdt. Het tempo van de serie verslapt nergens en actie- en dialoogscènes worden keurig afgewisseld. Ook de cast – een mix van Duitse, Noorse, Deense en Britse acteurs – kwijt zich uitstekend van hun taak en tilt de reeks naar een nog hoger niveau.

    Tot slot, heerlijk om te horen hoe de Duitsers ook effectief Duits spreken en de Noren Noors in plaats van Engels met Duitse en Noorse accenten. Daarnaast komen ook de prachtige Noorse landschappen veelvuldig in beeld. De Noorse regio Telemark hoopt alvast extra toeristen aan te trekken door het succes van de serie. Scandinaven kunnen uitstekende televisie maken, laat daar geen twijfel over bestaan. Met "The Heavy Water War", een reeks over een vergeten onderwerp uit de Tweede Wereldoorlog, voegen ze opnieuw een parel toe aan het nu al indrukwekkende lijstje series uit het hoge noorden. Een must see.

    De Blu-ray met daarop alle zes aflevering van 45 minuten ligt inmiddels in de winkel. Helaas daarop geen extra's. Binnenkort zit er tevens een Amerikaanse verfilming aan te komen van het boek van Jo Nesbø. The Snowman (201?) zal geregisseerd worden door de Zweedse regisseur Tomas Alfredson, die we nog kennen van Tinker Tailor Soldier Spy (2011).

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 18 mei 2015

     

    *** The Heavy Water War trailer ***

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2011

    Pin it!

    Het is bijna voorbij, maar ik heb van 2011 genoten, ook al waren er niet meteen véél hoogvliegers. Toch een filmjaar met heel wat verrassingen, en naar goede oude traditie komen de beste films op het einde van de rit. Vorig jaar waren er zo 3 films die aan mijn lijstje ontbraken, maar op dit ogenblik had ik ze dus nog niet gezien. En dit jaar is het niet anders. Nope, ik heb niet ALLE films uit 2011 gezien, maar toch wel een behoorlijk aantal, en voldoende veel om een top 10 lijstje met De Beste en Zwakste Films van 2011 samen te stellen.

    Films die net uit mijn top 10 van beste films vielen zijn Carnage (2011) van Roman Polanski, Rise of the Planet of the Apes (2011) van Rupert Wyatt, La Piel Que Habito (2011) van Pedro Almodovar, Rundskop (2011) van Michael R. Roskam en The Help (2011) van Tate Taylor. Onderaan de ladder heb ik getwijfeld om The Hangover part II (2011) een plaats te geven in de 'Hall of Shame', maar er waren andere kandidaten die zelfs nog zwakker deden. Ook I Am Number Four (2011) heeft net de dans ontsnapt, ook al stonk deze prent van mijlenver, en Jack and Jill (2011) vond ik zelfs de vermelding in een top-lijstje niet waard. Maar uiteraard zullen er nog wel films zijn die ik uit het oog heb verloren, maar dat zal ik wel lezen in de commentaren.

    The Best Movies of 2011

    10. Fast Five (2011) Justin Lin

    Ik had niet veel verwacht van nog een nieuwe Fast & Furious film. Wie wel trouwens? Maar dan kwamen ze met deze testosteron-rollercoaster, die volledig immuun is tegen alle wetten der fysica en zichzelf tevreden stelt met snelle car-races, mooie vrouwen en spierbundels. Het is misschien niet de beste film van het jaar, laat staan dat het verhaal de moeite is om na te vertellen, maar wat was dat voor een plezierrit. Fast Five is meteen ook de beste F&F film uit de reeks, en zo zie je dat de zoveelste sequel van een film niet noodzakelijk als verwerpelijk moet beschouwd worden.

    Fast Five

    9. Hugo (2011) Martin Scorsese

    Hugo was een aangename verrassing en dan nog wel voor het eerste 3D project van Scorsese. In ieder geval mocht deze knappe familiefilm niet ontbreken aan deze lijst. Het is 3D-cinema zoals ik het graag zie, en reikt met kop en schouders boven frivoliteiten als Avatar (2009). Hugo is de film die je kan aanraden aan iemand die wil kennis maken met de techniek, en hopelijk zullen ze er nu mee ophouden. Ook Ben Kingsley komt terug op de voorgrond met een geweldige prestatie, maar de show wordt hier toch wel gestolen door de regisseur.

    hugo

    8. The Artist (2011) Michel Hazanavicius

    Film-experimenten leveren ook zelden geslaagde films op, maar The Artist is hier wel een uitzondering op. Het is een feilloze recreatie van een stille film met een geweldige Jean Dujardin en Bérénice Bejo in de hoofdrol. Zonder enige twijfel de meest originele prent van 2011 die zeker wel een impact zal hebben op de komende Oscar-uitreiking in 2012. Ultiem vermaak uit de jaren stillekes.

