De FilmBlog

Na het zien van de smaakmakende trailers en promo clips voor Mission: Impossible – Ghost Protocol (2011) waagde ik het erop om nog eens een hersenloze (?) popcornprent te gaan bekijken. Dit met een open geest en positieve ingesteldheid, zonder vooroordelen.

Tot mijn verbazing werd het een zéér geslaagde ervaring. Meer zelfs, de film overtrof alle verwachtingen. Ik wist dat cineast Brad Bird tot op heden garant stond voor kwaliteit, hij stond immers aan het roer van het bejubelde Ratatouille (2007) en het al even indrukwekkende The Incredibles (2004), beiden topanimatiefilms uit de Pixar stal.

Korte inhoud: Wanneer door terroristische aanslag het Kremlin met de grond gelijk wordt gemaakt, activeert de Verenigde Staten "Ghost Protocol" en ontmanteld het volledige Mission: Impossible team. Ethan Hunt (Tom Cruise) en zijn collega’s zijn verantwoordelijk gesteld voor de aanval, maar worden toegestaan te ontsnappen als deel van het plan om hen de gelegenheid te geven om buiten hun bureau op te treden. Hunt wordt gewaarschuwd dat indien een lid van zijn team gevangen wordt genomen, zij zullen beschuldigd worden zoals terroristen die een nucleaire aanval plannen. Hij wordt gedwongen om met FBI agent Brandt (Jeremy Renner) te werken, die veel meer over Hunt’s verleden weet dan Hunt zelf.

Net daarom baarde het me zorgen dat Bird, - die absoluut geen ervaring kent buiten het animatiegenre - werd aangesteld om het alweer vierde deel in de Mission: Impossible franchise te gaan regisseren. Een gewaagde gok van Paramount Studios, maar wel de juiste beslissing achteraf bekeken. Bird kan verbazend genoeg dezelfde kwaliteiten die hij realiseerde bij animatie, overbrengen naar een live-action film. Humor, actie, sensatie en een boeiend verhaal worden mooi tot een stevig en vooral stijlvol geheel verweven. De grootste verdienste van Bird is dat hij het project kan laten balanceren tussen het ridicule en het spectaculaire. Vele actiescènes zijn redelijk absurd, maar werken toch feilloos. De cineast legt de lat op alle vlakken tevens nog hoger dan bij de vorige 3 delen. Er is nog meer actie en spektakel zonder al te veel over-the-top te gaan. Ook opteert hij meer dan bij de vorige drie films voor een dosis humor, slim verspreid over de ruim 2 uur durende attractie. Dit maakt de film nog een stuk meer ontspannend, en brengt een zekere luchtigheid aan de intense kijkervaring.

Ook de cast doet het uitmuntend. Het door Tom Cruise geleidde IMF team is perfect op elkaar afgestemd, dit ten verdienste van de acteurs die vol passie te werk gaan. Cruise is helemaal terug in vorm als agent Ethan Hunt. Hij speelt zoals vanouds vol vertrouwen en is energiek als nooit te voren, alsof hij terug een jonge twintiger is. Er zit evenveel vuur in als bij Top Gun of The Color of Money. Bovendien heeft Cruise de beste fysiek van zijn leven en doet hij naar goede gewoonte bijna alle stunts gewoon zelf. Hij is niet te onderschatten: Er schuilt veel meer achter de zogenaamd gekke dwerg uit de Scientology sekte. Hij is een steengoed acteur met genoeg charisma om monsterproducties als deze te dragen.

Hij wordt hierbij wel bijgestaan door - hoofdzakelijk - nieuwkomer Jeremy Renner. Deze is uitstekend als agent Brandt. Hij speelt zowat het equivalent van Ethan Hunt in de film en zorgt mee voor de nodige panache. De minder bekende Paula Patton als agent Jane Carter is in mijn ogen de meest sexy femme fatale van het laatste decennium (naast een absurd hoge sexappeal kan ze ook zeer goed acteren) en Simon Pegg is zeer amusant (zonder geforceerd over te komen) als de knullige hacker van het team.

De chemie tussen het viertal en hun samenspel tegen terroristenleider Hendrickx (een uitstekende Michael Nyqvist) is een enorme troef, die de soms zwakke schakels (al zijn het er niet bijster veel) uit het plot weten te verdoezelen. Iedereen voelt zich in zijn nopjes en alle scènes voelen natuurlijk aan. Brad Bird heeft duidelijk een sterke indruk nagelaten tijdens de productie. De in-your-face product placement van Apple en BMW stoort door het hoge niveau daarom niet en de soms ongeloofwaardige absurditeiten worden met een lach onthaald. Dit is één brok pure fun en adrenaline.

Mission: Impossible 4 - Ghost Protol is niet alleen een geslaagde opvolger van J.J. Abrahams fraaie derde deel, het is simpelweg de beste in de hele franchise. M:I 4 overstijgt warempel het eerste deel. IMF baas Tom Wilkinson is de evenknie van Anthony Hopkins, Tom Cruise zet een nòg sterkere Ethan Hunt neer en de actie is nog velen malen spectaculairder dan in de vorige hoofdstukken. De CGI wordt slim en niet overdadig gebruikt, de actiescènes zijn zeer duidelijk en gedetailleerd (geen shaky cam!). Brad Bird geeft de concurrentie het nakijken: Eat this Michael Bay!

De verhaallijn – ookal is ze niet schokkend origineel – weet te boeien, en er zijn genoeg leuke plotwendingen om gefixeerd te blijven. De kracht van deze film blijft dus de fenomenale actie op verschillende prachtige locaties. Er werd onder andere gefilmd in Dubai, Moskou en Mumbai. Kroon op het werk is de volledig in IMAX geschoten actiesequentie op de Burj Khalifa. Dit is zeer de moeite waard: een beklijvend stukje cinema toont zich, want je zit – net als de rest van de film – op het puntje van je stoel wanneer je Tom Cruise dit hoogste gebouw ter wereld ziet beklimmen. De beeldkwaliteit overtreft zelfs The Dark Knight (2008), ook al een staaltje van wat de IMAX technologie in zijn mars heeft.