    The Artist

    7. Tinker Tailor Soldier Spy (2011) Tomas Alfredson

    Ik had noch het boek gelezen of de tv-serie gezien, en werd dus voor de eerste keer blootgesteld aan de geneugten van een echte misdaad intrige met een ingenieus labyrint-plot. Het verhaal van Tinker Tailor Soldier Spy (2011) speelt zich af in het Londen van de jaren 70, in een verscholen draaikolk van spanningen tussen het kapitalistische Westen en de communistische Sovjet-Unie. Complotten worden gevormd, informatie doorgespeeld en gestolen, mensen worden verraden en nu en dan vallen er zelfs slachtoffers. En in een spionage-thriller van 127 minuten waar de dialogen, en niet de actie, de plot uitbouwen zijn talentvolle acteurs van cruciaal belang. En dit is hier zeker het geval. De acteurs weten dat ze de film niet mogen verzuipen in ellenlange expositie, maar verwennen de toeschouwer met geraffineerde vertolkingen. Je krijgt zelfs kippenvel wanneer Gary Oldman op een gegeven moment een monoloog opvoert.

    Tinker Tailor Soldier Spy

    6. Warrior (2011) Gavin O'Connor

    Ik heb het normaal niet zo voor vecht-films, maar deze Warrior heeft me al evenveel kunnen bekoren als The Fighter, en dat allemaal door het scenario die zich niet tevreden stelt met karikaturen, en acteurs die de ziel uit hun lijf spelen. De plotpunten zijn herkenbaar en je weet snel naar waar deze prent naar toe wil, en toch blijf je op het puntje van je stoel. Ik kan me op dit moment geen betere MMA film voor de geest halen.

    Warrior

    5. Midnight in Paris (2011) Woody Allen

    Dit jaar zijn er geen Pixar films in mijn Top 10, maar wel een romcom. Midnight in Paris was één van de meest verfrissende komedies van 2011. Net zoals Polanski of Scorsese, is ook Woody Allen nog helemaal niet uitverteld. Maar ook Owen Wilson laat hier één van zijn meest interessante vertolkingen zien. De kracht van Midnight in Paris is de manier hoe het de spot kan drijven met de teleurstellingen van de mens, met zijn ongebreidelde verlangen naar betere tijden. Hartverwarmende en buitengewoon verrassende prent.

    Midnight in Paris

    4. Mission: Impossible – Ghost Protocol (2011) Brad Bird

    De perfecte actieprent van 2011 is Mission: Impossible – Ghost Protocol, van de Pixar-regisseur Brad Bird, tevens zijn eerste live-action film. De film heeft misschien iets minder charisma als de opkomende nieuwe Dark Knight film, maar het brengt al evenveel vuurwerk, stunts en heroïsme om van te rillen. Het verhaal is nog steeds 'impossible', maar net zoals Fast Five hebben de makers de franchise tot de essentie kunnen herleiden en deze tot de perfectie gebracht. Ook Tom Cruise bewijst nog maar eens dat hij nog steeds een geniaal acteur blijkt te zijn, die zijn personage nog steeds voldoende kan stofferen om er een intrigerend figuur van te maken. Zelfs al duurt deze film meer dan twee uur, de adrenaline blijft pompen in onze aderen vanaf de begincredits tot lang na de eindcredits.