Deze M:I 4 geeft echt waar voor je geld. Het is samen met Rise of the Planet of the Apes (2011) de meest entertainende blockbuster van het jaar: Een commerciële superproductie die uitzonderlijk volledig het bekijken waard is. Creativiteit, stijl en inventiviteit wordt erg hoog in het vaandel gedragen. Allemaal de verdienste van Brad Bird. Wat Christopher Nolan voor Batman betekende, hoe Nicolas Winding Refn met Drive (2011) een simpel verhaal tot kunst kon verheven, zo laat Brad Bird nu Mission: Impossible compleet herleven.

Er zijn na de lovende reacties wereldwijd trouwens plannen om een opkomend 5de deel in een stroomversnelling te stuwen. Al ben ik tegen luie cash-grabs op gemaakte successen, toch mag er voor mijn part nog een nieuw deel komen. Dit dan wel geregisseerd door opnieuw een fris talent zoals bovenstaande. Jonge belofte Duncan Jones (Moon, Source Code) lijkt mij de ideale keuze. Mission: Impossible - Ghost Protocol is elke eurocent van je dure cinematicket waard. Verstand op nul, en genieten maar…

***Related Posts***
17/12/2011: Mission: Impossible extreme blu-ray trilogy
29/06/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol trailer
02/09/2010: Drie mooie kandidates voor M:I 4
09/08/2010: Cruise ondergaat loonsverlaging
26/03/2010: Pixar regisseur maakt M:I 4
01/05/2008: M:I 4 voor Tom Cruise
21/09/2006: Paramount wil Tom Cruise vervangen door Brad Pitt in M:I 4
31/03/2006: M:I 3 spuwt vuur

Hier is nog maar eens een Engelstalige remake van een anderstalige film die amper 4 jaar oud is. De Israëlische thriller Ha-Vov (2007) van Assaf Bernstein heeft in ieder geval niet veel stof doen opwaaien, ook al kreeg de film heel wat positieve reviews. Maar het intrigerende plot van Mossad-agenten op een geheime missie naar een Nazi-beul is uiteraard interessant materiaal voor een mainstream film. En dat is de bedoeling van The Debt (2010), in regie van John Madden (Shakespeare in Love).

Korte inhoud: 'The Debt' vertelt het verhaal van drie Mossad-agenten die tijdens de jaren zestig jacht maken op de nazi-oorlogsmisdadiger Doktor Bernhardt / Dieter Vogel. Met gevaar voor eigen leven sporen ze hem op in Oost-Berlijn, maar moeten hem dan nog zien te pakken. Tevens moeten ze hem, als dit al lukt, over de grens krijgen bovendien. Rachel Singer (Helen Mirren), een voormalig agente van de Israëlische geheime dienst de Mossad, was betrokken bij een missie naar de beruchte oorlogsmisdadiger ‘de chirurg van Birkenau'.

Het scenario voor de remake werd geschreven door Matthew Vaughn, de regisseur/scenarist van Kick-Ass (2010) en X-Men: First Class (2010). En het ziet er naar uit dat het een karaktergedreven thriller zal worden naar het voorbeeld van Munich (2005), met naast Helen Mirren ook Tom Wilkinson, Sam Worthington. De slechterik van dienst wordt vertolkt door Jesper Christensen.

Voor zover ik weet is de film niet gebaseerd op waar gebeurde feiten, maar dat er door de Mossad jacht werd gemaakt op losgelopen Nazi-beulen staat buiten kijf. Zo hebben ze in 1960 Adolf Eichmann op het spoor gekomen in Argentinië, ontvoerd en terecht gesteld in Israel. Hiervoor heeft Israel trouwens heel wat kritiek gekregen van Argentinië en de Verenigde Naties, omdat deze niet werden ingelicht van de raid, ook al kon niemand de misdaden van de man goed praten. Na de felle kritiek werd in ieder geval de missie naar Josef Mengele geschrapt. Deze Mengele werd jaren later terug gevonden, verdronken aan de kust van Brazilië ten gevolge van een hartstilstand of gewoon kopje onder geduwd door onbekenden. (misschien ook wel interessant voor een filmproject)

Het spijtige aan The Dept is dat het bijna voor de helft bestaat uit flashbacks, en dat is tevens de grootste kritiek op de film. De film vertelt het verhaal van de Rachel Singer (Helen Mirren), Stephan Gold (Tom Wilkinson), David Peretz (Ciaran Hinds) en duikt in de tijd en zien we veel jongere acteurs voor de rollen, respectievelijk Jessica Chastain, Marton Csokas en Sam Worthington. Bijgevolg laat de film ook zien wat de impact van de missie is geweest op het leven van deze agenten. De scènes in Oost-Berlijn werden opgenomen in Boedapest, terwijl de andere scènes op locatie werden gefilmd in Tel Aviv en Groot-Brittannie.

Het wordt niet alleen een psychologische thriller, maar is ook een drama en een liefdesverhaal. Het hoogtepunt in de film zijn de scènes in Oost-Berlijn die zich halverwege de jaren ’60 afspeelt. Maar als we de critici mogen geloven zou de film in zijn afwikkeling serieus ontgoochelen met een weinig geloofwaardig sluitstuk. Maar het zou in ieder geval een veel betere film zijn dan Killshot (2008), de vorige film van John Madden., met ijzersterk acteerwerk van de gehele cast. The Debt komt op 28 september 2011 in onze zalen.

The Green Hornet (2011) is een komische actieprent met gemaskerde fictieve misdaadbestrijders, Britt Reid en zijn sidekick Kato. De personages werden bedacht door Fran Striker voor een Amerikaans radioprogramma in de jaren '30. The Green Hornet verscheen nadien in een tvfilm in de jaren '40 en ’70 (met Bruce Lee nota bene), een televisieserie in de jaren 60, en diverse stripseries van de jaren '40 tot '90.

Korte inhoud: Britt Reid (Seth Rogen) is een playboy en een krantenmagnaat. Overdag leeft Britt een normaal leven, maar als de nacht aanbreekt wordt hij een superheld, namelijk 'The Green Hornet', een identiteit die Britt zichzelf gegeven heeft, om zo de misdaad te bestrijden. De enige mensen die weten over Britt's geheime identiteit zijn zijn secretaresse en de officier van justitie. Britt onderneemt een missie, samen met zijn bediende, de martial arts-expert Kato (Jay Chou), om de ondergang van hun stad tegen te gaan. Omdat de mensen in de stad denken dat 'The Green Hornet' zelf een misdadiger is, gaat dit niet altijd even gemakkelijk...

De trailer staat al een tijdje on-line, maar ik was niet meteen van mijn stoel geblazen door het aangereikte beeldmateriaal. De nieuwe trailer maakt het een beetje beter, maar ik blijf er nog steeds onberoerd door. Seth Rogen is een geweldige scenarist, en in komediefilms valt hij best mee, maar hier heeft hij zichtbaar moeite om een geloofwaardige rol neer te zetten én de film te dragen als hoofdacteur. Bij momenten lijkt het er zelfs op dat zijn side-kick meer uitstraling heeft dan de 30 kg afgeslankte Rogen. Regisseur Michel Gondry heeft hier toch wat steken laten vallen. Hij is niet heldhaftig en stout genoeg en heeft ook te weinig charisma voor de rol. Het lijkt er wel op of hij zijn komedie-typetje uit zijn vorige films heeft gerecycleerd voor deze film. Ofwel is hij gewoon te beperkt in zijn acteerwerk. De reden waarom hij uiteindelijk een held is geworden komt nogal dwaas over. Het ziet er uit alsof we hier te maken hebben met een Iron Man achtige film, maar het is feitelijk een Seth Rogen komedie.

Anderzijds is het leuk om de mooie verschijning te zien van Cameron Diaz, alsook de talentvolle Christoph Waltz en Tom Wilkinson. Zelfs Edward Furlong heeft een rolletje in de film.

Het scenario is van de hand van Seth Rogen én Evan Goldberg. Eigenlijk had Kevin Smith ook twee versies geschreven en werd hem tevens de regie van de film aangeboden, maar de Clerks regisseur had schrik van het 90 miljoen dollar budget en koos dan maar voor een kleinere productie, met name Red State (2011). Spijtig genoeg werden zijn twee drafts van het verhaal niet behouden, iets wat bij Kevin Smith regelmatig gebeurt (cf. Superman project,…).

***Related Post***
09/07/2009: Cameron Diaz in The Green Hornet

Eén van de betere romantische komedies in Victoriaanse outfit is Shakespeare in Love (1998) van John Madden. Deze Universal film is net verschenen op blu-ray, dus een uitgelezen moment om deze release even in de aandacht te brengen. Dit film traceert het ontstaan van het 'Romeo & Juliet' stuk. En het resultaat behoort bij één van de beste 'Romeo & Juliet' verfilmingen, tezamen met het klassieke Romeo and Juliet (1968) van Franco Zeffirelli en het hedendaagse Romeo + Juliet (1996) van Baz Luhrmann.

Korte inhoud: De jonge schrijver William Shakespeare (Joseph Fiennes) heeft problemen met zijn laatste werk "Romeo en Ethal de Piratendochter". De jonge en rijke Viola (Gwyneth Paltrow) is een groot fan van Shakespeare, en droomt ervan om actrice te worden. Vrouwen zijn echter niet toegestaan op het toneel, dus verkleedt ze zich als jongen, en krijgt ze de rol van Romeo. Wanneer zij en William verliefd worden heeft hij eindelijk de inspiratie om zijn toneelstuk verder uit te werken.

De film is buitengewoon grappig en als kijker wordt je echt ondergedompeld in de vuile en grauwe straten van het Elizabethaanse tijdperk, zonder dat de film zwartmoedig wordt. Anderzijds is het ook een acteurs film, met niet alleen een geweldige Fiennes en Paltrow, maar tevens een sterke Geoffrey Rush, Judi Dench, Colin Firth en Tom Wilkinson. Ze hebben er zichtbaar allemaal plezier in om hun rol te spelen, en dat vertaald zich in een geweldige dynamiek en een mooi samenspel. Het delicate bij dergelijke films is dat acteurs gemakkelijk vervallen in over-acting, maar gezien het talent dat aan deze film deelnam was dit niet het geval.

We ontdekken er een Shakespeare die tegen alle verwachtingen in heel veel weg heeft van de Romeo die we kennen uit zijn werk. De film vertelt niet alleen het verhaal van Shakespeare en zijn romance met Viola, maar tevens het verhaal van Romeo en Juliet. De film zit vol van verwijzingen tussen zijn leven en zijn oeuvre, en voor zij die het oorspronkelijke werk ooit hebben gelezen op de schoolbanken, zal hier zeker veel plezier aan beleven. De scenaristen Marc Norman en Tom Stoppard hebben duidelijk hun huiswerk gedaan. Het is een film die zowel situationele humor vertoont (de non die de kamer van Viola bewaakt maakt extra veel lawaai met haar schommelstoel om het gestoei in de kamer te overstemmen), humor gebonden aan het tijdperk (het feit dat vrouwen niet mochten acteren op de planken), humor gebonden aan een bepaalde karaktertrek van een personage (Shakespeare is een grote leugenaar en praat zich meestal uit elke moeilijke situatie), en humor met een knipoog naar het werk van Shakespeare ("A Plaque on both your houses", de bekende zin uit het werk van Romeo & Juliet komt van een effectieve mededeling die Shakespeare had overhoord).