    Mission: Impossible – Ghost Protocol

    3. Moneyball (2011) Bennett Miller

    Ook al had ik er meer van verwacht heeft Moneyball me kunnen bekoren met een uitstekende Brad Pitt in de hoofdrol, waarvoor hij waarschijnlijk zal beloond worden op de komende Oscar-uitreiking (Tenzij George Clooney de eer wegkaapt, gezien hij zowat de chouchou blijft van The Academy). En ook al ben je geen fan van baseball, mensen die fan zijn van een goed verhaal zullen hier met volle teugen van genieten. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, werd alles verrijkt met sterke vertolkingen en een slim verhaal van de hand van Steven Zaillian en Aaron Sorkin (The Social Network). Een sportfilm die in tegenstelling tot zijn soortgenoten, niet de prestatie, dan wel de strategie op het voorplan plaatst. Iets wat alles een stuk interessanter maakt. Sterke plot + relevante inhoud + fijne dialogen en karakters + knappe vertolkingen en strakke regie + hoge ontspanningswaarde + film die blijft hangen = mijn nummer één.

    moneyball

    2. The Girl with the Dragon Tattoo (2011) David Fincher

    Wie had ooit kunnen denken dat een Hollywood remake van een geslaagde, twee jaar oude, Zweedse prent, mij zo kon omver blazen. The Girl with the Dragon Tattoo is op vele vlakken een betere film dan het origineel. En de troef van deze prent is dat je het niet gaat beschouwen als remake, dan wel als een andere adaptatie van eenzelfde boek. David Fincher voelt zich in ieder geval kiplekker met het aangereikte materiaal. En desondanks de grauwe natuur van de film, ziet Zweden er heel elegant en rustgevend uit. Maar het is een rust die ons ook wel onwennig maakt. Achter het mooie plaatje schuilt een wereld van verderf en terreur. En toch is het niet Fincher’s beste film, maar dat heeft dan weer te maken met het respect die hij had voor het bronmateriaal en hij er geen persoonlijke film wou van maken. Het is een keuze die je als regisseur moet maken, en deze is zeker wel een verdienstelijke. Maar misschien nog belangrijker dan de regisseur, zijn de acteurs die stuk voor stuk krachtige vertolkingen neerzetten. Een brutale en hard prent, die een tijdlang zal blijven nazinderen.

    the girl with the dragon tattoo

    1. Drive (2011) Nicolas Winding Refn

    Ook al heeft de schrijver James Sallis voor zijn Drive wel heel veel inspiratie gezocht bij Thief (1981) van Michael Mann, blijft het een schitterende prent, en dit dankzij de ingetogen en efficiënte filmstijl van regisseur Nicolas Winding Refn, en de ontroerende vertolkingen van Carey Mulligan en de nieuwe James Dean, Ryan Gosling. De intelligente actiefilms zijn schaars, en Drive slaagt er wonderwel in op de adrenaline-opstootjes te doseren met levenskwesties over het lot en boetedoening. Arthouse of mainstream thriller? Deze prent kan je gewoon niet in een hokje duwen. In ieder geval is dit voor mij dé beste en meest verrassende film van het jaar.

     drive

    The Worst Movies of 2011

    10. Green Lantern (2011) Martin Campbell

    Het grootste struikelblok bij Green Lantern was misschien wel het bronmateriaal. Het basisconcept van de strip is eigenlijk wel wat LAME: Elke Green Lantern beschikt over een zogenaamde Power Ring, waarmee ze met hun verbeeldingskracht wapens, voorwerpen of structuren kunnen materialiseren. Deze ringen zijn gemaakt met zeer geavanceerde buitenaardse technologie. Een ring moet dan ook om de 24 uur worden bijgeladen (wtf?!) met behulp van een lantaarnvormig apparaat (whaaa??). Misschien hadden de makers toch iets dieper moeten graven in de verschillende Green Lantern comics, en er het beste uit gedestilleerd. Want wat nu voor ligt overtuigde mij niet. Ook al valt er op de vertolking van Reynolds niets op aan te merken, hebben we als toeschouwer geen voeling met hem.

    Green Lantern

    9. Sucker Punch (2011) Zack Snyder

    Visueel verbluffend en de trailer was veelbelovend, maar wat voor een zootje was Sucker Punch. En begrijp me niet verkeerd, aan de film heeft heel wat talent gewerkt, maar net daarom verdient hij ook zijn plaats in deze list of shame. Dit rot scenario was een flauw excuus om een lange videoclip te draaien met een verzameling van fetish-scènes. Ook Kill Bill heeft zich laten gaan in een visuele manga-stijl; maar die film had tenminste nog een verhaal, en personages die de moeite waren om te volgen. En wat nog erger is, met al de aanwezige erotische spanning in deze prent is dit één van de saaiste films van 2011. Onvergefelijk!