Romantiek en humor gaan hand in hand (zo getuigen de vele Meg Ryan films), maar slechts een uitstekend regisseur weet de twee in balans te brengen. De romantiek mag geen domper worden op de humor en omgekeerd, je mag niet beginnen lachen bij een romantisch moment. En Madden slaagt hier goed in en voelt de relatie niet te artificieel aan. Het is wel iets van een gehaaste romance, maar dit zit dan weer geheel binnen de stijl van de film, iets wat je gemakkelijk aanvaard met zo’n intelligent script. Maar uiteindelijk heeft de komedie toch wel de bovenhand op de romantiek. Shakespeare in Love kreeg 13 Oscar-nominaties en won er 7, waaronder Beste Originele Script. De regisseur kreeg echter geen Oscar voor Beste Regie. Maar de concurrentie was groot (cf. Steven Spielberg met Saving Private Ryan)

Twee zaken die ik nog wel onderstrepen, enerzijds de prachtige kostuums van Sandy Powell, en in het bijzonder de kleding voor de vrouwelijke personages, alsook de emotionele en dramatische muziek van Stephen Warbeck. Twee zaken die pas goed op hun recht komen op een groot wit doek in de bioscoop, of op een breedbeeld televisie in High Def. Mijn enige kritiek is dat de film zich iets teveel afspeelt op dezelfde plaatsen en iets te weinig openbreekt. Maar laat het duidelijk zijn, Shakespeare in Love is een voortreffelijke volwassen romantische komedie met een intelligent script en talentvolle acteurs. Een film die tevens de naam van Shakespeare in de titel waardig is.

Ook al vertoeft regisseur Roman Polanski nog altijd onder toezicht van de Zwitserse ordediensten voor een seksvergrijp uit de jaren 70; zijn film The Ghost Writer (2010) draait ondertussen in de Belgische zalen.

De 40 miljoen dollar productie heeft na een 4tal weken nog maar 8 miljoen in het laatje gebracht wereldwijd, iets wat uiteraard veel te weinig is. Maar blijkbaar krijgt de film (vooal in de States) een heel beperkte distributie, en Polanski kan zelf zijn film niet promoten, en daar wringt misschien wel het schoentje. Nochtans is de film verre van slecht, meer nog, het is misschien wel één van de betere thrillers van Polanski, volledig gedraaid in Duitsland (gezien Polanski nog steeds niet op Amerikaanse bodem mocht). Het blijft voor mij iets krankzinnigs en ik vraag me af wanneer dit circus uiteindelijk een einde zal krijgen.

Korte inhoud: De voormalige Britse premier Adam Lang (Pierce Brosnan) werkt op een eiland aan zijn memoires, met de hulp van professioneel schrijver Mike McAra. Wanneer McAra onder mysterieuze omstandigheden overlijdt, moet de oud-politicus op zoek naar een nieuwe broodschrijver. Als deze ghost writer (Ewan McGregor) op het eiland arriveert, merkt hij al snel dat er allerlei krachten aan het werk zijn die belang hebben bij de inhoud van de memoires. En vooral bij enkele gebeurtenissen uit het verleden die nog altijd voor grote opschudding kunnen zorgen.

Gelukkig waren de draaidagen al voorbij en kon Polanski de montage volbrengen en de creatieve beslissingen nemen vanuit zijn Zwitserse "cel", compleet afgezonderd van de buitenwereld. En dit is, contradictorisch genoeg, zeker de film ten goede gekomen. Ook al speelt het verhaal zich af in een hedendaagse tijd, doet de prent, met zijn plot en sfeer, denken aan koude-oorlog-thrillers. De zaken die The Ghost Writer bespreekt, zijn alleen niet meer zo relevant als dertig jaar geleden. Geheime onderhandelingen tussen regeringen, multinationals met foute bedoelingen en geheime diensten, heeft de gemiddelde bioscoopbezoeker een déjà-vu gevoel. Hierdoor mist het geheel in zekere zin een dramatische impact, ook al omdat we de gevolgen en de slachtoffers van die overheidsmanipulaties nauwelijks te zien krijgen.

Is de film voorspelbaar? Wel, voor doorwinterde filmgeeks die het genre én Polanski op hun duim kennen zullen wel weten naar waar deze film naar toe wil, maar de gemiddelde bezoeker zal nooit kunnen raden wat er zal gebeuren. De film zit ook vol van de horror-clichés, en teveel scènes die een tikkeltje vernieuwing most. Polanski heeft aan het scenario gewerkt met de auteur van het boek Robert Harris, en de grootste verdienste ligt toch zeker op het vlak van de dialogen en de algemene sfeer. Maar het is onversneden Polanski materiaal, die net zoals een Alfred Hitchcock het thriller-genre volledig naar zijn hand zet en doorprikt met ironiserend toontje en incidentiele humor. Dit kan het thriller gevoel voor een hedendaags publiek wel op bepaalde momenten om zeep helpen. Ook de melodramatiek is nooit ver weg, maar tezelfdertijd blijf je in de ban van de vertelling en de visuele poëzie die op het scherm wordt uitgesmeerd door Polanski en zijn Poolse Director of Photography Pawel Edelman.

Knappe vertolkingen van Brosnan en McGregor, maar ook van Jon Bernthal, Kim Cattrall, Olivia Williams, Tom Wilkinson maken het plaatje compleet. Het eindresultaat is een volwassen en bescheiden retro-thriller over paranoia. Als jullie de man voor zijn zonden kan vergeven, zou ik deze film zeker aanraden.

***Related Post***
30/09/2009 : De affaire Roman Polanski

Batman Begins (2005) is zo nog een Blu-ray, uitgegeven door Warner Bros Essentials die niet mag ontbreken aan jullie High Definition filmcollectie. Christopher Nolan’s versie van Batman is buitengewoon adembenemend, schrikwekkend, gigantisch en action-packed. Zelden is een comic-adaptatie zo knap als deze, zowel in de geweldige acteursprestaties, de vlotte mise-en-scenes, de perfecte timing, de uitzinnige sets, het zalige verhaal, de duistere atmosfeer en vooral ook de overweldigende muziek van James Newton Howard en Hans Zimmer.

Korte inhoud: De jonge Bruce Wayne zag op jonge leeftijd hoe zijn rijke ouders door een ordinaire dief werden neergeschoten in een klein steegje van Gotham City. Zijn trauma leidde snel naar een gevoel van haat en wraak. Wanneer de boef op vrije voeten ging komen, besloot Bruce om hem met een pistool om het leven te brengen. Maar het lot besliste daar anders over. Bruce daalt af op een pad naar de hel, maar wordt opgevangen door een ninja-meester, Ducard (Liam Neeson), die hem in de cirkel brengt van Ra's Al-Ghul (Ken Watanabe) en zijn occulte groepering van ninja’s. Na zijn training keert Bruce terug naar Gotham, waar de misdaad hoogtijden viert en corrupte individuen de stad leiden. Ook het bedrijf, die Bruce had overgeërfd, blijkt uit zijn handen te glippen. Maar Bruce heeft plannen om Gotham te zuiveren van alle kwaad, en daarvoor zoekt hij diep in zijn psyche naar een personage die dit zou kunnen vertolken. Een personage waar de criminelen van huiveren. Met de hulp van zijn trouwe dienaar Alfred Pennyworth(Michael Cane) en archiefhouder Lucius Fox (Morgan Freeman) wordt Bruce Wayne, Batman. Samen met een goedhartige politie-agent Jim Gordon (Gary Oldman) gaat hij in de aanval. Maar Batman krijgt snel te doen met geduchte tegenstanders, zoals de maffialeider Carmine Falcone (Tom Wilkinson), een gekke dokter Jonathan 'The Scarecrow' Crane (Cillian Murphy) en nog een derde rivaal die zijn tijd afwacht om toe te slaan.

Ik had maar twee opmerkingen na het zien van de film. Het ene minpunt had te doen met de supporting actress Katie Holmes die wel een belangrijke rol speelt als DA Rachel Dawes, maar gewoon tekortschiet in haar acteren tegenover die uitzonderlijke cast. Katie Holmes doet het OK, maar op bepaalde momenten zie je gewoon dat ze moeite heeft met haar acteerwerk, zeker in vergelijking met de andere acteurs. Ze ademt te weinig haar rol en staat vaak stijf te kijken, wachtend op een repliek. Ik was hoopvol dat Katie ons zou verbazen in haar eerste echte grote rol, maar dat doet ze dus niet. Er is ook nooit echt een verleiding in haar blik of in haar lichaamstaal. En dat vind ik spijtig, want dat had het innerlijke conflict misschien nog groter gemaakt. En Katie kan aantrekkelijk zijn (cf. Wonder Boys). Katie werd ook vervangen voor de sequel The Dark Knight (2008), maar vreemd genoeg kon Maggie Gyllenhaal ook niet echt overtuigen in de rol. Maar wat wil je met iemand als Heath Ledger die zomaar eventjes de show komt stelen.

Naast een pak documentaires en making-off’s, vinden jullie de audiocommentaar van Christopher Nolan en David S. Goyer op de gehele film, voor mij de enige bonus van belang op een dvd. Dat je deze film moet zien in High Definition spreekt voor zich. De fotografie van Wally Pfister (die later ook de fotografie deed op The Dark Knight) is bijzonder verrassend. Wij dachten allemaal dat een Batman film ‘zwart’ moest zijn, met zijn gotische gebouwen en het zwarte pak van Batman, maar hier overheersen bruine tinten. De film heeft wel een donkere en duistere toon, maar de kleuren blijven levendig. Er is hier dus geen sprake van een filter die over het beeld werd geplaatst, maar wel een uitgekiende kleur-correctie die het personage nieuw leven inblaast. Maar in HD zien jullie ook de diepte in de zwarte tinten en de mooie contrasten. Pfister werd genomineerd voor Beste Fotografie bij de Oscars, maar verloor onterecht van Dion Beebe voor de film Memoirs of a Geisha (2005).

Batman Begins wordt uitgegeven door Warner Bos en is verkrijgbaar in zowat elke dvd-verkoopzaak sinds 15 september 2009. Kijk in ieder geval uit naar de budgetvriendelijke Warner Bros Essentials uitgave, waarvan zowat 42 titels uitkwamen.

***Related Posts***
01/08/2008: The Dark Knight filmbespreking
17/06/2005: Batman Begins filmbespreking

*** Warner Bros Essentials ***
16/10/2009: Corpse Bride
13/10/2009: The Shining

Sommige artiesten hebben nood aan een muse om hen te inspireren, anderen kunnen er serieus door verward raken. Neem nu Guy Ritchie en zijn verhouding met pop-diva Madonna. Voorheen bracht hij schitterende eigenzinnige en baanbrekende prenten als Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998) en Snatch (2000).

Toen kwam Madonna en Ritchie kwam op een filmisch dwaalspoor met films als Swept Away (2002) en Revolver (2005). Gelukkig voor de filmfans kwam er een einde aan de relatie en kwam RocknRolla (2008), een heerlijke actie- en gangsterfilms die duidelijk de stempel draagt van Guy Ritchie.