    Sucker Punch

    8. The Tree of Life (2011) Terrence Malick

    En de film die zelfs nog meer talent heeft achter de camera en nog dieper zinkt is The Tree of Life. Door sommigen geprezen als een geniale film, door nuchtere mensen beschouwd als een klucht. Als fan van Terrence Malick vond ik dit misschien één van mijn grootste teleurstellingen van 2011. Het had er alle schijn van dat de regisseur, net zoals bij Sucker Punch, een film wou maken waar hij zin in had zonder stil te staan bij zijn publiek...laat staan zijn eigen acteurs die nauwelijks wisten wat ze op de set deden (cf. reactie van Sean Penn). Het lijkt bij momenten wel op een studentenfilm die zichzelf heeft vast gereden tijdens een spirituele trip. Maakt mij niet veel uit dat de film de Gouden Palm op Cannes heeft gewonnen. Hun vorige winner, Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010), was nu ook niet meteen de beste film van 2010. Dit hebben gezegd verdient de cameraman een Oscar voor beste fotografie.

    The Tree of Life

    7. Cowboys & Aliens (2011) Jon Favreau

    Cowboys & Aliens is gewoon niet goed. Het verhaal – die door maar liefst 8 scenaristen (!) werd neergepend hangt met haken en ogen aan elkaar, staat bol van de clichés (cf. Ford die een mes geeft aan een jongen en die dit mes dan gebruikt om een alien mee te "prikken", de scène waarin een barman voor schut wordt gezet door een foute cowboy met triggerfinger,...) en is ronduit bespottelijk (cf. de aliens zoeken naar goud - maar nemen nog even de tijd om mensen te kidnappen, … whatever). De acteurs (Ford, Wilde, Craig) zijn compleet verkeerd gecast en lopen er ook in rond als kartonnen borden, zonder echt te weten van welk hout pijlen te maken. En de enige pijlen in deze science-fiction western komen van een bende Indianen - Cowboys and aliens AND Indians dus - die halverwege het verhaal op vrij nutteloze wijze hun intrede maken. In de film zegt Craig op een gegeven moment "They came here for the Gold", waarop Ford antwoordt "Gold? That’s ridiculous. What are they gonna do with it? Spend it? " Een sentiment die waarschijnlijk gedeeld wordt door de gemiddelde bioscoopbezoeker.

    Cowboys & Aliens

    6.World Invasion: Battle Los Angeles (2011) Jonathan Liebesman

    Spijtig voor de uren die het speciale effecten team heeft gesleten aan World Invasion: Battle Los Angeles, maar het is een kandidaat voor de Razzie Awards van volgend jaar. De film is één groot cliché: over de efficiënte Amerikaanse oorlogsmachine, de militaire helden die alles in het werk stellen om de bevolking te beschermen en de moordlustige aliens die alles met de grond gelijk willen maken en de wereld koloniseren. Koloniseren? Wat? Blijkbaar zijn ze uit op onze water reserves. Hoe weten we dat? Wel, CNN staat in voor de invulling van het verhaal, en het toedekken van de hiaten. En CNN was voor mij de 'enige echte held' in het verhaal, want zij slagen erin om desondanks de verschroeide en platgebombardeerde aardbol toch nog een mooie uitzending te maken met journalisten ter plaatse en statistieken over het waterpeil die blijkbaar zou gedaald zijn.

    World Invasion: Battle Los Angeles

    5. Conan the Barbarian (2011) Marcus Nispel

    Indien jullie gek zijn van goedkope 3D effecten, halfgare dialogen, levenloze karakters en hersenloos stoot- en hakwerk, is deze Conan the Barbarian voor u bestemd. Nispel vangt niets nieuws aan met het gegeven en lijkt weinig interesse te hebben om zijn acteurs beter te coachen. Alle vertolkingen in de film zijn beschamend zwak en is de chemistry vrijwel onbestaand tussen Jason Momoa en Rachel Nichols. En dat zijn van die zaken, zelfs in een barbarenfilm, die een film om zeep kunnen helpen. Maar deze versie laat ons onberoerd. We voelen weinig voor Conan en de moord op de ouders heeft zo goed als geen impact. Kon ook niet anders als je weet dat ze achter de camera meer geïnteresseerd waren in de visuele effecten en de 3D-shots. Maar het probleem van de film ligt hem uiteindelijk niet in de 3D, dan wel is het zwak script en de ongeïnspireerde regie.