Korte inhoud: De Russische tycoon Omovitz (Karel Roden) probeert via de Londense onderwereld een positie op te bouwen in de Britse hoofdstad; vastgoedtycoon Lenny (Tom Wilkinson) krijgt 7 miljoen euro aangeboden om een bevriende wethouder (Jimy Mistry) om te kopen. Sexy accountant Stella (Thandie Newton) krijgt lucht van de transactie en schakelt gangster One Two (Gerard Butler) in om de centjes te ontvreemden. Achtervolgd door de taaie Russki's proberen de Londense boeven elkaar af te troeven, maar de crackverslaafde stiefzoon van Lenny (Toby Kebell) heeft de sleutel in handen.

Haalt de film de kwaliteit van zijn pre-Madonna periode? Spijtig genoeg niet. RocknRolla is een step-up van zijn recente stinkers, maar het blijft uiteindelijk maar een blits gefilmde misdaadkomedie waarin een bende excentrieke gangsters met vette cockney-accenten de ene slimme one-liner na de andere debiteren, terwijl ze zich worstelen doorheen een vermoeiend kluwen van irrelevante plotdraden. Na het zien van het gevoel heb je het gevoel dat je dit al eens gezien hebt in al zijn vorige films. Toch zijn de personages om van te smullen, maar vernieuwend kan je de film niet echt noemen. RocknRolla kent geen rollen die er zo uitspringen; het is hier het ensemble dat de show steelt. Iedereen is op zijn best en het spelplezier straalt eraf.

De hippe vormgeving is nooit storend, en het geheel lijkt veek gematigder dan de illustere voorgangers, maar de film heeft een paar andere grote pluspunten: de film is enorm onderhoudend en de regie volwassener dan eerder, Ritchie lijkt aan maturiteit gewonnen. Het netwerk van personages en plotlijnen - en dat zijn er zoals gewoonlijk nogal wat - wordt zorgvuldig opgebouwd zonder al te doorzichtige structuur, waardoor de opbouw van de spanningsboog nagenoeg perfect is. Een energieke beeldvoering ondersteund door een goed in de oren klinkende soundtrack helpen RocknRolla te verkopen als het flitsende filmpje dat het eigenlijk niet is. De montage is snedig en bij momenten goed getimed en je moet Ritchie ook niet leren om een verhaal genoeg vaart te geven, ook al is er van een plot weinig of geen sprake. Naar het einde toe heb je wel het gevoel dat een sequel tot de mogelijkheden behoort.

***Related Post***
27/08/2008: RocknRolla trailer

En dit zou dus de film moeten zijn die Guy Ritchie uit de verdoemenis moet helpen, na 8 jaar lang geknoei. Laten we hopen dat RocknRolla (2008) al even boeiend is als de openings credits, die gemaakt zijn door niemand minder dan Danny Yount. Hij is de creatieve stuwkracht voor de credits van Six Feet Under, Iron Man en Kiss Kiss Bang Bang. En wat mij betreft is Yount diegene die een oude kunst uit de tijd van de Hitchcock films, nog steeds springlevend houdt. Ook al trekt de film op niets, dit gedeelte van de film vind ik al geslaagd.

Korte inhoud: Als de Londense onderwereld lucht krijgt van de aanwezigheid van Russische gangsters, is men extra alert. Dan komt er plots een interessante deal boven water, waarmee miljoenen te verdienen vallen. Vanuit alle uithoeken verschijnen de geïnteresseerden, waaronder: een geduchte gangster (Gerard Butler), een misdaad topstuk (Tom Wilkinson) en een sexy accountant (Thandie Newton).

De film heeft veel weg van Snatch, maar dat kan je wel zeggen van bijna alle films van Guy Ritchie. Er zijn nu eenmaal films waar je vernieuwing verwacht, en andere films waar je een vaste waarde aan het werk wil zien. Ook al heeft hij veel steken laten vallen is Guy toch iemand die een zekere Britse-visuele-in-your-face-stijl in leven heeft geroepen. En deze film lijkt iets meer pit te hebben dan zijn vorige Revolver. Naast de knappe Thandie zien we ook de nieuwe Bondgirl, Gemma Arterton, in actie. Spijtig genoeg moeten we ons geduld op de proef stellen tot 10 december 2008.

Geen enorm grote verrassingen dit jaar bij de uitreiking van de 80e Academy Award Show, alles was zoals verwacht goed verdeeld en smaakvol gepresenteerd door Jon Stewart. Voor diegene die mijn Oscar-prognose en Oscar-tips op de voet hebben opgevolgd zullen het met mij eens zijn. De grote winnaar van de avond was zoals ik had verwacht No Country for Old Men met 4 belangrijke oscars (Best Picture, Best Director, Best Adapted Screenplay en Best Supporting Actor).

De Oscar voor Beste Actrice ging naar de Franse Marion Cotillard voor haar rol als Edith Piaf in La Môme (2007). "Bedankt Olivier Dahan, jij hebt mijn leven ondersteboven gehaald, ik ben sprakeloos", verklaarde de actrice vol emoties. Simone Signoret (Beste Actrice voor Room at the Top) en Juliette Binoche (Beste Bijrol voor The English Patient) waren tot op vandaag de enige twee Franse actrices die een Oscar hadden gewonnen. Dat was in 1960 voor 'Les chemins de la haute ville'. Marion Cotillard nam het in dezelfde categorie op tegen de Australische actrice Cate Blanchett (Elizabeth: the golden age), de Britse Julie Christie (Away from her) en de Canadese Ellen Page (Juno). Ik had wel nooit verwacht dat Tilda Swinton zou winnen voor Best Supporting Actress, maar bon, ik ben blij dat er toch iets onvoorspelbaars in zat. Trouwens ook opmerkelijk dat alle acteursprijzen zij gegaan naar Europeanen. Ook mooi dat The Bourne Ultimatum zomaar eventjes 3 oscars op zak mocht steken. De Franse film 'Le Mozart des pickpockets' versloeg in de categorie Beste Kortfilm de Belgische hoop voor de Oscars 'Tanghi Argentini' van regisseur Guido Thys. Hieronder het overzicht.

BEST MOTION PICTURE OF THE YEAR
* No Country for Old Men

There Will Be Blood
Atonement
Juno
Michael Clayton

ACHIEVEMENT IN DIRECTING
* Joel Coen and Ethan Coen - No Country for Old Men

Paul Thomas Anderson - There Will Be Blood
Jason Reitman - Juno
Julian Schnabel - The Diving Bell and the Butterfly
Tony Gilroy - Michael Clayton

PERFORMANCE BY AN ACTOR IN A LEADING ROLE
* Daniel Day-Lewis - There Will Be Blood

George Clooney - Michael Clayton
Johnny Depp - Sweeney Todd The Demon Barber of Fleet Street
Tommy Lee Jones - In the Valley of Elah
Viggo Mortensen - Eastern Promises

PERFORMANCE BY AN ACTRESS IN A LEADING ROLE
* Marion Cotillard - La Vie en Rose

Julie Christie - Away From Her
Cate Blanchett - Elizabeth: The Golden Age
Laura Linney - The Savages
Ellen Page – Juno

PERFORMANCE BY AN ACTOR IN A SUPPORTING ROLE
* Javier Bardem - No Country for Old Men

Tom Wilkinson - Michael Clayton
Casey Affleck - The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford
Philip Seymour Hoffman - Charlie Wilson’s War
Hal Holbrook - Into the Wild

PERFORMANCE BY AN ACTRESS IN A SUPPORTING ROLE
* Tilda Swinton - Michael Clayton

Amy Ryan - Gone Baby Gone
Cate Blanchett - I’m Not There
Ruby Dee - American Gangster
Saoirse Ronan - Atonement

ADAPTED SCREENPLAY
* Joel Coen & Ethan Coen - No Country for Old Men
Christopher Hampton - Atonement
Sarah Polley - Away From Her
Ronald Harwood - The Diving Bell and the Butterfly
Paul Thomas Anderson - There Will Be Blood

ORIGINAL SCREENPLAY
* Diablo Cody – Juno
Nancy Oliver - Lars and the Real Girl
Tony Gilroy - Michael Clayton
Brad Bird - Ratatouille
Tamara Jenkins - The Savages

BEST FOREIGN LANGUAGE FILM OF THE YEAR
* The Counterfeiters (Austria)
Katyn (Poland)
Beaufort (Israel)
Mongol (Kazakhstan)
12 (Russia)

BEST ANIMATED FEATURE FILM OF THE YEAR
* Ratatouille
Persepolis
Surf’s Up

ACHIEVEMENT IN ART DIRECTION
* Sweeney Todd The Demon Barber of Fleet Street - Dante Ferretti; Set Decoration: Francesca Lo Schiavo
American Gangster - Arthur Max; Set Decoration: Beth A. Rubino
Atonement - Sarah Greenwood; Set Decoration: Katie Spencer
The Golden Compass - Dennis Gassner; Set Decoration: Anna Pinnock
There Will Be Blood - Jack Fisk; Set Decoration: Jim Erickson

ACHIEVEMENT IN CINEMATOGRAPHY
* Robert Elswit - There Will Be Blood
Roger Deakins - The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford
Roger Deakins - No Country for Old Men
Seamus McGarvey - Atonement
Janusz Kaminski - The Diving Bell and the Butterfly

ACHIEVEMENT IN COSTUME DESIGN
* Alexandra Byrne - Elizabeth: The Golden Age
Albert Wolsky - Across the Universe
Jacqueline Durran - Atonement
Marit Allen - La Vie en Rose
Colleen Atwood - Sweeney Todd The Demon Barber of Fleet Street

BEST DOCUMENTARY FEATURE
* Taxi to the Dark Side
Sicko
No End in Sight
Operation Homecoming: Writing the Wartime Experience
War/Dance

ACHIEVEMENT IN FILM EDITING
* Christopher Rouse - The Bourne Ultimatum
Juliette Welfling - The Diving Bell and the Butterfly
Jay Cassidy - Into the Wild
Roderick Jaynes - No Country for Old Men
Dylan Tichenor - There Will Be Blood

ACHIEVEMENT IN MAKEUP
* Didier Lavergne and Jan Archibald - La Vie en Rose
Ve Neill and Martin Samuel - Pirates of the Caribbean: At World’s End
Rick Baker and Kazuhiro Tsuji – Norbit

ACHIEVEMENT IN MUSIC WRITTEN FOR MOTION PICTURES (ORIGINAL SCORE)
* Dario Marianelli – Atonement
Alberto Iglesias - The Kite Runner
James Newton Howard - Michael Clayton
Michael Giacchino - Ratatouille
Marco Beltrami - 3:10 to Yuma

ACHIEVEMENT IN MUSIC WRITTEN FOR MOTION PICTURES (ORIGINAL SONG)
* “Falling Slowly” – Once - Glen Hansard and: Marketa Irglova
“Raise It Up” - August Rush
“Happy Working Song” – Enchanted - Stephen Schwartz
“So Close” – Enchanted - Stephen Schwartz
“That’s How You Know” – Enchanted Alan Menken, Stephen Schwartz

ACHIEVEMENT IN SOUND MIXING
* Scott Millan, David Parker and Kirk Francis - The Bourne Ultimatum
Skip Lievsay, Craig Berkey, Greg Orloff and Peter Kurland - No Country for Old Men
Randy Thom, Michael Semanick and Doc Kane - Ratatouille
Paul Massey, David Giammarco and Jim Stuebe - 3:10 to Yuma
Kevin O’Connell, Greg P. Russell and Peter J. Devlin – Transformers