    Conan the Barbarian

    4. PotC: On Strangers Tides (2011) Rob Marshall

    De meest irrelevante en zinloze sequelfilm van het jaar is Pirates of the Caribbean: On Strangers Tides . Het is ook compleet onduidelijk wat de relatie uiteindelijk is tussen Johnny Depp en Penélope Cruz. Soms hebben ze een haat-relatie, soms blijken ze elkaar niet te kunnen missen, soms wantrouwen ze elkaar, soms is er gewoon liefde, soms lijken ze elkaar nauwelijks te kennen. Zou dit geen gevolg zijn van het versnipperde script, die door een 4tal scenaristen met lijm en plakband aan mekaar is geplakt? Maar regisseur Rob Marshall kan je uiteindelijk niets verwijten. Hij heeft gedaan wat iedere filmkenner al maanden van tevoren had kunnen voorspellen: slapstick humor brengen met idiote choreografieën en cartoony actie-sequenties - geheel in de lijn van zijn vorige films. Deze PotC 4 kan enkel gesmaakt worden door kijkers die niet veeleisend zijn; zoals pubers.

    Pirates of the Caribbean: On Strangers Tides

    3. The Smurfs (2011) Raja Gosnell

    Het was meteen duidelijk dat The Smurfs (2011) niet aan mij besteed was. Ik had immers de puberjaren met succes volbracht en de makers van deze prent hadden niet meteen de interesse om een film te maken voor +16 jarigen. Maar dat zal Hollywood een zorg wezen, want zij mikken immers op deze impulsieve Teletubbie-consumenten. Toch is het een vrij smaakloze prent met enkel Hank Azaria die nu en dan een glimlach kan opwekken. Een recyclage van Alvin and the Chipmunks (2007), zonder enige toegevoegde waarde. Het pathetische is dat er nu ook nog een sequel in de maak is.

     The Smurfs

    2. Season of the Witch (2011) Dominic Sena

    Jullie dachten toch niet dat Nicolas Cage kon ontsnappen aan de lijst? Zijn meest opmerkelijke bijdrage is toch wel Season of the Witch. Er zitten (los van Ron Perlman en Christopher Lee) meer overtuigende vertolkingen in De Leeuw van Vlaanderen (1985) dan in deze gehele film. Maar ook al is het acteerwerk vaak om van te schaterlachen, die cgi in deze prent was gewoon ronduit lachwekkend. Mocht je niet beter weten zou je denken dat je naar een Uwe Boll film aan het kijken bent. Season of the Witch kwam uit in het prille begin van 2011, maar toen wist ik al dat deze film stand zou houden in mijn Top 10.

    Season of the Witch

    1. New Year's Eve (2011) Garry Marshall

    En ik dacht dat Jan Verheyen de ultieme rotzooi feelgood-romcom-emsemble-film had gemaakt met zijn Zot van A. (2010), maar New Year’s Eve van Garry Marshall stinkt nog een stukje erger en spant hiermee de kroon van meest verderfelijke schijtfilm van 2011. Welk kieken bij New Line vond het een goed idee om een scenario van Katherine Fugate te gaan verfilmen? Was haar Valentine’s Day (2010) al niet voldoende qua afgang?! Straks bederft ze ook nog eens Halloween voor ons!

    New Year's Eve

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Tinker Tailor Soldier Spy (2011) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Gisteren ging de 38ste editie van het FilmFestival van Gent van start met de bloedstollende voltreffer Tinker Tailor Soldier Spy (2011) van de Zweedse cineast Tomas Alfredson (Let the Right One In), die hier zijn eerste Engelstalige langspeelfilm regisseert. De thriller is gebaseerd op de roman uit 1974 van de Brit John le Carré, die ook al het verhaal schreef van The Tailor of Panama (2001) en The Constant Gardener (2005), waarvoor hij een Oscar-nominatie kreeg. Jawel, deze nieuwe prent is zeker ook wel een Oscar-kandidaat.

    tinker tailor soldier spy,tomas alfredson,let the right one in,john le carré,the tailor of panama,the constant gardener,gary oldman,john hurt,mark strong,benedict cumberbatch,tom hardy,toby jones,david dencik,ciaran hinds,colin firth,kathy burke,hoyte van hoytema,alberto iglesias,ian fleming,moneyball

    Korte inhoud: In de sombere dagen van de Koude Oorlog geniet de spionage veteraan George Smiley (Gary Oldman) van de Britse geheime dienst van zijn pensioen. Wanneer blijkt dat een oud-collega van Smiley een Russische spion is, wordt hij teruggeroepen door MI6 en gevraagd de spion op te sporen.

    Ik had noch het boek gelezen of de tv-serie gezien, en werd dus voor de eerste keer blootgesteld aan de geneugten van een echte misdaad intrige met een ingenieus labyrint-plot. Het verhaal speelt zich af in het Londen van de jaren 70, in een verscholen draaikolk van spanningen tussen het kapitalistische Westen en de communistische Sovjet-Unie. Een spanningsveld die nog moet bekoelen na de Cuba Crisis in 1962, maar nog steeds zijn onderhuidse uitspattingen kent in gouvernementele organisaties en geheime diensten. Complotten worden gevormd, informatie doorgespeeld en gestolen, mensen worden verraden en nu en dan vallen er zelfs slachtoffers. En wanneer de Britse geheime dienst, onder leiding van 'Control' (John Hurt), hoogte krijgt van een mogelijke dubbelspion in hun organisatie, die informatie zou doorspelen aan Moskou, is het kot te klein en moeten er maatregelen worden genomen.

    Een beetje overhaast stuurt hij agent Jim Prideaux (Mark Strong) op missie om een Hongaarse generaal te laten overlopen die blijkbaar meer weet over de zaak. Zijn rechterhand Smiley (Gary Oldman) wordt echter niet ingelicht. Maar alles loopt fout wanneer Prideaux gevangen wordt genomen en men niet zeker weet tot waar de invloed van de dubbelspion zich uitstrekt. Met het overlijden van Control een paar maand later wordt Smiley gedwongen met pensioen gestuurd. Maar het duurt niet lang alvorens Smiley wordt opgeroepen om een tip op te volgen van agent Ricki Tarr (Tom Hardy) en uit te zoeken waar Control mee bezig was. Voor deze missie krijgt hij een jongere assistent onder zijn hoede, genaamd Peter Guillam (Benedict Cumberbatch). Snel worden er 5 hoofdverdachten aangeduid als mogelijke mol van de Britse Geheime Dienst. Deze 5 hebben allemaal een codenaam gekregen afkomstig uit een kinderrijmpje: te beginnen bij Control’s opvolger Percy Allenine (Toby Jones) alias "Tinker", en gevolgd door zijn afdelingshoofden; Bill Haydon (Colin Firth) alias "Tailor", Roy Bland (Cíaran Hinds ) alias "Soldier", Toby Esterhase (David Dencik) alias "Poorman" en "Beggarman" is Smiley zelf. Wie van deze vijf is de dubbelspion?

    Tinker Tailor Soldier Spy,Tomas Alfredson,Let the Right One In,John le Carré,The Tailor of Panama,the constant gardener,Gary Oldman,john hurt,Mark Strong,Benedict Cumberbatch,Tom Hardy,Toby Jones,David Dencik,ciaran hinds,Colin Firth,Kathy Burke,Hoyte Van Hoytema,Alberto Iglesias,ian fleming,moneyballTinker Tailor Soldier Spy,Tomas Alfredson,Let the Right One In,John le Carré,The Tailor of Panama,the constant gardener,Gary Oldman,john hurt,Mark Strong,Benedict Cumberbatch,Tom Hardy,Toby Jones,David Dencik,ciaran hinds,Colin Firth,Kathy Burke,Hoyte Van Hoytema,Alberto Iglesias,ian fleming,moneyballTinker Tailor Soldier Spy,Tomas Alfredson,Let the Right One In,John le Carré,The Tailor of Panama,the constant gardener,Gary Oldman,john hurt,Mark Strong,Benedict Cumberbatch,Tom Hardy,Toby Jones,David Dencik,ciaran hinds,Colin Firth,Kathy Burke,Hoyte Van Hoytema,Alberto Iglesias,ian fleming,moneyballTinker Tailor Soldier Spy,Tomas Alfredson,Let the Right One In,John le Carré,The Tailor of Panama,the constant gardener,Gary Oldman,john hurt,Mark Strong,Benedict Cumberbatch,Tom Hardy,Toby Jones,David Dencik,ciaran hinds,Colin Firth,Kathy Burke,Hoyte Van Hoytema,Alberto Iglesias,ian fleming,moneyballTinker Tailor Soldier Spy,Tomas Alfredson,Let the Right One In,John le Carré,The Tailor of Panama,the constant gardener,Gary Oldman,john hurt,Mark Strong,Benedict Cumberbatch,Tom Hardy,Toby Jones,David Dencik,ciaran hinds,Colin Firth,Kathy Burke,Hoyte Van Hoytema,Alberto Iglesias,ian fleming,moneyball
    Tinker Tailor Soldier Spy,Tomas Alfredson,Let the Right One In,John le Carré,The Tailor of Panama,the constant gardener,Gary Oldman,john hurt,Mark Strong,Benedict Cumberbatch,Tom Hardy,Toby Jones,David Dencik,ciaran hinds,Colin Firth,Kathy Burke,Hoyte Van Hoytema,Alberto Iglesias,ian fleming,moneyball