ACHIEVEMENT IN SOUND EDITING
* Karen Baker Landers and Per Hallberg - The Bourne Ultimatum
Randy Thom and Michael Silvers - Ratatouille
Skip Lievsay - No Country for Old Men
Matthew Wood - There Will Be Blood
Ethan Van der Ryn and Mike Hopkins – Transformers

ACHIEVEMENT IN VISUAL EFFECTS
* Michael Fink, Bill Westenhofer, Ben Morris and Trevor Wood - The Golden Compass
Scott Farrar, Scott Benza, Russell Earl and John Frazier - Transformers
John Knoll, Hal Hickel, Charles Gibson and John Frazier - Pirates of the Caribbean: At World’s End

En voor de meeste Vlamingen onder jullie die de show hebben gemist is hier de 60 seconden samenvatting, aslook een grappig filmpje waar Jennifer Garner wordt aangerand door de 64-jarige Gary Busey.

***Related Post***
22/01/2008: Mijn Oscar-Pronostiek

Gisterenavond waren de Screen Actors Guild Awards, en deze show had in ieder geval niet te lijden onder de scenaristen-stakingen. Ik wil van deze filmblog geen opsomming maken van alle resultaten uit alle award-shows – ik concentreer me op de Razzies, Cannes en de Oscars – maar deze uitreiking van de SAG-award was wel een speciale gezien er met veel eerbied werd gesproken over de pas overleden Heath Ledger.

De award voor Beste Acteur ging naar Daniel Day-Lewis voor zijn rol in There Will Be Blood (2007). Bij ontvangst van de award bracht hij een hulde aan de acteur met een uiterst persoonlijke speech. TVGuide schreef het volgende:

Accepting the award for best actor in a film (There Will Be Blood) and reflecting on his ongoing discovery as a performer, Day-Lewis said, "There are many actors in this room tonight… who have given me that sense of regeneration, and Heath Ledger gave it to me. In Monster’s Ball, that character he created seemed to be almost like an unformed being retreating from himself, his father, his life… and yet we wanted to follow him. It was unique."

Dat Ledger in het verleden soms in bedenkelijke rollen speelde (A Knight’s Tale, The Order) doet niets af van het feit dat hij telkens de pannen van het dak speelde in rollen waar heel wat van de acteur werd gevraagd. Pas met Brokeback Mountain (2005) begon het publiek blijkbaar in te zien dat Heath geen B-acteur was, maar wel degelijk iemand met een enorme flexibiliteit en reikwijdte. Het was dan ook niet meer dan gepast dat een acteur als Daniel Day-Lewis het woord voerde betreffende de dood van de acteur – iets wat de andere kandidaten waarschijnlijk niet hadden gedaan. We zullen nooit weten tot waar Heath ons met zijn vertolkingen had kunnen brengen, maar één ding is zeker, hij heeft bij heel wat acteurs een enorme impact achtergelaten en zal niet zo snel vergeten worden.

Hieronder vinden jullie de lijst van de genomineerden en de winnaars worden telkens aangeduid in het vet. Daaronder vinden jullie de video van de speech van Daniel Day-Lewis.

Outstanding Performance by a Cast in a Motion Picture
3:10 TO YUMA (Lionsgate)
AMERICAN GANGSTER (Universal Pictures)
HAIRSPRAY (New Line Cinema)
INTO THE WILD (Paramount Vantage)
NO COUNTRY FOR OLD MEN (Miramax Films)

Outstanding Performance by a Male Actor in a Leading Role
GEORGE CLOONEY / Michael Clayton – "Michael Clayton" (Warner Bros. Pictures)
DANIEL DAY-LEWIS / Daniel Plainview – "There Will Be Blood" (Paramount Vantage)
RYAN GOSLING / Lars Lindstrom – "Lars And The Real Girl" (Sidney Kimmel Entertainment)
EMILE HIRSCH / Christopher McCandless– "Into The Wild" (Paramount Vantage)
VIGGO MORTENSEN / Nikolai – "Eastern Promises" (Focus Features)

Outstanding Performance by a Female Actor in a Leading Role
CATE BLANCHETT / Queen Elizabeth I – "Elizabeth: The Golden Age" (Universal Pictures)
JULIE CHRISTIE / Fiona – "Away From Her" (Lionsgate)
MARION COTILLARD / Edith Piaf – "La Vie En Rose" (Picturehouse)
ANGELINA JOLIE / Mariane Pearl – "A Mighty Heart" (Paramount Vantage)
ELLEN PAGE / Juno MacGuff – "Juno" (Fox Searchlight Pictures)

Outstanding Performance by a Male Actor in a Supporting Role
CASEY AFFLECK / Robert Ford – "The Assassination of Jesse James By The Coward Robert Ford" (Warner Bros. Pictures)
JAVIER BARDEM / Anton Chigurh – "No Country For Old Men" (Miramax Films)
HAL HOLBROOK / Ron Franz – "Into The Wild" (Paramount Vantage)
TOMMY LEE JONES / Ed Tom Bell – "No Country For Old Men" (Miramax Films)
TOM WILKINSON / Arthur Edens – "Michael Clayton" (Warner Bros. Pictures)

Outstanding Performance by a Female Actor in a Supporting Role
CATE BLANCHETT / Jude – "I’m Not There" (The Weinstein Company)
RUBY DEE / Mama Lucas – "American Gangster" (Universal Pictures)
CATHERINE KEENER / Jan Burres – "Into The Wild" (Paramount Vantage)
AMY RYAN / Helene McCready – "Gone Baby Gone" (Miramax Films)
TILDA SWINTON / Karen Crowder – "Michael Clayton" (Warner Bros. Pictures)