    De auteur van deze film heet trouwens David Cornwell en "Le Carré" was zijn codenaam wanneer hij nog actief was in de Geheime dienst. Hij spreekt dus uit ervaring. De man is ondertussen al 80 jaar, en heeft misschien de opportuniteit gemist om net zoals Ian Fleming een aantal James Bond verhalen uit te werken. Maar het zou misschien wel een compleet ander soort Bond zijn. De gespierde charmeur zou misschien wel ingeruild worden voor een grijze muis met bril, een beetje zoals het hoofdpersonage in Tinker Tailor Soldier Spy. In zijn verhaal is er ook geen sprake van megalomane schurken op exotische locaties, maar heeft alles een meer bureaucratische vertaling. Het grootste verschil is dat Fleming de klemtoon legt op actie, terwijl Cornwell de voorkeur geeft aan het narratieve en de dialogen. Maar heel wat zaken komen ook terug, zoals de codenaampjes. Hier hebben we te maken met 'Control', terwijl Fleming het had over een zekere ‘M’.

    En in een spionage-thriller van 127 minuten waar de dialogen, en niet de actie, de plot uitbouwen zijn talentvolle acteurs van cruciaal belang. En dit is hier zeker het geval. De acteurs weten dat ze de film niet mogen verzuipen in ellenlange expositie, maar verwennen de toeschouwer met geraffineerde vertolkingen. Je krijgt zelfs kippenvel wanneer Gary Oldman op een gegeven moment een monoloog opvoert. Oldman heeft zich die rol volledig toegeëigend. Maar ook Tom Hardy blijft ons opnieuw verrassen met een uitstekende vertolking. Maar in deze mannenwereld duiken ook een paar vrouwen op die niet onopgemerkt de revue passeren, en dan met name Kathy Burke als een gepensioneerde SIS (MI6 / The Circus) medewerker. Zelf vond ik haar vertolking ver onder het niveau van de andere acteurs liggen, en dit is misschien één van de weinige minpuntjes aan deze prent. Burke mist ook wat geloofwaardigheid, iets wat je bij de andere acteurs nooit ervaart.

    Tinker Tailor Soldier Spy,Tomas Alfredson,Let the Right One In,John le Carré,The Tailor of Panama,the constant gardener,Gary Oldman,john hurt,Mark Strong,Benedict Cumberbatch,Tom Hardy,Toby Jones,David Dencik,ciaran hinds,Colin Firth,Kathy Burke,Hoyte Van Hoytema,Alberto Iglesias,ian fleming,moneyballTinker Tailor Soldier Spy,Tomas Alfredson,Let the Right One In,John le Carré,The Tailor of Panama,the constant gardener,Gary Oldman,john hurt,Mark Strong,Benedict Cumberbatch,Tom Hardy,Toby Jones,David Dencik,ciaran hinds,Colin Firth,Kathy Burke,Hoyte Van Hoytema,Alberto Iglesias,ian fleming,moneyballTinker Tailor Soldier Spy,Tomas Alfredson,Let the Right One In,John le Carré,The Tailor of Panama,the constant gardener,Gary Oldman,john hurt,Mark Strong,Benedict Cumberbatch,Tom Hardy,Toby Jones,David Dencik,ciaran hinds,Colin Firth,Kathy Burke,Hoyte Van Hoytema,Alberto Iglesias,ian fleming,moneyball

    Het paranoïde sfeertje in de film wordt bijzonder wel in beeld gebracht door de Zwitser Hoyte Van Hoytema (Let the Tight One In, The Fighter), die in samenspraak met de production design de tijdsgeest perfect weet te schilderen met veel grijs en bruin-tinten in een korrelig, bleek en melancholiek geheel. De set decorateur heeft er tevens voor gezorgd dat de acteurs heel veel props hadden uit die tijd waarmee ze konden spelen tijdens hun dialogen. En het werk! Het oog voor detail zorgt ervoor dat onze aandacht wordt vastgehouden, en de muziekscore van Alberto Iglesias (die vaak samenwerkt met Pedro Almodóvar) help daarbij. Toch ben ik ervan overtuigd dat ik de film zelfs nog beter zal vinden na een tweede visie, gezien je niet alle informatie in een eerste zit kan opvangen en de film ook zal groeien naarmate je meer vertrouwd zal raken met de personages en de gebeurtenissen.

    Tinker Tailor Solder Spy is zeker een aanrader voor een volwassen publiek. Het is een film die in ieder geval zijn stempel zal zitten op komende filmfestivals, en in het bijzonder de Oscars, waar Brad Pitt meteen een belangrijke mededinger voor de Oscar van Beste Acteur zal krijgen. Ik moet Moneyball (2011) nog zien, maar deze film heeft de lat wel erg hoog gelegd. Reden genoeg om naar deze film te gaan. Ik ga ondertussen uitkijken naar de verfilming van de opvolger die le Carré schreef, The Honourable School Boy.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 12 oktober 2011

     

    *** Tinker Tailor Solder Spy trailer ***

  • Let the Right One In wordt Let Me In

    Pin it!

    Nederlanders kunnen evenmin de humor vatten van een Vlaamse film (cf. Loft) als dat Amerikanen ondertitels kunnen lezen bij een Zweedse film. Twee jaar geleden kwam de ijzingwekkende horror Let the Right One In (2008) uit van de Zweedse regisseur Tomas Alfredson, gebaseerd op de roman van John Ajvide Lindqvist. De film tientallen keren genomineerd en won meer dan 30 awards. Vreemd genoeg zal de remake van deze film binnenkort in de bioscoop komen.

    let_me_in_01.jpglet_the_right_one_in_01.jpg

    Cloverfield regisseur Matt Reeves is ondertussen dringend opzoek naar een sterk scenario om aan iedereen te bewijzen dat hij hij geen one-hit-wonder is. En terwijl iedereen zit te wachten op de Cloverfield sequel (2011) nam hij de beslissing om op veilig te spelen met een remake film, en dan neg wel een remake van een film die nog geen 2 jaar oud is en reeds een enorme reputatie heeft opgebouwd. Reeves beloofde op Comic Con dat Let Me In (2010) zal bewijzen een meerwaarde zal zijn op het origineel. Kijk es aan. Ik heb het origineel gezien, dus sta ik niet echt te springen voor een Engelstalige interpretatie van hetzelfde verhaal. Maar voor diegene die de Zweedse film niet kennen…ga het orgineel dan toch maar zien in plaats van deze remake!

    Korte inhoud: Owen (Kodi Smit-McPhee) is een 12-jarige jongen uit New Mexico die op school gepest wordt. Hij raakt bevriend met zijn buurmeisje Abby (Chloe Moretz), die pas in de stad is komen wonen. Vanaf dat moment vinden er verschillende 'vreemde' gebeurtenissen plaats en komt Owen langzaam maar zeker achter het verschrikkelijke geheim van zijn buurmeisje...

    De twee kindsterretjes in de film hebben al van zich laten horen. De jongen Kodi Smit was eerder te zien in The Road (2009) met Viggo Mortensen en Chloe Moretz kennen we uiteraard van haar rol als Hit-Girl uit de schitterende Kick-Ass (2010) en binnenkort in de sequel Kick-Ass 2: Balls to the Wall (2012).

    *** Let Me In trailer ***